ΕΝΑΣ ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ

Θαύμαζα πάντα τους φωτογράφους, επαγγελματίες και ερασιτέχνες που κατάφερναν να αιχμαλωτίσουν με το φακό τους ένα πάρα πολύ απρόοπτο και σύντομο μετεωρολογικό φαινόμενο, την αστραπή ή κεραυνό. Γιατί αυτό ούτε προειδοποιεί πότε θα έρθει, ούτε και από ποια πλευρά του ορίζοντα θα εκδηλωθεί, ούτε και πόσο θα διαρκέσει δηλώνει.  

Βέβαια τα πράγματα είναι πιο ευνοϊκά όταν πρόκειται για ανοιξιάτικες καταιγίδες, όπως αυτές που προέκυψαν τις περασμένες ημέρες που φαίνονται από ποια κατεύθυνση έρχονται κι ανάλογα τους κεραυνούς που προκαλούν, επιτρέπουν την προετοιμασία για φωτογράφιση, πράγμα που θέλει υπομονή, συνεχείς λήψεις, μεγάλες ταχύτητες, ανοιχτό διάφραγμα και βεβαίως σημείο που να μην το πιάνει ανεμοβρόχι και μουσκέψουν οι μηχανές και ο φωτογράφος. Σε όλα αυτά, σημειώνουμε ότι και η τύχη είναι απαραίτητη.

Έτσι χάρηκα πολύ χθες που είδα στον τοίχο της Μπέρρυ Γραφάκου, την φωτογραφία από έναν τεράστιο κεραυνό που εκδηλώθηκε στον αέρα πάνω από τη θάλασσα του  Πόρτο Ράφτη  και την οποία θα ζήλευαν και οι πιο ειδικοί φωτογράφοι μετεωρολογικών φαινομένων. Ένας κεραυνός που έμοιαζε να έβγαινε κατευθείαν από τα χέρια του Υψιβρεμέτη Δία* να φωτίζει με το λευκό φως του τον μελανιασμένο από τα βαριά σύννεφα ουρανό και να ακουμπάει με την τρομακτική δύναμή του τη γη ενώ κάποιοι άλλοι μικρότεροι στο βάθος του ορίζοντα να συμπληρώνουν την τρομερή συγχορδία της καταιγίδας που έπληξε την περιοχή, πέρασε και δεν αποκλείεται να επιστρέψει καθώς ο φετινός καιρός τις ευνοεί.

Από την πλευρά μου εύχομαι στην Μπέρρυ να έχει διαρκή ετοιμότητα για τέτοιες ωραίες και σπάνιες φωτογραφίες να τις χαιρόμαστε κι όσοι δεν είμαστε μπροστά στα γεγονότα.

*Υψιβρεμέτης: ένα από τα εκατοντάδες ονόματα του Δία. Από το ύψος και το αρχαίο ρήμα βρέμω (μόνο στον ενεστώτα και τον παρατατικό) που σημαίνει βγάζω δυνατό ήχο, παράγω κρότο, θορυβώ, βρυχώμαι, προκαλώ κλαγγές, κραυγάζω και βρέμομαι (μέση) που σημαίνει κλαίω, θρηνώ. (Λεξικό Δημητράκου).

ΑΘΗΝΑ, 23052017  

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

…Κι εκεί που νομίζαμε πως η προφητεία για το τέλος του κόσμου των Μάγια ήρθε μια μέρα νωρίτερα και θα γινόταν δια του κατακλυσμού, φύσηξε ο Αίολος πάνω από την Αθήνα, πήρε μακριά τα βαριά σύννεφα και όλοι ξαναβρήκαμε το ρυθμό μας. Όσο για τις ομπρέλες, πάλι φάνηκαν χρήσιμες γιατί ο ήλιος της Αττικής φαίνεται πως μαυρίζει τις όμορφες και το χειμώνα!!! (Η φωτογραφία 18/12/2012 στο Μοναστηράκι).

Δεν με κατείχε, ομολογώ, σήμερα ο ενθουσιασμός των προηγούμενων χρόνων για την καθιερωμένη βόλτα στην «εορταστική» Αθήνα και βγήκα λίγο αργά το μεσημέρι· ώρα που οι περισσότερες ωραίες στιγμές της πόλης είχαν ήδη τσαλαπατηθεί από το πλήθος που αφού επί ώρες περπάτησε σπρώχνοντας  ο ένας τον άλλον στο λεγόμενο «εμπορικό κέντρο» χαζεύοντας και κοιτάζοντας τις βιτρίνες, άρχισε να μπαίνει στην ουρά μπροστά στα σουβλατζίδικα ενώ κάποιοι, πιο άνετοι στην τσέπη και στο ύφος, δρασκέλισαν και την πόρτα των μαγαζιών στου Ψυρρή– όπως γίνονταν και στα χρόνια της ευμάρειας.

Για να μην αδικώ όμως την ημέρα καταγγέλλοντάς την ότι δεν είχε εικόνες, εξομολογούμαι: τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει αρκετά και η ματιά μου απέναντι στα πράγματα και δεν με ενθουσιάζουν όπως άλλοτε τα «ανθρώπινα» ή τα «εορταστικά» στιγμιότυπα της πόλης γιατί προφανώς δεν μου λένε τίποτα. Είναι τόσο αναμενόμενα ώστε δεν μου προκαλούν καμιά έκπληξη ενώ πάλι με τρομάζει η συμπεριφορά του πλήθους που ποδοπατεί όποιον τολμήσει να κάνει κάτι διαφορετικό ή στην χειρότερη περίπτωση, τον υποχρεώνει να χορέψει μόνο στο νταούλι που ακούνε όλοι. Έτσι σήμερα περπάτησα λίγο την πόλη, προς το Μοναστηράκι, χωρίς φωτογραφική μηχανή και με τα χέρια στις τσέπες και το ευχαριστήθηκα που γύρισα σπίτι χωρίς εικόνες από την «εορταστική» Αθήνα – όπως τότε που δεν κυνηγούσαμε το γεγονός να το καταγράψουμε αλλά για να το ζήσουμε.

Για να μην μείνει όμως στεγνή από φωτογραφία τούτη η ανάρτηση, επιστρατεύω μια από το 2012 που μου θύμισε το Facebook, που σαν σήμερα μια καταιγίδα έγδαρε την πόλη και όσοι μούσκεψαν απλώθηκαν στον ήλιο να στεγνώσουν κι αυτό ήταν το θέμα της ημέρας… 

ΑΘΗΝΑ, 18122016