ΤΟ ΜΕΛΙΣΣΟΜΑΝΤΡΙ ΤΟΥ ΠΟΔΟΝΙΦΤΗ

Μελίσια στην Αττική ασφαλώς και υπήρχαν, χιλιάδες χρόνια πριν οι αρχαίοι πρόγονοί μας μαζευτούν γύρω από τον ιερό βράχο της Ακροπόλης και συμπήξουν το άστυ και δημιουργήσουν άλλα πολλά σπουδαία πράγματα, ορισμένα από τα οποία επιζούν ως τις ημέρες μας και χάρη σε αυτά θεωρούμε πως είμαστε και ξεχωριστοί στον κόσμο.

Η χλωρίδα και το κλίμα της Αττικής επίσης ευνοούσαν τα μέγιστα και την μελλισοκομία και το μέλι της, ειδικά το θυμαρίσιο του Υμηττού ήταν ξακουστό σε όλο τον κόσμο. Έτσι μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες το ύπαιθρο και τα βουνά της Αττικής ήταν γεμάτα μελίσσια και οι μελισσοκόμοι της ευημερούσαν. Σιγά – σιγά όμως όλες οι εξοχές έγιναν οικόπεδα, τα δάση έπαψαν να είναι αποδοτικά ενώ ή ρύπανση που επηρεάζει αρκετά κάθε κομμάτι του ωραίου αυτού κομματιού της Ελλάδας οδήγησαν σε μαρασμό της τέχνη της μελισσοκομίας και οι περισσότεροι μελισσοκόμοι πήραν τα μελίσσια τους και τα πήγαν σε άλλες περιοχές της Ελλάδας όπου οι μέλισσες μπορούν να βρίσκουν περισσότερη και καθαρή τροφή.

Έτσι είναι πλέον σπάνιο φαινόμενο να δούμε μέλισσα στην πόλη, σε κάποιο πάρκο πιθανό ή ακόμη και στα λουλούδια της βεράντας μας γιατί από ένστικτο αυτά τα πλάσματα που μπορεί να κάνουν δεκάδες χιλιόμετρα κάθε μέρα προς αναζήτηση τροφής, αποφεύγουν την πόλη γιατί ξέρουν πως δεν έχει κανένα χυμό να τους προσφέρει. Από ένστικτο πάλι ή εμπειρία μπορούμε να πούμε, γιατί οι μέλισσες είναι πλάσματα κατ’ εξοχήν επικοινωνιακά, αποφεύγουν να πετάξουν πάνω από την πόλη γιατί τα αέρια και οι ρύποι την ενοχλούν.

Τούτα όμως δεν φαίνεται πως απασχολούν τον άγνωστο (σε μένα τουλάχιστον κι ας έχω προσπαθήσει αρκετά να τον πετύχω στο μελισομάντρι του) μελισσοκόμο ο οποίος έχει βάλει δίπλα από την τσιμεντένια κοίτη του Ποδονίφτη, εκεί που τελειώνει η Αχαρνών μερικά μελίσσια τα οποία παράγουν κάποια ποσότητα μελιού.  Ο άγνωστος μελισσοκόμος φαίνεται πως γνωρίζει από μελίσσια γιατί το σημείο που τα τοποθέτησε θεωρείται ιδανικό καθώς τα ρεύματα του αέρα που κινούνται πάνω από τον Ποδονίφτη διατηρούν το περιβάλλον καθαρό και βοηθάνε τις μέλισσες στις πτήσεις τους ενώ εκεί, ακόμη το νερό δεν είναι ακόμη πολύ βρώμικα κι απ’ αυτό ποτίζονται. Εκτός αυτού, δίπλα στο ρέμα και όπου δεν είναι καλυμμένη η γη με τσιμέντο φυτρώνουν πάμπολλα είδη φυτών και από τα άνθη τους και του καρπούς τους οι μέλισσες συλλέγουν όλο το χρόνο χυμούς. Το σημείο αυτό επίσης είναι και ασφαλές γιατί λόγω της στενότητάς του δεν διεκδικείται από κανέναν για θέση παρκαρίσματος κι έτσι οι κυψέλες δεν δέχονται οχλήσεις σχεδόν από τίποτα.  

 

Αυτός ο μελισσοκόμος πρέπει να είναι και ο τελευταίος στην Αθήνα που διατηρεί μελίσσια μέσα στον οικιστικό ιστό της  και πέραν από το μέλι που μαζεύει απ’ αυτά, ο ίδιος με τον τρόπο του τιμά την αρχαία τέχνη της μελισσοκομίας και έστω με αυτό τον τρόπο, υπενθυμίζει πως σ’ αυτόν τον Τόπο, κάποτε ήταν κι άλλα πλάσματα που αντί να τον μοιραστούμε μαζί τους, τα διώξαμε για να έχουμε εμείς περισσότερο χώρο και αέρα…

ΑΘΗΝΑ, 0708218. Εφημερίδα "¨Φιλελεύθερος", σελ. 37     

ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΜΕΛΙΣΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ;

Παρακολούθησα, από το δίκτυο κυρίως και το ραδιόφωνο, το θέμα που προέκυψε από την διήμερη άδεια του δολοφόνου Δ. Κουφοντίνα που του δόθηκε να δει την οικογένειά του και να τον καμαρώσουν οι οπαδοί του ενώ πιστεύω πως θα βρήκε και λίγο χρόνο ο να ασχοληθεί και με τα περίφημα μελίσσια του. Αυτή η πτυχή του αμετανόητου δολοφόνου, ως μελισσοκόμου, ομολογώ πως με ενδιαφέρει περισσότερο από τα άλλες τις οποίες ενδελεχώς αναλύουν και προβάλλουν εκτός από τα ΜΜΕ και πλήθος συμπολιτών μας.   

  

Θα ήθελα λοιπόν να μιλούσα μαζί του για τα μελίσσια και τις μέλισσες, για τον τρόπο που οργανώνουν αυτά τα πλάσματα τις κοινωνίες τους, το ρόλο της βασίλισσας, των εργατριών μελισσών και ιδιαίτερα των κηφήνων που παρά τον χαρακτηρισμό τους αυτό, είναι απαραίτητοι για να λειτουργήσει σωστά το μελίσσι. Και βεβαίως, να μιλούσαμε για τον αφάνταστο κόπο που κάνουν οι μέλισσες να μαζεύουν ίχνος το ίχνος τη γύρη και ατμούς από τους χυμούς των λουλουδιών να ζυμώσουν το μέλι. Φαντάζομαι πως από τη στιγμή που δηλώνει μελισσοκόμος θα έχει κάποια γνώση πάνω στο θέμα γιατί αλλιώς μας κοροϊδεύει και στοχεύει απλά να διασκεδάσει τις εντυπώσεις μας ως δολοφόνου, να τον δούμε με πιο γλυκό τρόπο και να αποκαθαρθεί κάπως από την ιδιότητα  του εκτελεστή.

Αυτό θα ήθελα ως δημοσιογράφος αλλά και ως άνθρωπος να μάθω από τον Δ. Κουφοντίνα αλλά από την άλλη σκέφτομαι πως θα του έκανα χάρη να του δώσω ένα ακόμη βήμα δημόσιας παρουσίας σε μια κοινωνία που ακόμη και οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.

ΥΓ. Τα ταλαιπωρημένα μελίσσια είναι από τον Ποδονίφτη, εκεί στο τέρμα της Αχαρνών κάποιος έβαλε μελίσσια πάνω από το ρέμα και απ’ ότι είδα σήμερα είναι παραγωγικά κι έτσι μου ήρθε στο μυαλό ο Δ. Κουφοντίνας και οι δραστηριότητες του ως μελισσοκόμος!

ΑΘΗΝΑ, 11112017

ΜΕ ΤΑ ΜΕΛΙΣΣΙΑ ΣΤΗ ΝΙΚΟΥΡΙΑ.

Θα ήθελα βεβαίως να ήμουν σήμερα, μια τόσο ιδιαίτερη ημέρα για την Αθήνα αλλά και το μέλλον όλων μας (δεν θα επεκταθώ εδώ πάνω στα γεγονότα της ημέρας για τα οποία πληροφορούμε από τις αναρτήσεις φίλων) αλλά τα πράγματα με υποχρέωσαν να είμαι στην Αμοργό, όχι για διακοπές όπως σε πολλούς θα φαντάζει αλλά για δουλειά και μάλιστα δύσκολη γιατί έπρεπε να περπατήσω σε πολλά σημεία της Έξω Μεριάς και στα Χάλαρα*.

Παρά το άγχος να προλάβω ένα σωρό πράγματα αυτές τις ημέρες, δεν έχασα όμως την ευκαιρία να ζήσω μια μοναδική στιγμή του Αιγαίου, στιγμή από αυτές που χάνονται ή αν συμβαίνουν, τα καινούργια υλικά και τα εργαλεία την κάνουν μια συνηθισμένη σκηνή οπουδήποτε στην Ελλάδα ή και τον κόσμο ακόμη.

Έμαθα λοιπόν πως ένας καλός φίλος, ο Παναγιώτης Μαρούλης, άνθρωπος ο οποίος έχει ασχοληθεί με πολλά πράγματα που έχουν να κάνουν με την τέχνη αλλά τα τελευταία χρόνια ασχολείται με μεγάλη επιτυχία μάλιστα, με τη μελισσοκομία στην Αμοργό θα μετέφερε μερικές από αυτές με τη βάρκα του Νίκου Γαβαλά, τον «Αντώνιο», από τον Άγιο Παύλο στη Νικουριά για την περίοδο της ανθοφορίας του θυμαρίου που αρχίζει αυτές τις ημέρες.

Έτσι λοιπόν συναντηθήκαμε στον Όρμο Αιγιάλης και αφού φτάσαμε στον Άγιο Παύλο, τις μεταφέραμε στην προβλήτα, τις φορτώσαμε και αφού δέσαμε στην ξύλινη προβλήτα της Νικουριάς, τις μετέφεραν στο σημείο που ήταν και οι άλλες κυψέλες και ο Παναγιώτης ντυμένος την απαραίτητη στολή για να προστατεύεται από τα τυχόν τσιμπήματα, άρχισε να φροντίζει με κινήσεις που θύμιζαν πρόσωπο που ιερουργούσε μέσα σε ένα ναό της φύσης που ήταν γεμάτος με θάμνους που βοσκούν οι μέλισσες και παράγουν πολύ καλό μέλι.

Η υπόθεση κράτησε αρκετή ώρα και εγώ με το Νίκο, απομακρυνθήκαμε. Πρώτα πήγαμε στην εκκλησία της Παναγίας που βρίσκεται πάνω από τον μικρό κόλπο και κατόπιν κατευθυνθήκαμε προς το παλιό πηγάδι που βγάζει νερό κάθε επτά χρόνια και αφού είχαμε αρκετό χρόνο μπροστά μας πήγαμε και στον κάβο όπου φαίνονται ακόμη τα ερείπια του λεπροκομείου και ήπιαμε νερό από ένα πανάρχαιο φυσικό πηγάδι δίπλα στη θάλασσα. Τελειώνοντας ο Παναγιώτης με τις μέλισσες, επιστρέψαμε στον Άγιο Παύλο και αυτός έφυγε με το αυτοκίνητο κι εγώ με τον Γιάννη πήγαμε στον όρμο με τον «Αντώνιο».

Αναφέρω εν τάχει αυτά τα ιδιαίτερα γεγονότα που έζησα σήμερα στη Νικουριά και από τα οποία θα φτιάξω και κάνα – δυο θεματάκια για τα περιοδικά που δουλεύω (αν τα βρω ανοιχτά όταν γυρίσω) και τα οποία δεσμεύομαι να τα αναρτήσω μόλις δημοσιευτούν.

* Ομολογώ όμως πως τώρα που κάθισα στον υπολογιστή να γράψω αυτή τη σημείωση και να συνεχίσω τη δουλειά για τον Ασφοντυλίτη, πως δεν μου έλειψε καθόλου το Σύνταγμα γιατί ήμουν μαζί με ανθρώπους που με τη στάση τους απέναντι στη ζωή και τις ασχολίες τους έχουν ήδη ακυρώσει τον οποιοδήποτε λόγο των πολιτικών και κυρίως αυτόν που μας έφερε σε αυτή την κατάσταση. Ο μελισσοκόμος Παναγιώτης και ο κτηνοτρόφος Νίκος είναι δυο από τους εκατομμύρια Έλληνες που απλά πιστεύουν σε αυτό που κάνουν και προκόβουν…

ΑΜΟΡΓΟΣ, 15062011