ΜΙΑ ΜΟΥΣΜΟΥΛΙΑ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Έχω διαρκώς το νου μου στα φρούτα, τα παρακολουθώ σε όλο τον κύκλο του χρόνου από άνθη ως την ωρίμανση, τα γεύομαι την ώρα που πρέπει, κοιτάζω το χειμώνα τα κλαδιά τους να δω ποια μάτια θα βγάλουν την άνοιξη φύλλα και ποια άνθη. Μου αρέσουν να τα πιάνω, να το δοκιμάζω και να τα μαζεύω για μένα και τους φίλους. Μου αρέσουν όλα τα δέντρα που βγάζουν φρούτα αλλά δεν παίρνω τα μάτια μου κι από εκείνα που κάνουν άλλους καρπούς, ακόμα κι εκείνα που καρπίζουν μόνο για τα πουλιά και τα ζωντανά του δάσους.

Τα καμαρώνω τα δέντρα όταν ανθίζουν και τα χαίρομαι διπλά όταν έρθει η ώρα τους να ξεφορτωθούν τον καρπό τους, είτε αυτός αποκολληθεί από τα κλαριά με τους ανθρώπους, ή αναλωθεί από τα πουλιά, ακόμα και να πέσει στο έδαφος και να σαπίσει, το καταλαβαίνω. Κάτι θα θρέψουν κι έτσι και θα καταλήξουν να γίνουν λίπασμα για την επόμενη χρονιά. Δεν μου αρέσουν όμως τα δέντρα που έχουν γύρω φράχτες, σύρματα και τοίχους που εμποδίζουν όποιον θέλει να απλώσει το χέρι ή να βάλει μια σκάλα να τα τρυγήσει.  Αναγνωρίζω το δίκιο του νοικοκύρη να προστατεύσει τη σοδειά του αλλά δεν συμφωνώ με την άποψη του να την αφήνει να σαπίσει πάνω στα κλαριά ή να πέσει στο χώμα χωρίς να γλυκαθεί ένα στόμα. Τούτη η συμπεριφορά νομίζω πως κάνει το δέντρο να ντρέπεται, να κατεβάζει τα μάτια και να σκέφτεται γιατί άραγε φύτρωσε στον κόσμο.

Στο ύπαιθρο είναι κομμάτι δύσκολο να φράξεις ένα δέντρο για να μην κόψει κάποιος τους καρπούς του αλλά όπως και νάχει, έχει ελεύθερο τον αέρα γύρω του και μπορούν να πάνε τα πουλιά να το τρυγήσουν ή τα αγριογούρουνα να φάνε ότι έχει πέσει στο έδαφος. Στην πόλη όμως τι νόημα έχει; Τι νόημα έχει για παράδειγμα να μην είναι ανοιχτή η πόρτα στο προστατευόμενο από ψηλό τοίχο κηπάριο στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας για να μπορεί όποιος θέλει να μπει και να μαζέψει λίγα μούσμουλα. Η μουσμουλιά κάθε χρόνο τσακίζεται από καρπό αλλά σαν να τιμωρούν το δέντρο, δεν μαζεύουν κανένα και τα αφήνουν να ζαρώσουν μέχρι να γίνουν κόκκαλο πάνω στα κλαριά μέχρι να ανθίσει πάλι το δέντρο…

ΑΘΗΝΑ, 21052017

ΤΑ ΟΠΩΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

 ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΣΩΤΗΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Το έφερε ο δρόμος και πήγα χθες σε μια γειτονιά, πάνω από το σταθμό του Μετρό του Αγίου Δημητρίου (οδός Υψηλάντου που δεν έχει πινακίδες να το λένε πως είναι αυτή) και εκεί πραγματικά κατάλαβα πως είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού. Όχι βέβαια από τη ζέστη, αλλά από δυο συκιές που ήταν στην αυλή μιας παρατημένης μονοκατοικίας με σφαλιστά τα πορτοπαράθυρα. Ήταν δυο υπέροχα δέντρα γεμάτα σύκα και τα κλαδιά τους πέρναγαν τα σύνορα της τοίχου και κρέμονταν πάνω από το πεζοδρόμιο. Όσα έφταναν οι περαστικοί από το δρόμο τα είχαν κόψει από νωρίς και είχαν μείνει μόνο αυτά που θα γλυκάνουν απόψε και τη θέρμη της αττικής νύχτας και θα είναι έτοιμα αύριο το πρωί. Μου ήρθε να απλώσω το χέρι, ακόμα και να πηδήξω τον τοίχο να κόψω τα σύκα που με προκαλούσαν στα κλαδιά τους αλλά μαζεύτηκα. Μπορεί, είπα να με δει ο Σωτήρης Δημητρίου (μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να γράψει αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος αν μπει στο Facebook και μας δει να κρεμάμε πλυμένα και άπλυτα στη φόρα και να κάνουμε ψυχανάλυση με εικονικούς φίλους αργά το βράδυ που δεν μας παίρνει ο ύπνος;) που έγραψε το περίφημο βιβλίο «Τα οπωροφόρα της Αθήνας» (Εκδόσεις "Παττάκη") και με παρεξηγήσει κάπως… 

Αλήθεια όμως, δεν σκέφτηκα το Σωτήρη – το πολύ να μπαίναμε μαζί στην αυλή, να χαιρόμασταν τα σύκα και μετά να λέγαμε και καμιά κουβέντα. Δεν φοβήθηκα το Σωτήρη, αλλά εκείνη τη στιγμή ήρθε στη μνήμη μου η εικόνα του αγροφύλακα και ντράπηκα αναδρομικά για κάποτε που με έπιασε πάνω σε μια κερασιά κάποιου χωριανού και με πήγε πιασμένο από το αυτί (πεντακόσια και βάλε μέτρα στο σπίτι να με περιποιηθεί με το βαρύ της χέρι η μάνα μου για την αταξία). Έτσι, εντελώς ξενέρωτα έβγαλα τη μηχανή, τράβηξα κάποιες φωτογραφίες που μοιράζομαι μαζί σας που σχολιάζουν τη σπανιότητα αυτού του δέντρου στην Αθήνα που κάποτε φημίζονταν για σύκα που έβγαζε. Εκείνη τη στιγμή ομολογώ πως ζήλεψα λιγάκι το Σωτήρη που πρόλαβε και γεύτηκε όλους τους καρπούς και την εκδοτική επιτυχία με τα ωραία «Οπωροφόρα…» του… 

ΑΘΗΝΑ, 24072016

ΤΑ ΟΠΩΡΟΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

Η συκιά έχει σκεπάσει όλη την αυλή του ερειπωμένου σπιτιού

Απόλαυσα σήμερα ένα ωραίο διάλογο στη σελίδα του φίλου Δημήτρη Τριανταφυλλίδη για τις συκιές του Μεταξουργείου, αυτούς που απολαμβάνουν τα σύκα τους κι εκείνους που τα λυμαίνοντα και θυμήθηκα πως ήξερα μια στα Εξάρχεια, στην οδό Πλαπούτα συγκεκριμένα και πήγα σήμερα να την επισκεφθώ και με την ευκαιρία να τρυγήσω κανένα σύκο.

 

Εμφανή τα σημάδια του εμπρησμού στο παρατημένο σπιτάκι

Όντως η συκιά εκεί ήταν, πιο θαλλερή από πέρσι αλλά με πολύ λίγο καρπό, πράγμα που μπορεί να οφείλεται στον ακατάστατο καιρό ή και στην έλλειψη των επικονιαστών, της μύγας δηλαδή που αφού περάσει από τον αρσενικό καρπό, τον ορνό, περνάει στο θηλυκό και έτσι δημιουργείται ο καρπός. Δεν είχε λοιπόν πολλά σύκα αλλά ήταν και αδύνατον να την πλησιάσω από τη βρώμα και τα επικίνδυνα σκουπίδια που είναι γεμάτο το ερείπιο στην αυλή του οποίου έχει φυτρώσει. Ούτε πάλι ήθελα να πατήσω το χώρο που έχει κάποιος άστεγος της πόλης και έχει απλώσει την οικοσκευή του κι έτσι αποχώρησα με άδεια χέρια.

Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω την περίπτωση, καθώς θα μπορούσε αυτή η κρυμμένη συκιά στα Εξάρχεια να είναι ένας τόπος επίσκεψης σε ένα μνημείο της πόλης, ένα στοιχείο της κυριολεκτικά αν οι αρχές (ποιες άραγε;) θα υποχρέωναν τον ιδιοκτήτη του ερειπίου το οποίο δείχνει και σημάδια εμπρησμού, να απομακρύνει τα μπάζα, να φανεί το δέντρο και να αποτελέσει μια γωνιά με σκιά στη γειτονιά. Τα λέω αυτά χωρίς να λάβω υπ’ όψιν την διεδομένη στη γειτονιά άποψη της αυθαιρεσίας και της κακής χρήσης των ελεύθερων χώρων από οριεμένους συμπολίτες μας αλλά πιστεύω πως είναι μια καλή ιδέα.

 

Και μια φυτεία μπανανιάς στα Εξάρχεια που δεν καρπίζει ποτέ...

Ως συμπλήρωμα πάνω σε αυτό το σημείωμα για τα οπωροφόρα των Εξαρχείων, σας πληροφορώ ότι στο απέναντι ακριβώς ερείπιο με την συκιά στην αυλή, υπάρχει και η μοναδική φυτεία μπανανιάς στα Εξάρχεια, συγκεκριμένα στο χορταριασμένο οικόπεδο της γωνίας Πλαπούτα και Αγγέλων Αυτοκρατόρων την οποία παρακολουθώ κάθε καλοκαίρι να προσπαθεί να κάνει μπανάνες αλλά εις μάτην. Κάτι θέλου αυτά τα δέντρα να προκόψουν και να απολαύσουμε μπανάνες Εξαρχείων έστω και μικροτσούτσουνες όπως της Κρήτης...

ΑΘΗΝΑ, 20082014