Η ΒΑΡΑΣΟΒΑ ΤΩΡΑ ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΑΙΟΛΙΚΩΝ

Δεν προλαβαίνουν, όσοι νοιάζονται γι’ αυτή την έρμη χώρα η οποία έχει καταντήσει αποικία των ισχυρών κρατών της Ευρώπης και στην οποία εκτός από τα μνημόνια δοκιμάζουν και την αντοχή των Ελλήνων με ένα σωρό «επενδύσεις» που κάτω από το περιτύλιγμα της… πράσινης ανάπτυξης κρύβουν ένα σωρό εκπλήξεις για την κοινωνία μας και πιο πολύ για τη φύση, να μαθαίνουν ποιος Τόπος έχει σειρά να καταστραφεί.

Φυσικά αν δεν υπήρχαν και οι εγχώριοι εθελόδουλοι καλοθελητές που νοιάζονται για τα δικά τους κέρδη από την επένδυση, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά και θα μπορούσε η Ελλάδα να διατηρήσει ανέγγιχτη την λεπτή φυσιογνωμία της και ακέραιο της γεωφυσικό ανάγλυφό της και να πορευτεί σε ένα ήπιο μέλλον χωρίς τις τρομακτικές και επικίνδυνες αλλοιώσεις που θα προκαλέσουν οι επεμβάσεις τόσο στις θάλασσές της με τους υδρογονάνθρακες όσο και στα βουνά με τις ανεμογεννήτριες και τα μικρά φράγματα στα ποτάμια, πράγματα που θα έχουν πολλές επιπτώσεις σε όλες της πτυχές της ζωής μας.

Στην ουσία δεν έχει μείνει ούτε ένας Τόπος στην Ελλάδα που να μην του ετοιμάζουν το «σοκ της ανάπτυξης» σε όποια μορφή κατέβει στο κεφάλι των εργολάβων οι οποίοι διαχρονικά  διαπλέκονται με το αχαρακτήριστο πολιτικό σύστημα και τις διεφθαρμένες τοπικές κοινωνίες. Έτσι που το πάνε, σε λίγα χρόνια ολόκληρη η χώρα δεν θα μοιάζει με την Ελλάδα αλλά από άκρη σε άκρη θα είναι ένα απέραντο νεκροταφείο (γιατί όλα αυτά τα έργα έχουν συγκεκριμένο κύκλο ζωής) εγκαταστάσεων της ανάπτυξης. Όπως στη Βοιωτία για παράδειγμα με τα ερειπωμένα εργοστάσια και την περιοχή της Ελευσίνας.

Την αφορμή γι’ αυτές τις αράδες μου έδωσε η απίστευτη είδηση που διάβασα στη σελίδα «Ελεύθερα βουνά χωρίς αιολικά – savegreekmaountains» ότι στο στόχαστρο των εργολάβων του αέρα μπήκε και η Βαράσοβα, ένα βουνό με ιδιαίτερη σημασία για την Αιτωλία, το Μεσολόγγι και όλο τον Πατραϊκό Κόλπο, το οποίο καλείται και το Άγιον Όρος λόγω του πλήθους των εκκλησιών που είναι χτισμένες εδώ και αιώνες στα βράχια της και φυσικά ενταγμένη στο σύστημα «Νatura».

Φυσικά η Βαράσοβα αποτελεί και το σύμβολο της τουριστικής κίνησης της περιοχής και το καμάρι όλης της Αιτωλίας. Εκεί λοιπόν έχουν σχεδιάσει τις φαραωνικές εγκαταστάσεις, χωρίς βέβαια να ρωτήσουν και τους ντόπιους αν θέλουν να γίνουν… μπαταρία της Ευρώπης και υποκείμενα μιας αμφίβολης ανάπτυξης.

Πιστεύω πως θα υπάρξουν όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα και στην Αιτωλοακαρνανία και στην Αχαϊα  έντονες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες για την επερχόμενη καταστροφή και θα σταματήσουν να κάνουν την Βαράσοβα και το Κρυνέρι ένα σκουπιδότοπο της ανάπτυξης!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι φωτογραφίες από τη σελίδα «Ελεύθερα βουνά χωρίς αιολικά» στην οποία μπορείτε να αναζητήσετε περισσότερες πληροφορίες και να δείτε περισσότερες  με την απεικόνιση του τοπίου μετά την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών στη Βαράσοβα και στη θάλασσα μπροστά της και φυσικά να ενημερώνεστε για ότι συμβαίνει με τα αιολικά πάρκα.  

ΑΘΗΝΑ, 30112019

Ο ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

Τι φωτογραφία να αφιέρωνα στον Θωμά σαν περπάτησα το χώμα 

της πατρίδας του; Αυτός δεν ήταν στον ουρανό του Αρακύνθου, τα ποιήματά του 

λίγοι τα θυμούνταν και ο νοτιάς είχε ανεβάσει την κουρτίνα της καταιγίδας. Έτσι, ούτε ηλιοβασιλέματα, ούτε πουλιά στις άδειες φωλιές που σκοτεινιάζουν τα γυμνά κλαριά των δέντρων. Την άλλη φορά ίσως θα είναι πιο φωτεινά στο Μεσολόγγι…

Πατρίδα μου
καπρίτσιο και νταλκά ηλιοβασίλεμα στα βυσινιά
δάκρυ’ αργοκύλητα και ψεύτικα φιλιά και του ντουνιά
πορτραίτα στα πακέτα των τσιγάρων μου και μες στα πρώτα
αγαπημένα μου τραγούδια να μικραίνεις μες τα χνώτα
να μου μικραίνεις αχ να σκίζομαι να μη σε πιάνω
μέσα στα ξένα στ’ αθηναϊκά χνώτα και απάνω
που σ’ εύρισκα δια μέσου νέας αγάπης πάλι σε χάνω…

πατρίδα μου
πρώτη μεγάλη αγάπη μου και γλύκα της ζωής
χρυσάφι στα σκοτάδια μάτια μου και λάδι της ψυχής
σκαμμένος τώρα από ποταπότητες εχθρούς και φίλους
ξαναθυμάμαι αετούς στεφάνια σάλτσινα και μύλους
χασίσια που με ξεγελάν και λέω πως σε φτάνω
μες στα τραγούδια μου που όλο βρίσκω και σε χάνω
πόλη μου που με πας από τον Κάτω Κόσμο στον Επάνω…

Στάσεις στο Μέλλον - "ΠΟΡΕΙΑ", 1980, σελ. 86.

ΑΘΗΝΑ,  08022018

ΣΥΝΝΕΦΑ, ΣΥΝΝΕΦΑΚΙΑ, ΣΥΝΝΕΦΟΠΟΥΛΑ

Καθρέφτης η λιμνοθάλασσα στην αυλή των σπιτιών

Καθώς και όλο πιο βαθιά κατεβαίνω στα κοιτάσματα του αρχείου, ήδη βρίσκομαι στο τελευταίο κοίτασμα της προμνημονιακής εποχής, το 2009 που κανείς δεν πίστευε πως θα έρχονταν οι μέρες που ζούμε και αν δεν βγάζω λαυράκια, μιας και πρόκειται για θέματα που αφορούν τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου βγάζω συννεφάκια από τους φακέλλους.

Σε έναν απ’ αυτούς, ο οποίος δυστυχώς οι πρωτότυπες φωτογραφίες έχουν χαθεί μαζί με το λάπτοπ που τις φιλοξενούσε το Πάσχα του ίδιου έτους, με το τίτλο «Σύννεφα, συννεφάκια και συννεφόπουλα» βρήκα μια ωραία σειρά και ελπίζω να αξιωθώ κάποια στιγμή να επαναλάβω την φωτογράφιση κάποια στιγμή που θα πλακώσουν δυνατοί νοτιάδες στο Ιόνιο. Σε αυτούς οφείλονταν και τα απίστευτα σχήματα που έπαιρναν τα σύννεφα πάνω από τη λιμνοθάλασσα και δεν χρειάζονταν τίποτα (σε όσους τα πιστεύουν αυτά) για να ανοίξει το μυαλό και να βλέπει στα σχήματά τους γυναίκες, φάλαινες, πιγκουίνους.

Έτσι γράφτηκαν επιτόπου και κάποιες λεζάντες οι οποίες εμπεριέχουν την έμπνευση να μεγαλώσουν και να γίνουν κανονικά κείμενα χωρίς να χάσουν τίποτα από το περιεχόμενό τους. Αυτές ανέσυρα από τα έγκατα του Facebook που μας τις θύμισε για να υπάρχουν στον «Ακτήμονα» και στον κατάλληλο χρόνο να τους δοθεί η δυνατότητα να μεγαλώσουν. 

Ορίζοντας σε τρία επίπεδα πάνω από τον Πατραϊκό

Στην πλάτη ενός σύννεφου το μικρό συννεφάκι 

Μια φάλαινα με το μικρό της πλέει στον ουρανό 

Σύννεφο που καπνίζει και μοιάζει του Μίκη  

Ένα πλοίο ταξιδεύει στο μάτι της καταιγίδας  

Το μάτι του Θεού πάνω στον Πατραϊκό  

Σαν γάλα το φως χύνεται από τα σύννεφα  

Ένα πλοίο ταξιδεύει στο μάτι της καταιγίδας 

Σαν αερόστατο το μεγάλο ψάρι στον ουρανό 

Το νησί που περνούν οι καταιγίδες  

Στίγμα στον ουρανό ένας γλάρος  

Γυναίκα με γυρισμένη την πλάτη  

Σύννεφο με κεφάλι πάπιας 

Η καρδιά της καταιγίδας πλησιάζει 

Πιγκουίνοι φεύγουν τρομαγμένοι 

Σύννεφο ήταν και πέρασε..  

Ποιος περιμένετε να ανέβει από τη σκάλα;  

Η "αρπαγή της Ευρώπης" είπε ο Θύμιος..  

Δυο ουράνια τόξα πάνω από τη θάλασσα της Σύρου.  

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ, 10022009

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΘΩΜΑ ΓΚΟΡΠΑ

Τον πρώτο που θυμάσαι σαν επισκέπτεσαι έναν τόπο, είναι ο ποιητής  του αλλ' αυτός δεν είναι εκεί να σε πάρει από το χέρι να σε ξεναγήσει και να σου γνωρίσει τα μυστικά της...

Πατρίδα μου 
καπρίτσιο και νταλκά ηλιοβασίλεμα στα βυσινιά 
δάκρυ’ αργοκύλητα και ψεύτικα φιλιά και του ντουνιά 
πορτραίτα στα πακέτα των τσιγάρων μου και μες στα πρώτα 
αγαπημένα μου τραγούδια να μικραίνεις μες τα χνώτα 
να μου μικραίνεις αχ να σκίζομαι να μη σε πιάνω 
μέσα στα ξένα στ’ αθηναϊκά χνώτα και απάνω 
που σ’ εύρισκα δια μέσου νέας αγάπης πάλι σε χάνω… 

πατρίδα μου 
πρώτη μεγάλη αγάπη μου και γλύκα της ζωής 
χρυσάφι στα σκοτάδια μάτια μου και λάδι της ψυχής 
σκαμμένος τώρα από ποταπότητες εχθρούς και φίλους 
ξαναθυμάμαι αετούς στεφάνια σάλτσινα και μύλους 
χασίσια που με ξεγελάν και λέω πως σε φτάνω 
μες στα τραγούδια μου που όλο βρίσκω και σε χάνω 
πόλη μου που με πας από τον Κάτω Κόσμο στον Επάνω… 

Στάσεις στο Μέλλον - "ΠΟΡΕΙΑ", 1980, σελ. 86.

Τι φωτογραφία να αφιέρωνα στον Θωμά σαν περπάτησα το χώμα της πατρίδας του; Αυτός δεν ήταν στον ουρανό του Αρακύνθου, τα ποιήματά του λίγοι τα θυμούνταν και ο νοτιάς είχε ανεβάσει την κουρτίνα της καταιγίδας. Έτσι, ούτε ηλιοβασιλέματα, ούτε πουλιά στις άδειες φωλιές που σκοτεινιάζουν τα γυμνά κλαριά των δέντρων. Την άλλη φορά ίσως θα είναι πιο φωτεινά στο Μεσολόγγι…

ΥΓ. Δεν μπορούσε να ήταν αλλιώς, τον Ιανουάριο του 2009, στο Μεσολόγγι.

ΑΘΗΝΑ, 10022017 

ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΗ ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ

Μαθημένος χρόνια από το κατέστεγνο Αιγαίο όπου τις σπάνιες φορές που βρέχει πάντα φυσάει και δεν βλέπεις καν την σταγόνα στον κυματισμό, πριν βουλιάξει στο νερό, κάθισα χθες και διάβασα τη σχέση της βροχής με το νερό της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου.

Είχα ξαναδεί σε στέρνες στα βουνά, τις χοντρές σταγόνες να εκρήγνυνται στην επιφάνεια του ακύμαντου νερού, να δημιουργούν μικρούς κύκλους που έσπαζε ο ένας πάνω στον άλλο και έκαναν το φυλακισμένο νερό να κοχλάζει· είχα δει πάλι στις λίμνες την ψιλή βροχή να κεντάει το σιωπηλό, θαμπό νερό – μόνο στα ποτάμια δεν κάθισα να δω το φαινόμενο γιατί ήταν μάταιο και όταν έχει πλακώνει τον τόπο η ομίχλη. 

Χθες όμως βρέθηκα στο Μεσολόγγι και σαν δεν είχα πάει ποτέ στη λιμνοθάλασσα ακολούθησα την παρέα από την εκπομπή «Μένουμε Ελλάδα» που πήγαινε να κάνει ένα ρεπορτάζ στα διβάρια. Φύγαμε με ταχύπλοο από το λιμάνι, βγήκαμε γρήγορα στα ανοιχτά τρέχοντας πάνω από ένα σκούρο νερό που έκρυβε το λασπωμένο βυθό του ενάμιση μέτρου και μόνο τα απονέρια έγραφαν με λευκούς αφρούς την πορεία μας σε αυτή την σκοτεινή, λεία επιφάνεια. Ο στόχος μας ήταν το Βασιλάδι, ο φάρος και άλλα ενδιαφέροντα σημεία της λιμνοθάλασσας αλλά η απρόοπτη βροχή μας υποχρέωσε να καταφύγουμε σε μια «καλύβα» στο Αντιδίβαρο και να μείνουμε εκεί αρκετή ώρα και μη έχοντας τίποτα να κάνουμε, αφιερώσαμε το χρόνο μας σε φωτογραφίες, κουβέντες του νοτισμένου αέρα και στην ποιητική παρατήρηση της βροχής στη λιμνοθάλασσα...

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ, 08022009

ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΦΩΛΙΑ...

Το πώς φεύγει ο χειμώνας στο Μεσολόγγι το βλέπουμε να απλώνεται σιγά – σιγά στις άκρες των γυμνών κλαδιών των δέντρων, από τις ιτιές στην αρχή και από τις λεύκες κατόπιν που αρχίζουν να παίρνουν ένα μελαγχολικό γκριζοπράσινο χρώμα το οποίο δηλώνει την πυκνή συγκέντρωση χυμών που όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή - ένα χλιαρό πρωϊνό της άνοιξης, θα εκραγούν ξαφνικά σε ολόφρεσκες πράσινες μικρές φλόγες και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα ωριμάσουν σε πραγματικά φύλλα.

Από εκείνη τη στιγμή και πέρα ως τον επόμενο Οκτώβριο – Νοέμβριο που τα φύλλα θα πέσουν για να γίνουν το λίπασμα της επόμενης χρονιάς, το εσωτερικό της κώμης κάθε δέντρου θα μεταμορφωθεί σε ένα κλειστό κόσμο, κρυμμένο από τα αδιάκριτα μάτια όχι μόνο των ανθρώπων αλλά και πολλών αρπακτικών που καλώς ή κακώς το ενδιαφέρον τους για την επιβίωση επικεντρώνεται στα μικρότερα από αυτά πτερωτά.

Κάτω από τα πυκνά φυλλώματα λοιπόν, ένα σωρό πουλιά θα επιχειρήσουν να κάνουν τις φωλιές τους, να ερωτευτούν, να γεννήσουν και να κλωσήσουν τους απογόνους τους οι οποίοι ανάλογα με την τύχη που θα έχουν, ενδέχεται την επόμενη χρονιά να επαναλάβουν τον ίδιο κύκλο ζωής κι έτσι να συνεχίσει να υπάρχει το είδος των σπίνων, των μελισσουργών και ένα σωρό άλλων εκπροσώπων του πτερωτού κόσμου. 

Έτσι, η φωλιά που βλέπουμε πάνω σε μια ιτιά, θα χαθεί πολύ σύντομα από τα μάτια μας και δεν είναι βέβαιο αν δούμε την ίδια πάλι το φθινόπωρο που θα γυμνωθεί το δέντρο. Ανάλογα με τις ζημιές που έχει πάθει – τα πουλιά έχουν ένα απίστευτο κριτήριο για την ασφάλεια των κατασκευών τους – μπορεί να επισκευαστεί ή τα υλικά της να αποτελέσουν την πρώτη ύλη για την κατασκευή μιας άλλης. 

Υπάρχει όμως και το ενδεχόμενο, η φωλιά αυτή να μη ζωντανέψει φέτος γιατί απλά, δεν θα βρεθούν πουλιά να την κατοικήσουν καθώς αυτά είτε έχουν πέσει θύματα των κυνηγών ενώ δεν αποκλείεται να έχουν πεθάνει στο χωράφι που πήγαν να βοσκήσουν και ήταν μουσκεμένο από τα δηλητηριώδη λιπάσματα ή στον καρπό που έφαγαν και ήταν λουσμένος από τοξικά φυτοφάρμακα. Το γεγονός ότι έχουν λιγοστέψει σε τραγικό βαθμό οι φωλιές των πουλιών στα δέντρα και μάλιστα σε τόπους που κατά τα περασμένα χρόνια ήταν αναρίθμητες, φαίνεται δεν απασχολεί κανέναν παρά μόνο τον ήλιο του Μαρτίου που αναμφίβολα έχει τον πρώτο λόγο σε αυτόν τον κόσμο και δεν μπορεί να ψάχνει πλέον ανάμεσα στα γυμνά κλαδιά και να βρίσκει κι εκεί ερείπια… 

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ, 06032010

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΛΗΜΜΥΡΙΔΑ

Ξημερώσαμε σε ένα ωραίο τόπο, στο χωριό Ανήλιο, απέναντι από το Μέτσοβο και μαζί με τον πρώτο καφέ στο ξενοδοχείο La Munte, απολαμβάνουμε το τοπίο που ακόμα είναι χειμωνιάτικο και οργανώνουμε με τον Γιώργο και φίλους μας εδώ το τι έχουμε να κάνουμε.

Όπως καταλαβαίνετε, σε ένα καινούργιο τόπο που βρεθήκαμε κι οι δυο για πρώτη φορά, θα οργιάσουμε με φωτογραφίες, συνεντεύξεις και ένα σωρό άλλα πράγματα που έχουν να κάνουν με τη δουλειά μας. Δουλειά καθενός βεβαίως είναι ξεχωριστή αλλά και οι δυο έχουμε ως κοινό στόχο την ανάδειξη της αληθινής ζωής της ελληνικής περιφέρειας. Μια ζωή που κατά τη γνώμη μου είναι και η απάντηση στην κρίση, σε όλες τις εκδοχές της. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε σήμερα ένα σωρό πράγματα (δύναμη να έχουμε το απόγευμα να τα απλώσουμε στις οθόνες μας κι εσείς όρεξη να τα δείτε) που ξεκινάμε αμέσως τώρα.

Δεν μπορώ  όμως να σας στείλω την καλημέρα μου χωρίς να συνοδεύεται με μια ωραία, συμβολική φωτογραφία, από την Τουρλίδα όπου δείχνει δυο γαϊτες στη στεριά, στην κυριολεξία δυο γαϊτες κολλημένες στη λάσπη της λιμνοθάλασσας σαν καταδικασμένες να μην φύγουν ποτέ από εκεί και μάλιστα δεμένες με σχοινιά για να είναι σίγουρος ο ιδιοκτήτης τους ότι δεν πρόκειται να απομακρυνθούν από το πάσσαλο που τις έδεσε.

Κι όμως, εκεί στα σχοινιά κρύβεται όλο το μυστικό που έχουν οι δυο γαίτες οι οποίες δεν είναι κολλημένες στην λάσπη, αλλά στο λασπωμένο βυθό της λιμνοθάλασσας την ώρα της άμπωτης και μόλις έρθει η στιγμή της πλημμυρίδας αυτές θα ανέβουν αρκετά ψηλότερα και θα μπορούν να πλεύσουν. Γι’ αυτό λοιπόν και είναι δεμένες με τα σχοινιά, μη και στην ταραχή των νερών, αυτά τις πάρουν τα κύματα και τις πάνε πέρα πολύ μακριά στο Ιόνιο.  

Η ιστορία με την άμπωτη και την πλημμυρίδα είναι μια λειτουργία της φύσης που έχει να κάνει με πολλά πράγματα που δεν είναι της στιγμής να τα αναφέρουμε. Σημασία έχει πώς αυτό το τεράστιο φαινόμενο ποτέ δεν αναβάλλεται κι έτσι οι βάρκες, στην Τουρλίδα ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο και να ήθελαν να μείνουν για πάντα κολλημένες στη λάσπη δεν θα μπορούσαν να το κάνουν γιατί θα έρχονταν τα νερά και θα τις ξυπνούσαν.

Έτσι γίνεται με τις βάρκες αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο και με τις κοινωνίες, ώρα καλή σαν τη δική μας που κόλλησε για τα καλά στη λάσπη μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και ενώ νοιώθει την πλημμυρίδα να ανεβαίνει αυτή αντιθέτως βυθίζεται περισσότερο στο βυθό που έχει ανοίξει από κάτω της και όπως η άβυσσος, δεν έχει πάτο.

ΑΝΗΛΙΟ ΜΕΤΣΟΒΟΥ, 09032017