ΜΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Κάποτε πίστευα πως κάποια πράγματα θα άλλαζαν με την πολιτική – και ακόμα το πιστεύω αλλά όπως έχουν δείξει τα πράγματα τα τελευταία χρόνια και ειδικά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με όλα τα παρελκόμενα που δημιουργεί και η χλιαρή αντιπολίτευση, η πολιτική στην Ελλάδα είναι μια καλή δουλειά που πληρώνεται από το Δημόσιο και η καρέκλα πιο γλυκιά απ’ όλες και γι’ αυτό τόσος καυγάς και συνωστισμός γύρω τους.  

Δεν είναι όμως το θέμα μας αυτό αλλά η συμμετοχή μου στις εκλογές της 6^ης Μαΐου 2012 με το ψηφοδέλτιο των Οικολόγων – Πράσινων (πριν ένα κομμάτι τους αρχίζει να γίνεται ροζ και κατόπιν υπάκουη συνιστώσα στο ΣΥΡΙΖΑ) στη Φθιώτιδα και στις οποίες με τίμησαν κάποιες εκατοντάδες συντοπίτες με την ψήφο τους, πράγμα που εξέπληξε γιατί δεν ήμουν δα και τόσο γνωστός σε κάποια χωριά και περιοχές του νομού πέρα από τα μέρη μου.

Τούτο μου θύμισε σήμερα το Facebook με μια φωτογραφία δίπλα σε ένα ηλιοτρόπιο – σήμα κατατεθέν τις τελευταίες δεκαετίας για το οικολογικό κίνημα και την οποία χρησιμοποίησα για όσους θυμούνται ως φωτογραφία προφίλ για ένα διακριτικό προεκλογικό αγώνα κυρίως από τα δικτυακά μέσα που ήδη είχαν αρχίσει να δείχνουν τη δύναμή τους και είχα τις αυταπάτες. Συμμετείχα και τις επόμενες φορές στις εκλογές που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ με το σχήμα Πράσινοι – Αλληλεγγύη και από τότε έκλεισα μπορώ να πω τον κύκλο των πολιτικών μου φιλοδοξιών και υποστηρίζω πλέον αυτόν που αγωνίζεται να δει ένα καλύτερο αύριο χωρίς να τον τρώει το άγχος για την καρέκλα και τις απολαβές….

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 28042017

ΟΙ ΚΛΟΥΒΕΣ ΣΕ ΛΟΞΗ ΦΑΛΑΓΓΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ…

Δεν ξέρω τι γίνεται τώρα μέσα στη Βουλή με την ψηφοφορία, δεν περιμένω και εκπλήξεις. Γι’ αυτό και περιορίζομαι σε όσα μου έκαναν εντύπωση το μεσημέρι έξω από το κτίριο και θαρρώ πως ήταν απ’ αυτά που η σημερινή κυβέρνηση στηλίτευε όταν ήταν απ’ έξω, στους δρόμους. Τώρα που είναι μέσα, τα ξέχασαν…

Υπήρξαν άλλες φοβερές στιγμές στα τελευταία χρόνια στους δρόμους και τις πλατείες και η οχύρωση της Βουλής με κλούβες περιορίζονταν σε μια ευθεία γραμμή στη Βασιλίσσης Σοφίας, στη γωνία με την Ακαδημίας. Φαίνεται όμως πως στη δεύτερη φορά συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, το παλαιό σύστημα οχύρωσης κρίθηκε ανεπαρκές και η ευθεία έγινε εξελίχθηκε σε καμπύλη και με τρόπο ώστε να καλύπτεται και η είσοδος – έξοδος των βουλευτών από το κτίριο. Το γεγονός με το κλείδωμα το Εθνικού Κήπου ασφαλώς και θεωρούνται πρωτοφανή και βεβαίως δείχνουν πόσο ανασφαλείς είναι πλέον οι κυβερνητικοί εταίροι και φοβούνται και τον ίσκιο τους…  

ΑΘΗΝΑ, 09052016

ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΟΡΙΣΤΙΚΑ…

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς στο κίνημα "Πετάξτε τον καναπέ από το σπίτι" και δεν θα σας πει κανένας τίποτα για το που ήσασταν την κρίσιμη στιγμή που άλλοι αποφάσιζαν για σένα....

Είπαμε να αφήσουμε τους καναπέδες σήμερα, αλλά κάποιοι το παράκαναν. Τους άφησαν στο δρόμο κυριολεκτικά να ησυχάσουν μια για πάντα και να μην ακούνε και γκρίνιες από τους «μάχιμους» συμπολίτες μας. (Στην Ιπποκράτους σήμερα το απόγευμα η σκηνή). 

ΑΘΗΝΑ, 08052016

ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΠΑΤΟΥΝ..

Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε όσες κι όσους έδωσαν το παρόν τους στο Σύνταγμα απόψε και τους διαβεβαιώνω πως νοερά κι εγώ είμαι δίπλα τους. 

Δεν μπορούσα να το φανταστώ. Τόσο φοβισμένοι άνθρωποι, όσο οι συγκυβερνώντες ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ και ΑΝΕΛ θα φοβόντουσαν και τον ίσκιο τους αυτές τις ημέρες και θα έκλειναν και τον Εθνικό Κήπο και πήγα να δω την πόρτα κλειδωμένη να το πιστέψω. Και είδα κι ένα περιστέρι να κάθεται στο κάγκελο και όπως είχα το φως απέναντί μου και από τη στάση του μου φάνηκε σαν κοράκι και ο νους μου πήγε αλλού, σε σκηνές από το βίο του Λούκυ Λούκ στην άγρια Δύση…   

ΑΘΗΝΑ, 08052016

ΤΑ ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΟΝΙΑΣΗ…

Κρατήθηκα, ομολογώ τούτες τις ημέρες μακριά από αυτό που λέμε «εκλογική διαπάλη» και τούτη γιατί για πρώτη φορά από τότε που άρχισα να ψηφίζω και βεβαίως μετά από 35 χρόνια παρουσίας σε μια δουλειά που η πολιτική ήταν η κυριότερη ενασχόλησή της – στην αείμνηστη Ελευθεροτυπία - ένιωσα πως η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ μου έδεσε τη γλώσσα και κυρίως μου προσέβαλε την αριστερά που πίστευα.

Έτσι αφιερώθηκα απερίσπαστος στα χωράφια μου, τις καλλιέργειες και τα δέντρα μου και προετοίμασα το έδαφος έτσι ώστε του χρόνου να έχω ένα σπουδαίο ξεκίνημα ως αγρότης ενώ παράλληλα πάσχιζα να κρατήσω σημειώσεις από αυτή την περίοδο ζωής για να φτιάξω ένα βιβλίο για τον αγώνα της επάρκειας, όπως έχω ανακοινώσει πριν από λίγο καιρό. Δεν θα επεκταθώ σήμερα σε αυτό αλλά δεν μπορώ να μην σας μεταφέρω μια εξαιρετική εμπειρία η οποία πέρα από όρια της αγροτικής οικονομίας η σημασία της είναι άκρως πολιτική και καθόλου τυχαία, ομοιάζει με την πολιτική σκηνή και τις πρακτικές της.

Πρόκειται για την καλλιέργεια των κολοκυθιών, κάτι που ήθελα πολύ να πετύχω και μάλιστα φρόντισα να φυτέψω διάφορες ποικιλίες να δω ποιες σηκώνει ο τόπος. Το πήρε είδηση η μάνα μου η οποία έχει εμπειρία οκτώ δεκαετιών στους κήπους και με προειδοποίησε πως δεν θα κάνω τίποτα γιατί όπως τα φύτεψα κοντά κοντά στον κήπο, οι μέλισσες που κάνουν την επικονίαση, θα πάνε σε όλα τα λουλούδια θα μεταφέρουν γύρη από τη μια ποικιλία στην άλλη και θα τις μπερδέψουν. Δεν την άκουσα και τελικά από τις δέκα ποικιλίες που φύτεψα, μόνο μια ήταν καθαρή και όλες οι άλλες μπασταρδεύτηκαν και αυτή η κολοκυθιά την οποία μάλλον δεν επισκέφτηκαν την κρίσιμη στιγμή οι μέλισσες επειδή ήταν πνιγμένη στα βλήτα, βγήκε μόνο ένα και μονάκριβο άσπρο κολοκύθι.

Το δίδαγμα από αυτή την ιστορία είναι ότι πρέπει να προσέχουμε γιατί αυτό που σπέρνουμε, κολοκύθια ή ιδέες, πολλές φορές δεν είναι βέβαιο πως θα μας αποδώσουν το επιθυμητό αποτέλεσμα και βεβαίως να ακούμε και λιγάκι τους παλαιότερους. Η πείρα τους είναι πολύτιμη και απαραίτητη όταν καταπιανόμαστε για πρώτη φορά με πράγματα που δεν γνωρίζουμε καλά, ανεξάρτητα αν αυτά είναι τα ταπεινά κολοκύθια ή τα λουλούδια της αριστερής διακυβέρνησης που έβγαλαν άλλο καρπό από αυτό που περιμέναμε. Και στην περίπτωση, δεν φταίνε μόνο οι μέλισσες αλλά και οι μύγες που τους μύγιαζαν…   

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 19092015

ΤΟ ΕΠΙΘΕΤΟ «ΧΡΥΣΟΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ…

Είχαμε, δεν είχαμε, μετά την είσοδο στη βουλή του ακροδεξιού κόματος «Χρυσή Αυγή», το επίθετο «χρυσός» μπήκε δυναμικά στο λεξιλόγιο μας και ας είναι, αυτό το πολύτιμο μέταλλο κάτι που ούτε στα όνειρά μας πλέον δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι θα το αποκτήσουμε. Έτσι βάζουμε το επίθετο οπουδήποτε, προκειμένου να προσελκύσουμε το μάτι του καταναλωτή και όχι μόνο διεγείροντας με αυτό τον τρόπο την περιέργειά του ή το πολιτικό του αισθητήριο, ανεξάρτητα αν αυτό λειτουργήσει θετικά ή αρνητικά.

Πολλές φορές μάλιστα, το επίθετο «χρυσός, χρυσή, χρυσό» λειτουργεί εκτός από κριτικά, και προειδοποιητικά, ανάλογα με τον τρόπο και τον τόπου όπου αυτό εκφράζεται ή καλείται να συνθέσει και να υποστηρίξει ένα λόγο, ένα έργο ή μια στάση όχι απαραίτητα και πολιτική. Όπως για παράδειγμα, ο βιοκαλλιεργητής που έβαλε στον πάγκο με τα πορτοκάλια του (σήμερα στο Ελληνικό στο 8^ο Aντιαπαγορευτικό Φεστιβάλ Αθήνας) το εύγλωττο και πολλά σημαίνων σύνθημα και όποιος το κατάλαβε, το κατάλαβε…