ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΖΩΗ... ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ

Ο καλύτερος φίλος πρέπει να είναι και κομψός, γι' αυτό και το φουλάρι στο λαιμό, ακόμη και όταν είναι... εκτός υπηρεσίας, κατά τη διάρκεια της απογευματινής του σιέστας, στο παράθυρο που βλέπει τη γειτονιά.

Μια από τις εικόνες που έχουν χαθεί από το κέντρο της πόλης είναι αυτές των κατοικίδιων ζώων ή συντροφιάς λεγόμενων από τους φιλόζωους και κυρίως των σκύλων που είναι και τα μόνα ζωντανά που μπορούμε να δούμε να κυκλοφορούν με τον κύριο ή την κυρία τους κάποια στιγμή  στο δρόμο ή σε κάποιο παρκάκι για περίπατο ο οποίος είναι καλός, όταν τον απολαμβάνουν και οι δυο αλλιώς πρόκειται για αγγαρεία που δεν ευχαριστεί κανέναν.

Το ότι δεν υπάρχουν σκύλοι και συγκεκριμένα από το εμπορικό κέντρο και τις κοντινές με αυτό γειτονιές,  έχει να κάνει κυρίως με την απουσία των μόνιμων κατοίκων και των οικογενειών καθώς με το κατοικίδια ασχολούνται συχνότερα οι ηλικιωμένοι και τα παιδιά μέχρι να το βαρεθούν. Βέβαια το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, από τη δεκαετία του ’50 και δώθε που άρχισε η ανοικοδόμηση της Αθήνας και τα πατρικά σπίτια δόθηκαν αντιπαροχή για κτίρια που έγιναν γραφεία και καταστήματα, οι οικογένειες μετακόμισαν σε άλλα προάστια παίρνοντας μαζί τους και τα όποια κατοικίδια είχαν.

Όσοι έμειναν πίσω στερήθηκαν της χαράς των σκύλων λόγω υποχρεώσεων οι περισσότεροι ενώ ορισμένοι άλλοι, ηλικιωμένες γυναίκες κυρίως, αρκέστηκαν στη συντροφιά μιας γάτας που δεν έχει απαιτήσεις να βγαίνει από το σπίτι. Βασικό ρόλο επίσης στην απουσία των σκύλων στην περίπτωση είναι και η διάλυση της παραδοσιακής γειτονιάς  που χαίρονταν το πέρασμα του και χάριν αυτού συντηρούνταν και αναπτύσσονταν ποικίλες σχέσεις μεταξύ κατοικιδίων ανάμεσα σε ανθρώπους. Η βόλτα του σκύλου πέρα από τη χαρά που προσφέρει στο ζωντανό και την ικανοποίηση των αναγκών του, δίνει και στον κύριο του την ευκαιρία να παρακολουθήσει και να μάθει νέα για τη ζωή της γειτονιάς, να παρατηρήσει τις αλλαγές, να ανανεώσει το ραντεβού του με κάποιους για τον περίπατο της επομένης.

Κακά τα ψέματα, ο περίπατος με ένα σκύλο στην πόλη που επικρατεί η νευρικότητα είναι η πιο ήρεμη εικόνα να ξεκινήσει κάποιος την ημέρα του και η πιο γαλήνια να την κλείσει το βράδυ. Επί πλέον, χάρη αυτού να νοιώσει ασφαλής και τη νύχτα καθώς ανεξάρτητα από το μέγεθός του και το χρώμα του ο σκύλος αποτρέπει είτε με δόντια, είτε με αλυχτίσματα όποιον σκέφτεται κάτι κακό για τον κύριό του ή την κυρία του, κάτι που αφήνει παντελώς αδιάφορες τις γάτες. Τον ίδιο ρόλο παίζει και όταν μένει μόνος στο σπίτι, άγρυπνος φύλακας πίσω από την πόρτα και αφουγκράζεται την κίνηση έξω από αυτήν και αναλόγως με τη μυρωδιά που θα πιάσει, ειδοποιεί ότι κάποιος μπορεί να είναι ανεπιθύμητος.

Το ίδιο μπορεί να κάνει κι ένας σκύλος που έχει την τύχη να ζει σε ένα παλιό μονόροφο σπίτι στην Πλάκα και όταν μάλιστα αυτό έχει παράθυρο στο δρόμο στο περβάζι του οποίου κάθεται και χαζεύει τη κίνηση. Από το θεωρείο του ελέγχει ποιος περνάει και αναλόγως με την εκπαίδευση που έχει, αντιδρά.  Φυσικά από την οδό Πρυτανείου στην Πλάκα αυτόν τον καιρό μόνο τουρίστες βλέπει, άλλες γλώσσες ακούει και άλλες μυρωδιές αισθάνεται. Το χειρότερο γι’ αυτόν και το οποίο μεγαλώνει την πλήξη του είναι ότι απ’ όλους αυτούς τους αμέτρητους ανθρώπους που περνάνε μπροστά του, κανένας δεν συνοδεύει το σκύλο του γιατί τους έχουν αφήσει στο σπίτι τους σε κάποια μακρινή χώρα κι έτσι δεν μπορεί να βγει με το κόκκινο φουλάρι του έξω να κάνει χαρές με κανέναν κύριο και το κατοικίδιό του.

ΑΘΗΝΑ 29072019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 33.

ΟΙ ΕΝΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

Είναι τούτες οι ημέρες που η Αθήνα, ειδικά η παλιά Αθήνα του 19^ου αιώνα  που περιορίζονταν γύρω από την Ακρόπολη στην Πλάκα και στο λεγόμενο σήμερα ιστορικό κέντρο που ανασταίνεται για μια ολόκληρη εβδομάδα, την Μεγάλη Εβδομάδα και σταυροκοπιέται στα εκκλησάκια που βρίσκονται εκεί, από αιώνες πριν χτισμένα.

Όντως παρατηρείται αυτές τις ημέρες μια ιδιαίτερη αύξηση του εκκλησιάσματος στις παλιές εκκλησίες της Πλάκας κυρίως και τούτο οφείλεται βέβαια στην ευλάβεια αλλά από την άλλη αποτελεί και έναν προορισμό, όπως λένε οι τουριστικοί οδηγοί της πόλης που απευθύνονται στους τουρίστες και πολλοί απ’ αυτούς παρακολουθούν τις τελετές. Είναι ελάχιστοι όμως μπροστά στο πλήθος των Αθηναίων που πλημμυρίζουν τις εκκλησίες και κατόπιν τα εστιατόρια της περιοχής για ένα νηστίσιμο δείπνο καθώς κι αυτό έγινε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της χαρμολύπης που χαρακτηρίζει την Μεγάλη Εβδομάδα.

Το φαινόμενο του εκκλησιασμού στην Πλάκα και στις εκκλησίες του κέντρου της πόλης δεν είναι καινούργιο. Ανέκαθεν αυτά τα μοναδικά εκκλησάκια από τα οποία τα περισσότερα θάφτηκαν κάτω από τεράστιες πολυκατοικίες ήταν χώροι προσκυνήματος από τους ενορίτες – όσο υπήρχαν βέβαια στη γειτονιά- αλλά και από τους εργαζόμενους στην περιοχή γιατί εκεί χτυπούσε και η καρδιά του εμπορίου και το λεγόμενο εμπορικό κέντρο σήμερα ήταν το σημείο που συναντιόνταν όλες οι γενιές των Αθηναίων. 

Το εμπόριο ήταν αυτό που εκτόπισε σιγά – σιγά και τους κατοίκους του κέντρου και τα σπίτια έγιναν καταστήματα και ορισμένα απ’ αυτά πρόλαβαν να γίνουν και πολυκατοικίες που στέγασαν γραφεία και εργαστήρια μέχρι που ήρθε η μόδα των καφενείων και των άλλων καταστημάτων εστίασης για να υποχρεώσουν τα περισσότερα εμπορικά σε κλείσιμο. Τώρα ήρθε ο τυφώνας που λέγεται arnb (βραχυχρόνιες μισθώσεις) που προκαλεί νέες αναδιατάξεις στην πόλη και επιβάλλει μια καινούργια τάξη στην ανθρωπογεωγραφία της η οποία και επηρεάζει κυρίως τους γηγενείς ή όσους αισθάνονται έτσι, είτε αυτοί ζουν ακόμη στο κέντρο της πόλης είτε κρατάνε με αυτή μια νοερή σχέση μέσω των ενοριών που συγκροτούν γύρω από κάποιες εκκλησίας ομάδες ανθρώπων από διάφορα άλλα μέρη.

Αυτές οι φαντασιακές ενορίες είναι που τούτες τις ημέρες ανασταίνουν με τον τρόπο τους, την παλιά γειτονιά της πόλης και οι ενορίτες αν και προερχόμενοι από διάφορα άλλα σημεία, συναντούνται πιο τακτικά και αναλαμβάνουν ρόλους που κάποτε τους είχαν οι άνθρωποι της γειτονιάς. Καθαρίζουν τις εκκλησίες, τις στολίζουν με στόχο να έχουν και τον καλύτερο επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή καθώς πάντα γίνεται ένας άτυπος διαγωνισμός και φυσικά να έχουν την πιο λαμπρή ανάσταση από τους άλλους γιατί όπως και να έχει, όπου και να ζουν τις άλλες μέρες, το Πάσχα του ζουν στην ενορία της καρδιάς τους…    

ΑΘΗΝΑ, 27042019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 26042019, σελ. 22.     

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ

Πάει το γεφύρι της Πλάκας, το πιο ονομαστό και το πιο περήφανο της Ελλάδας, στον Άραχθο. Το έφαγε ο ποταμός λένε, επιπόλαια τα ΜΜΕ αλλά δεν είναι έτσι. Ο Άραχθος το αγαπούσε, το πρόσεχε, το καμάρωνε να στεφανώνει την κοίτη του. Δεν το ακούμπησε ποτέ εκεί που πονούσε, περνούσε από κάτω τα νερά του και το χαιρετούσε κάθε μέρα, το είχε συντροφιά χειμώνες και καλοκαίρια. Ούτε οι βροχές το υπονόμευσαν, τόσα χρόνια έπεφταν στο κορμί του και το χάιδευαν, δρόσιζαν τα λιθάρια του και πότιζαν τα χορτάρια στους αρμούς του. Ακόμα και οι βόμβες των κατακτητών το σεβάστηκαν και δεν το σώριασαν στο ποτάμι. Η μοναξιά και το παραμέρισμα από τους δρόμους των ανθρώπων το έφαγε και η σιωπή του βάρυνε τα θεμέλια και λύγισαν σήμερα για πάντα και το χειρότερο, κανένας πρωτομάστορας σαν τον Μπέκα δεν θα βρεθεί να το ξανασηκώσει όρθιο… (Η φωτογραφία από τον αγιασμό των υδάτων στη Γέφυρα της Πλάκας, το 2006).

ΑΘΗΝΑ, 01022015

ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΒΑΚΧΟΥ

Πέρασα για λίγο σήμερα το μεσημέρι από την Πλάκα, με σκοπό να επισκεφτώ κάποιες αυλές σπιτιών σε αυτή τη γειτονιά που θα ήταν ανοιχτές  με αφορμή την ωραία εκδήλωση Open Walk Athens που διοργάνωσαν οι atenistas κι έδωσαν την ευκαιρία στους Αθηναίους να γνωρίσουν κάποια από τα ομορφότερα σημεία της πόλης, «τον μέσα κόσμο» της παλιότερης συνοικίας που σε άλλες περιπτώσεις δεν είναι εύκολο να το κάνουν.

Δεν ακολούθησα το πρόγραμμα, πήγα σε κάνα δυο και μου άρεσε ο ενθουσιασμός των επισκεπτών και σημείωσα την έκπληξη που διαγράφονταν στα πρόσωπά τους για όσα έβλεπαν. Δεν είχα και το χρόνο εξάλλου να τους ακολουθήσω αλλά καθώς έφευγα πρόλαβα και έβγαλα λίγες φωτογραφίες που φανερώνουν την απλή ομορφιά της Πλάκας και κυρίως τον κλασσικό χαρακτήρα της και βεβαίως τη φροντίδα που δείχνουν για τα σπίτια τους ορισμένοι Αθηναίοι και με τον τρόπο τους τα κάνουν πραγματικά στολίδια της πόλης μας που κακοποιείται διαρκώς από τους βάνδαλους που φιλοεξενεί.

Ένα απ’ αυτά ήταν στην μικρή οδό Βάκχου, το οποίο δεν χρειάζεται να αφαιρέσει κανένα παράταιρο στοιχείο από δίπλα του να το καμαρώσει και μοιάζει να ζει σε πολύ προηγούμενες δεκαετίες, τότε που η αισθητική είχε άλλο ειδικό βάρος στη ζωή της πόλης και στη μικρή οδό Βάκχου το μέτρο επέβαλε η ατμόσφαιρα αυτής της πανάρχαιας γειτονιάς της Αθήνας. Επί πλέον, αυτό το πανέμορφο σπίτι φανερώνει εκτός από τη διαρκή φροντίδα που έχει από τους νοικοκυραίους του και το θάρρος τους, να το προβάλουν στη γειτονιά τους και σε ολόκληρη την γκρίζα πόλη μας.

Μπράβο τους και εύχομαι το παράδειγμά τους να ακολουθήσουν και άλλοι!

ΑΘΗΝΑ, 14052017

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ…

Πάει το γεφύρι της Πλάκας, το πιο ονομαστό και το πιο περήφανο της Ελλάδας, στον Άραχθο. Το έφαγε ο ποταμός λένε, επιπόλαια τα ΜΜΕ αλλά δεν είναι έτσι. Ο Άραχθος το αγαπούσε, το πρόσεχε, το καμάρωνε να στεφανώνει την κοίτη του. Δεν το ακούμπησε ποτέ εκεί που πονούσε, περνούσε από κάτω τα νερά του και το χαιρετούσε κάθε μέρα, το είχε συντροφιά χειμώνες και καλοκαίρια. Ούτε οι βροχές το υπονόμευσαν, τόσα χρόνια έπεφταν στο κορμί του και το χάιδευαν, δρόσιζαν τα λιθάρια του και πότιζαν τα χορτάρια στους αρμούς του. Ακόμα και οι βόμβες των κατακτητών το σεβάστηκαν και δεν το σώριασαν στο ποτάμι. Η μοναξιά και το παραμέρισμα από τους δρόμους των ανθρώπων το έφαγε και η σιωπή του βάρυνε τα θεμέλια και λύγισαν σήμερα για πάντα και το χειρότερο, κανένας πρωτομάστορας σαν τον Μπέκα δεν θα βρεθεί να το ξανασηκώσει όρθιο… (Η φωτογραφία από τον αγιασμό των υδάτων στη Γέφυρα της Πλάκας, το 2006).

ΤΗΝΟΣ, 01022015

ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ

 

Λένε οι Μηλιοί και οι επισκέπτες της πως το ηλιοβασίλεμα από τα Μάρμαρα της Πλάκας στη Μήλο είναι ανώτερο της Οίας στη Σαντορίνη και χθες πείσθηκα κι εγώ καθώς αγναντεύαμε έναν υπέροχο ήλιο να δύει πέρα μακριά και γράφονται μπροστά του σκούροι οι όγκοι του ακρωτηρίου Βάνι και η ενδιαφέρουσα αλλά άγρια νήσος Ερημόμηλος ή Αντίμηλος την οποία χρόνια τώρα επιθυμώ να πατήσω και πιστεύω πως μπορεί τούτες τις ημέρες να το κατορθώσω.

ΜΗΛΟΣ,14 Οκτωβρίου 2014