ΤΑ ΜΟΥΡΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ

Οι μουριές είναι από τα πιο διαδομένα δέντρα της πόλης καθώς αυτές μπορούν να κλαδευτούν βαθιά και να μείνουν κούτσουρα το χειμώνα αλλά το καλοκαίρι, είναι ικανές να τεντώσουν μέσα σε λίγες ημέρες τα κλαριά τους και να ρίξουν με τα πλατιά φύλλα τους σκιά σε ολόκληρο το δρόμο που είναι φυτεμένες. Αυτός είναι πάνω – κάτω ο λόγος που τις προτιμούσαν κάποτε να τις βάζουν στους δρόμους έχοντας υπ’ όψιν βέβαια πως είναι και εξαιρετικά λιτοδίαιτο δέντρο και οι απαιτήσεις του σε νερό είναι ελάχιστες. Στα θετικά του πάλι είναι και η τεράστια αντοχή που έχει απέναντι στη ρύπανση καθώς επίσης και στο ότι οι ρίζες τους καταφέρνουν να επουλώσουν πολύ γρήγορα τις πληγές που τους ανοίγουν τα συνεργεία όταν επισκευάζουν τα δίκτυα που είναι χωμένα κάτω από τα πεζοδρόμια. 

Στα αρνητικά αυτού του δέντρου όταν φυτεύεται στους δρόμους ήταν πάντα η καρποφορία γιατί πλημμυρίζουν από καρπό και όταν αυτός πέφτει από τα κλαριά της πατιέται από τους περαστικούς, γεμίζουν ζουμιά και γλιστράνε τα πεζοδρόμια ενώ οι μύγες κάνουν πανηγύρι. Για να αντιμετωπίσουν το ζήτημα διάλεγαν τις μουριές που θα φύτευαν να είναι στείρες καθώς αυτό το δέντρο έχει αυτό το προνόμιο. Αν δε τους ξέφευγε κάποια, τότε την έκοβαν αμέσως και την αντικαθιστούσαν με κάποια που δεν έκανε καρπό κι έτσι ησύχαζαν όλοι.

Τα μούρα τώρα είτε πρόκειται για τα άσπρα ή τα μαύρα είναι ένας εξαιρετικός καρπός, με πολλές βιταμίνες και άλλα πολύτιμα για τον οργανισμό του ανθρώπου στοιχεία αλλά με την πρακτική των δενδροκόμων του Δήμου να διαλέγουν μόνο στείρες μουριές να φυτεύουν στους δρόμους και τα παρκάκια, οι Αθηναίοι τους στερούνται. Από τη στιγμή μάλιστα που τα μούρα λόγω της ευαισθησίας δεν φθάνουν στην αγορά, ούτε συνηθίζεται να γίνονται γλυκά ή μαρμελάδες, είναι αρκετοί εκείνοι που τα γνωρίζουν μόνο από τις φωτογραφίες τους στα βιβλία και στα περιοδικά. Εννοείται ότι γι’ αυτούς είναι και η γεύση τους άγνωστη.

Τον κανόνα της στειρότητας που επιβάλουν στις μουριές της πόλης οι δενδροκόμοι, παραβαίνουν κάποιες φορές και αφήνουν κάποια δέντρα που βγάζουν μούρα. Μια σειρά από τέτοιες μουριές βρίσκεται στον Εθνικό Κήπο, στο ξέφωτο προς την περίφραξη του στρατοπέδου της Προεδρικής Φρουράς και των οποίων τα κλαριά τους είναι μάλιστα κλαδεμένα έτσι ώστε να δημιουργούν ένα ανάποδο κύπελλο. Το γεγονός, που σαφώς και αποτελεί καλλιτεχνία εκ μέρους των δενδροκόμων είναι αυτό που αποτρέπει το κλάδεμά της σύριζα όπως και στις άλλες μουριές κι έτσι καταφέρνει και κάνει μούρα, κάτι γλυκά μαύρα τα οποία και δοκίμασα προχθές ακολουθώντας το παράδειγμα ενός άλλου που το είδα χωμένο κάτω από τα κλαδιά να μαζεύει μούρα και να τα βάζει άπλυτα στο στόμα.

«Εδώ μέσα στον Κήπο δεν φτάνει η ρύπανση» μου είπε όταν τον ρώτησα πως είναι για να δοκιμάσω κι εγώ. «Την κρατάνε τα ψηλά δέντρα και δεν φτάνει σε αυτές τις μουριές. Ξέρω και άλλες που κάνουν μούρα, αλλά προτιμώ τούτες και γι’ αυτό περνάω κάθε μέρα και τις παρατηρώ πότε θα ωριμάσουν!».

 Όση ώρα μιλούσαμε δεν έβγαλε το κεφάλι του μέσα από τα κλαριά λες και ήθελε να κρυφτεί,  σαν να έκανε κάτι παράνομο που τρυγούσε μια μουριά στον Εθνικό Κήπο και η σκηνή δεν άφησε αδιάφορη και τη νεαρή τουρίστρια που μάζευε ήλιο στο παγκάκι.

ΑΘΗΝΑ, 12062019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος",10062019, σελ. 37.

ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΠΑΤΟΥΝ..

Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε όσες κι όσους έδωσαν το παρόν τους στο Σύνταγμα απόψε και τους διαβεβαιώνω πως νοερά κι εγώ είμαι δίπλα τους. 

Δεν μπορούσα να το φανταστώ. Τόσο φοβισμένοι άνθρωποι, όσο οι συγκυβερνώντες ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ και ΑΝΕΛ θα φοβόντουσαν και τον ίσκιο τους αυτές τις ημέρες και θα έκλειναν και τον Εθνικό Κήπο και πήγα να δω την πόρτα κλειδωμένη να το πιστέψω. Και είδα κι ένα περιστέρι να κάθεται στο κάγκελο και όπως είχα το φως απέναντί μου και από τη στάση του μου φάνηκε σαν κοράκι και ο νους μου πήγε αλλού, σε σκηνές από το βίο του Λούκυ Λούκ στην άγρια Δύση…   

ΑΘΗΝΑ, 08052016

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΝ ΠΑΠΙΕΣ

 

Είχε χθες για μένα και την Άρτεμη ο Εθνικός Κήπος την τιμητική του, στη βόλτα μας και περάσαμε εκεί αρκετή ώρα χαζεύοντας διάφορα και μια δεν έχει πια πάπιες στη λιμνούλα - τις μετέφεραν σε φραγμένο χώρο για λόγους καθαριότητας νομίζω- χαζέψαμε μια ομάδα νέων παιδιών που τις ζωγράφιζαν πίσω από το συρματόπλεγμα. Επρόκειτο για μια ομάδα σπουδαστών όπως έμαθα, που προετοιμάζονται να δώσουν εξετάσεις στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και με το δάσκαλό τους πηγαίνουν σε διάφορα σημεία της πόλης τα οποία έχουν εικαστικό ενδιαφέρον. Εκεί κάθονται και αρχίζουν να ζωγραφίζουν τις πάπιες και τα άλλα πουλερικά τα οποία έβλεπαν μέσα από το κικλίδωμα,πράγμα καθόλου εύκολο και τούτο νομίζω πως ήταν μέρος της άσκησης πάνω σε ένα αρκούντως δύσκολο θέμα.

Δεν είχα προσέξει μέχρι σήμερα κάτι τέτοιο και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον έκανα μάλιστα και τη σκέψη πως αυτή η κίνηση των σπουδαστών θα μπορούσε να γίνεται συστηματικά  και για άλλους που δεν έχουν αυτό το σκοπό, τους ερασιτέχνες ζωγράφους αλλά και για άλλους που θα ήθελαν να αποτυπώσουν την πόλη με μολύβι, κάρβουνο ή χρώμα. Έτσι με την παρατήρηση θα γνώριζαν καλύτερα ορισμένα στοιχεία της που μένουν κρυφά ή υπολείπονται της προβολής καθώς βρίσκονται δίπλα ή πίσω από άλλα πιο δυναμικά. Κλείνοντας αυτό το μικρό σημείωμα για τους σπουδαστές που ζωγραφίζουν πάπιες πρέπει να σας πω ότι είναι μέσα στο πρόγραμμα της σχολής και όπως μου είπε ο δάσκαλός τους, η πόλη μας διαθέτει άπειρα τέτοια σημεία με ποικίλο εικαστικό, κοινωνικό και εικαστικό ενδιαφέρον.

ΑΘΗΝΑ,01052014

Η ΑΡΤΕΜΗ ΣΤΟ ΓΕΦΥΡΑΚΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ

 

Καλησπέρα σας και καλό μήνα να έχουμε όλοι... Δεν αξιώθηκα σήμερα να πάω στις συγκεντρώσεις που έγιναν στην πόλη για την Πρωτομαγιά αλλά νοιώθω σαν να ήμουν παρών. Πήγα όμως με την Άρτεμη μια προγραμματισμένη βόλτα στους τάφους των παππούδων να βάλουμε λίγα λουλούδιαα και ο δρόμος της επιστροφής μας οδήγησε στον Εθνικό Κήπο ο οποίος ήταν μια απόλαυση, με την ωραία δροσιά της εποχής, τα φρέσκα βλαστάρια στα δέντρα και τους θάμνους, καινούργια λουλούδια στα παρτέρια, στα κλαριά και ένα σωρό πουλιά - τα κοτσύφια πάντα με πιο έντονη την παρουσία τους. Χαζέψαμε λίγο εκεί στα παπιά και βγάλαμε την κλασική φωτογραφία στο γεφυράκι πάνω από την λιμνούλα η οποία ήταν κατακάθαρη. Είχα καιρό να πάω από εκεί και με χαρά διαπίστωσα πως έβγαλαν από τη λιμνούλα τα δεκάδες άθλια παπιά και τις μαδημένες χήνες που βρώμιζαν τα νερά και τις έκλεισαν σε ένα περιφραγμένο χώρο αλλά εκεί δεν είδα πουθενά λίγο νερό για να μη ξεχάσουν πως είναι κάπως υδρόβια αυτά τα πουλερικά ...

ΑΘΗΝΑ, 01052014

ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΠΕΤΑΞΑΝ ΣΤΑ ΚΛΑΡΙΑ

Από κτίσεως κόσμου, ο ρόλος των δέντρων ήταν να κάνουν καρπούς, να δίνουν τα ξύλα τους και τον ίσκιο τους στον άνθρωπο και βεβαίως να φτιάχνουν φωλιές τα πουλιά και να ζευγαρώνουν στα κλαδιά τους. Η τάξη αυτή δεν διασαλεύτηκε ποτέ από κανένα πλάσμα και όσα το τόλμησαν το πλήρωσαν πολύ ακριβά. Παράδειγμα ο άνθρωπος που με την απληστία του καταστρέφει τα δάση κάποια ημέρα θα σκάσει από ασφυξία και έλλειψη οξυγόνου…

Το ίδιο ισχύει και για τα νερά που είναι ο κόσμος των ψαριών και των άλλων ειδών που μπορούν να ζήσουν από την επιφάνεια μέχρι τον πάτο της αβύσσου. Ούτε κι εκεί παρουσιάστηκε ποτέ αταξία από κάποιο είδος που ήθελε να ξεπεράσει ή να αλλάξει το ρόλο που του έθεσε ο Δημιουργός. Λένε βέβαια πως από η ζωή ξεκίνησε από τους ωκεανούς και πως κάποτε τα ψάρια βγήκαν στη στεριά και σιγά – σιγά έβγαλαν πόδια και φτερά, περπάτησαν, πέταξαν. Κάτι τέτοιο μοιάζει απίστευτο στο μυαλό μας και γι’ αυτό η πλειονότητα των ανθρώπων απέχει από τέτοιους συλλογισμούς και προτιμά να σκέφτεται διάφορα πεζά πράγματα, όπως τη νοστιμιά της τσιπούρας ή το τηγάνισμα της μαρίδας.

Ενώ όμως τα πουλιά μπορούν και πετάνε πάνω από το νερό και τρέφονται ακόμα με ψάρια, τα δεύτερα ουδέποτε διανοήθηκαν να βγουν έξω από το νερό και να πετάξουν. Εξαιρείται βέβαια το χελιδονόψαρο αλλά αποτελεί ελάχιστο δείγμα στο πλήθος των ψαριών. Έτσι αν πείτε σε κάποιον πως είδατε ψάρια στα κλαδιά ενός δέντρου σίγουρα θα σας κοιτάξει με περιέργεια ενώ μπορεί να καλέσει και ειδικούς να τους το πείτε και σε αυτούς.

Να όμως που όλα μπορούν να γίνουν σε αυτό τον κόσμο και όχι απαραίτητα με τη βοήθεια των τρυκ της τεχνολογίας. Δεν χρειάζεται παρά να πάτε σε μια μικρή λίμνη με ήρεμα νερά που στην επιφάνειά τους θα καθρεφτίζονται τα κλαδιά των παρακείμενων δέντρων. Αν λοιπόν στη λίμνη υπάρχουν πολύχρωμα ψάρια τότε θα δείτε μια στιγμή καθώς κολυμπούν να σκαρφαλώνουν στα κλαδιά και να κινούνται ανάμεσα στα φύλλα των δέντρου!

Πρόκειται ασφαλώς για μια σύνθετη περίπτωση αντικατοπτρισμού αλλά μην το αποκλείεται ότι μπορεί να γίνει πραγματικότητα κι αυτό κάποια μέρα. Για να είστε έτοιμοι λοιπόν και να μην τρομάξετε όταν έρθει εκείνη η φοβερή στιγμή της αποκάλυψης, μπορείτε να πάτε ως τη τσιμεντένια λιμνούλα του εθνικού κήπου και να δείτε πως ανεβαίνουν τα ψάρια στα κλαδιά των δέντρων. Θα σας ενθουσιάσει και θα ξαναπάτε…

ΑΘΗΝΑ, 15022010