ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ ΑΓΡΙΟΜΗΛΙΕΣ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

 

Δεν έχουν την εμφάνιση των εμπορικών ποικιλιών τα άγρια μήλα, ούτε τη γεύση που τους δίνει μεγαλύτερη εμπορική αξία αλλά έχουν τη δική τους λάμψη και χυμούς που ξεχωρίζουν απ' όλα τα άλλα.

Η γη της Μελίβοιας είναι κατάλληλη για δεντροκαλλιέργεια και μάλιστα αυτή της μηλιάς.  Τούτο φαίνεται και από την ύπαρξη πολλών άγριων μηλόδεντρων σε διάφορα σημεία, εκεί που δεν μπορούν να μπουν μηχανήματα και να ισοπεδώσουν το χώρο να φυτευτούν καινούργια δέντρα, στις λόγχμες του δάσους και κυρίως στις ρεματιές πνιγμένες από ένα σωρό άλλα αγριόδεντρα πολλές από τις οποίες ήταν κι αυτές φέτος γεμάτες από καρπό ο οποίος ανάλογα το είδος που είναι το δέντρο, είναι λιγότερο ή περισσότερο στυφός και φυσικά δεν προσελκύει το ενδιαφέρον ούτε των αγριογούρουνων που οργώνουν την περιοχή αφού έχουν στη διάθεσή τους ένα σωρό άλλα γλυκότερα και μεγαλύτερα  μήλα.

Στρώμα τα άγρια μήλα κάτω από τα κλαδιά της αγριομηλιάς που συναγωνίστηκε σε καρποφορία της ευγενείς άλλες μηλιές αλλά δεν είδε κανέναν να δείχνει ενδιαφέρον για τον δικό της καρπό.

 Συμπληρώνουν όμως με τον τρόπο τους οι αγριομηλιές, οι οποίες σημειωτέον παραμένουν κανονικά ελεύθερα δέντρα που δεν υπόκεινται σε εμβολιασμούς, κλαδέματα, ψεκασμούς, και ένα σωρό άλλες ταλαιπωρίες που υφίστανται οι άλλες μηλιές για να καρπίσουν ικανοποιητικά, την ιστορία της δεντροκαλλιέργειας στη Μελίβοια και θυμίζουν το παλιό κόσμο των άτακτων και ανυπότακτων δέντρων αλλά και τη μακρά πορεία του ανθρώπου να υποτάξει προς όφελός του και πιο αποδοτικά τη φύση τις τελευταίες δεκαετίες. Όπως και να έχει πάντως το πράγμα, οι αγριομηλιές αποτελούν μνημεία της Μελίβοιας και συνεχίζουν να ανθίζουν και να καρποφορούν όπως και οι εξημερωμένες συγγενείς τους. 

ΑΘΗΝΑ, 21102014

H ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΤΩΝ ΚΑΡΠΟΔΕΝΤΡΩΝ

Στα παλιότερα χρόνια, τα χωράφια της Μελίβοιας ήταν γεμάτα αμπέλια και συκιές και από τα πολύτιμα προϊόντα τους ήταν εκείνα που απέδιδαν κάποια έσοδα στους αγρότες εκείνης της εποχής. Στα ίδια χωράφια είχαν υπήρχαν και μηλιές που έβγαζαν ωραία φιρίκια καθώς και ορισμένες με άλλες ποικιλίες οι οποίες έχουν χαθεί γιατί υπέπεσαν της προσοχής των καλλιεργητών λόγω της εντατικής καλλιέργειας με νέα είδη. 

Στη θέση τους τώρα στα περισσότερα έχουν φυτευτεί καστανιές που παράγουν περισσότερο καρπό και ο οποίος έχει εξαιρετική ζήτηση καθώς και μηλιές που βγάζουν μήλα με μεγάλη εμπορική αξία. Έτσι σε ελάχιστα χωράφια πια έχουν απομείνει συκιές και μηλιές δίπλα στις καστανιές, όπως αυτό του Δημήτρη Δουβώρη και σπάνε την ομοιομορφία της καλλιέργειας της καστανιάς. Επί πλέον με την ποικιλία των φυλλώματών τους συνθέτουν και ωραίες εικόνες που είναι ακόμη πιο ωραίες όταν αυτά τα δέντρα είναι γεμάτα καρπούς όπως αυτή την εποχή.

ΑΘΗΝΑ, 21102014

ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΜΗΛΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΟΥ…

 

 

 

Το χωριό μου, η Μεγάλη Κάψη Φθιώτιδας, στις ανατολικές πλευρές του Τυμφρηστού είναι χτισμένο σε υψόμετρο 700 με 800 μέτρα και έχει απεριόριστη θέα προς τον κάμπο του Σπερχειού και τον Μαλιακό κόλπο. Το υψόμετρό του και το κλίμα του, το καθιστούν ιδανικό για καλλιέργειες καρποφόρων δέντρων, καρυδιές κυρίως και καστανιές αλλά και πολλές μηλιές , κερασιές και κυδωνιές. Με τούτο το μικρό σημείωμα θα μιλήσω λίγο για τις μηλιές.

Οι μηλιές που πρόλαβα στο χωριό μου και μερικές υπάρχουν ακόμη, είναι ποικιλίες που στο πέρασμα των χρόνων έχουν προσαρμοστεί απόλυτα στο περιβάλλον της περιοχής και οι καρποί τους ήταν πηγή ευημερίας και πλούτου καθώς οι συγχωριανοί μου εμπορεύονταν τα μήλα στον κάμπο της Λαμίας . Όταν λέμε εμπορεύονταν δεν ήταν πάντα το κέρδος τους σε χρήματα αλλά τις περισσότερες φορές τα αντάλασσαν με σιτάρι, καλαμπόκι και καπνό.

Αυτά τα δέντρα κράτησαν στη ζωή τον κόσμο του χωριού αλλά και όσους κατέφυγαν εκεί στα χρόνια της Κατοχής και της Αντίστασης, ακόμα και του Εμφυλίου. Η δε καρποφορία τους ήταν αποτέλεσμα της φροντίδας που τύχαιναν αλλά και την προστασία τους από τα ζωντανά και γι΄αυτό τον κίνδυνο τα άφηναν να ψηλώσουν αρκετά έτσι ώστε να μη φτάνουν τους καρπούς οι κατσίκες και οι αγελάδες. Υπήρχαν δε δέντρα που έφταναν και έξι και οχτώ και δέκα μέτρα ύψος και το μάζεμα των μήλων γίνονταν με σκάλες. Κάποιων από αυτά η παραγωγή έφτανε πολλές φορές τους 2 - 3 τόνους και τα όποια χάρη στη φροντίδα που τύχαιναν από τους ανθρώπους, διατηρούνταν μέχρι το τέλος της άνοιξης.

Δεν κράτησε όμως πολύ η εποχή της καρποφορίας τους και της υποστήριξης των συγχωριανών μου γιατί κάποια χρόνια, εκεί γύρω στο ’60 θυμάμαι επέδραμαν οι «ειδικοί» και με τις απόψεις τους για την παραγωγή και τη βελτίωση της ποιότητας έλεγαν (είχαν και τις ευλογίες της Πολιτείας και των εταιρειών που είχαν αντικείμενο τα γεωργικά μηχανήματα, φάρμακα και άλλα) έπεισαν τους χωριανούς να τις κόψουν και να φυτέψουν άλλες. Χωρίς πληροφόρηση αυτοί, προχώρησαν αμέσως στην κοπή των δέντρων και φύτεψαν καινούργια που όμως ήθελαν αρκετά χρόνια και ιδιαίτερες φροντίδες να αποδώσουν. Στο μεταξύ, γιγαντώθηκε η αστυφιλία και τα περισσότερα από αυτά τα δέντρα ξεράθηκαν γιατί πολλοί νοικυκυραίοι έφυγαν να βρουν την τύχη τους μακριά από το χωριό.

Σήμερα από αυτά τα παλαιά δέντρα, ελάχιστα έχουν μείνει και καρπίζουν ακόμη, όπως κάποιες φιρικιές και λίγες ξυνομηλιές. Κάποιες μεγάλες φιρικιές έχουν στο παλιό κτήμα του Μήτσιου Λουκόπουλου και φροντίζουν η Ελευθερία και ο Νίκος Σαρόγλου  (απ’ αυτό το κτήμα και οι φωτογραφίες) ενώ ορισμένες άλλες υπάρχουν σε άλλα χωράφια του χωριού. Μια από αυτές τις μηλιές είναι και αυτή που βλέπετε στη φωτογραφία, στο κτήμα του μακαρίτη Κλεάνθη Κραββαρίτη ενώ αυτές με τους καρπούς είναι από τη μεγάλη φιρικιά που επιμένει ακόμη να καρπίζει, στο Πάρκο Καλατζή, δίπλα από το παλιό σχολείο…

ΑΘΗΝΑ, 29092013