ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ 2.000.000 ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΑΚΤΗΜΟΝΑ

 

Καθώς έβλεπα να έρχονται η «Ελπίδα» να πλήξει την Αττική χωρίς να υπολογίζω τις συνέπειες, παρατηρούσα παράλληλα να ανεβαίνει και ο αριθμός των προβολών στη σελίδα του Ακτήμονα (actimon.blogspot.com) και να πλησιάζει τον μαγικό αριθμό των 2.000.000!

Δυο εκατομμύρια προβολές μέσα σε 10 χρόνια και 3.000 σχεδόν αναρτήσεις δεν είναι και λίγο πράγμα. Με μέσο όρο τις 300 λέξεις η κάθε μία μας κάνουν 10.000.000 λέξεις, τόσες που θα μπορούσαν να γίνουν 20 μυθιστορήματα των 500.000 λέξεων ή 40 των 250.000. Ούτε που το πιστεύω πως όλα αυτά τα χρόνια έγραψα τόσα εκατομμύρια λέξεις και αναλογίζομαι με τρόμο τον χρόνο που διέθεσα γι’ αυτά τα κείμενα χώρια δε εκείνον για τις φωτογραφίες, γιατί δεν υπάρχει κανένα που να μην συνοδεύεται με κάποια.

Δέκα χρόνια λοιπόν ο Ακτήμων παρήγαγε αυτό το ιδιότυπο δημοσιογραφικό έργο, στην Αθήνα και στην περιφέρεια και χάρη στους αναγνώστες που το εκτίμησαν από την αρχή έφθασε σε αυτή την επιτυχία. Οι αναγνώστες και ορισμένοι εκλεκτοί φίλοι ήταν αυτοί που μου έδωσαν την δύναμη, μέσα σε αντίξοες συνθήκες για τις οποίες κάποια στιγμή θα πω τι ήταν, να μην διακόψω αυτό το έργο. Στην αρχή και πριν το facebook μέσω του οποίου προέβαλα τις αναρτήσεις μου πονηρέψει, η αναγνωσιμότητα ήταν σταθερή. Τα τελευταία χρόνια όμως που πονήρεψε, με έκοψε και ούτε θέλει να βλέπει την δικτυακή διεύθυνση. Παρά τον αποκλεισμό, οι αναγνώστες μου συνεχίζουν να ανεβάζουν την αναγνωσιμότητα, η οποία, πρέπει να το πω κι αυτό μέχρι στιγμής μου έβγαλε και 61 ολόκληρα ευρώ από κάποιες τις διαφημίσεις αλλά σκέφτομαι μήπως θα ήταν καλύτερα να τις αφαιρέσω.    

Πάντως εκείνο που με απασχολεί περισσότερο και δεν είμαι και βέβαιος πως μπορεί κάποια μέρα να γίνει ένα τσαφ και να σβήσει ή να χαθεί στο ψηφιακό χάος αυτό το έργο είναι να οργανώσω τις δημοσιεύσεις κατά θέματα, να τις περάσω στο χαρτί που είναι και πιο σίγουρο και να κάνω κάποιες εκδόσεις. Θα φανεί από τις αντοχές και τις δυνάμεις μου.

Μετά από αυτή την κορυφή ο Ακτήμων βάζει στόχο την επόμενη, χωρίς να λογαριάσει το ύψος στηριζόμενος πάντα στην εκτίμηση των αναγνωστών και των φίλων του και την υποστήριξη ορισμένων φίλων που με τον τρόπο τους υποστηρίζουν τον Ακτήμονα.

Σας ευχαριστώ όλους…

ΥΓ. Η περίσταση απαιτεί κι ένα εορτασμό αλλά κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες είναι δύσκολο. Αργότερα, να ζεστάνει ο καιρός και όταν κυκλοφορήσουν δυο βιβλία από τα βιβλία που δούλεψα μέσα στην διετή καραντίνα στο χωριό θα σας καλέσω να το γιορτάσουμε.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 27012022

Η NEXT DEAL KAI O ΑΚΤΗΜΟΝΑΣ

 

Είχαν συνηθίσει πολλοί φίλοι και οι αναγνώστες μου -από την εποχή της αλησμόνητης «Ελευθεροτυπίας»-, να διαβάζουν αυτά που έγραφα τότε στην εφημερίδα κατόπιν στο μπλογκ του Ακτήμονα, πράγμα που υποστήριζα με ανακοινώσεις στο facebook που άρχισε να εξαπλώνεται σαν μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Ήρθε καιρός όμως που αυτό το εργαλείο είδε πως δεν το συμφέρει η σελίδα μου να γίνεται μια γέφυρα που του διαφεύγουν κέρδη και με εύσχημο τρόπο την έριξε! Αποτέλεσμα είναι να πάψουν να εμφανίζονται στη σελίδα μου οι αναρτήσεις του Ακτήμονα (actimon… - δεν γράφω περισσότερα) γιατί θα μας κόψει κι από εδώ και θα επιστρέψουμε στην εποχή του παραδοσιακού ταχυδρομείου η στην καλύτερη περίπτωση, τότε που διαβάζαμε ακόμη εφημερίδες από τα μανταλάκια.

Είναι μια υπόθεση που δεν αντιπαλεύεται και οδηγεί σε σκέψεις του κατά πόσον μας επιτρέπεται να δημοσιεύουμε κείμενα και εικόνες με την υπογραφή μας στα κοινωνικά δίκτυα και συχνά μας το… επιβεβαιώνουν οι διαχειριστές τους με τον χειρότερο τρόπο. Από εκεί και πέρα οι αποφάσεις είναι δικές μας για το πόσο θα ακολουθήσουμε τις επιθυμίες τους και φυσικά να βρούμε τρόπους να αντιδράσουμε αν θέλουμε να κοινοποιούμε τη γνώμη μας και το έργο μας. Αλλιώς σωπαίνουμε και βγαίνουμε από το παιχνίδι.

Μέσα όμως σε αυτό το κλίμα, η διέξοδος βρέθηκε χάρη στη συνεργασία που ξεκίνησα από τον περασμένο Οκτώβριο με την ιστοσελίδα NEXTDEAL του καλού φίλου Βαγγέλη Σπύρου, που δημοσιεύει κυρίως θέματα που αφορούν τον τραπεζικό και ασφαλιστικό κλάδο, ελαφρώς προσαρμοσμένα και χωρίς να χάνουν πολλά από το ύφος του Ακτήμονα. Για δεοντολογικούς δε λόγους, δεν τα μεταφέρω προς το παρόν στη σελίδα του Ακτήμονα αλλά για να μην χαθεί αυτός, αρχίζω πάλι να γράφω διάφορα άλλα ώστε να διατηρηθεί -εννοείται και με την υποστήριξή μέσω του συστήματος DONATE και να μην σβήσει και να βρίσκουν όσοι επιθυμούν, κάποια ιδιαίτερα κείμενα του Ακτήμονα, τόσο για την ύπαιθρο χώρα και τους ανθρώπους της, όσο βέβαια και για την πόλη και τα πράγματά της.

Από σήμερα λοιπόν επιχειρώ, εκτός από τα κείμενα και τις φωτογραφίες που δημοσιεύω στη NEXTDEAL να έχω και μια τακτική εμφάνιση με κάποια πράγματα πιο προσωπικά στον Ακτήμονα, ώστε να μπορέσει το ιστολόγιό του να συνεχίσει και να προκόψει. Στη NEXTDEAL θα διαβάζετε πιο γενικά πράγματα ενώ στον Ακτήμονα, πιο ιδιαίτερα για να διατηρηθεί η φυσιογνωμία του όπως ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια και φυσικά να συνεχίσει, αφού ανέλαβε τότε και την παρουσίαση θεμάτων από τις Μικρές Πατρίδες.   

Καλή συνέχεια να έχουμε…                                    

 YΓ. Η φωτογραφία συμβολική, από εποχές πριν μπουν στη ζωή μας τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 23082021

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ TOY AKTHMONA…

Έχω εντυπωσιαστεί ευχάριστα από την ανταπόκριση που είχε η χθεσινή μου ανάρτηση στο facebook σχετικά με την επίσκεψη μιας χελώνας στο χωράφι που φύτευα πατάτες. Ομολογώ δεν το περίμενα αλλά μου άρεσε επίσης που πάρα πολλοί έδειξαν ενδιαφέρον για το φύτεμα της πατάτας που έγινε σε ένα χωράφι που είχε να καλλιεργηθεί παραπάνω από σαράντα χρόνια. Από την εποχή που το χωριό μας είχε αρκετό κόσμο, τα νοικοκυριά ήταν δυνατά χάρη στην παραγωγή που είχε το καθένα από το χωράφι ή το κοπάδι και ακόμη, υπήρχαν αλογομούλαρα να κάνουν ζευγάρι για τα οργώματα.

Όσοι παρακολουθούν αυτά που γράφω, από τα ωραία χρόνια της «Ελευθεροτυπίας» και κατόπιν στα περιοδικά της εφημερίδας «‘Εθνος» λίγο πολύ γνωρίζουν την θεματογραφία μου καθώς και την άποψή μου για την φύση της Ελλάδας και τους ανθρώπους της η οποία πρέπει να σημειώσω δεν εξαιρεί και την πρωτεύουσα Αθήνα και τους Αθηναίους. Αυτά τα κείμενα καθώς άλλα πολλά δημοσίευα συστηματικά στο μπλογκ actimon γιατί εκεί μπορούν να αναπτυχθούν πιο καλά, να συμπληρωθούν με φωτογραφίες, να θυμίζουν λιγάκι σελίδα εφημερίδας ή περιοδικού. Το τυπωμένο χαρτί ήταν επί χρόνια το τελικό αντικείμενο της δουλειάς μου στις εφημερίδες και δεν μπορώ να το ξεχάσω με τίποτα.

Από το μπλογκ του Ακτήμονα λοιπόν (θα εξηγήσω μια άλλη στιγμή γιατί διάλεξα αυτόν τον τίτλο) έπαιρνα τις αναρτήσεις και τις κολλούσα στο facebook όπου αναλόγως με το περιεχόμενο εύρισκαν ανταπόκριση. Αυτή η δουλειά ξεκίνησε από τότε που μπήκα στο Facebook και κράτησε μέχρι πριν από ένα μήνα που όπως κατάλαβα διακόπηκε η σχέση του με την Google που υποστηρίζει το προαναφερόμενο μπλογκ. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι όχι μόνο να μην επιτρέπει το facebook τέτοιες αναρτήσεις αλλά και να σβήσει ότι είχε γίνει στο παρελθόν. Έσβησε δηλαδή πάνω από 2000 δημοσιεύσεις του Ακτήμονα που είχαν γίνει τα τελευταία 10 χρόνια. Έτσι, όταν οι «Αναμνήσεις» φέρνουν στην επικαιρότητα μια ανάρτηση κάποιων χρόνων αυτή φαίνεται λειψή ή σαν λογοκριμένη.

Τα γράφω αυτά για να ειδοποιήσω όσους ανατρέχουν σε παλιότερες αναρτήσεις μου να μην παραξενευτούν αν τις δούνε έτσι. Ένας άλλος λόγος που κάνω αυτή την ανακοίνωση, είναι να προτείνω στους αναγνώστες των αναρτήσεων μου να τις αναζητούν αν θέλουν στο μπλογκ όπου υπάρχει και πλήρες αρχείο δέκα χρόνων. Εκεί θα βρείτε κείμενα και φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες και τα περιοδικά από τον περασμένο αιώνα και φυσικά σε όλα τα χρόνια που ακολούθησαν. Ένα κλίκ παραπάνω αρκεί…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 14042020

ΑΚΤΗΜΩΝ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ!

Τον ένιωθα στις περιπλανήσεις μου στην Αθήνα, τον Δημήτρη Κρέτση, αόρατος να με παρακολουθεί όπως και αυτά που ανέβαζα στο facebook έβλεπα να τα προσέχει και μου άρεσε. Εκείνο όμως που δεν κατάλαβα ήταν πότε έφτιαξε το πορτραίτο μου και χάρηκα πολύ όταν είδα πως με συμπεριέλαβε μαζί με τον Νίκο Βατόπουλο και τον Βασίλη Χατζηϊακώβου στη σειρά των προσώπων της Αθήνας με την οποία πήρε μέρος στην έκθεση που εγκαινιάστηκε πέρσι στις 13 Νοεμβρίου στην αίθουσα Ena – Art Gallery. Τώρα που κλείσαμε ένα χρόνο από τότε επιστρατεύω το ωραίο πορτραίτο του Δημήτρη Κρέτση και με αυτό στο βιογραφικό μου ετοιμάζω κι εγώ το πρώτο βιβλίο μου στη σειρά «I klik Athens» για τα όσα βλέπω και γράφω για την Αθήνα στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» καθώς και στα δικτυακά μέσα και υπολογίζω πως θα είναι έτοιμο στα μέσα του Ιανουαρίου.  

Με την Έλενα Μίντση, τον Δημήτρη Κρέτση και τον Βασίλη Χατζηϊακώβου στην έκθεση.

ΑΘΗΝΑ, 14112019. 

ΕΝΘΥΜΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Στις περιπλανήσεις μου στην Αθήνα συχνά γινόμουν κι εγώ θέμα και δεν ήταν λίγοι οι φίλοι που με φωτογράφιζαν την ώρα που εγώ είχα το μάτι στραμμένο στο θέμα που έτρεχε. Έτσι με βρήκε ο φακός της Αναστασίας Καλλιοντζή, ανεβασμένο στα κάγκελα της Σταδίου  στη μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τα μέτρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στις 4 Φεβρουαρίου 2016. 

Για μια πενταετία περίπου, από το 2009 μέχρι το 2015 που έπαψα να τα ταξιδεύω στην Ελλάδα εξαιτίας της κρίσης που υποχρέωσε τα περιοδικά που συνεργαζόμουν να κλείσουν, άρχισα να περπατάω καθημερινά και συστηματικά την Αθήνα, να παρακολουθώ και να φωτογραφίζω διάφορα γεγονότα και να συνομιλώ με τους ανθρώπους της. Αποτέλεσμα αυτής της περιπλάνησης ήταν μια σειρά κειμένων και φωτογραφίες που δημοσιεύονταν στις σελίδες μου στο Facebook και το actimon.blogspot.com του Ακτήμονα. Στην ουσία στο Facebook υποκατέστησα την συνήθεια της καθημερινής απασχόλησης σε μια εφημερίδα και ας ήταν χωρίς κανένα πρακτικό όφελος. Μου άρεσε όμως,  κατάφερνα να έχω σχεδόν καθημερινή την παρουσία μου με θέματα που έβλεπα και σχολίαζα με τον τρόπο μου και τα διάβαζαν πολλοί φίλοι από τον πραγματικό και τον δικτυακό κόσμο. Με τα like και τα σχόλια τους ένοιωθα σαν να ήμουν στην εφημερίδα, μου άρεσε πολύ και μου έδινε θάρρος να συνεχίζω να τριγυρνάω στην Αθήνα, να βλέπω, να φωτογραφίζω και να γράφω.

Έτσι πέρασα όλη την περίοδο των «Αγανακτησμένων» στην κάτω και την πάνω πλατεία και του λεγόμενου «αντιμνημονιακού» αγώνα στους δρόμους και πέρα από τις αναρτήσεις που προέκυψαν, δημιουργήθηκε και ένα μεγάλο αρχείο φωτογραφιών από διάφορα γεγονότα, μικρά ή μεγάλα που σημάδεψαν εκείνη την εποχή και συχνά αναφερόμαστε σε αυτά, όπως ο εμπρησμός της MARFIN και του «Αττικόν» ή τα επεισόδια που γίνονταν καθημερινά στην Αθήνα, η κλιμάκωση της παρακμής κ.ά. Παράλληλα, της προσοχής μου δεν υπολείπονταν άλλα γεγονότα και πράγματα που γίνονταν στην Αθήνα και  αποτελούσαν την πρώτη ύλη για ενδιαφέροντα κείμενα. Αυτά ήταν μια άλλη θεματογραφία την οποία επίσης προσπαθούσα να έχω μια καθημερινή σχεδόν παρουσία στο διαδίκτυο και σιγά – σιγά εξελίχθηκε σε ένα σώμα σημειώσεων για την ζωή της πόλης και των ανθρώπων της.  

Μια άλλη φωτογραφία μου στο Μοναστηράκι από τον Δημήτρη Θεολογίτη,
 τον Φεβρουάριο του 2017 με γένια αυτή τη φορά .

Αυτές οι σημειώσεις για την πόλη, την Αθήνα αλλά δεν είναι και λίγες οι φορές που βγαίνω από τα σύνορά της, εδώ και μισό χρόνο σχεδόν δημοσιεύονται καθημερινά στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος». Για όσους δεν προλαβαίνουν την εφημερίδα στα περίπτερα και τους πάγκους ή είναι σε σημεία που δεν φτάνει η διανομή του Τύπου, τις αναδημοσιεύω την επομένη ημέρα συνήθως στο actimon.blogspot.com και τις μοιράζω από τις σελίδες μου στο Facebook. Με αυτό τον τρόπο καλύπτω την υποχρέωση προς την εφημερίδα αλλά δεν αφήνω και τους δικτυακούς φίλους που χρόνια μου έδιναν θάρρος. Με θέματα που βγαίνουν από την καθημερινή ζωή της πόλης και τους ανθρώπους, συνεχίζουμε και στο χαρτί και στο δίκτυο ενώ κοντά είναι και η ημέρα που κάποια απ’ αυτά τα κείμενα, για να μη χαθούν, θα βρουν τη θέση τους στις σελίδες ενός βιβλίου που σκέφτομαι να φτιάξω μέχρι το Πάσχα.  

ΑΘΗΝΑ, 05022019

Ο ΑΚΤΗΜΩΝ ΕΦΤΑΣΕ ΤΙΣ 1.5 ΕΚΑΤ. ΠΡΟΒΟΛΕΣ

Σαν σήμερα, πριν από πέντε χρόνια, πήγα με τον καλό φίλο Αντώνη Παπαδάκο από την Καρδίτσα στα Γρεβενά, έναν τόπο που ελάχιστα γνωρίζω. Τελειώσαμε γρήγορα ότι είχαμε να κάνουμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής πηγαίνοντας σιγά - σιγά για να δούμε τον τόπο. Αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση τότε, ήταν τα χωράφια με φρέσκο σιτάρι που απλώνονταν σε όλο το υψίπεδο και η διαφορά που δημιουργούσαν στο τοπίο κομμάτια γης που είχαν μείνει ακαλλιέργητα, τυλιγμένα μέσα στη θλίψη.

Το θυμήθηκα σήμερα, που είδα πως οι προβολές στο blog του Ακτήμονα ξεπέρασαν το ενάμιση εκατομμύριο και τούτο με κάνει σίγουρα χαρούμενο γιατί από τα δικά σας «κλικ» αισθάνομαι πως ένα είδος δημοσιογραφίας που μετά από τις εφημερίδες επιμένω να καλλιεργώ ακόμη από αυτό το μέσο έχει ακόμη πέραση και τα δημοσιεύματά του, (2.440) μέσα σε 8 χρόνια είναι ένας όγκος δουλειάς που τώρα αρχίζω να αποτιμώ και να δω τι θα την κάνω. Σκέφτομαι, μιας και είμαι ακόμη του χαρτιού και του τυπογραφείου και μάλλον δεν έχω και πολύ χρόνο μπροστά μου να αλλάξω, να διαλέξω κάποια απ’ αυτά και να τα κάνω μικρούς θεματικούς τόμους για τα διαβάζουμε με τον παραδοσιακό τρόπο.

Όπως με γοητεύουν τα οργωμένα χωράφια και με στεναχωρούν τα ακαλλιέργητα, σαν αυτά των Γρεβενών που προανέφερα, σκέφτομαι το ίδιο και για τα λευκά χαρτιά που παραμένουν ατύπωτα, όχι βεβαίως μόνο για τα δικά μου πονήματα αλλά και πολλών φίλων. Η ιδέα μάλιστα πως κάποια απ’ αυτά (δεν έχει σημασία ποια και τι) δεν θα αξιωθούν ποτέ να ξεφύγουν από την ψηφιακή μορφή τους και δεν θα διαβαστούν με την ευχέρεια που έχει ο αναγνώστης να κάνει σημειώσεις πάνω στη σελίδα και να υπογραμμίζει τις αράδες ή να τις δει κιτρινισμένες, ειλικρινά με απελπίζει.

Έτσι σκέφτομαι λοιπόν και προχωράμε με τον Ακτήμονα να κάνουμε τον επόμενο καιρό αυτές τις μικρές εκδόσεις αλλά παράλληλα να συνεχίσουμε να γράφουμε για πράγματα που μας αρέσουν και να βλέπουμε από τα «κλικ» σας πως μας διαβάζετε ακόμη. Είναι η μόνη μας αμοιβή γι' αυτή τη δημοσιογραφία και σας ευχαριστούμε πολύ!

ΑΘΗΝΑ, 20022018

Ο ΑΚΤΗΜΟΝΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE

Μπροστά στην κουφάλα του μεγάλου πλατάνου στα Κουμάσια, σε ένα διάλειμμα του σκαψίματος 

στις ρίζες τους προς αναζήτηση του θησαυρού που έκρυψαν οι πρόγονοι.

Μου περνούσε καμιά φορά στο μυαλό πως στις ρίζες κάποιου σημαδιακού δέντρου ή στα θεμέλια κάποιας ξερολιθιάς στα πατρογονικά χωράφια θα εύρισκα έναν θησαυρό και χάρη σε αυτόν θα απάλυνα κάποιες ανάγκες της επιβίωσης αλλά κυρίως θα με διευκόλυνε πολύ στο έργο που υπογράφει εδώ και χρόνια ο Ακτήμονας και λίγο πολύ το γνωρίζετε όλοι…

Δεν υπήρξα όμως μέχρι στιγμής τυχερός! Ομολογώ όμως πως δεν έχω χάσει τις ελπίδες μου, αλλά, ώσπου να βρεθεί το κασόνι με τις λίρες από τα αντάρτικα ή το λαγήνι με τις τούρκικο χρυσό είπα να κάνω κάτι πιο χειροπιαστό: Συνέδεσα το λογαριασμό του Ακτήμονα με το Google AdSense, το οποίο τοποθετεί διαφημίσεις δίπλα στις αναρτήσεις ανάλογα τις προβολές που έχει η κάθε σελίδα λαγαρίζει ένα μικρό ποσό για τον Ακτήμονα.

Είχα ενδοιασμούς ομολογώ με αυτή την εξέλιξη αλλά δεν γίνονταν διαφορετικά. O Ακτήμονας δεν βγαίνει στον πάγκο ούτε κρεμιέται στα μανταλάκια όπως οι εφημερίδες και τα περιοδικά, δεν έχει συνδρομητές, δεν ενισχύεται από κανέναν ιδιώτη χορηγό, ούτε κα κρατική διαφήμιση παίρνει. Μια μικρή προσπάθεια που έκανε με το σύστημα Donate εκτιμήθηκε από ελάχιστους φίλους τους οποίους και ευχαριστώ για τη χειρονομία τους.

Έτσι από σήμερα θα βλέπετε να συνοδεύουν τις αναρτήσεις του Ακτήμονα διαφημίσεις που επιλέγει το Google AdSense και ελπίζω πως θα ταιριάζουν κάπως με το ύφος των κειμένων και των φωτογραφιών που δημοσιεύσει. Από την πλευρά σας τώρα: για να υποστηρίξετε τον Ακτήμονα και το έργο του στην Αθήνα και κυρίως στην επαρχία όπου το κόστος των μετακινήσεων είναι πλέον απαγορευτικό, τα δικά σας κλικ πλέον είναι πολύτιμα!

Σας ευχαριστώ και υπόσχομαι στους παλιούς φίλους του Ακτήμονα αλλά και στους καινούργιους περισσότερα κείμενα και φωτογραφίες για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της χωρίς φυσικά να υπολείπεται και η Αθήνα στην οποία θα δώσω ιδιαίτερη προσοχή τους επόμενους μήνες καθώς κάτι ενδιαφέρον πρόκειται να κάνω και για την πόλη μας.

ΑΘΗΝΑ, 22112017 

Ο ΑΚΤΗΜΩΝ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ

Στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ η παράταξη «Ενωμένοι Δημοσιογράφοι» πήρε 1346 ψήφους, ήτοι το 48% ήτοι και βγάζει 5 έδρες στο 11μελές Διοικητικό Συμβούλιο. Τις περισσότερες ψήφους, 740 πήρε η Μαρία Αντωνιάδου η οποία υπήρξε πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ πριν από τέσσερα χρόνια και ακολούθησαν οι συνάδελφοι Άρια Αγάτσα, Χρήστος Μαζανίτης, Μάκης Διόγος και Αγγελική Γυπάκη. Οι υπόλοιπες παρατάξεις πήραν από 305 έως 178 ψήφους και από μια έδρα και αναμένουμε να δούμε πως θα σχηματιστεί το νέο προεδρείο γιατί τα πράγματα για τον κλάδο δεν είναι και τόσο ευχάριστα. Ένα δε από τα πράγματα που δεν ενθουσίασαν καθόλου τον κλάδο ήταν η μεγάλη αποχή από τις εκλογές.

Εμένα με ψήφισαν 39 συνάδελφοι, είχα δηλαδή αύξηση κατά 80% των 25 ψήφων από τις προηγούμενες εκλογές του 2015 και ευχαριστώ όλους τους συναδέλφους που με σταύρωσαν και βεβαίως και αυτούς που δεν ψήφισαν τούτη τη φορά και θα έχουν την ευκαιρία να το επαναλάβουν το 2019 που ελπίζω να μαζευτώ επιτέλους από τις περιπλανήσεις μου στην Ελλάδα. Ως τότε πιστεύω πως θα έχω τελειώσει και κάτι εκδόσεις και βιβλία που έχω σε εξέλιξη και θα ασχοληθώ και με τα συνδικαλιστικά μας πράγματα. Το θετικό πάντως σε αυτές τις εκλογές ήταν ότι άρχισε να φαίνεται σε στάμπα σε μπλουζάκι ο λογότυπος του Ακτήμονα, ο κορμός δηλαδή του κομμένου δέντρου  που έγινε μολύβι στο Χαλάνδρι και θα μας ακολουθεί στο εξής στενά στις περιπλανήσεις μας. 

ΑΘΗΝΑ, 09062017

ΕΝΑΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ «ΑΚΤΗΜΟΝΑ»

Φωτογραφία συμβολική· από τα ξεφλουδίσματα καλαμποκιού στο Φουρνά 

Ευρυτανίας με τον θησαυρό της χρονιάς στα χέρια. 

Ως Ακτήμων ξεκίνησα να υπογράφω και να δημοσιεύω στο actimon.blogspot.com μια ποικιλία κειμένων τα οποία συνόδευε πάντα μια φωτογραφία πριν από έξι χρόνια, όταν άρχισα να αραιώνω τις σχέσεις μου με την «Ελευθεροτυπία» και ακολούθησα άλλους δρόμους. Δεν μπόρεσα όμως να αλλάξω ύφος και τα περισσότερα από τα κείμενα είχαν εκείνο τον παλιό αέρα της σελίδας «Ανθρώπινα» όπως αυτή άρχισε να διαμορφώνεται το καλοκαίρι του μακρινού 1991 και μπορούμε να τα αναζητήσουμε πλέον μόνο στα αρχεία της εφημερίδας.

Με τα χρόνια που πέρασαν και σιγά – σιγά εκείνη η πρώιμη και πρωτόλεια αρθρογραφία για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της (εδώ πρέπει να πω ότι δεν ήταν αυτή η δουλειά μου στην εφημερίδα, σύνταξη ύλης έκανα) αλλά μου άρεσε να δημοσιεύω που και που λίγα κείμενα και παρακινήθηκα να γράφω περισσότερα εξαιτίας της αναγνωσιμότητας που είχαν και της πυκνής επικοινωνίας που απέκτησα με ανθρώπους που ζούσαν σε διάφορους τόπους της Ελλάδας ή τους αγαπούσαν από μακριά. Χάρη σε αυτή την επικοινωνία προχώρησα και στη δημιουργία της μικρής στήλης «Μικρές Πατρίδες» την οποία άλλοι συνάδελφοι στην εφημερίδα πρόσεχαν ιδιαίτερα  και άλλοι ούτε ήθελαν να την ακούνε – για λόγους που θα αναφερθώ κάποια άλλη στιγμή.

Έτσι η στήλη «Μικρές Πατρίδες» έφερε, όσο μπορούσε βέβαια, ένα κύμα πληροφοριακού υλικού και εκλεκτών γνωριμιών απ’ όλη την Ελλάδα και όσο είχα χώρο, τόσο το εξυπηρετούσα με μικρά και μεγάλα δημοσιεύματα. Από την «Ελευθεροτυπία» έφυγα το καλοκαίρι του 2000 αλλά διατήρησα τη σχέση μου με το περιοδικό «Γεωτρόπιο» όπου και δημοσίευσα μέχρι το 2009 μια ωραία σειρά ταξιδιωτικών κειμένων που σήμερα τα βλέπω, τα ζηλεύω, και νοσταλγώ πολύ εκείνη την εποχή που όλα ακόμη ήταν ανοιχτά αλλά κανένας δεν υποψιάζονταν την τρύπα που υπήρχε κάτω από τα ωραία επιφάνεια που ζούσαμε τότε και αφελώς πιστεύαμε πως θα ήταν παντοτινά.

Τα ίδια χρόνια επίσης άρχισα και μια καλή συνεργασία με την εφημερίδα «Έθνος» και δημοσίευσα πάρα πολλά κείμενα που αφορούσαν κυρίως ανθρώπους της περιφέρειας που ζούσαν από τη θάλασσα, το χωράφι και το δάσος. Αλλά κι εκεί τα πράγματα σιγά - σιγά συρρικνώθηκαν πολύ και σήμερα που και που μπορώ να βλέπω κάτι δικό μου δημοσιευμένο. Εκείνη η εποχή θα μου μείνει αξέχαστη γιατί μπορούσα να ταξιδεύω άνετα σε όλη την Ελλάδα, να γράφω, να φωτογραφίζω και να βλέπω τη δουλειά μου δημοσιευμένη και φυσικά αμειβόμενη και μάλιστα καλά.

Από την παρουσίαση του βιβλίου. Από αριστερά: Ειρήνη Γιαννακοπούλου, Βασίλης Καλαμαράς,

 Δημήτρης Ταλιάνης, Γιώργος Σταματόπουλος, Μανώλης Λιγνός.

Τούτο αποτέλεσε και την κινητήρια δύναμη για τις «Μικρές Πατρίδες» οι οποίες πράγματι έμειναν ανεξάρτητες και εξαρτιόνταν από τη δική μου διάθεση, πράγμα που φυσικά και «πληρώθηκε» κατόπιν ανάλογα γιατί η πιάτσα πάντα ήθελε να είσαι μέσα στο μαντρί. Δεν έμεινα όμως εκεί, προχώρησα και στη δημιουργία κάποιων βιβλίων, («Ορεινή Πατρίδα – Στον Άσπρο και την Πίνδο», «Κέντημα στην πέτρα ήταν η ζωή του», «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων» κ.ά) πάντα με την ίδια αντίληψη για τον Τόπο, τους Ανθρώπους αλλά και την Ιστορία και την Παράδοση.  

Όλο αυτό το υλικό μιας δεκαετίας μεταφέρθηκε στο actimon.blogspot.com το οποίο από το 2010 και μετά αποτελεί (μαζί με το Facebook) το κύριο μέσο για την δημοσίευση των «Μικρών Πατρίδων», κείμενα δηλαδή και φωτογραφίες που αφορούν την φύση και το ύπαιθρο αλλά και κείμενα που αφορούν ανθρώπους που ζουν και εργάζονται στον τόπο τους ασχολούμενοι κυρίως με την πρωτογενή παραγωγή και φυσικά διατηρούν την παράδοση σε πολλές εκφράσεις του ιδιωτικού και δημόσιου βίου τους. Αυτές τις δημοσιεύσεις συμπληρώνουν και πολλές σημειώσεις πάνω σε διάφορα πράγματα στο τοπίο αλλά και στις πράξεις και τα έργα των ανθρώπων με κριτήριο πάντα τη διαφορετική ματιά που βλέπουμε τα πράγματα και τον τρόπο που βιώνουμε τις καταστάσεις.

Αυτό το υλικό του actimon.blogspot.com έχω αρχίσει να επεξεργάζομαι εδώ από το καλοκαίρι ήδη και μαζί βεβαίως και κάποιες αναρτήσεις από το Facebook τις οποίες ξανακοιτάζω και μοιράζοντάς το σε θεματικές κατηγορίες έχω οργανώσει κάποιες εκδόσεις οι οποίες βέβαια θέλουν πολύ δουλειά μέχρι να φθάσουν κάποια ημέρα στο τυπογραφείο ή σε ηλεκτρονική μορφή βιβλίου. Αυτή τη δραστηριότητα θα βλέπετε συχνά πλέον στο actimon.blogspot.com το οποίο πολύ σύντομα θα αλλάξει προς το καλύτερο και αισθητικά για να γίνει μια σωστή ιστοσελίδα γι’ αυτά τα θέματα και ελπίζω να συνεχίσετε να την τιμάτε με την ανάγνωσή σας όπως κάνατε όλα αυτά τα χρόνια…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 05102016

ΜΙΑ ΑΝΕΠΑΝΤΕΧΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΚΤΗΜΟΝΑ…

Έμαθα να γράφω στο χαρτί και σε αυτό να διαβάζω και συνεχίζω το περισσότερο έργο μου να αρχίζει και να τελειώνει με αυτόν τον τρόπο. Στη δουλειά αργότερα τα δάχτυλά μου πρόλαβαν να ακουμπήσουν  για λίγο τα κουμπιά της γραφομηχανής και από νωρίς άρχισαν να λιώνουν στο πληκτρολόγιο των υπολογιστών αλλά δεν τα καταφέρνουν καλά με τα τάμπλετ και τα κινητά. Όπως και να’ χει ακολούθησα τον ίδιο δρόμο με όλο τον κόσμο στους υπολογιστές αλλά ποτέ δεν έφυγε από το μυαλό μου η ιδέα πως αυτά που γράφουμε, διαβάζουμε και φωτογραφίζουμε κάποια μέρα και από κάποιο λάθος ή ένα άλλο φαινόμενο θα σβήσουν και δεν θα μπορούμε να δούμε ούτε τις στάχτες τους!!!

Τι τα λέω αυτά; Απλά γιατί σήμερα το μεσημέρι φίλος με ειδοποίησε στα χωράφια που ήμουν και άνοιγα λάκκους να φυτέψω κάποια δέντρα ότι έσβησαν τον Ακτήμονα από το στερέωμα του διαδικτύου. Η πρώτη σκέψη που έκανα δεν ήταν γιατί τον έσβησαν ,αλλά γιατί τόσο καιρό αναβάλλω συνεχώς το τράβηγμα κάποιων κειμένων που μου αρέσουν και την αποθήκευσή τους σε τυπωμένο χαρτί ώστε να τα βρίσκω καλύτερα σε περίπτωση που δεν έχω σύνδεση με το δίκτυο και γιατί όχι και ηλεκτρικό ρεύμα. Έτσι ο διαρκής φόβος για την πιθανότητα να χαθούν κάποια αρχεία επιβεβαιώθηκε και το μόνο που μπορούσα να κάνω και να μου δώσει λίγη ελπίδα ότι μπορεί να τα ξαναβρώ, ήταν να απευθυνθώ στην εταιρεία που μου έδωσε δικτυακό χώρο να δει τι είχε γίνει με τον Ακτήμονα.

Από εκεί έμαθα και σε πολύ γρήγορο χρόνο μάλιστα πως από κάποιο λόγο νόμισαν πως παρέβαινα τους κανόνες κάνοντας  phishing (ηλεκτρονικό ψάρεμα) και γι’ αυτό κλείδωσαν για τιμωρία τον Ακτήμονα στα υπόγεια της Google. Φυσικά με ειδοποίησαν γι’ αυτό κι εγώ τους έγραψα πως δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο αλλά τόνισα πως μου αρέσει πολύ να με διαβάζουν και να το βλέπω αυτό στις μετρήσεις που δείχνει το εργαλείο. Δεν άργησαν να με διαβάσουν και πολύ σύντομα μου απάντησαν πως είδαν την περίπτωσή μου και διαπίστωσαν πως δεν επρόκειτο για phishing και άφησαν πάλι ελεύθερο τον Ακτήμονα.

Έτσι μπορούμε να ξαναβλέπουμε στον Ακτήμονα  νέα αλλά και παλιά κείμενα και φωτογραφίες αλλά η σημερινή λαχτάρα ομολογώ με έκανε να βάλω απόψε κιόλας μπροστά να τραβήξω τα κείμενα που θέλω και να τα κρατήσω στο χαρτί γιατί κανένας δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί είτε από λάθος εκτίμηση, είτε και από εσκεμμένη επίθεση από κάποιους που πιθανόν να μην τους αρέσουν αυτά που γράφω…

ΣΗΜ. Η φωτογραφία συμβολική, από χορό στο Μάραθο Ευρυτανίας να κρατάω τον αείμνηστο μπάρμπα Λάμπρο Κοντογούνη μιας και στην σχετική με την απουσία του ανάρτηση «κλειδώθηκε» σήμερα ο έρμος ο Ακτήμονας.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ, 18022016

Ο "ΑΚΤΗΜΩΝ" ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΙΣ 250.000 ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

 

Είναι μεγάλη μέρα η σημερινή για τον «Ακτήμονα» καθώς τούτες τις στιγμές υπολογίζω, στο actimon.blogspot.com  που ξεκίνησε πριν από δυο χρόνια σαν χώρος όπου έγραφα διάφορα πράγματα που έβλεπα, άκουγα και φυσικά όσα προλάβαινα, σε μια εποχή που τα πάντα άλλαζαν, οι επισκέπτες (αναγνώστες πιο σωστά) ξεπέρασαν τις 250.000!!!

Ο αριθμός είναι εντυπωσιακός, με τιμά και με βάζει σε πιο βαριές υποχρεώσεις ενώ με υποχρεώνει σε μια νέα συνέπεια. Καθώς είδατε πως τελευταία ο «Ακτήμων» πέρασε από την προσωπική κειμενογραφία και παρατηρήσεις και σε μια μορφή ειδησειογραφικής προβολής. Τούτο κρίθηκε αναγκαίο γιατί μέσα στην κρίση που ταλανίζει τα ΜΜΕ, παραδοσιακά και νέα, πολλές ειδικές ειδήσεις και κάποια γεγονότα, ούτε καν αναφέρονται.

Τέτοιες ειδήσεις και γεγονότα ήταν κυρίως αυτά που κάποτε στην παλιά «Ελευθεροτυπία» στεγάζονταν κάτω από τον τίτλο των «Μικρών Πατρίδων» και αφορούσαν τον κόσμο της άλλης Ελλάδας και την κίνησή τους. Δυστυχώς οι «Μικρές Πατρίδες» δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν την πορεία τους στην εφημερίδα και καθώς γι’ αυτές μονόδρομος ήταν η παρουσία τους στο δικτυακό χώρο πέρασαν μια μακρά περίοδο προσαρμογής και σιγά - σιγά άρχισαν να δηλώνουν το παρόν τους σε αυτό το νέο σύμπαν με την υπογραφή του «Ακτήμωνα» και φυσικά έτσι θα συνεχίσουν γιατί σε αυτόν χρωστάνε την ύπαρξή τους.

Ένα καινούργιο που επίσης θα παρατηρήσατε στον «Ακτήμονα» ήταν η προσοχή που έδωσε και σε πράγματα που αφορούν την Αθήνα, συγκεκριμένα την κίνηση στο ιστορικό κέντρο και τους ανθρώπους του και είναι αποτέλεσμα μιας διαφορετικής ματιάς πάνω σε ένα κόσμο που επίσης αλλάζει με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς και περιέχει εκπλήξεις. Και σε αυτό τον τομέα ο «Ακτήμων» θα προσπαθήσει να δηλώνει όσο μπορεί το παρόν του.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε σήμερα να σβήνουμε όλοι μαζί 250.000 δικτυακά κεράκια, στα ασημένια γενέθλια και να εγκαινιάζουμε μια νέα περίοδο που πολύ σύντομα θα μας βγάλει σύντομα σε μια πιο οργανωμένη παρουσίαση των «Μικρών Πατρίδων» και του «Ακτήμονα» που δεν έχει λόγια να σας ευχαριστήσει για την προσοχή που δίνατε στις αναρτήσεις του στο blog αλλά και στο Facebook που λόγω της φύσης του επιστρατεύτηκε να τον υποστηρίξει.

Καλή πορεία να έχουμε όλοι στο δικτυακό σύμπαν που ανοίγεται όλο και πιο δυναμικά μπροστά μας και απαιτεί τον παρόν όλων μας…

ΑΘΗΝΑ, 23102013

ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΑΥΡΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΜΑΤΙΑ…

 

Εκεί που κόντευαν να μας πείσουν πως τα πράγματα πάνε τέλεια, σε αυτή την άμοιρη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, και να που ήρθαν οι ρουφιάνοι (πάντα και παντού υπάρχουν ρουφιάνοι και ρουφιανεύουν όχι από χόμπυ, αλλά γιατί εκτελούν υπηρεσία για την οποία πληρώνονται βεβαίως και μαζί τους, διάφοροι περίεργοι που αναλαμβάνουν «πρωτοβουλίες» όποτε θέλουν) και τα χαλάνε όλα.

Όπως καλή ώρα, εκείνοι ο άθλιοι που με τις «ευλογίες» των αρχών, ξεβράκωσαν κυριολεκτικά όλο το «Κράτος» με το να δώσουν το όνομα του «μάρτυρα» στους κατηγορούμενους και να καταρακώσουν έτσι την «επιτυχία» με τη σύλληψη των μελών της Χρυσής Αυγής. Θα μου πείτε, δεν το περίμεναν αυτό οι «ελλειποβαρείς» όπως ακούω να τους αποκαλεί ο Τράγκας; Η γνώμη μου είναι ότι ήταν βέβαιοι πως θα γίνονταν κάτι τέτοιο και μάλλον δεν τους ένοιαζε. Το ζητούμενο κατά τη γνώμη μου ήταν να εξευτελίσουν εντελώς το θεσμό του προστατευόμενου μάρτυρα και να μην ξανατολμήσει κανένας να παίξει τέτοιο ρόλο κι έτσι να πορευτούμε προς τα χειρότερα τα οποία πλέον καταλαβαίνουν όλοι πως ολοταχώς έρχονται…

ΑΘΗΝΑ, 02102013