ME ΤΗ ΜΑΝΑ ΣΤΗ\Ο ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΑΣ

 

Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που τα Χριστούγεννα και οι γιορτές στο χωριό δεν είχαν κανένα νόημα για μένα καθώς και για την μικρή προσωπική οικογένειά μου. Και δεν είχαν κανένα νόημα γιατί για πρώτη φορά όσο βλέπω το φως του κόσμου έλειπε η μάνα από το σπίτι αφού πια φιλοξενείται εδώ και αρκετούς μήνες στο Γηροκομείο της Σπερχειάδας (ΜΕΡΙΜΝΑ ΓΗΡΑΤΟΣ ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ & ΜΑΙΡΗ ΑΚΡΙΔΑ) για να είμαστε πιο ακριβείς αποτίωντας έτσι και την ελάχιστη τιμή που πρέπει στους ευεργέτες της Φθιώτιδας.

Δεν γίνονταν αλλιώς, η μάνα μου δεν μπορούσε να μείνει πια μόνη της στο χωριό και η ίδια εκτιμώντας το μέλλον της, όσο κι αν διαρκέσει αυτό, αποφάσισε να κλείσει ή ίδια την πόρτα του σπιτιού της, να πάρει λίγα απαραίτητα ρούχα και να περιοριστεί σε ένα δωμάτιο του γηροκομείου αρκούμενη πλέον στην φροντίδα των ανθρώπων εκεί. Ήταν η πρώτη φορά που από το 1942 που ήρθε, λόγω του θανάτου της μητέρας της από τις κακουχίες του πολέμου, κοριτσάκι από το Παλαιοχώρι στη Μεγάλη Κάψη ψυχοκόρη στους Παπαδοπουλαίους, που λείπει κι αυτή από το σπίτι που κράτησε ανοιχτό μέχρι τα περσινά Χριστούγεννα. Την βάρυνε ο θάνατος του πατέρα πριν από εννιά χρόνια αλλά αυτή δεν το έβαζε κάτω, μέχρι που απογοητευμένη και από το λιγόψυχο περιβάλλον της πήρε την μεγάλη απόφαση.

Δεν ήταν και εύκολο πράγμα ούτε γι’ αυτή, ούτε και για μένα ο εκούσιος ξεριζωμός της και είναι ένα θέμα που με απασχολεί σοβαρά - κάποια κείμενα θα διαβάσετε σύντομα σε ένα βιβλίο που ετοιμάζω. Βλέποντάς το ψυχρά και εκτιμώντας τα πράγματα στην αληθινή τους διάσταση, συμφώνησα να μεταφερθεί εκεί και να πηγαίνω να την βλέπω μια και περισσότερες φορές τον μήνα. Το χαίρεται, όπως και οι παρέα που έχει δημιουργήσει με τις άλλες γερόντισσες και γέροντες. Προχθές μάλιστα, παραμονή των Χριστουγέννων τους έκανα το εορταστικό γεύμα με την βοήθεια του εκλεκτού εστιατορίου της Μακρακώμης «Το Πυθάρι». Ως μνημόσυνο για τον πατέρα που αλλά και μια αφορμή να βρεθούμε όλοι μαζί σε ένα εορταστικό τραπέζι. Το χάρηκαν όλοι, ήπιαμε και λίγο κρασί για το καλό των ημερών και ευχηθήκαμε να είναι όλοι γεροί και δυνατοί και να ανταμώσουμε πάλι σύντομα.

Τα γράφω αυτά όχι να κοινοποιήσω μια προσωπική στιγμή, αλλά για να πω το πόσο χρήσιμο και λειτουργικό φάνηκε για μένα που είχα και την πλήρη ευθύνη της μάνας το Γηροκομείο της Σπερχειάδας. Ένα μικρό, όμορφο και σε ωραία τοποθεσία Γηροκομείο που έχτισε ο αείμνηστος Θανάσης Ακρίδας ο οποίος για πολλά χρόνια έδωσε μέσω της μεγάλης κλωστουφαντουργικής επιχείρησής του ψωμί σε εκατοντάδες εργαζόμενους σε όλη την περιοχή. Αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος σκέφτηκε και τους ανθρώπους που θα ήθελαν φροντίδα στα γηρατειά τους και ίδρυσε το Γηροκομείο το οποίο σήμερα λειτουργεί υποδειγματικά υπό την εποπτεία της Ιεράς Μητρόπολης Φθιώτιδας.

Ασφαλώς και το Γηροκομείο της Σπερχειάδας αποτελεί ένα σημείο αναφοράς για την Δυτική Φθιώτιδα, τόσο για τους ηλικιωμένους και ανήμπορους που φιλοξενεί αλλά και για όλη την κοινωνία της περιοχής και πραγματικά όλοι έχουν το νου τους στους τροφίμους του και το συντρέχουν σε όποια ανάγκη έχει. Δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι το έχουν υιοθετήσει και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται αυτά τα πολύτιμα ιδρύματα. Όποιος θα ήθελε να συμμετάσχει στην μεγάλη αγκαλιά που δημιουργήσαμε γύρω από το Γηροκομείο της Σπερχειάδας μπορεί να απευθυνθεί στο 2236043200 και να ρωτήσει σε τι μπορεί να βοηθήσει.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 27122023

"ΚΑΛΑ ΠΑΖΑΡΙΑ" ΣΤΗ ΣΠΕΡXΕΙΑΔΑ

 

Ξεκίνησε από χθες και θα διαρκέσει άλλες τέσσερις ημέρες το παζάρι της Σπερχειάδας, ένα παζάρι το οποίο από τον 19^ο αιώνα αποτελεί έναν παραδοσιακό θεσμό για την κεντρική Ρούμελη καθώς σε αυτό συγκεντρώνονταν πολύς κόσμος απ’ όλες τις όμορες περιοχές και ακόμη και την Θεσσαλία να πουλήσουν διάφορα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα και παράλληλα να εφοδιαστούν άλλα είδη, βιοτεχνικά κυρίως και φυσικά να χαρούν τις όποιες διασκεδάσεις εξελίσσονταν εκεί και να απολαύσουν μεζέδες στις ξακουστές ψησταριές.

Βέβαια τις τελευταίες δεκαετίες το παζάρι της Σπερχειάδας, όπως και τα ανάλογα σε άλλες περιοχές της Ελλάδας έπαψαν σχεδόν να είναι εκείνες οι μεγάλες συγκεντρώσεις που γνώρισαν οι προηγούμενες γενιές και έχουν εξελιχθεί σε εμποροπανηγύρεις που επιτελούν επίσης σημαντικό ρόλο για τις τοπικές κοινωνίες. Σε αυτές όμως ελάχιστοι είναι πλέον οι παραδοσιακοί παραγωγοί ενώ αυξάνονται συνεχώς εκείνοι που ακολουθούν νέους δρόμους με επιτυχία μάλιστα, οι οποίοι μεταποιούν, συσκευάζουν και προβάλλουν με διάφορους άλλους τρόπους τα αγαθά της περιοχής. Αυτό είναι μια τάση που δίνει σε πολλούς ελπίδες και για το ζωντάνεμα του πρωτογενούς τομέα της υπαίθρου. Αυτοί μάλιστα συγκροτούν μια διαφορετική έκθεση στο παζάρι που κάθε χρόνο προσελκύει περισσότερους επισκέπτες και φυσικά, ανθρώπους που ενδιαφέρονται να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους.

Από την άλλη το παζάρι συγκεντρώνει ένα πλήθος εμπορευόμενων διάφορων προϊόντων, βιομηχανικής και βιοτεχνικής προέλευσης. Ρούχα και παπούτσια της δουλειάς κυρίως, που παράδοση τα προμηθεύονται από εκεί οι ντόπιοι, παιδικά και εσώρουχα, παιχνίδια, ηλεκτρονικά και ένα σωρό άλλα χρήσιμα για το νοικοκυριό αντικείμενα. Ακόμη δε αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ντόπιους και ξένους για μια επίσκεψη στην Σπερχειάδα η οποία φημίζεται για τα ψητά σούβλας και τα κοκορέτσια της, πράγμα που αποτελεί και ξεχωριστό κεφάλαιο για το παζάρι αλλά και γευστικό προορισμό όλο τον χρόνο.

Παρά τις αλλαγές όμως που υφίσταται κάθε χρόνο το παζάρι, αυτό συνεχίζει να λειτουργεί σαν ένας κόμβο επικοινωνίας των ντόπιων αλλά παίζει κι έναν άλλο μεγάλο ρόλο αντίθετα σε αυτό που καλλιεργείται κυρίως μετά την επιδημία στην αγορά, την παραγγελία δηλαδή και των παράδοση στο σπίτι των όποιων αγαθών. Στο παζάρι αντιθέτως ο πωλητής έχει να αντιμετωπίσει απ’ ευθείας τον πελάτη κι έτσι αναπτύσσεται διάλογος για το προϊόν, για την ποιότητα, την τιμή και άλλα που δίνουν νόημα στην αγοραπωλησία. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που διατηρούνται ακόμη τα παζάρια και σαν τέτοια, δύσκολα θα εκλείψουν και θα συνεχίζουν να λειτουργούν με τον δικό τους τρόπο. ‘Ένα τέτοιο είναι της Σπερχειάδας και ευχόμαστε κάθε χρόνο να πηγαίνει καλύτερα και σε αυτό να γνωρίζουμε τους νέους παραγωγούς και να απολαμβάνουμε τα αγαθά τους και τις ιδέες τους…

ΑΘΗΝΑ, 21102022 

ΔΥΟ ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ…

Με τα κολοκύθια που καλλιέργησα στο χωριό, ομολογώ πως εισέπραξα μια τεράστια απογοήτευση καθώς τα φύτεψα κοντά το ένα με το άλλο είδος και όλα βγήκαν, χάρη στο θαυμαστό κόσμο των εντόμων – επικονιαστών, κολοκύθια! Δηλαδή, ένα είδος που έμοιαζε σε κάτι ανάμεσα κολοκυθιού και αγγουριού και τούτο χάρηκε πολύ η μάνα μου γιατί δεν άκουσα τις συμβουλές της. Γι’ αυτό και όπου βλέπω κολοκύθια, ενθουσιάζομαι και ζητώ από τους παραγωγούς να μου κρατήσουν λίγο σπόρο υποσχόμενος πως θα προσέξω και τα φυτέψω μακριά το ένα είδος από το άλλο. Όπως για παράδειγμα, τα κολοκύθια του Κώστα Ντελέζου από τον Αϊ – Σώστη Φθιώτιδας που είδα προχθές στο παζάρι της Μακρακώμης και ζήλεψα, τόσο που ζήτησα να έχω μια φωτογραφία με αυτά τα οποία μοιάζουν είτε με μεγάλα φίδια που πνίγω ως άλλος Ηρακλής, είτε με υπερμεγέθη σπεραματοζωάρια. Σε ότι να μοιάζουν πάντως, του χρόνου που θα έχω δικά μου θα είμαι διπλά υπερήφανος…

ΑΘΗΝΑ, 22102017

ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΗΣ ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΑΣ

Ήταν και παρά τις τρομακτικές αλλαγές στη ζωή μας και την οικονομία, παραμένει, ο μεγαλύτερος ετήσιος εμπορικός θεσμός στη Δυτική Φθιώτιδα και την Κεντρική Ρούμελη, το παζάρι της Σπερχειάδας. Μπορεί να μην φαίνονται σήμερα οι παραδοσιακοί έμποροι και παραγωγοί στην κλίμακα που ήταν κάποτε, αλλά ανιχνεύονται πίσω από την πληθώρα των φθηνών πλαστικών εμπορευμάτων, εικόνες από το παρελθόν που συγκινούν αλλά και καινούργιες που ενθουσιάζουν, όπως αυτές των νέων, δυναμικών παραγωγών με τον τρόπο τους και τη στάση τους, καλλιεργούν και προβάλλουν τη νέα εποχή που έρχεται για την μικρή πατρίδα μας. Θα τους βρείτε και θα τους γνωρίσετε στην έκθεση «Κοιλάδα Σπερχειού» με αντιπροσωπευτικά προϊόντα και νέες αντιλήψεις για την παραγωγή. Το παζάρι άρχισε την Παρασκευή και θα λειτουργεί ως την Τρίτη το βράδυ.

ΑΘΗΝΑ, 22102017

ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΡΕΒΑΤΙΝΑΣ ΜΕ ΝΥΦΙΚΟ…

Δεν είχε άλλο τρόπο, ο αειθαλής Παναγιώτης Μανίτας από τα Μάρμαρα Φθιώτιδας για να προστατεύσει τα σταφύλια στην κρεβατίνα της αυλής του στην Σπερχειάδα από τα έντομα και τα πουλιά και τα έντυσε με λευκά τούλια από μπομπονιέρες, δίνοντάς τους έτσι ένα εορταστικό χρώμα. Το ευχάριστο αποτέλεσμα, εκτός του ότι βοηθάει να διατηρηθούν και να ωριμάσουν καλύτερα οι καρποί στη θέση τους, ασφαλώς και υπονοεί και άλλα του βίου γλυκά πράγματα που με τον τρόπο μας, μπορούμε να διατηρήσουμε καλύπτοντάς τα με μια λεπτή διαφάνεια από την δημόσια θέα και το ενδιαφέρον που ενδεχομένως μπορεί να προκαλέσουν σε αδιάκριτα βλέμματα...

ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΑ, 25072017

ΠΑΖΑΡΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΑΘΙΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ…

Ο Σπερχειός που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την Σπερχειάδα προσφέρει και μάλιστα δωρεάν, αγκαλιές ολόκληρες από καναπίτσες από τις οποίες φτιάχνουν όσοι ξέρουν, και αυτοί που ξέρουν καλύτερα απ’ όλους είναι οι τσιγγάνοι, κάθε λογής καλάθια και καλαθάκια τα οποία τις τελευταίες δεκαετίες παραμερίστηκαν από τα πλαστικά ανάλογα είδη, αλλά ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσουν να βάζουν μέσα σε αληθινά καλάθια διάφορα πράγματα ή να στολίζουν με αυτά τους χώρους τους κι έτσι σώθηκε αυτή η αρχαία τέχνη…

Στο παζάρι της Σπερχειάδας προχθές είδα αρκετούς τσιγγάνους να έχουν καλάθια προς πώληση αλλά ένας που κρατούσε ένα στρογγυλό καλάθι, σαν το εξωτερικό μιας μπάλας μου κίνησε το ενδιαφέρον και τον ακολούθησα ως το «μαγαζί», ήτοι το αυτοκίνητο το οποίο ήταν εκτός από μεταφορικό μέσο, αποθήκη των καλαθιών, κρεβατοκάμαρα και κουζίνα μαζί. Εκεί, ο Γιώργος Ζαφειρόπουλος με σύστησε στη γυναίκα του Παναγιώτα η οποία εκείνη τη στιγμή έψηνε καφέ στη γκαζιέρα και έβαλε φλυντζάνι και για μένα και ομολογώ, τον ευχαριστήθηκα παρέα με το ωραίο ζευγάρι, την κόρη τους Μαρία και την πανέξυπνη εγγονή τους Παναγιώτα. 

  

Εκεί ακουμπώντας στο αυτοκίνητο πιάσαμε κουβέντα για τα καλάθια, το πώς τα φτιάχνουν και αν έχουν ζήτηση και φυσικά, συμφωνήσαμε πως η φύλαξη ορισμένων αγαθών είναι καλύτερα να γίνονται σε καλάθια γιατί αυτά αερίζονται και δεν μουχλιάζουν. Εκεί μιλήσαμε και γι’ αυτά που θέλω εγώ για τα δικά μου προϊόντα και κανονίσαμε να πάω την άνοιξη ως την Καμηλόβρυση, έξω από τη Λαμία που κατοικούν όταν δεν είναι στα ποτάμια και τα παζάρια και να παραγγείλω αυτά που θέλω, καλαθάκια δηλαδή αλλά και κόφες για να απαλλαγώ από τα καφάσια που παρά την αντοχή τους δεν ενδείκνυνται για τη διατήρηση αγαθών. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 31102016

ΤΑ ΑΓΑΘΟΕΔΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ

O Τάκης Αλατάς  στην έκθεση "Κοιλάδα Σπερχειού"

Τα χέρια της μάνας πάντα φτιάχνουν τα καλύτερα για το οικογενειακό τραπέζι αλλά και για όποιον άλλον φτάσει στο σπίτι, οι γεύσεις θα μείνουν αξέχαστες. Τα χέρια της μάνας, Αγαθής Αλατά και η πείρα της ήταν που ξεκίνησαν στη Σπερχειάδα ένα εργαστήριο με χειροποίητα παραδοσιακά εδέσματα και όλα τα υπέροχα προϊόντα που βγαίνουν απ' αυτό πήραν το όνομα Αγαθοεδέσματα!!!

O Τάκης Αλατάς (δεξιά) με την Αποστολία Καρανίκα και τον Θανάση Βουζά στην έκθεση "Κοιλάδα Σπερχειού"

Τα «Αγαθοεδέσματα» τα οποία γνωρίσαμε στην έκθεση «Κοιλάδα Σπερχειού» είναι χειροποίητες χυλοπίττες με ντόπια αυγά και γάλα και αλεύρι από το μύλο του Γερμανού στη Μακρακώμη καθώς και με αλεύρι από δίκοκο σιτάρι και ολικής αλέσεως, τραχανάδες κάθε είδους και παραδοσιακές πίτες που στεγνώνουν με φυσικό τρόπο χωρίς υψηλές θερμοκρασίες. Στα «Αγαθοεδέσματα» συμπεριλαμβάνονται επίσης ωραία γλυκά κουταλιού, μαρμελάδες και γευστικά λικέρ με φρούτα από την περιοχή ενώ διαθέτουν επίσης και τσάι και ρίγανη από τα Βαρδούσια. Σημειώνουμε πως όποιος θέλει μπορεί να πάει στο εργαστήριο στην Σπερχειάδα και να διαλέξει ότι προϊόν επιθυμεί ενώ στα τηλέφωνα 6981737511 και 2236045192 μπορεί να ζητήσει πληροφορίες και να κάνει παραγγελίες.    

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 31102016

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΚΚΑΣ ΣΤΑ ΚΡΑΣΙΑ «ΟΙΝΩΝ ΦΘΙΑΣ»

Ο Γιώργος Μάκκας με τα κρασιά "Οίνων Φθίας"

Ο Γιώργος Μάκκας, με ρίζες από τον Κρέντη Ευρυτανίας μεγάλωσε και εργάστηκε στην Αυστραλία όπου και εκπλήρωσε κι ένα όνειρό του, να σπουδάσει αμπελουργία και οινοποιία και τις γνώσεις και την εμπειρία του τις μετέφερε στην Ελλάδα και στην μικρή του πατρίδα επιχείρησε να συστήσει μια οινοποιία και να φτιάξει ωραία αμπέλια.

Εδώ και δυο χρόνια όμως ο Γιώργος άφησε την Ευρυτανία και κατέβηκε στον κάμπο, συγκεκριμένα στην Τσούκα, κοντά στην Μακρακώμη και συνεταιρίστηκε με τον ήδη γνωστό στην περιοχή για τα ωραία βιολογικά αμπέλια και την καλή οινοποιία, Γιώργο Καρανίκα και μαζί ξεκίνησαν να δώσουν μια άλλη πνοή στο πολύτιμο αυτό προϊόν της Δυτικής Φθιώτιδας του οποίου όλον τον κύκλο, από το αμπέλι ως το μπουκάλι είναι πλέον υπεύθυνος και μεταφέρει πολλά από την εμπειρία του στα κρασιά της Αυστραλίας.

Ο Γιώργος Μάκκας και ο Γιάννης Κατσίκας με τα κρασιά "Οίνων Φθίας"

Τον Γιώργο Μάκκα τον είδαμε προχθές στην έκθεση «Κοιλάδα Σπερχειού» και δοκιμάσαμε μαζί του εξαιρετικά κρασιά με την ετικέτα «Οίνων Φθίας» καθώς και αποστάγματα και του ευχηθήκαμε, με την δική του εμπειρία και προσοχή να φθάσουν μια μέρα τα κρασιά της Δυτικής Φθιώτιδας ως την Αυστραλία και σε όλον τον κόσμο. Για όποιον θέλει να γνωρίσει τα κρασιά «Οίνων Φθίας» μπορεί να απευθυνθεί στον Γιώργο, στο τηλέφωνο 6973710137. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 29102016  

ΤΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ ΤΩΝ ΧΑΛΙΩΝ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ

Οι Γύφτοι (Ρομά τους λένε ορισμένοι, ατσίγγανους άλλοι) αλλά αυτοί ακούνε και συνδιαλέγονται με τον κόσμο ως Γύφτοι και ούτε ιδρώνει το αυτί τους γι’ αυτό, από την εποχή που πέρασαν από τα κάρα στα αυτοκίνητα εμπορεύονται και με πολύ επιτυχία μάλιστα διάφορα βιομηχανικά προϊόντα που μπορούν να μπουν σε κάθε σπίτι. Τούτο φάνηκε τα προηγούμενα χρόνια με τις πλαστικές καρέκλες που γέμισαν τα σπίτια σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, σε σημείο μάλιστα να μην ασχολούνται καθόλου πια με αυτές καθώς επήλθε κορεσμός. Βρήκαν όμως ένα άλλο προσοδοφόρο, αν κρίνουμε από την έκταση που απλώθηκαν στο παζάρι της Σπερχειάδας, προϊόν που μπαίνει σε κάθε σπίτι.

Αυτό είναι τα χαλιά, κάθε είδους, μεγέθους και ποιότητας. Αμέτρητα χαλιά ήταν στοιβαγμένα και απευθύνονταν σε κάθε γούστο και πάτωμα σε ένα ολόκληρο δρόμο στο παζάρι της Σπερχειάδας. Από παιδικό δωμάτιο μέχρι κουζίνα και σαλόνι, ακόμη και για πάτωμα εκκλησίας υπήρχαν σχέδιο χαλιού και στο άπλωναν εκεί μπροστά να το δεις, να το πιάσεις, να το πατήσεις, να το χαρείς. Παρακολούθησα λίγο τους διαλόγους και διαπίστωσα πως δεν υπέκυπταν ιδιαίτερα στα παζάρια που έκαναν οι πελάτες καθώς γνωρίζουν πως πια σε κανένα σπίτι δεν είναι όπως κάποτε στημένος αργαλιός για να φτιάχνουν οι νοικοκυρές όλα εκείνα τα χρειαζούμενα να καλύπτουν τα παγωμένα πατώματα. Γνωρίζουν πολύ καλά πως ούτε κουρελούδες φτιάχνουν πια και σε αυτή την πληροφορία στηρίζεται το ιδιαίτερα ανθηρό εμπόριό τους με τα χαλιά και τα συναφή είδη.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 29102016

ΜΙΑ ΓΛΥΚΕΙΑ ΔΙΑΔΟΧΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΦΕΚΑ

Ο παππούς Δημήτρης Φέκας καμαρώνει τις εγγονές του και το μέλι του. 

Ο Δημήτρης Φέκας (1933) ήταν και παραμένει ένας πολύ καλός μελισσοκόμος ο οποίος είχε τις κυψέλες στα Μάρμαρα και από εκεί μέχρι τα Αργύρια και την Κολοκυθιά οι μέλισσές του συνέλεγαν το νέκταρ του δάσους και των λουλουδιών της πλούσιας ρουμελιώτικης φύσης. Όλη του τη ζωή ο Δημήτρης την πέρασε κοντά στα μελίσσια και τώρα, στο γέρμα της ζωής του τα άφησε στα εγγόνια του που τα αγαπούν όπως ο ίδιος, ο οποίος, μπορεί πλέον να μην σηκώνει τη βαριά δουλειά και την φροντίδα τους αλλά η πείρα του είναι πολύτιμη και φυσικά πιο γλυκιά καθώς απευθύνεται σε δικά του πρόσωπα. 

Τον είδαμε στο παζάρι να στέκεται μαζί με τη γυναίκα του Δήμητρα πίσω από την εγγονή του Πένη Μαγκλάρα και την ξαδέλφη της Δήμητρα να βλέπει τον κόσμο που έρχονταν για το μέλι του και με πολύ χαρά να συστήνει τα εγγόνια του που συνεχίζουν τον γλυκό αγώνα του. Σημειώνουμε επίσης ότι οι δραστηριότητες της Πένης δεν περιορίζονται στα μελίσσια αλλά  διατηρεί και το ωραίο Καφέ – Παντοπωλείο «Πριγκηπέσσα» στον Άγιο Σώστη κοντά στην Σπερχειάδα όπου ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει όλα τα είδη της ψησταριάς.

- Για όποιον θέλει να γνωρίσει το μέλι του Φέκα και τις νοστιμιές της «Πριγκηπέσσας» μπορεί να απευθυνθεί στην Πένη Μαγκλάρα στο 6970672966.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 28102016

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΟΜΟΡΦΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΞΥΛΟ

Ο Κώστας Παπασταμάτης από τα Λουτρά Υπάτης που χαρήκαμε σαν τον είδαμε στην έκθεση "Κοιλάδα Σπερχειού" που λειτούργησε παράλληλα με το παζάρι της Σπερχειάδας, διαλέγει ότι παράξενο και περίεργο ξύλο πέσει στην αντίληψή του, το ξύνει, το τρίβει, το γυαλίζει και το μεταμορφώνει σε ένα χρήσιμο αντικείμενο ή σε ένα ωραίο διακοσμητικό. Τα μαζεύει από το βουνό, από την Οίτη και το ποτάμι, κέδρους και πλατάνια καθώς και δρυς και στο εργαστήριο του τους δίνει μια άλλη μορφή και χρήση και είναι πολλοί αυτοί που τους αρέσουν. Ο Κώστας φαίνεται να δυσκολεύεται με την επεξεργασία των ξύλων γιατί τα τελευταία δυο χρόνια είναι, συνεπεία ενός αυτοκινητιστικού ατυχήματος, υποχρεωμένος να είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, αλλά αυτή η δημιουργία είναι που τον γεμίζει χαρά και τον κάνει να μην νιώθει ανενεργός και χρήσιμος για τον εαυτό του και την περιοχή του.

- Τα αντικείμενα και τα διακοσμητικά που φτιάχνει ο Κώστας μπορεί όποιος θέλει να τα δει στο εργαστήριό του στα Λουτρά Υπάτης με ένα ραντεβού στο 6977006688.

ΑΘΗΝΑ, 27102016

ΛΙΓΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΗΣ ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΑΣ

Ανέκαθεν τα παζάρια ήταν ένα γεγονός που εκτός από την οικονομική κατάσταση κάθε περιοχής φανέρωνε και το πόσο η πόλη ή το κεφαλοχώρι που ετελούντο ήταν δημοφιλής, πράγμα που έπαιρναν αρκετά σοβαρά οι άνθρωποι των παλαιότερων εποχών και για τούτο η Σπερχειάδα δεν είχε κανένα παράπονο. Στο κέντρο των μεγάλων ιστορικών οδών της Ρούμελης που ένωναν την Αιτωλία και τη Φωκίδα με τη Θεσσαλία και τη Φθιώτιδα με την Ευρυτανία ήταν για όλους ένας αγαπημένος προορισμός για εμπορικές συναλλαγές αλλά και διασκέδαση.

Από τότε που ξεκίνησε το παζάρι της Σπερχειάδας πήγαιναν οι ντόπιοι και πουλούσαν τα προϊόντα τους και από τους εμπορευόμενους που συνέρρεαν εκεί από κάθε γωνιά της Ελλάδας αγόραζαν τα χρειώδη που δεν μπορούσαν να παράξουν ή να κατασκευάσουν οι ίδιοι ή οι συγχωριανοί . Τα προϊόντα της περιοχής, ήταν γεωργικά και κτηνοτροφικά, κυρίως καρύδια και κάστανα, όσπρια, μέλι, κρασί, τσίπουρο, τυρί, βούτυρο, μαλλί και δέρματα ενώ αυτά που αγόραζαν ήταν πάσης φύσεως εργαλεία, αντικείμενα για το σπίτι, ρούχα, παπούτσια καθώς και διάφορα είδη πολυτελείας θα λέγαμε όπως ζάχαρη, καφέ, μπαχαρικά, εσώρουχα και άλλα που δεν μπορούσαν να προμηθευτούν από τα μικρομάγαζα των χωριών τους.

Η επίσκεψη στο παζάρι της Σπερχειάδας ήταν για μέχρι πριν κάνα δυο δεκαετίες και η πιο μακρινή έξοδος ορισμένων χωριανών από τα χωριά τους ενώ για πολλούς ήταν και η αφορμή να επισκεφτούν διάφορους επαγγελματίες, όπως σιδηρουργούς, σαμαράδες, πεταλωτές, αλλά και τους γιατρούς, ακόμη και τους δικηγόρους καθώς και διάφορους συγγενείς που ζούσαν εκεί. Παράλληλα το παζάρι ήταν και η αφορμή για αρκετές διασκεδάσεις για τους μεγάλους και παιχνίδια για τα παιδιά που είχαν την τύχη να τα πάρουν μαζί τους οι γονείς τους στην Σπερχειάδα. Εκείνο όμως το οποίο έκανε ξεχωριστό ήταν οι πάμπολλες ψησταριές που ήταν φορτωμένες με ψητά, κοκορέτσια, σπληνάντερα και λουκάνικα (και σουβλάκια πλέον) και κανένας δεν έφευγε αν δεν δοκιμάζε ένα μεζεδάκι και έπινε ένα ποτηράκι μέσα σε ένα πυκνό σύννεφο κνίσας που κάλυπτε τους χώρους που γειτόνευαν με τις ψησταριές.

Έτσι περπάτησε μέχρι σήμερα το παζάρι και παρά το γεγονός ότι η ορεινή και πεδινή ενδοχώρα της Σπερχειάδας κυριολεκτικά ερημώθηκε από κόσμο και πολλά αγαθά είναι διαθέσιμα πλέον σε απόσταση αναπνοής από την πόλη μέσα σε τερατώδη σε όγκο καταστήματα ενώ κάποια άλλα φθάνουν μέχρι το πιο απομακρυσμένο σπίτι, ο κόσμος συνεχίζει να το επισκέπτεται και να αγοράζει διάφορα πράγματα ενώ και κάποιοι λίγοι ντόπιοι, επιμένουν να φέρνουν τα προϊόντα τους και δίνουν το χρώμα της παράδοσης σε ένα παζάρι που πιέζεται από παντού και κυρίως με προϊόντα και αγαθά που έχουν τη σφραγίδα της ασύδοτης παγκοσμιοποίησης.

Ο κύριος όγκος των αγαθών που απλώθηκαν αυτές τις ημέρες στο παζάρι της Σπερχειάδας ήταν οι λεγόμενες λαϊκές μόδες ή καλύτερα κάποια προϊόντα που ο καταναλωτής τα βρίσκει φθηνότερα από τα καταστήματα και αυτά ήταν κυρίως είδη ένδυσης και υπόδυσης χωρίς βέβαια να λείπουν και τα προϊόντα "μαϊμούδες" τα οποία διακινούν αλλοδαποί κυρίως, όπως σπορ παπούτσια που αρέσουν στα νέα παιδιά και τα οποία είχαν μεγάλη ζήτηση. Πολλά ήταν επίσης τα καταστήματα που πούλαγαν γυναικεία εσώρουχα, τολμηρά και σε απίστευτη ποικιλία καθώς και κάλτσες, άπειρες κάλτσες και φυσικά είδη προικός τα λεγόμενα.

Υπήρχαν όμως και πολλά καταστήματα που προσέφεραν σε καλές τιμές ρούχα και παπούτσια της δουλειάς, πράγματα που έχουν σίγουρη και σταθερή πελατεία καθώς οι άντρες προτιμούν να αγοράζουν αυτά τα πράγματα στα παζάρια και όχι στα καταστήματα και είναι αρκετές οι περιπτώσεις εμπόρων και πελατών που γνωρίζονται πολλά χρόνια, εκτιμούνται και εκτιμούνται αμοιβαία. Το ίδιο συνέβαινε και για τα καθημερινά γυναικεία ρούχα, ρόμπες, νυχτικιές καθώς και σε μεγάλη ποικιλία είδαμε και φανέλες, μάλλινες που αγαπούν ιδιαίτερα όσοι δουλεύουν στα χωράφια γιατί τις θεωρούν πολύ υγιεινές και ανθεκτικές. Ανάμεσα σε όλα αυτά τα προϊόντα, ασφαλώς και υπήρχαν και άλλα ωραία πράγματα που χωρίς αυτά δεν νοείται παζάρι και φυσικά αναφέρομαι στο χαλβά Φαρσάλων και για τον οποίο δεν υπάρχει επισκέπτης που να φύγει χωρίς να τον δοκιμάσει.

Έτσι πέρασε κι εφέτος το παζάρι της Σπερχειάδας, με την κίνηση κάπως υποτονική γιατί όπως όλοι ομολογούν τα χρήματα στην τσέπη των καταναλωτών ήταν πολύ λίγα και ως εκ τούτου και η διάθεση για κατανάλωση περιορισμένη αλλά πάλι όλοι έδωσαν το παρόν τους και με τον τρόπο τους βοήθησαν έτσι ώστε του χρόνου να είναι καλύτερο – βοηθούντων βεβαίως και των οικονομικών όλης της χώρας, τη βελτίωση των οποίων όλοι ευχόμαστε να δούμε κάποια μέρα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ρεπορτάζ για το φετινό παζάρι της Σπερχειάδας θα συνεχιστεί με ειδικές και θεματικές αναρτήσεις του Ακτήμονα.  

ΑΘΗΝΑ, 27102016

ΜΙΑ ΚΟΛΟΚΥΘΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Το έχω δει σαν σπορ θα έλεγα, φέτος το σήκωμα της κολοκύθας και μπορώ άνετα να υποψιαστώ πως με πήραν είδηση και βάζουν συνέχεια μπροστά μου κολοκύθες για να δουν από καμιά γωνία, μπορεί και με κάμερα αν θα καταφέρω να τις σηκώσω...

Όλα ξεκίνησαν τον περασμένο μήνα από την τεράστια στρογγυλή κολοκύθα που έχει ο Γιώργος Τσώνος μπροστά στο κρεοπωλείο και την βιτρίνα με τα υπέροχα λουκάνικα στον Άγιο Γεώργιο. Την σήκωσα, 42 κιλά και 150 γραμμάρια ήταν εκείνη και ακολούθησε μια άλλη μεγάλη και ακρόστενη στην Καρδίτσα που ζύγιζε 32 κιλά την οποία μάλιστα κατάφερα και την ανέβασα και πάνω από το κεφάλι. Χθες τρίτωσε το σήκωμα κολοκύθας με μια άσχημη και κακομεγαλωμένη που είδα μπροστά στο περίπτερο του Κώστα Μαργαρίτη με τα ωραία κηπευτικά του και ο οποίος φέτος ατύχησε με τις κολοκύθες.
Δεν ξέρουμε πόσα κιλά ήταν, υπολογίσαμε ότι μπορεί να είναι πάνω από είκοσι - τίποτα δηλαδή μπροστά στις προηγούμενες-  και με δυο κινήσεις κατάφερα και την σήκωσα πάνω από το κεφάλι μου και χάρηκα κι εγώ και χάρηκε και ο κόσμος που ήταν εκεί ένα θέαμα που σπάνια πια βλέπει, καθώς έπαψαν οι πλανόδιοι βιοπαλαστές που έκαναν, όπως ο Σαμψών κάποτε, στις πλατείες των χωριών απίστευτα πράγματα και παλληκαριές ενώ το γεγονός πρόλαβε να αποθανατίσει ο καλός φίλος Αντώνης Βλαχογιάννης.

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό με τα θεάματα. Γλυκάθηκα με τις μεγάλες κολοκύθες και του χρόνου έχω προγραμματίσει να φυτέψω μια δρακογενιά από αυτές σε χωράφια που ήδη έχω αρχίσει να ετοιμάζω και να λιπαίνω καλά. Ελπίζω να καταφέρω να σπάσω τα ρεκόρ σε μέγεθος και βάρος αλλά να εξηγούμαστε από τώρα, δεν είμαι βέβαιος πως θα συνεχίσω να τις σηκώνω ψηλά όπως φέτος...

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 24102016

ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΊΔΑ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΗΣ ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΑΣ

Με τον Γιάννη Κατσίκα και την Ελπίδα στο παζάρι της Σπερχειάδας

 

Ότι η τραγουδίστρια Ελπίδα (Καραγιαννοπούλου) που τα χρόνια του '70 ακούγαμε με ενθουσιασμό στο ραδιόφωνο και οι δίσκοι της ήταν από τους πρώτους της ελληνικής ποπ που βάλαμε στα πρωτόγονα πικάπ μας ήταν και συμπατριώτισα, από τη Σπερχειάδα, ήταν κάτι που μας έκανε ιδιαίτερα περήφανους και ονειρευόμασταν να την ακούσουμε και κάποια ημέρα από κοντά. Θυμάμαι μάλιστα πως έγινε χαμός στο χωριό (Άγιο Γεώργιος) όταν το περιοδικό "Φαντάζιο" κυκλοφόρησε με αφίσσα της και εξαντλήθηκε αμέσως καθώς όλοι μας θέλαμε να το έχουμε στα δωματιά μας και με την έγκριση των γονέων και των καθηγητών που δεν έβλεπαν με καλό μάτι να μας αρέσουν κάτι άγριοι μαλλιάδες... 

Σήμερα που εκείνη η εποχή αποτελεί πλέον μια ωραία ανάμνηση και φυσικά την έχουμε δει και την ακούσει αρκετές φορές, είναι πολύ εύκολο να τη συναντήσουμε, όπως έγινε και χθες στο παζάρι, στη Σπερχειάδα, την οποία αγαπά πολύ και μένει αρκετό καιρό της.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 24102016

Ο ΤΖΙΜΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΟΥ ΡΑΦΤΗ

Τα παζάρια δεν έχουν πόρτα να μπαίνει και να βγαίνει ο πελάτης, ούτε και δοκιμαστήριο για ρούχα διαθέτουν, αν χρειαστεί, αλλά τούτο είναι το λιγότερο για έναν έμπειρο πωλητή που κόβει το μάτι του και βεβαίως τηρεί το τυπικό της αγοραπωλησίας που τον θέλει να παίρνει επάνω του όλες τις ευθύνες (ακόμη και για το γούστο του πελάτη) για το προϊόν που διαθέτει.

Έναν τέτοιο πωλητή γνώρισα χθες στη Σπερχειάδα, τον Τζίμη Βαρθολομαίο, από την Τσαριτσάνη Λάρισας, ο οποίος με έκοψε που ετοιμαζόμουν να πατήσω το κλικ τη στιγμή που μετρούσε τη μέση ενός συμπατριώτη για να του πει τι νούμερο παντελόνι πρέπει να φορέσει και μου έδωσε κατά κάποιο τρόπο την άδεια να συνεχίσω. Ήταν μια ωραία σκηνή την οποία δεν ήθελα να χάσω και σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να περάσω στην φωτογραφία και τη φιλική διάθεση που είχαν οι δυο άντρες μεταξύ τους.
Γνωρίζονταν από χρόνια μου είπε μετά ο Τζίμης για τον συντοπίτη καθώς τον έχει πελάτη πάνω από τρεις δεκαετίες στο παζάρι και είναι απ' αυτούς που το έχουν έθιμο να παίρνουν κάθε χρονιά ένα - δυο παντελόνια καθημερινά καθώς και πουκάμισα και σακάκι κάθε δυο χρόνια και τούτο αποτελεί και δείγμα πως τα ρούχα της φίρμας "Ira's" είναι εγγυημένα. Και δεν είχαν στο πάγκο τους μόνο ρούχα για καθημερινή χρήση αλλά και επίσημα και γιορτινά από την ίδια φίρμα και είναι ευχαριστημένοι από την προτίμηση που τους δείχνει ο κόσμος, όχι μόνο στο παζάρι της Σπερχειάδας αλλά και όπου αλλού γίνονται στην Ελλάδα.

Κάθησα αρκετή ώρα στον πάγκο με τα ρούχα και είδα πως αρκετοί άνδρες απ' όλες τις ηλικίες έδειχναν την προτίμησή τους για τα ρούχα που πουλούσε ο Τζίμης και οι συνεργάτες του και έφυγα με την υπόσχεση να πάω κάποια στιγμή στην Τσαρίτσανη όπου κατοικεί,να μιλήσουμε για τη θητεία του στα παζάρια, θητεία που ξεκίνησε το 1970 και μετά από τόσα χρόνια έχει τόσα να μου πει για τον παμπάλαιο αυτό εμπορικό θεσμό.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 24102016

　

ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΡΕΒΒΑΤΙΝΑΣ ΜΕ ΤΟ ΝΥΦΙΚΟ…

Δεν είχε άλλο τρόπο, ο Παναγιώτης Μανίτας για να προστατεύσει τα σταφύλια στην κρεβατίνα της αυλής του στην Σπερχειάδα από τα έντομα και τα πουλιά και τα έντυσε με λευκά τούλια από μπομπονιέρες, δίνοντάς τους έτσι ένα εορταστικό χρώμα. Το ευχάριστο αποτέλεσμα, εκτός του ότι βοηθάει να διατηρηθούν και να ωριμάσουν καλύτερα οι καρποί στη θέση τους, ασφαλώς και υπονοεί και άλλα του βίου γλυκά πράγματα που με τον τρόπο μας, μπορούμε να διατηρήσουμε καλύπτοντάς τα με μια λεπτή διαφάνεια από την δημόσια θέα και το ενδιαφέρον που ενδεχομένως μπορεί να προκαλέσουν σε αδιάκριτα βλέμματα...

ΑΘΗΝΑ, 25072016

ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΗΣ ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΑΣ

‘Ηταν και παρά τις τρομακτικές αλλαγές στη ζωή μας και την οικονομία, παραμένει, ο μεγαλύτερος ετήσιος εμπορικός θεσμός στη Δυτική Φθιώτιδα και την Κεντρική Ρούμελη, το παζάρι της Σπερχειάδας. Μπορεί να μην φαίνονται σήμερα οι παραδοσιακοί έμποροι και παραγωγοί στην κλίμακα που ήταν κάποτε, αλλά ανιχνεύονται πίσω από την πληθώρα των φθηνών πλαστικών εμπορευμάτων, εικόνες από το παρελθόν που συγκινούν αλλά και καινούργιες που ενθουσιάζουν, όπως αυτές των νέων, δυναμικών παραγωγών με τον τρόπο τους και τη στάση τους, καλλιεργούν και προβάλλουν τη νέα εποχή που έρχεται για την μικρή πατρίδα μας. Θα τους βρείτε και θα τους γνωρίσετε στην έκθεση «Κοιλάδα Σπερχειού» με αντιπροσωπευτικά προϊόντα και νέες αντιλήψεις για την παραγωγή. 

ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΑ, 21102015

ΔΥΟ ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ…

Με τα κολοκύθια που φύτεψα φέτος στο χωριό, ομολογώ πως εισέπραξα μια τεράστια απογοήτευση καθώς τα έβαλα κοντά το ένα με το άλλο είδος και όλα βγήκαν, χάρη στο θαυμαστό κόσμο των εντόμων – επικονιαστών, κολοκύθια! Δηλαδή, ένα είδος που έμοιαζε σε κάτι ανάμεσα κολοκυθιού και αγγουριού και τούτο χάρηκε πολύ η μάνα μου γιατί δεν άκουσα τις συμβουλές της. 

Γι’ αυτό και όπου βλέπω κολοκύθια, ενθουσιάζομαι και ζητώ από τους παραγωγούς να μου κρατήσουν λίγο σπόρο υποσχόμενος πως θα προσέξω και τα φυτέψω μακριά το ένα είδος από το άλλο. Όπως για παράδειγμα, τα κολοκύθια του Κώστα Ντελέζου από τον Αϊ – Σώστη Φθιώτιδας που είδα προχθές στο παζάρι της Σπερχειάδας και ζήλεψα, τόσο που ζήτησα να έχω μια φωτογραφία με αυτά τα οποία μοιάζουν είτε με μεγάλα φίδια που πνίγω ως άλλος Ηρακλής, είτε με υπερμεγέθη σπεραματοζωάρια. Σε ότι να μοιάζουν πάντως, του χρόνου που θα έχω δικά μου θα είμαι διπλά υπερήφανος…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 21102015

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΗΣ ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΑΣ .Ι

 

Πήγα μετά από 36 χρόνια χθες στο μεγάλο ιστορικό παζάρι της Σπερχειάδας, της μεγάλης κωμόπολης της Δυτικής Φθιώτιδας και ένοιωσα ομολογώ μια χαρά όπως όταν πρωτοπήγα, το 1977 και θυμήθηκα πως αγόρασα, με χρήματα από μεροκάματα που έκανα στις οικοδομές,  ένα μπουφάν της μόδας για 300 δραχμές, ήτοι 80 σημερινά λεπτά του ευρώ!!!

Δεν ήταν μόνο αυτό, ένοιωσα πως ξαναβρέθηκα σε μακρινή στο παρελθόν εποχή καθώς ο κόσμος που ήταν εκεί κινούνταν σε ρυθμούς μακριά από τη θλιβερή πραγματικότητα της οικονομίας μας και χαίρονταν που εύρισκε να αγοράσει πράγματα ανεκτής αλλά και καλής ποιότητας σε απίστευτα χαμηλές τιμές και τούτο χάρη στους περιπλανώμενους εμπόρους.

Είδα ένα σωρό πράγματα που θέλει μέρες να τα γράψω και να σας δείξω φωτογραφίες, κάτι που θα κάνω από σήμερα το απόγευμα αλλά εκείνο που μου άρεσε περισσότερο ήταν η παρέα που έκανα με κάτι τσιγγάνους που εμπορεύονται χαλιά. Ξεκίνησα δειλά τη γνωριμία μου με αυτούς και πολύ προσεκτικά εξαιτίας του γνωστού θέματος με το «ξανθό κοριτσάκι» που μονοπωλεί το ενδιαφέρον των ΜΜΕ αυτές τις ημέρες και καταλήξαμε να γίνουμε μια παρέα όλοι και ανέλαβα μάλιστα να τους στείλω τις φωτογραφίες που τράβηξα σε ένα σωρό προορισμούς, από τα Μέγαρα ως τα Τρίκαλα, την Καρδίτσα και το Βόλο.

Το χαρήκαμε όλοι το παιχνίδι με τις ωραίες, όπως διαπίστωσα μετά φωτογραφίες γιατί εκείνη τη στιγμή είχα αλλού το νου μου και μια στιγμή που ήταν όλα τα πιτσιρίκια κοντά μου έψαξα κάποιον να μας βγάλει μια αναμνηστική φωτογραφία. Δεν βρήκα κανέναν γνωστό και ανέθεσα την φωτογράφιση σε ένα πιτσιρικά και ιδού το αποτέλεσμα…

Τους ευχαριστώ όλους και εύχομαι να τους βρω πάλι σύντομα σε κάποιο άλλο τόπο να συνεχίσουμε τις φωτογραφίες και φυσικά το ρεπορτάζ για τα υπέροχα ελληνικά παζάρια!

ΑΘΗΝΑ, 21102013

ΤΟ ΠΟΥΛΑΡΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΙΝΙ ΤΟΥ

Εκεί καμιά φορά που δεν το περιμένω, προβάλλουν συνήθως μπροστά μου οι πιο όμορφες στιγμές στην ελληνική ύπαιθρο κι εκεί πάντα δοκιμάζεται η ετοιμότητά μου να φωτογραφήσω το γεγονός. Γι’ αυτό δεν είναι και λίγες οι περιπτώσεις που χάνονται ως ποτέ να μην υπήρξαν πολλά ωραία πράγματα αλλά πολλές άλλες στιγμές προλαβαίνω να τις «παγώσω» με στόχο πάντα να τις συνοδέψω με ένα κείμενο που είτε δημοσιεύεται σε κάποιο από τα περιοδικά και τις εφημερίδες που συνεργάζομαι ή να το μοιραστώ μαζί σας μέσα από το διαδίκτυο, κάτι που με ευχαριστεί πολύ και πιστεύω πως αρέσει και σε σας.

Έτσι έγινε και προχθές λίγο έξω από τη Σπερχειάδα που το νου μας απασχολούσαν άλλα πράγματα και η Άντζελα δεν έβλεπε την ώρα να φτάσουμε στα Λουτρά Υπάτης να κάνουμε μια στάση για να πάρουμε ανάσα και να πιούμε καφέ με αληθινούς φίλους από εκεί. Εγώ όπως πάντα με το δεξί μάτι σάρωνα τον τόπο έξω από το παράθυρο και με το αριστερό παρακολουθούσα έναν άθλιο δρόμο χωρίς σωστή σήμανση και άλλες πολυτέλειες. Κι εκεί λοιπόν, βλέπω κάτω από μια τεράστια ανθισμένη κουτσουπιά μια σπάνια σκηνή για την Ελλάδα: Το πουλαράκι δεμένο με μια τριχιά από τον κορμό της κουτσουπιάς τόσο που να μην φτάνει και ενοχλεί με τη λαιμαργία του τη φοράδα η οποία κι αυτή επίσης ήταν δεμένη και βοσκούσε. Το πουλαράκι μάζευε δύναμη να τρέξει κοντά στη φοράδα αλλά άμαθο ακόμη από δεσμά μόλις νόμιζε πως έφτανε στη μητέρα του, απότομα το σκοινί το συγκρατούσε. Επειδή φαίνεται πως δεν γνωρίζει ακόμη τι είναι αυτή η δύναμη που το εμποδίζει γυρνούσε λίγο προς τα πίσω, έπαιρνε φόρα και ξεκινούσε πάλι να πλησιάσει τη φοράδα. Στα λίγα λεπτά που το παρακολουθούσαμε πρέπει να έκανε τρεις φορές την απόπειρα και πάντα αποτύγχανε. Την τελευταία φορά το είδαμε να απομακρύνεται απογοητευμένο προς τη βρύση που ήταν μέσα στην ακτίνα του τεντωμένου σκοινιού και να δείχνει πως λουφάζει. Τι απόγινε, δεν ξέρουμε γιατί μας καλούσε ο προορισμός μας και η επιστροφή στην Αθήνα θα ήταν λόγω επιστροφής των εξοδούχων προβληματική.

Το βέβαιο είναι πως το πουλαράκι θα χτυπιόνταν και θα ξαναχτυπιόνταν πολλές φορές να φτάσει τη μητέρα του, της οποίας ως αρμόζει η στάση της απέναντι στο βλαστάρι της ήταν αυστηρή και στο τέλος αποκαμωμένο θα παραιτούνταν από την προσπάθεια. Μόνο όταν θα έρχονταν η στιγμή που ο νοικοκύρης τους θα έκρινε πως πρέπει να λυθεί, τότε θα μπορούσε να πλησιάσει για λίγο τη μητέρα του, να θηλάσει και μετά πάλι θα υποχρεώνονταν να κινείται το υπόλοιπο της ημέρας μέσα στην ακτίνα του σκοινιού του που στο εξής, θα αποτελούσε κομμάτι της ζωής του και θα αποδεσμευτεί δε μόνο όταν μετά πολλά χρόνια και άπειρα φορτία κλείσει τον κύκλο της ζωής. Κανένα σκοινί τότε δεν θα είναι ικανό να το περιορίσει στην ακτίνα των δεσμών που βάζει ο νοικοκύρης σε ότι εξουσιάζει κι έστω για λίγο πριν το θάνατό του, σακατεμένο και άχρηστο για φόρτωμα, γευτεί λίγες στιγμές από την ελευθερία που δεν γνώρισε ποτέ στην άχαρη ζωή του υποζυγίου που πέρασε...

ΑΘΗΝΑ, 07042010