ΣΑΡΑΝΤΑ ΨΗΦΟΙ ΑΠΟ ΣΑΡΑΝΤΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ!

 

Πέρασαν οι εκλογές στην ΕΣΗΕΑ χωρίς να σημειωθούν και τίποτα σοβαρές αλλαγές στο Προεδρείο και το Διοικητικό Συμβούλιο. Οι παρατάξεις πήραν τις ψήφους που πάνω – κάτω περίμεναν και οι συνάδελφοι που εκλέχθηκαν δεν αποτέλεσαν έκπληξη για κανέναν. Η αφεντιά μου τιμήθηκε με 40 ψήφους (εφημεριδάδες αλλά και νέοι διαδικτυακοί) ήταν οι ψηφοφόροι μου και τους ευχαριστώ πολύ. Έστω και με αυτές τις 40 ψήφους μου δίνουν το δικαίωμα να μιλάω για τις εφημερίδες αλλά και την ακτημοσύνη στην Δημοσιογραφία…

 

Καλή θητεία σε όλους στην ΕΣΗΕΑ… Και καλή δύναμη γιατί οι καιροί που ζούμε δεν είναι καθόλου εύκολοι για τα ΜΜΕ και την Δημοσιογραφία…    

ΑΘΗΝΑ, 12022024    

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ

 

Φέτος κλείνω 40 χρόνια στη Δημοσιογραφία. Μια Δημοσιογραφία των αφανών, γιατί ως συντάκτης ύλης έτσι θα έμεινα για τους περισσότερους αναγνώστες. Εφημεριδάς όπως λέμε ακόμη στο σινάφι μας και κάποιοι λίγοι αναγνωρίζουν ότι υπάρχουμε ακόμη και είμαστε χρήσιμοι στις εφημερίδες. Ήταν μια ενδιαφέρουσα δουλειά, έζησα την απόλυτη ακμή των εφημερίδων στη δεκαετία του ’80 και του ’90 αλλά δεν ήμουν εκεί όταν πήραν τον κατήφορο όταν άρχισε η κρίση που επέφερε βαθιές αλλαγές στις εφημερίδες και στα ΜΜΕ γενικώς. Δούλεψα στα περιοδικά, περπατούσα την Ελλάδα και έγραφα κείμενα για τον τόπο και τους ανθρώπους της και ακόμη για την Αθήνα. Εδώ και ένα χρόνο ξαναγύρισα στις εφημερίδες, να κλείσω τον κύκλο και να βγω κάποια στιγμή στη σύνταξη.

Πριν όμως έρθει αυτή η ώρα, η οποία ασφαλώς και θα είναι συμβολική γιατί δεν λέω να τα παρατήσω, αντιθέτως να προχωρήσω σε ένα καινούργιο έργο με ιδέες που κρατάω από παλιά και με καινούργια υλικά και εμπειρίες, είπα να δοκιμαστώ ακόμη μια φορά και στα συνδικαλιστικά μας. Σε μια εποχή μάλιστα πολύ κρίσιμη για την Δημοσιογραφία αλλά και την αλήθεια που ψάχνουμε να την βρούμε και δεν την βλέπουμε πουθενά.

Η έκθεσή μου σε αυτές τις εκλογές στοχεύει σε ένα απλό πράγμα: να ακουστεί και μέσα στην ΕΣΗΕΑ αλλά και παραέξω η φωνή των αφανών (και των ακτημόνων να μην ξεχνάμε) δημοσιογράφων είτε αυτοί δουλεύουν σε όποιες εφημερίδες κυκλοφορούν ακόμη, είτε στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο καθώς και τα ψηφιακά μέσα. Κι ακόμη, να υπάρχει κι άλλος ένας στην ΕΣΗΕΑ να θυμίζει ότι η Δημοσιογραφία δεν είναι αυτό που ζούμε σήμερα, είτε στους χώρους δουλειάς, είτε στην εντύπωση του κόσμου αλλά κάτι πιο βαθύτερο, πιο φιλικό με την κοινωνία και ασφαλώς πιο κριτικό για τα πράγματα που ζούμε…

Είμαστε πολλοί οι αφανείς και πρέπει να ακουστούμε…

Καλή ψήφο σε όλους μας.   

ΑΘΗΝΑ, 03022024   

ΕΝΑΣ ΑΚΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ

 

H ακτημοσύνη ήταν κάτι που με χαρακτήριζε από την νεανική ηλικία και είναι μια στάση ζωής που υπηρέτησα πιστά μέχρι σήμερα. Φυσικά κάτι τέτοιο, όπως πηγάζει και εκφράζεται  ταιριάζει περισσότερο στην αγροτική ζωή την οποία έζησα και διδάχθηκα από παιδί και γνωρίζω αρκετά απ’ αυτή. Η δυνατή εμπειρία που απέκτησα στο ύπαιθρο δεν έσβησε τα χρόνια που πολύ νέος μάλιστα μπήκα στη δημοσιογραφία και τολμώ να πω πως με ωφέλησε πολύ, με βοήθησε να αποφύγω κακοτοπιές και το πιο σπουδαίο να δημιουργήσω ένα δικό μου είδος δημοσιογραφίας που με κέρδισε και έτσι από συντάκτης ύλης  κατέληξα ένας οδοιπόρος της ελληνικής υπαίθρου και συνομιλητής με ανθρώπους που είχαν να πουν σπουδαία και μοναδικά πράγματα. Ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ και με την εμπειρία που είχα από την ζωή των χωριών, κατάφερα να κάνω αρκετές επιτυχίες ενώ το ίδιο στην Αθήνα που μου αρέσει να περπατώ και να παρατηρώ τη ζωή της.  

Αυτό δεν σημαίνει πως έπαψα να έχω το νου μου στην μάχιμη δημοσιογραφία ούτε να εκφράζομαι σε αυτό που λέμε δημόσια σφαίρα.  Απεναντίας, η απόσταση πολλές φορές από τα κέντρα με βοήθησε να έχω μια πιο καίρια γνώμη πάνω στην επικαιρότητα και τα πράγματα που αφορούν τον χώρο της δημοσιογραφίας. Με αυτή την αίσθηση λοιπόν και τη στιγμή που επιστρέφω από την καραντίνα στο χωριό πάλι στην Αθήνα και στη μάχιμη δημοσιογραφία, αποδέχτηκα πρόσκληση των συναδέλφων να συμμετάσχω με τους άλλους υποψηφίους του συνδυασμού «ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ» στις εκλογές για το Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ στις 27-30 Ιανουαρίου και για το 9^ο Συνέδριο της ΠΟΕΣΥ στις 27 – 31 Ιανουαρίου 2022. Πιστεύω πως με αυτό τον τρόπο θα βοηθήσω και τον κλάδο και την δημοσιογραφία που μια νότα ακτημοσύνης φαντάζομαι την έχει ανάγκη.

Καλή επιτυχία να έχουμε όλοι…        

Ο ΑΚΤΗΜΩΝ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ

Στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ η παράταξη «Ενωμένοι Δημοσιογράφοι» πήρε 1346 ψήφους, ήτοι το 48% ήτοι και βγάζει 5 έδρες στο 11μελές Διοικητικό Συμβούλιο. Τις περισσότερες ψήφους, 740 πήρε η Μαρία Αντωνιάδου η οποία υπήρξε πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ πριν από τέσσερα χρόνια και ακολούθησαν οι συνάδελφοι Άρια Αγάτσα, Χρήστος Μαζανίτης, Μάκης Διόγος και Αγγελική Γυπάκη. Οι υπόλοιπες παρατάξεις πήραν από 305 έως 178 ψήφους και από μια έδρα και αναμένουμε να δούμε πως θα σχηματιστεί το νέο προεδρείο γιατί τα πράγματα για τον κλάδο δεν είναι και τόσο ευχάριστα. Ένα δε από τα πράγματα που δεν ενθουσίασαν καθόλου τον κλάδο ήταν η μεγάλη αποχή από τις εκλογές.

Εμένα με ψήφισαν 39 συνάδελφοι, είχα δηλαδή αύξηση κατά 80% των 25 ψήφων από τις προηγούμενες εκλογές του 2015 και ευχαριστώ όλους τους συναδέλφους που με σταύρωσαν και βεβαίως και αυτούς που δεν ψήφισαν τούτη τη φορά και θα έχουν την ευκαιρία να το επαναλάβουν το 2019 που ελπίζω να μαζευτώ επιτέλους από τις περιπλανήσεις μου στην Ελλάδα. Ως τότε πιστεύω πως θα έχω τελειώσει και κάτι εκδόσεις και βιβλία που έχω σε εξέλιξη και θα ασχοληθώ και με τα συνδικαλιστικά μας πράγματα. Το θετικό πάντως σε αυτές τις εκλογές ήταν ότι άρχισε να φαίνεται σε στάμπα σε μπλουζάκι ο λογότυπος του Ακτήμονα, ο κορμός δηλαδή του κομμένου δέντρου  που έγινε μολύβι στο Χαλάνδρι και θα μας ακολουθεί στο εξής στενά στις περιπλανήσεις μας. 

ΑΘΗΝΑ, 09062017

ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΩΝ ΜΜΕ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ

Όταν η Ελευθεροτυπία μετέφερε τα γραφεία της από την οδό Κολοκοτρώνη 8, δίπλα από την Παλαιά Βουλή στην οδό Μίνωος 10 στο Νέο Κόσμο το καλοκαίρι του 1992, όλοι που δουλεύαμε εκεί είχαμε ένα μούδιασμα. Ένας κόσμος που είχαμε συνηθίσει άλλαζε· οι παλιότεροι κυρίως που έζησαν μια λαμπρή εποχή κατά την οποία τα γραφεία όλων των εφημερίδων βρίσκονταν στο κέντρο της Αθήνας ένιωθαν πως ο κόσμος που ήξεραν σιγά – σιγά περιορίζονταν και έρχονταν ένας καινούργιος ο οποίος θα έκρυβε πολλές εκπλήξεις.

Οι νεότεροι είδαμε τη μετακίνηση με ενθουσιασμό καθώς νιώθαμε από την πλευρά μας ότι θα ήμασταν εκείνοι που θα βάζαμε τη σφραγίδα μας στη νέα εποχή που άνοιγε, μια καινούργια με πολύ χρήμα για το οποίο κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει από πού προέρχονταν, ούτε για τη γραμμή που έδιναν πλέον οι διαφημιστικές εταιρείες νοιάστηκε κανένας. Γραμμή η οποία άρχισε να φαίνεται στην αύξηση των σελίδων των εφημερίδων και στο βάρος που ζύγισε η σακούλα με τα ποικίλα «δώρα» και τα ειδικά περιοδικά που φιλοξενούσαν τα φύλλα της Κυριακής. Για να γίνουν όλα αυτά όμως, επιστρατεύτηκαν εκατοντάδες άτομα εκτός των δημοσιογράφων και των παραδοσιακών τεχνικών και δημιουργήθηκαν πολλές νέες θέσεις εργασίας και ειδικότητες που δεν φανταζόμασταν ότι υπήρχαν και γέμισαν ασφυκτικά όλοι οι όροφοι του πολυτελούς γυάλινου κτιρίου της Ελευθεροτυπίας κόσμο και η γειτονιά με κίνηση, αυτοκίνητα και μαγαζιά κάθε είδους.

Το πανηγύρι με το πολύ χρήμα κράτησε καμιά δεκαπενταριά χρόνια μέχρι που τα σύννεφα της παγκόσμιας κρίσης σκέπασαν και την Ελλάδα και επόμενο ήταν να επηρεάσουν και τον χώρο των εφημερίδων στην αρχή και κατόπιν όλων ανεξαιρέτως των ΜΜΕ, παραδοσιακών και ηλεκτρονικών. Αποτέλεσμα ήταν να αρχίσουν να κλονίζονται τα ευάλωτα, για πολλούς και διαφόρους λόγους, μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα και να μαραζώνουν οι εφημερίδες και τα περιοδικά που επλήγησαν και από την ανάπτυξη και εξάπλωση του ίντερνετ και των social media και εντέλει να κλείσουν, αφήνοντας τους εργαζόμενους απλήρωτους και βεβαίως ένα τεράστιο κενό στην ελληνική δημοσιογραφία και γενικά την ενημέρωση.

Μια ενημέρωση η οποία πάλι απαιτεί ένα μεγάλο αριθμό δημοσιογράφων και ειδικών αλλά μπορεί να γίνει και από ένα γραφείο μερικών δεκάδων τετραγωνικών ή για να είμαστε πιο σαφείς από ένα μόνο όροφο του κτιρίου της Ελευθεροτυπίας το οποίο ρημάζει σιωπηλό, κλειδωμένο και άπλυτο καθώς είναι ντυμένο με μαύρο γυαλί ενώ την τραγική εικόνα στο κουφάρι του συμπληρώνουν τα ξερά φυτά που λιώνουν κρεμασμένα από τους ορόφους…   

ΑΘΗΝΑ, 08062017

Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ

Το παλιό και το καινούργιο, σε μια συμβολική φωτογραφία για τις εκλογές 

της ΕΣΗΕΑ  και την ανάγκη να αλλάξουν όλα για την δημοσιογραφία 

Το ενδιαφέρον μου για τις εκλογές σήμερα και αύριο στην  Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) στις οποίες συμμετάσχω με το ψηφοδέλτιο «Ενωμένοι Δημοσιογράφοι» δεν είναι προσωπικό, όσο κι αυτό προβάλλεται με τον τρόπο που αυτές διεξάγονται. Με κομματικές δηλαδή παρατάξεις, προεκλογικό αγώνα με ποικίλες ανακοινώσεις, εκτόξευση κατηγοριών ένθεν κακείθεν αλλά και σωρεία υποσχέσεων, όπως ακριβώς κάνουν οι πολιτευόμενοι και φυσικά τα μεγάλα, παραδοσιακά πολιτικά τζάκια!

Έτσι η δημοσιογραφία η οποία θα έπρεπε να είναι πάνω από αυτή τη διαμάχη, ακολουθεί τα χνάρια της πολιτικής με αποτέλεσμα πολλές φορές να μοιάζει με προθάλαμο της βουλής - τούτο έχει πολλές φορές αποδειχθεί και πάντα έκρυβε πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις για τον κλάδο και τη δημοσιογραφία γενικότερα. Λίγο πολύ αυτό είναι το περίγραμμα που κινούνται ακόμη οι εκλογές στην ΕΣΗΕΑ κι έτσι έμαθαν να ψηφίζουν δυο γενιές δημοσιογράφων, από τους πιο παλιούς που προλάβαμε τη λινοτυπία και την αποθέωση των εφημερίδων μέχρι τους νεότερους που δουλεύουν από το κινητό τους τηλέφωνο.

Το ζητούμενο λοιπόν στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ είναι πάντα η καρέκλα και για χάρη της οποίας πολλά άτοπα έγιναν τα τελευταία χρόνια και τις συνέπειές τους βιώνουμε όλοι και το χειρότερο, βιώνουμε την απαξίωση της δημοσιογραφίας. Η απαξίωση δεν είναι αποτέλεσμα της κρίσης και των αλλαγών στα ΜΜΕ, αλλά φαινόμενο που καλλιεργήθηκε εδώ και χρόνια μέσα από τις κομματικές παρατάξεις και θεωρώ πως πρέπει να είναι η τελευταία φορά που οι εκλογές διεξάγονται με αυτόν τον τρόπο και οι επόμενες πρέπει να γίνουν με ενιαίο ψηφοδέλτιο, όπως γίνεται και με τα άλλα όργανα της ΕΣΗΕΑ.  

Ας δοθεί λοιπόν σήμερα και αύριο σήμα, δια της ψήφου όλων των δημοσιογράφων στις πιο ανεξάρτητες και  ελεύθερες φωνές σε κάθε ψηφοδέλτιο και όχι στους γνωστούς συνταξιούχους συνδικαλιστές της δημοσιογραφίας, ότι οι καιροί άλλαξαν και πρέπει να αφήσουν επιτέλους την καρέκλα. Δεν τους σηκώνει άλλο!!! 

ΑΘΗΝΑ, 07062017

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΛΥΒΙ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΠΤΟΠ

Εγώ δεν πρόλαβα στη μαθητική μου ζωή τις παλιές πλάκες με τα κοντύλια και τα σφουγγάρια καθώς είχαν υποχωρήσει μπροστά στη χρήση του μολυβιού. Κάτι απλά ήταν στην αρχή, μαύρα και τα ακολούθησαν τα ανεπανάληπτα κιτρινόμαυρα Faber με κολλημένη τη γομολάστιχα πάνω τους τα οποία είχαν όμως ένα πρόβλημα: δεν μπορούσαμε να τα μασήσουμε στις στιγμές της αμηχανίας και τις φορές που ήμασταν αδιάβαστοι. Όπως και να έχει με τα μολύβια και τις ποιότητές τους, όσοι κι όσες διανύουμε σήμερα την ηλικία της ωριμότητας, με τα μολύβια, τις γομολάστιχες και τις ξύστρες θεμελιώσαμε τη γραφή μας. 

Με αυτά έμαθα κι εγώ να γράφω, σε τετράδια του «Φοίνικα» με εξώφυλλά σκηνές από την θρησκευτική και την εθνική ζωή ή τα άλλα με γαλάζιο πλαστικό εξώφυλλο και με το άγχος να είναι πάντα επιμελημένα και καθαρά και κατόπιν συνέχισα με τα στυλό BIC, τα οποία θεωρώ ως ανεπανάληπτα και συνεχίζω τα χρησιμοποιώ ακόμη. Μοιράζω, ομολογώ το σήμερα το γράψιμό μου με μολύβια και στυλό με το πληκτρολόγιο καθώς επιμένω να κρατάω σημειώσεις και να αναπτύσσω τα κείμενα πρώτα στο χαρτί, να δουλεύω εκεί τις λέξεις και τις προτάσεις και μετά να τα περνάω στην οθόνη. Το βρίσκω πιο σίγουρο και βεβαίως, ομολογώ, πως είμαι από εκείνους που δεν γράφουν ούτε SMS στο τηλέφωνο.

Δεν μπορούσα όμως να κάνω καλύτερο συνδυασμό ενόψει των εκλογών της ΕΣΗΕΑ μεθαύριο και να στείλω το δικό μου μήνυμά μου από το να σταθώ δίπλα στο κλασσικό μνημείο της γραφής στο Χαλάνδρι με ένα άλλο, μνημείο επίσης της νέας εποχής στη δημοσιογραφία και βεβαίως στην επικοινωνία, ένα λάπτοπ. Αυτό το εργαλείο ήταν η συνέχεια της φωτοσύνθεσης, τεχνική την οποία έμαθα από τα πρώτα κιόλας βήματά μου στη δημοσιογραφία αφού ήδη είχα δουλέψει και λίγους μήνες το 1983 στη λινοτυπία, στις ιστορικές εγκαταστάσεις της εφημερίδας «Ακρόπολις» στην οδό Φειδίου. Μετά βεβαίως ακολούθησαν τόσα πολλά πράγματα που άλλαξαν εντελώς το γράψιμο και τη δημοσιογραφία, όχι μόνο όσον αφορά την τεχνική αλλά κυρίως στην ουσία της. 

Για να δηλωθεί λοιπόν η συνέχεια και ο σταθμός βεβαίως που είμαστε, στάθηκα δίπλα από το μνημείο του μολυβιού στο Χαλάνδρι με το λάπτοπ. Θα μπορούσα να μείνω ώρες εκεί αν ήταν εφικτό να συνδεθώ κάπου με ηλεκτρικό γιατί, όπως και τα μολύβια για να δουλέψουν ήθελαν την ξύστρα τους, έτσι και αυτό το εργαλείο θέλει απαραίτητα σύνδεση με ρεύμα… 

ΑΘΗΝΑ, 05062017

ΕΝΑ ΜΟΛΥΒΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΕΡΟ!

Ας είναι καλά το Facebook και οι φιλίες που έχουν αναπτυχθεί στα χρόνια που υπάρχει. Το λέω αυτό, γιατί χάρις στην καλή φίλη Βιολέττα Παπά και την παρατηρητικότητά που έχει, έβαλε προχθές στον τοίχο της μια ωραία φωτογραφία που με ενθουσίασε για την εικαστική παρέμβαση ενός ευαίσθητου (άγνωστου προς το παρόν για μένα ανθρώπου) στην γειτονιά που κατοικεί, και επί πλέον, την είδα ως ένα καλό οιωνό για τη συμμετοχή μου στις εκλογές που έχουμε στην ΕΣΗΕΑ και στις οποίες σκοπεύω να διακριθώ!

Έτσι χθες ξεκίνησα από νωρίς να πάω στο μακρινό για μένα Χαλάνδρι, όπου στη γωνία των οδών Παπάγου και Διογένους είχαμε ραντεβού με την Βιολέττα Παπά, να με φωτογραφίσει  δίπλα στον κορμό – μολύβι για να ξεκινήσω την προεκλογική εκστρατεία μου με ένα μήνυμα που χωρίς πολλές μεταφορές να εκφράζει το γράψιμο της παλιάς εποχής κι ότι εγώ πρεσβεύω για τη δημοσιογραφία εδώ και τριανταπέντε χρόνια που ασχολούμαι και απ’ αυτήν έζησα, και απ’ αυτήν συνεχίζω να προσπορίζομαι τα ελάχιστα ψιχία που επιτρέπει η κατάσταση που επικρατεί στα περισσότερα ΜΜΕ αλλά και στον εκδοτικό χώρο γενικώς. 

Ένας καλός οιωνός ήταν για μένα το μολύβι που έχει να κάνει με τη γραφή γενικώς και τη συγκαιρία για τη δημοσιογραφία. Γιατί όσο μοντέρνος μπορεί να είναι ένας δημοσιογράφος σήμερα με τα εργαλεία που δίνει η τεχνολογία, πρέπει να σέβεται και να τιμά το ταπεινό μολύβι ή την πέννα που θεμελίωσαν αυτή την τέχνη. Προτομές και αγάλματα για μεγάλους δημοσιογράφους στην Αθήνα είναι αρκετά αλλά μνημείο για την πέννα (όπως για τη δραχμή για παράδειγμα) όσο γνωρίζω δεν υπάρχει, αλλά ούτε και για το μολύβι που όλοι έχουν πιάσει στα χέρια τους και σε κάνα δυο γενιές ούτε που κανείς θα θυμάται γιατί το πληκτρολόγιο προς το παρόν το έχει αφήσει στο περιθώριο και ποιος ξέρει πως και πότε η τεχνολογία έχει προετοιμάσει το οριστικό τέλος του. Αυτό το κενό ήρθε να καλύψει ο άγνωστος για μένα συνδημότης μας ο οποίος πήρε τα εργαλεία του και μεταμόρφωσε έναν νεκρό κορμό δέντρου, νεραντζιά νομίζω είναι, σε ένα μνημείο για το μολύβι και βεβαίως έδωσε και περισσότερο χρόνο ζωής σε ένα κούτσουρο που θα έλιωνε στο πεζοδρόμιο ή θα γίνονταν καυσόξυλα.

ΥΓ. Ευχαριστώ πολύ τον καλλιτέχνη του μνημείου για το μολύβι και την Βιολέττα Παπά που μπήκε στον κόπο να με φωτογραφίσει δίπλα του.

ΑΘΗΝΑ, 02062017

ΕΝΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑ ΔΥΟ!!!

Η πρώτη εντύπωση που θα πάρει όποιος θα δει εμένα και το καλό φίλο και συνάδελφο  Θύμιο Κάκο να δαγκώνουμε από τις δυο άκρες ενός κουλουριού Θεσσαλονίκης με σουσάμι και θα εκτιμήσει, είναι που έφερε η κατάσταση τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ. Ένα κουλούρι στα δύο!!!  Αυτά θα μπορούσε να σκεφτεί όποιος μας έβλεπε σήμερα στη συγκέντρωση που κάναμε έξω από τα γραφεία της ΕΣΗΕΑ (καμιά εκατοπενηνταριά άτομα ή τρία πούλμαν όπως είπε κάποιος που βλέπει ψύχραιμα τα πράγματα) και στην άτονη πορεία που κάναμε στη Βουλή.

Από την άλλη όμως, κάποιος άλλος που δεν ήξερε τι κάναμε τόσοι άνθρωποι εκεί, στη γωνία Ακαδημίας και Βουκουρεστίου, και μας έβλεπε να τραβάμε ο ένας από εδώ και άλλος από εκεί με τα δόντια μας το κουλούρι, μπορεί να υπέθετε πως μας ενώνει μια βαθιά φιλία και θέλουμε να μοιραζόμαστε, δημόσια μάλιστα σε αυτούς τους καιρούς που η πείνα γίνεται ολοένα και πιο φανερή κι αυτό το ταπεινό κουλούρι με την μεγάλη τρύπα στη μέση.

 -  Ευχαριστούμε τη συνάδελφο Βέτα Μεγάλου για τη φωτογραφία…

ΑΘΗΝΑ, 07122016

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟ ΓΙΩΡΓΟ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Με τον Γιώργο Γεωργιάδη που χθες έφυγε από τη ζωή μετά από μάχη με δύσκολη αρρώστια, συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας το 1982, παρακολουθούσαμε τα μαθήματα αλλά ο νους μας ήταν πάντα στο δρόμο. Μπήκαμε από νωρίς στη δουλειά (στις εφημερίδες τότε μπορούσε να δοκιμαστεί και να δουλέψει ένας νέος δημοσιογράφος) και με θάρρος, γιατί πιστεύαμε πως με τον τρόπο μας θα αλλάζαμε τον κόσμο. Δεν δουλέψαμε μαζί·  όταν πήγα εγώ στην «Ελευθεροτυπία» ο Γιώργος είχε ήδη φύγει γιατί διψούσε να είναι στην πρώτη γραμμή του ρεπορτάζ στην Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο και έτσι κατάφερε να κάνει πράγματα για τα οποία τον καμαρώναμε και χαιρόμασταν που ένας συμμαθητής μας ήταν πάντα αυτός που έβγαζε τα καλύτερα ρεπορτάζ στις εμπόλεμες περιοχές και στα δύσκολα γεγονότα.

Για μας, τους συμμαθητές του στη δημοσιογραφική σχολή ο Γιώργος Γεωργιάδης ήταν ένας ήρωας του σκληρού επαγγέλματός μας και έτσι θα τον θυμόμαστε πάντα μέχρι να συναντηθούμε εκεί στα ψηλά του ουρανού και συζητάμε για αυτά τα ωραία χρόνια, της χρυσής εποχής της ελληνικής δημοσιογραφίας που τόσα πολλά πρόσφερε ο Γιώργος…  

ΑΘΗΝΑ, 13112016

ΕΚΛΕΚΤΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΣΗΕΑ

Με τον Ηλία Μίχαλο 

Με τον Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

Οι εκλογές, επί του προκειμένου της ΕΣΗΕΑ, εκτός από πεδίο φηψοθηρίας και πολιτικών τάχα αντεγκλήσεων που στοχεύουν στην επικράτηση της μιας ή της άλλης παράταξης, μας δίνουν και μια ευκαιρία να δούμε και να μιλήσουμε (και να ψηφοθηρήσουμε) με πολλούς συναδέλφους που, για διάφορους λόγους έχουμε χάσει την επικοινωνία μας. Έτσι λοιπόν σήμερα, είδα με μεγάλη χαρά τον κύριο Ηλία Μίχαλο, έναν πολύπειρο και ιδιαίτερα σεμνό δημοσιογράφο που από το απέναντι γραφείο στην Ελευθεροτυπία, στην οδό Κολοκοτρώνη, το 1987, μου δίδαξε με τον τρόπο του πολλά πράγματα και κυρίως τι σημαίνει σωστή δημοσιογραφία. Σήμερα που κι εγώ σιγά – σιγά κλείνω κι εγώ τον κύκλο μου, μου δόθηκε η ευκαιρία να τον ευχαριστήσω για όσα έμαθα από αυτόν εκείνα τα ωραία χρόνια.  Την ίδια χαρά ένοιωσα σαν συναντήθηκα και με τον καλό φίλο Δημήτρη Τριανταφυλλίδη, με τον οποίο πιστεύω πως μοιραστήκαμε σταυρούς μιας και είμαστε στο ίδιο ψηφοφέλτιο των «Ενωμένων Δημοσιογράφων» και μιλήσαμε για τα τρέχοντα αλλά και τα παλαιά, τις συνέπειες των οποίων δεν πληρώνει σήμερα μόνο ο κλάδος αλλά ολόκληρη η κοινωνία…

ΑΘΗΝΑ, 03062015

ΜΕ ΤΟΥΣ "ΕΝΩΜΕΝΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ"

Στη δημοσιογραφία μετράω παραπάνω από τρεις δεκαετίες παρουσία και έχω δει, ακούσει και ζήσει πολλά πράγματα, τόσο στην πολιτική σκηνή αλλά και στην κοινωνία και τον πολιτισμό της χώρας μας. Περισσότερο όμως απ’ όλα έζησα και γνώρισα εκ των έσω, τον κόσμο που συνθέτει τη δημοσιογραφική οικογένεια, από την καλή και από την ανάποδη πλευρά του, ενώ τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ με λύπη την ταπείνωσή της μέσα από την ολόπλευρη κρίση που ταλανίζει την Ελλάδα αλλά και από άστοχους χειρισμούς των συναδέλφων που πέρασαν κατά καιρούς από τα διοικητικά συμβούλια των ενώσεών μας.

Εκτιμώντας πως έχω πλέον την πείρα αλλά και την ψυχραιμία να ασχοληθώ και με ζητήματα που αφορούν τη δημοσιογραφία και τους δημοσιογράφους στη νέα εποχή που διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια, κατεβαίνω στις υποψήφιος στις εκλογές της 3-4 Ιουνίου 2015 της ΕΣΗΕΑ με το συνδυασμό «Ενωμένοι Δημοσιογράφοι» με επικεφαλής την νυν πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ Μαρία Αντωνιάδου και πολλούς άλλους καλούς και αγαπητούς συναδέλφους στο ψηφοδέλτιο. Πιστεύω δε πως ανεξάρτητα από το όποιο αποτέλεσμα, θα μπορέσω να συμβάλλω κι εγώ στον αγώνα όλων μας για μια πραγματική και ελεύθερη, μακριά από ιδεοληψίες και δεσμεύσεις δημοσιογραφία.

ΟΙ ΕΥΡΥΤΑΝΕΣ ΚΑΙ Η ΕΣΗΕΑ

Η επίσκεψη της «Πανευρυτανικής Ένωσης» στην έκθεση «100 χρόνια ΕΣΗΕΑ»

Οι Ευρυτάνες έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση με την ΕΣΗΕΑ καθώς διαπρεπείς δημοσιογράφοι και λογοτέχνες της παλιότερης γενιάς δημοσιογράφων υπήρξαν μέλη της, όπως ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ο Δημήτρης Πουρνάρας, ο Νίκος Θάνος, ο Παύλος Μπακογιάννης κ.ά. ενώ αρκετοί είναι σήμερα που εργάζονται στον Τύπο και στα διάφορα ΜΜΕ. Τούτο ήταν και η αφορμή να επισκεφτούμε, με πρωτοβουλία της «Πανευρυτανικής Ένωσης» πριν από λίγες ημέρες την έκθεση «100 χρόνια ΕΣΗΕΑ», να μάθουμε και να καμαρώσουμε τους συμπατριώτες μας που διακρίθηκαν και τίμησαν τη δημοσιογραφία. 
Μαζί μας ήταν η κόρη του ιστορικού εκδότη Δημήτρη Πουρνάρα, Ελένη και ο γιός του Νίκος που διατηρούν εξαιρετικές σχέσεις με την ΕΣΗΕΑ και πολλοί άλλοι εκλεκτοί και διακεκριμένοι συμπατριώτες μας. Μας υποδέχθηκε η Θεοδώρα Ράλλη και την ξενάγηση μας έκανε η επιμελήτρια της έκθεσης Θεοδώρα Πασαχίδου ενώ εγκάρδια ήταν και συνάντησή μας με την πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ Μαρία Αντωνιάδου.




Ο πρόεδρος της «Πανευρυτανικής Ένωσης» Κώστας Παπαδόπουλος δείχνει ένα φύλλο της εφημερίδας του Ζαχαρία Παπαντωνίου «Τα ψηλά βουνά» 

Η Θεοδώρα Πασαχίδου που μας ξενάγησε  στην έκθεση. 

Ο Κώστας Θάνος με ένα φύλλο της εφημερίδας «Τα ψηλά βουνά». 

Ο πρόεδρος της «Πανευρυτανικής Ένωσης» μπροστά στο πορτραίτο του Δημήτρη Πουρνάρα. 

Ο πρόεδρος της «Πανευρυτανικής Ένωσης» Κώστας Παπαδόπουλος και η Ελένη με τον Νίκο Πουρνάρα με την πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ Μαρία Αντωνιάδου 

Οι συμπατριώτες Ευρυτάνες με την πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ Μαρία Αντωνιάδου

 

ΑΘΗΝΑ, 22012015

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΥΡΝΑΡΑ

 

Από αριστερά: Ηλίας Ντζιώρας, Κώστας Παπαδόπουλος, πρόεδρος της "Πανευρυτανικής Ένωσης", Κώστας Π. Μπακογιάννης, δήμρχος Καρπενησίου, Μιχάλης Σταφυλάς, συγγραφέας, Νίκος Πουρνάρας, Ελένη Πουρνάρα, Ηλίας Λιάσκος, γραμματέας της "Πανευρυτανικής Ένωσης", Λάμπρος Τσιτσάνης, περιφερειακός σύμβουλος Στεράς Ελλάδας, Μαρία Αντωνιάδου, πρόεδρος ΕΣΗΕΑ, Παντελής Καψής, Υφυπουργός Δημόσιας Τηλεόρασης, Κλεομένης Κουτσούκης, πανεπιστημιακός και Κώστας Φούκας.

Ένας σπουδαίος Ευρυτάνας τιμήθηκε το βράδυ της Τρίτης 17 Δεκεμβρίου, στη μεγάλη αίθουσα της ΕΣΗΕΑ η οποία γέμισε με κόσμο, συμπατριώτες του κυρίως αλλά και από αρκετούς δημοσιογράφους που ήρθαν να τιμήσουν το Δημήτρη Πουρνάρα (1900 – 1986), έναν «Απόστολο της Δημοκρατίας» όπως χαρακτηρίστηκε από τους σύγχρονούς του, αφού με την πέννα του και με τους συνεχείς αγώνες του, έπαιξε σημαντικό ρόλο στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της πατρίδας μας, σε περιόδους λίαν κρίσιμες και πολυτάραχες…

Από αριστερα: Κώστας Παπαδόπουλος,. Αννα Πολυτίμου - παπακωνσνατίνου, Μιχάλης Σταφυλάς, Κλεομένης Κουτσούκης, Βασίλειος Κοραχάης και Παντελής Καψής

Αφορμή για την ωραία εκδήλωση ήταν η κυκλοφορία και η παρουσίαση του βιβλίου που έγραψε ο αειθαλής  Ευρυτάνα Μιχάλη Σταφυλά, «Δημήτρης Πουρνάρας, ο ανεξάρτητος και ελεύθερος δημοσιογράφος» (Έκδοση της «Πανευρυτανικής Ένωσης»).  Για το βιβλίο μίλησαν οι Παντελής Καψής, Υφυπουργός Δημόσιας Τηλεόρασης, Βασίλειος Κοραχάης, Δημοσιογράφος, τ. πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και Κλεομένης Κουτσούκης, ομότιμος  καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου ενώ η ηθοποιός  Άννα Πολυτίμου – Παπακωνσνατίνου διάβασε αποσπάσματα. Χαιρετισμούς απηύθυναν, η Μαρία Αντωνιάδου, πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, ο συγγραφέας Μιχάλης Σταφυλάς, ο Κώστας Α. Παπαδόπουλος, πρόεδρος της «Πανευρυτανικής Ένωσης» και εκ μέρους της οικογένειας του Δημ. Πουρνάρα η κόρη του Ελένη. Η εκδήλωση έκλεισε με απονομή τιμής (ειδικής πλακέτας) από τον δήμαρχο Καρπενησίου Κώστα Π. Μπακογιάννη στα παιδιά του Δημήτρη Πουρνάρα, Ελένη και Νίκο. Μικρή παρέμβαση – χαιρετισμό έκανε και ο συγγραφέας Μάρκος Γκιόλιας ο οποίος αναφέρθηκε στη δημοσιογραφική συνεργασία που είχε με τον Δημήτρη Πουρνάρα.

 

Η πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ απευθύνει χαιρετισμό στην εκδήλωση.

 Σημειώνουμε επίσης πως μια ωραία κίνηση από πλευράς της προέδρου της ΕΣΗΕΑ Μαρίας Αντωνιάδου, ήταν τα σήματα της ΕΣΗΕΑ που καρφίτσωσε στα πέτα της Ελένης και του Νίκου Πουρνάρα, κίνηση που δείχνει πως η Ένωσή μας αναγνωρίζει τα παιδιά του Δημήτρη Πουρνάρα ως μέλη της μεγάλης οικογένειας των ελλήνων δημοσιογράφων. 

Η Ελένη και ο Νίκος Πουρνάρας με τον δήμαρχο Καρπενησίου Κώστα Π. Μπακογιάννη

 Εγώ προσωπικά δεν πρόλαβα στις εφημερίδες τον Δημήτρη Πουρνάρα καθώς στο χώρο μπήκα στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80 και ακόμη αναζητούσα το δρόμο μου. Άκουγα όμως τους παλαιότερους που τον γνώριζαν και είχαν δουλέψει μαζί του, να μου λένε, σαν τους απαντούσα όταν με ρωτούσαν από πού είμαι, πως είναι τιμή μου να κατάγομαι από τον ίδιο τόπο με ένα τόσο σπουδαίο δημοσιογράφο.  Το γεγονός, όντως με έφερνε μπροστά σε κάποιες ευθύνες  και φυσικά καμάρωνα για την περίπτωση. Δυστυχώς όμως δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω αλλά άρχισα να διαβάζω ότι δικά του δημοσιεύματα εύρισκα και φυσικά ρωτούσα πολλούς συμπατριώτες για τον άνθρωπο και το έργο του.

 

Η Άννα Πολυτίμου Παπακωνσνατίνου διαβάζει αποσπάσματα από το βιβλίο

Έτσι λοιπόν χάρηκα διπλά προχθές το βράδυ για την τιμή που του έκαναν οι συμπατριώτες του και το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ. Περισσότερο όμως χάρηκα και απόλαυσα το ωραίο βιβλίο που έγραψε ο πατριάρχης των Ευρυτανικών Γραμμάτων, ο ακούραστος  και διαρκής έφηβος Μιχάλης Σταφυλάς ο οποίος γνώρισε προσωπικά τον Δημήτρη Πουρνάρα και αντλώντας πολύτιμα στοιχεία από το πλούσιο προσωπικό του αρχείο, αφενός, και από το εναπομείναν από την καταστροφική μανία των δικτατοριών 1936 και 1967 αρχειακό υλικό της οικογένειας Πουρνάρα (Ελένης και Νίκου Πουρνάρα) κατόρθωσε να μας παρουσιάσει με  αυτόν τον τόμο την πνευματική και αγωνιστική δράση του και τη συνεισφορά του στην πορεία του Έθνους μας με την μαχητική αρθρογραφία του και την άτεγκτη κριτική του προς πάσα κατεύθυνση, περισσότερο δε για τα εθνικά μας θέματα τα οποία και σήμερα ακόμα μας ταλανίζουν (Κυπριακό, μακεδονικό, γερμανικές αποζημιώσεις) αλλά και για θέματα ηθικής και υπεράσπισης διαφόρων κοινωνικών αξιών. Ο λόγος του Δημήτρη Πουρνάρα, όπως γράφει στον πρόλογο του βιβλίου ο πρέοδρος της Πανευριτανικής Ένωσης, Κώστας Παπαδόπουλος, αποδεικνύεται ιστορικά, σήμερα ότι ήταν λίαν ουσιαστικός, διδακτικός αλλά και προφητικός.

 

Ο Μιχάλης Σταφυλάς μιλάει για τον Δημήτρη Πουρνάρα και το έργο του

«Το θέμα Δημήτρης Πουρνάρας», σημειώνει ο Μιχάλης Σταφυλάς στο εισαγωγικό του σημείωμα, «δεν ήταν εύκολο, γιατί ο μεγάλος και πολυσύνθετος αυτός δημιουργός πολιτικών και κοινωνικών απόψεων, υπέρ των οποίων βρίσκονταν σε καθημερινή δραστηριότητα, είχε μέσα του έναν επαναστάτη ανυποχώρητο. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν ο μοναδικός Έλληνας δημοσιογράφος, που περισσότερο σκεφτότανε τους άλλους και για τους άλλους, παρά τον εαυτό του. 

 

Η κόρη του Δημήτρη Πουρνάρα, Ελένη, μιλάει από μέρους της οικογένειας Πουρνάρα

Όταν οι συνάδελφοί του θησαύριζαν ενοικιάζοντας την πέννα τους σε κάθε κατεστημένο,, αυτός αρνιόταν να υποστείλει ακόμη και για λίγο τη σημαία της Αλήθειας και την υπεράσπιση αυτών που δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Ο Δημήτρης Πουρνάρας ολοζωής στάθηκε υπόδειγμα Ανθρώπου και κοινωνικού παράγοντα, που άφησε σαν παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές το ύψιστο καθήκον της υπεράσπισης των λαϊκών και εθνικών συμφερόντων. Πίστευε πως μόνο αν καθένας μας γίνει καλύτερος, τότε η κοινωνία θα γίνει καλύτερη. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο χρέος του Πολίτη». 

Στην πρώτη σειρά. Από αριστερά: ο πατήρ Δαμασκηνός, εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου, η Κέλυ Μπουρδάρα, ο Κώστας Μπακογιάννης, ο Λάμπρος Τσιτσάνης και η Φανή Πετραλιά, γραμματές του Μορφωτικού ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ.

Στην ωραία εκδήλωση, έδωσαν το παρόν τους  η καθηγήτρια πανεπιστημίου και πρώην υπουργός Κέλλυ Μπουρδάρα, ο περιφερειακός σύβουλος Ευρυτανίας Λάμπρος Τσιτσάνης, ο πολιτευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θωμάς Κώτσιας, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ευρυτανικών Συλλόγων Λάμπρος Καρράς, άλλοι παράγοντες της πολιτικής και της δημόσιας ζωής, αρκετοί πανεπιστημιακοί καθώς και πολλοί Ευρυτάνες και φίλοι της Ευρυτανίας. Σημειώνουμε, πως το βιβλίο διανείμετε δωρεάν από την «Πανευρυτανική Ένωση», (Κλεισθένους 17, τηλ. 2103240001 και 2106920004. Email: panevrytanikienosi@gmail.com και www.panevrytaniki.gr. 

20122013