ΜΙΑ ΜΟΥΣΜΟΥΛΙΑ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Έχω διαρκώς το νου μου στα φρούτα, τα παρακολουθώ σε όλο τον κύκλο του χρόνου από άνθη ως την ωρίμανση, τα γεύομαι την ώρα που πρέπει, κοιτάζω το χειμώνα τα κλαδιά τους να δω ποια μάτια θα βγάλουν την άνοιξη φύλλα και ποια άνθη. Μου αρέσουν να τα πιάνω, να το δοκιμάζω και να τα μαζεύω για μένα και τους φίλους. Μου αρέσουν όλα τα δέντρα που βγάζουν φρούτα αλλά δεν παίρνω τα μάτια μου κι από εκείνα που κάνουν άλλους καρπούς, ακόμα κι εκείνα που καρπίζουν μόνο για τα πουλιά και τα ζωντανά του δάσους.

Τα καμαρώνω τα δέντρα όταν ανθίζουν και τα χαίρομαι διπλά όταν έρθει η ώρα τους να ξεφορτωθούν τον καρπό τους, είτε αυτός αποκολληθεί από τα κλαριά με τους ανθρώπους, ή αναλωθεί από τα πουλιά, ακόμα και να πέσει στο έδαφος και να σαπίσει, το καταλαβαίνω. Κάτι θα θρέψουν κι έτσι και θα καταλήξουν να γίνουν λίπασμα για την επόμενη χρονιά. Δεν μου αρέσουν όμως τα δέντρα που έχουν γύρω φράχτες, σύρματα και τοίχους που εμποδίζουν όποιον θέλει να απλώσει το χέρι ή να βάλει μια σκάλα να τα τρυγήσει.  Αναγνωρίζω το δίκιο του νοικοκύρη να προστατεύσει τη σοδειά του αλλά δεν συμφωνώ με την άποψη του να την αφήνει να σαπίσει πάνω στα κλαριά ή να πέσει στο χώμα χωρίς να γλυκαθεί ένα στόμα. Τούτη η συμπεριφορά νομίζω πως κάνει το δέντρο να ντρέπεται, να κατεβάζει τα μάτια και να σκέφτεται γιατί άραγε φύτρωσε στον κόσμο.

Στο ύπαιθρο είναι κομμάτι δύσκολο να φράξεις ένα δέντρο για να μην κόψει κάποιος τους καρπούς του αλλά όπως και νάχει, έχει ελεύθερο τον αέρα γύρω του και μπορούν να πάνε τα πουλιά να το τρυγήσουν ή τα αγριογούρουνα να φάνε ότι έχει πέσει στο έδαφος. Στην πόλη όμως τι νόημα έχει; Τι νόημα έχει για παράδειγμα να μην είναι ανοιχτή η πόρτα στο προστατευόμενο από ψηλό τοίχο κηπάριο στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας για να μπορεί όποιος θέλει να μπει και να μαζέψει λίγα μούσμουλα. Η μουσμουλιά κάθε χρόνο τσακίζεται από καρπό αλλά σαν να τιμωρούν το δέντρο, δεν μαζεύουν κανένα και τα αφήνουν να ζαρώσουν μέχρι να γίνουν κόκκαλο πάνω στα κλαριά μέχρι να ανθίσει πάλι το δέντρο…

ΑΘΗΝΑ, 21052017

ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΤΗΣ GOOGLE ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΥΣΜΟΥΛΑ...

 

Καλημέρα σας και καλή δύναμη να έχουμε όλοι γιατί τα πράγματα, μπορεί να φαίνονται απλά, αλλά κάτω από την επιφάνειά τους, είναι πολύ δύσκολα καθώς φαίνεται ο ψεκασμός μας έχει επηρρεάσει ποικιλοτρόπως και οι συνέπειες είναι πολλές και διάφορες.

Τι τα λέω όλα αυτά τώρα; Να, χθες το μεσημέρι περπατούσα τη Βασιλίσσης Σοφίας, από Χίλτον προς Σύνταγμα και χάζευα τα μεγάλα κτίρια της και τις μικρές αυλές που έχουν μπροστά τους. Αυλές μάλιστα περιποιημένες καθώς ο πλούτος και η δύναμη των ενοίκων αυτών των κτιρίων είναι γνωστός. Σε μια από αυτές λοιπόν μπροστά, βλέπω την μεγάλη μουσμουλιά (δείτε φωτογραφία) να είναι γεμάτη με άγουρο καρπό και εντυπωσιάστηκα. Σκέφτηκα μάλιστα πόσο όμορφη θα ήταν όταν ωριμάσουν τα μούσμουλά της και τι χαρά θα κάνει αυτός που θα τα δοκιμάσει και για να κάνω τη σύγκριση, σήκωσα τη μικρή μου μηχανή να κάνω μια φωτογραφία προσπαθώντας επίσης να βάλω στο κάδρο και ένα μικρό κομμάτι από την πρόσοψη του φροντισμένου κτιρίου.

Δεν ήταν και εύκολο γιατί ήθελα να απομονώσω κάποια περιτά στοιχεία αλλά τέλος πάντων τα κατάφερα. Ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα πήγα να βάλω τη μηχανή στην τσέπη κι εκείνη τη στιγμή με πλησιάζει ένας ψηλός, καλυμνασμένος κύριος με μπουφάν ο οποίος κάτι έκρυβε κάτω από τη μασχάλη του ο οποίος μου λέει πως δεν επιτρέπεται να κάνω φωτογραφίες σε αυτό το κτίριο. Τον ρωτάω γιατί και μου απαντά ότι πρόκειται για ιδιωτικό χώρο και δεν επιτρέπεται. Να του λέω φωτογραφίζω κάτι που βλέπει όλος ο κόσμος, την αυλή ενός κτιρίου την οποία βλέπουν χιλιάδες άνθρωποι κάθε μέρα. Όχι μου λέει, η αυλή έχει κάγκελα κι εσύ φωτογράφισες πίσω από αυτά κι εκεί είναι ιδιωτικός χώρος.

Σταμάτησα, δεν είχε κανένα νόημα ο διάλογος και δίνοντάς του την εντύπωση ότι δεν ήξερα και ότι δεν θα το ξανακάνω συνέχισα το δρόμο μου προς το Σύνταγμα, εντελώς αποκαρδιωμένος με την βραδύτητα που κινούνται κάποια πράγματα σε αυτόν τον μάταιο κόσμο που ζούμε. Θυμήθηκα ένα προχθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα ΝΕΑ» που αναφέρονταν στα γυαλιά της Google που θα έχουν ενσωματωμένο internet στο σκελετό τους τα οποία όπως και να έχει είναι ένα επίτευγμα της τεχνολογίας με άγνωστες συνέπειες στο μέλλον και για τα οποία έχει αρχίσει ένα διάλογος για τα όρια της ιδιωτικότητας και σκέφτηκα πως αν κάποιοι από εμάς βάλουμε τα μούσμουλα τα οποία έχουν ωραία αλλά λίγη σάρκα στο τραπέζι, δεν θα προλάβουμε να τα δοκιμάσουμε και θα γλείφουμε τα κουκούτσια...