ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

…Κι εκεί που νομίζαμε πως η προφητεία για το τέλος του κόσμου των Μάγια ήρθε μια μέρα νωρίτερα και θα γινόταν δια του κατακλυσμού, φύσηξε ο Αίολος πάνω από την Αθήνα, πήρε μακριά τα βαριά σύννεφα και όλοι ξαναβρήκαμε το ρυθμό μας. Όσο για τις ομπρέλες, πάλι φάνηκαν χρήσιμες γιατί ο ήλιος της Αττικής φαίνεται πως μαυρίζει τις όμορφες και το χειμώνα!!! (Η φωτογραφία 18/12/2012 στο Μοναστηράκι).

Δεν με κατείχε, ομολογώ, σήμερα ο ενθουσιασμός των προηγούμενων χρόνων για την καθιερωμένη βόλτα στην «εορταστική» Αθήνα και βγήκα λίγο αργά το μεσημέρι· ώρα που οι περισσότερες ωραίες στιγμές της πόλης είχαν ήδη τσαλαπατηθεί από το πλήθος που αφού επί ώρες περπάτησε σπρώχνοντας  ο ένας τον άλλον στο λεγόμενο «εμπορικό κέντρο» χαζεύοντας και κοιτάζοντας τις βιτρίνες, άρχισε να μπαίνει στην ουρά μπροστά στα σουβλατζίδικα ενώ κάποιοι, πιο άνετοι στην τσέπη και στο ύφος, δρασκέλισαν και την πόρτα των μαγαζιών στου Ψυρρή– όπως γίνονταν και στα χρόνια της ευμάρειας.

Για να μην αδικώ όμως την ημέρα καταγγέλλοντάς την ότι δεν είχε εικόνες, εξομολογούμαι: τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει αρκετά και η ματιά μου απέναντι στα πράγματα και δεν με ενθουσιάζουν όπως άλλοτε τα «ανθρώπινα» ή τα «εορταστικά» στιγμιότυπα της πόλης γιατί προφανώς δεν μου λένε τίποτα. Είναι τόσο αναμενόμενα ώστε δεν μου προκαλούν καμιά έκπληξη ενώ πάλι με τρομάζει η συμπεριφορά του πλήθους που ποδοπατεί όποιον τολμήσει να κάνει κάτι διαφορετικό ή στην χειρότερη περίπτωση, τον υποχρεώνει να χορέψει μόνο στο νταούλι που ακούνε όλοι. Έτσι σήμερα περπάτησα λίγο την πόλη, προς το Μοναστηράκι, χωρίς φωτογραφική μηχανή και με τα χέρια στις τσέπες και το ευχαριστήθηκα που γύρισα σπίτι χωρίς εικόνες από την «εορταστική» Αθήνα – όπως τότε που δεν κυνηγούσαμε το γεγονός να το καταγράψουμε αλλά για να το ζήσουμε.

Για να μην μείνει όμως στεγνή από φωτογραφία τούτη η ανάρτηση, επιστρατεύω μια από το 2012 που μου θύμισε το Facebook, που σαν σήμερα μια καταιγίδα έγδαρε την πόλη και όσοι μούσκεψαν απλώθηκαν στον ήλιο να στεγνώσουν κι αυτό ήταν το θέμα της ημέρας… 

ΑΘΗΝΑ, 18122016 

ΠΑΖΑΡΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΑΘΙΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ…

Ο Σπερχειός που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την Σπερχειάδα προσφέρει και μάλιστα δωρεάν, αγκαλιές ολόκληρες από καναπίτσες από τις οποίες φτιάχνουν όσοι ξέρουν, και αυτοί που ξέρουν καλύτερα απ’ όλους είναι οι τσιγγάνοι, κάθε λογής καλάθια και καλαθάκια τα οποία τις τελευταίες δεκαετίες παραμερίστηκαν από τα πλαστικά ανάλογα είδη, αλλά ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσουν να βάζουν μέσα σε αληθινά καλάθια διάφορα πράγματα ή να στολίζουν με αυτά τους χώρους τους κι έτσι σώθηκε αυτή η αρχαία τέχνη…

Στο παζάρι της Σπερχειάδας προχθές είδα αρκετούς τσιγγάνους να έχουν καλάθια προς πώληση αλλά ένας που κρατούσε ένα στρογγυλό καλάθι, σαν το εξωτερικό μιας μπάλας μου κίνησε το ενδιαφέρον και τον ακολούθησα ως το «μαγαζί», ήτοι το αυτοκίνητο το οποίο ήταν εκτός από μεταφορικό μέσο, αποθήκη των καλαθιών, κρεβατοκάμαρα και κουζίνα μαζί. Εκεί, ο Γιώργος Ζαφειρόπουλος με σύστησε στη γυναίκα του Παναγιώτα η οποία εκείνη τη στιγμή έψηνε καφέ στη γκαζιέρα και έβαλε φλυντζάνι και για μένα και ομολογώ, τον ευχαριστήθηκα παρέα με το ωραίο ζευγάρι, την κόρη τους Μαρία και την πανέξυπνη εγγονή τους Παναγιώτα. 

  

Εκεί ακουμπώντας στο αυτοκίνητο πιάσαμε κουβέντα για τα καλάθια, το πώς τα φτιάχνουν και αν έχουν ζήτηση και φυσικά, συμφωνήσαμε πως η φύλαξη ορισμένων αγαθών είναι καλύτερα να γίνονται σε καλάθια γιατί αυτά αερίζονται και δεν μουχλιάζουν. Εκεί μιλήσαμε και γι’ αυτά που θέλω εγώ για τα δικά μου προϊόντα και κανονίσαμε να πάω την άνοιξη ως την Καμηλόβρυση, έξω από τη Λαμία που κατοικούν όταν δεν είναι στα ποτάμια και τα παζάρια και να παραγγείλω αυτά που θέλω, καλαθάκια δηλαδή αλλά και κόφες για να απαλλαγώ από τα καφάσια που παρά την αντοχή τους δεν ενδείκνυνται για τη διατήρηση αγαθών. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 31102016