Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΡΕΤΗ ΤΟΥ ΣΤΙΓΜΟΜΕΤΡΟΥ

 

Ήθελα από καιρό να το γράψω και να τελικά, εν μέσω καύσωνος το κατόρθωσα. Για την δημοσιογραφία των ημερών μας (έντυπα, τηλεόραση, ραδιόφωνα, ΜΚΔ) που για τους παλαιότερους καμιά σχέση δεν έχει με εκείνη που υπηρετήσαμε οι ωριμότεροι τα περασμένα χρόνια. Είναι φυσικά μεγάλο θέμα και δεν εξαντλείται σε ένα σημείωμα και γι’ αυτό θα περιοριστώ σε ένα μέρος: την έρευνα και την αξιοπιστία των… ειδήσεων.

Η αφορμή μου δόθηκε από την φωτογραφία του μουσικού που εμφανίστηκε στο κήπο του Προεδρικού Μεγάρου με σαγιονάρες και βερμούδα και ξεσηκώθηκε πρωτοφανής θόρυβος - τόσος που κάλυψε τους τριγμούς των δασών που καίγονται σε όλη την Ελλάδα. Γιατί έγινε αυτό και παρέσυρε στον δικτυακό διάλογο και επαγγελματίες δημοσιογράφους; Απλά κάποιος που είδε την φωτογραφία, έκανε ένα σχόλιο χωρίς καν να ψάξει ποιος ήταν ο άνθρωπος αυτός και ποια ώρα τραβήχτηκε. Αυτός είχε δει φαίνεται κάποτε το πρόσωπο του Νικόλα Βουλέλη, διευθυντή της Εφημερίδας των Συντακτών και το φόρτωσε το γεγονός. Αυτό ξεσήκωσε την οργή πολλών και άρχισαν να γράφουν ότι θέλουν μέχρι που το πήρε είδηση ο Ιωάννης Στρατάκης, μουσικός της συμφωνικής ορχήστρας της ΕΡΤ και καταλάγιασε η σκόνη και ευτυχώς ακούστηκαν και κάποιες συγνώμες. Το γεγονός όμως χαρακτήρισε την ημέρα και άφησε σε δεύτερο πλάνο τα όσα έπρεπε να ειπωθούν και να γραφτούν για την δεξίωση και άλλα λειτουργικά που αφορούν το Προεδρικό Μέγαρο.

Δούλεψα δυο δεκαετίες σχεδόν τον περασμένο αιώνα σαν συντάκτης ύλης σε εφημερίδες, τα περισσότερα χρόνια στην Ελευθεροτυπία και εκείνο που έμαθα, κοντά σε μεγάλες μορφές της δημοσιογραφίας (Σεραφείμ Φυντανίδης, Πότης Παρασκευόπουλος, Βαγγέλης Παναγόπουλος, Σήφης Πολυμίλης, Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης – αναφέρω αυτούς που ήμουν πιο κοντά λόγω θέσης) ήταν ότι τίποτα δεν φτάνει στο τυπογραφείο χωρίς να το έχουν δει πέντε ζευγάρια μάτια. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο γιατί λειτουργούν με άλλους χρόνους αλλά υπάρχουν άλλοι κανόνες που ακολουθούν, αν θέλουν  οι συνάδελφοι ώστε να είναι έγκαιροι σε ότι λένε. Φυσικά δεν μιλάμε καν για τα ΜΚΔ όπου όπως θέλει ο καθένας βλέπει τα πράγματα και υπάρχουν στρατιές πρόθυμων να τον ακολουθήσουν και να πάρουν και τα όπλα εναντίον όσων έχουν αντίθετη γνώμη.

Για να φτάσει λοιπόν η εφημερίδα στον αναγνώστη έπρεπε να τηρηθούν όλα αυτά και εργαλείο για την σωστή λειτουργία σε όλες τις φάσεις της παραγωγής της ήταν το… στιγμόμετρο. Ένα εργαλείο που η πλειονότητα των δημοσιογράφων σήμερα αγνοεί (ισχύει και για όλα τα ΜΜΕ καθώς αυτό συμβόλιζε όχι μόνο τον χώρο που είχαν οι εφημερίδες στη διάθεσή τους για να βάλουν τις ειδήσεις αλλά και την ποιότητά τους καθώς συνδυάζονταν ακόμη με την τυπογραφία και όχι την γραφιστική όπως επικράτησε και τις διέλυσε).

Χάρη στο  στιγμόμετρο λοιπόν, λειτούργησαν και άφησαν ιστορία οι εφημερίδες τον περασμένο αιώνα και οι σελίδες τους αποτελούν κιβωτό πληροφοριών στις οποίες συνεχώς ανατρέχουμε. Ένα εργαλείο που θυμόνταν και οι πρώτοι συνάδελφοι που στελέχωσαν τα κανάλια της ιδιωτικής τηλεόρασης και ακολούθησαν εν μέρει αλλά μετά από τόσα χρόνια, ποιος από τους νεότερους το θυμάται; Ένα απλό εργαλείο που χάρη σε αυτό οι εφημερίδες κράτησαν την αξιοπρέπειά τους και τίμησαν την ταυτότητά τους. Ένα τέτοιο εργαλείο αναζητείται σήμερα ώστε να επανέλθει η σοβαρότητα και η εκτίμηση σε όλα τα ΜΜΕ και τούτο καλλιεργήσει και την σχέση κάθε μέσου με τον αναγνώστη και τον θεατή.

ΥΓ. Το στιγμόμετρο που κρατώ είναι κληρονομιά από την μεγάλη «Ελευθεροτυπία». Μου το έδωσε ο Σεραφείμ Φυντανίδης όταν μια μέρα πριν μετακομίσουμε από την οδό Κολοκοτρώνη στην Μίνωος και είναι από τα πιο σημαντικά ενθυμήματα από εκείνη την λαμπρή περίοδο της εφημερίδας και της ελληνικής δημοσιογραφίας εν γένει…  

(Επί Κολωνώ – 25072022)

ΣΤΙΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ…

Μετράει έξι χρόνια ζωής αυτή η φωτογραφία που μου έκανε η συνάδελφος Ελένη Τραΐου, πάνω στα κάγκελα της Σταδίου, μπροστά από το βιβλιοπωλείο «Ιανός». Εκεί περίμενα πάντα τη στιγμή να πατήσω το κουμπί της μηχανής σε μια από τις πορείες που γίνονταν καθημερινά τότε και πάντα σχεδόν κατέληγαν σε επεισόδια  και όσοι συμμετείχαν, έτρεχαν μακριά να πάρουν μια ανάσα από τα χημικά και να γλιτώσουν το κεφάλι τους από τον καθιερωμένο  πετροπόλεμο μεταξύ μπαχαλάκηδων – ΜΑΤ που νέκρωνε για ώρες την πόλη.

Ήταν μια άλλη εποχή τότε, και οι συνθήκες κατάλληλες να χωθούν πιο βαθιά στο σώμα μιας κοινωνίας που ζητούσε το δίκιο της στους δρόμους, οι ρίζες της σημερινής κατάστασης και έθρεψαν το μεγάλο δέντρο που σκιάζει με κάθε τρόπο τη δημόσια και ιδιωτική ζωή μας. Δεν ξέρω ποιοι και πόσοι θυμούνται εκείνες τις ημέρες, αυτές που προηγήθηκαν κι αυτές που ακολούθησαν τον τρομερό χειμώνα του ’12 – ’13 και αναλογίζονται το χρόνο που χάθηκε και τις ζημιές που υπέστη η κοινωνία μας και ολόκληρη η χώρα. Δεν ξέρω και δεν είναι του παρόντος να αναφερθώ εν μέρει ή στο σύνολό στην εξαετία που πέρασε.

Η φωτογραφία μου θύμισε τότε το κουράγιο που είχα να είμαι καθημερινά στο δρόμο, είχα διαλέξει δε αυτό το σημείο στα κάγκελα της Σταδίου να ανεβαίνω και να βλέπω από λίγο ψηλότερα τις πορείες και να κρίνω απ’ ότι έβλεπα τι έμελλε να ακολουθήσει, καθώς ο κύριος στόχος των διαδηλωτών ήταν η Βουλή και τα επεισόδια μέσα και γύρω από το Σύνταγμα. Από εκείνη την περίοδο προέκυψε ένα αξιόλογο αρχείο φωτογραφιών στο οποίο ανατρέχω καμιά φορά να κάνω συγκρίσεις και σχόλια στην σημερινή κατάσταση.

Παράλληλα, όλα τα χρόνια της δεκαετίας της κρίσης που τυχαίνει να περάσω κι εγώ στην χρήση ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής και του Facebook, εκτός από τα ταξίδια που έκανα σε όλη την Ελλάδα έβγαινα τακτικά και στους δρόμους της πόλης και φωτογράφιζα ότι έκρινα ενδιαφέρον, με τη δική μου ματιά βεβαίως. Έτσι προέκυψε κι ένα άλλο, πολύτιμο τολμώ να το χαρακτηρίσω αρχείο με σκηνές από την πόλη και με βάση αυτές έφτιαχνα κείμενα που ανέβαζα στο Facebook στην αρχή και κατόπιν στο blog του Ακτήμονα μέσω του οποίου, μιας και λόγω κρίσης άρχισαν να περιορίζονται οι συνεργασίες μου με τα έντυπα, άρχισα να καλύπτω την ανάγκη μου να γράφω κάθε μέρα.

Έτσι προέκυψε ένα άλλο υλικό, μιας οκταετίας σχεδόν χωρισμένο σε δυο κατηγορίες: μια της υπαίθρου και μια της πόλης και το οποίο προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά προκειμένου κάποια από εκείνα τα κείμενα να εκδοθούν σε βιβλίο. Παράλληλα προσπαθώ να κάνω κάποια ταξίδια αλλά δεν μου βγαίνει όπως παλιά και γι’ αυτό περιορίζομαι στην Αθήνα. Η διαφορά τώρα ότι αυτά τα κείμενα θα βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας πρώτα στις σελίδες της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» καθώς και στο ένθετο περιοδικό για το Κυνήγι, το Ψάρεμα και την ύπαιθρο στην εφημερίδα «Δημοκρατία» και κατόπιν στο διαδίκτυο. Κι αυτό γιατί, μαθημένος από τις εφημερίδες, πιστεύω πως άλλη αίσθηση είναι να διαβάζεις ένα κείμενο που σου αρέσει στο χαρτί κι αλλιώς σε μια οθόνη!

ΑΘΗΝΑ, 23102018

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ

Με ένα συμβολικό κείμενο, ξεκινάει από σήμερα η συνεργασία μου με την εφημερίδα «Φιλευλεύθερος» στην οποία καθημερινά σχεδόν θα βρίσκεται να διαβάσετε πράγματα για την πόλη και τους ανθρώπους της ειδομένα με μια άλλη ματιά - όπως συνηθίσατε τα τελευταία χρόνια στις σελίδες μου στο Facebook και στο actimon.blogspot.com.

Είναι μια ωραία στιγμή αυτή για μένα, καθώς στη διάρκεια της κρίσης έκλεισαν ένα μετά από το άλλο όλα τα περιοδικά και άλλαξαν οι εφημερίδες που συνεργαζόμουν κι έτσι κόντεψα σχεδόν να ξεχάσω τι είναι να βλέπω μια δουλειά μου τυπωμένη στο χαρτί. Όχι πως μου ήταν δύσκολο να προχωρήσω στη νέα ψηφιακή εποχή αλλά οι παλιές αγάπες είναι και οι πιο δυνατές και αυτά που έμαθα από τα πρώτα βήματά μου στη δημοσιογραφία πάντα θα με ακολουθούν έστω κι αν είναι ξένα προς τους νεότερους. Το σημερινό δημοσίευμα, με το υπαινικτικό θέμα για τη δημοσιογραφία, τις εφημερίδες και την πορεία τους στα 35 χρόνια που τις υπηρετώ, είναι η αρχή για μια καινούργια περίοδο και για μένα και ελπίζω πως θα εκτιμηθεί από το αναγνωστικό κοινό στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα για να μην ξεχνάμε πως και η πρωτεύουσα, μια δεύτερη μικρή πατρίδα είναι για τους περισσότερους.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε σήμερα και καμαρώνω μαζί με κάποιους φίλους και συναδέλφους φυσικά, μια ολόκληρη σελίδα στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» με την υπογραφή του Ακτήμονα του Αθηναίου! Σε αυτή την νέα περίοδο για μένα σας θέλω δίπλα μου όπως παλιά για να μπορέσουμε να περπατήσουμε την πόλη και να δούμε με μια άλλη ματιά!   

ΑΘΗΝΑ, 03072018

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΩΡΑ ΤΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΝΕΑ!

Ένας από τους λόγους που δεν οδηγώ αυτοκίνητο είναι ότι ο χρόνος κάθε ταξιδιού με τα λεωφορεία αλλά και τα τραίνα και τα πλοία, είναι αφιερωμένος στο διάβασμα. Πρώτα διαβάζω τις εφημερίδες της ημέρας και μετά κάποιο περιοδικό ή βιβλίο. Κάθε φορά που πήγαινα στην μικρή πατρίδα φρόντιζα να αγοράζω μια εφημερίδα, τελευταία συνήθως τα ΝΕΑ και καθώς είχα χρόνο μπροστά μου, την ξεκοκάλιζα. Σήμερα όμως η αίσθηση ότι κρατούσα στα χέρια μου το τελευταίο φύλλο μιας εποχής (35 χρόνια είναι που ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία) ήταν διαφορετική αλλά πιστεύω πως τα ΝΕΑ που όλοι ευχόμαστε να κυκλοφορήσουν σύντομα να είναι πάλι τόσο σπουδαία και να γράψουν ιστορία και στη νέα εποχή. Όλοι οι συνάδελφοι που δουλεύουν στα ΝΕΑ αλλά και στα άλλα έντυπα και ΜΜΕ του ΔΟΛ είναι άξιοι να το κάνουν και να ξέρουν πως θα είμαστε πάντα δίπλα τους… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 10082017