ΕΝΑΣ «ΣΤΑΘΜΟΣ» ΣΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΜΑΣ

Τελικά δεν είδα πουθενά κανένα ξεχωριστό μπλοκ με φίλες - φίλους από το Facebook στη σημερινή απεργιακή συγκέντρωση  της 24 Φεβρουαρίου 2010 και την πορεία που ακολούθησε. Φαίνεται πως θα τους βάραιναν τα laptop ή μάλλον η «δουλειά» από το σπίτι είναι πιο αποτελεσματική και σαφώς πιο ξεκούραστη από το να τρέχεις τώρα στους δρόμους και να φωνάζεις, χώρια που έβρεξε και πάλι πέτρες και καπνογόνα. 

Είχα όμως μια πολύ ευχάριστη συνάντηση με τον φίλο από τη ζωή και στο Facebook Κώστα Ζυρίνη και την Ισαβέλλα Μπερτράν, με τους οποίους μας συνδέει η κοινή τέχνη του ταξιδιού – αυτοί στις εσχατιές του πλανήτη κι εγώ στις άκρες της Ελλάδας. Η στιγμή βεβαίως δεν μας επέτρεψε να πούμε και πολλά αλλά κανονίσαμε να βάλουμε μπροστά να ένα ταξίδι μαζί κάπου μακριά στον κόσμο ή κοντά στην Ελλάδα. Για την ιστορική αυτή συνάντηση δημοσιεύουμε και την φωτογραφία που μας τράβηξε η Ισαβέλλα μπροστά από το Μουσείο. 

Περισσότερα για την πορεία και τα όσα ακολούθησαν δεν έχω να σας γράψω αυτή τη στιγμή γιατί βρήκα τον φίλο και συνοδοιπόρο από τα βουνά Πάνο Νιαβή και πήγαμε για καφέ και γενική κουβέντα. Για την ενημέρωσή σας φαντάζομαι θα φροντίσουν πολλοί άλλοι φίλοι που βάδισαν και γι’ αυτό το λόγο ως τη Βουλή και έζησαν τα σημερινά γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας… 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μεταφέρω αυτούσια την ανάρτηση εκείνης της ημέρας χωρίς σχόλια για να δούμε και πως γράφαμε πριν από οχτώ χρόνια μια εποχή που δεν είχε κλιμακωθεί ο «αντιμνημονιακός» αγώνας και φυσικά δεν είχαν πλημμυρίσει το διαδίκτυο τα τρολς.

ΑΘΗΝΑ, 24022018

ΤΑ ΟΠΛΑ ΠΟΥ ΕΤΑΖΑΝ ΕΓΙΝΑΝ …ΣΑΝΟΣ

Τους περισσότερους εορτασμούς του Πολυτεχνείου, από το 1982 μέχρι πριν από λίγα χρόνια τους έζησα στο γραφείο της «Ελευθεροτυπίας» και μόνο τα τελευταία ακολουθούσα την πορεία, απ’ έξω, σαν να επρόκειτο να κάνω ρεπορτάζ με τη διαφορά όμως ότι δεν ότι έβγαζα δεν θα πήγαινε σε κανένα μέσο, έντυπο ή ηλεκτρονικό αλλά θα έκανα ορισμένες δικές μου δημοσιεύσεις στο Facebook ή στον Ακτήμονα για να μη ξεχνάω τη δουλειά…

Έτσι λοιπόν παρακολούθησα και τις περισσότερες πορείες για το Πολυτεχνείο της «μνημονιακής» εποχής, οι οποίες ήταν πολύ κατώτερες από των προηγουμένων εποχών, γιατί, αν θυμάστε καλά, κάθε λίγο και λιγάκι γίνονταν μια πορεία με αποτελέσματα απείρως πιο καταστροφικά από μια κανονική πορεία Πολυτεχνείου. Οι διαδηλωτές και οι πάσης φύσεως εμπλεκόμενοι, δεν περίμεναν καλά και σώνει τον «Νοέμβρη» να δημιουργήσουν το χάος στην πόλη αφού είχαν και τον «Μάη», τον «Φλεβάρη», τον «Δεκέμβρη» στη διάθεσή τους.  

Από αυτές τις πορείες προέκυψε και ένα ενδιαφέρον υλικό – αυτός ήταν εξάλλου και ο στόχος μου για την αυτογνωσία και την ιστορία της πόλης το οποίο ωριμάζει στα έγκατα του αρχείου και κατά καιρούς το Facebook μας θυμίζει κάποιες δημοσιεύσεις. Όπως αυτή με τη ρουμάνα τσιγγάνα μπροστά στα κατεβασμένα ρολά του Athens Plaza και το φρέσκο σύνθημα που καλούσε τον λαό στα όπλα το 2011. Την θεωρώ από τις καλύτερες που έχω βγάλει σε πορείες και χαρακτηριστική, όχι μόνο ολόκληρης της περιόδου του «αντιμνημονιακού» αγώνα που οδήγησε στην γνωστή κατάσταση με τη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κυβέρνηση και την επικράτηση του λαϊκισμού, αλλά αποκαλύπτει και σε βάθος χρόνο το φαινόμενο και κυρίως τις αυταπάτες μια μερίδας της «αριστεράς»  που σήμερα απολαμβάνει χωρίς να κοκκινίζει και να ντρέπεται αυτή τους καρπούς της εξουσίας και άφησε το λαό να περιμένει, όχι τα όπλα αλλά το επόμενο φορτίο με σανό…

ΑΘΗΝΑ, 17112016  

ΔΥΟ ΕΚΔΟΧΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ..

Για τις συγκρούσεις που ακολουθούν κάθε πορεία διαμαρτυρίας στην Αθήνα και αλλού…

Η αστυνομία και τα ΜΑΤ είναι από την αρχή της ιστορίας των συγκρούσεων του ανθρώπου  ένας θεσμικός εχθρός των διαδηλωτών οι οποίοι αφού δεν έχουν μπροστά τους τον κανονικό αντίπαλο να αναμετρηθούν, εκτονώνονται εναντίον τους με διαφόρους τρόπους. Από ποικίλα υβριστικά συνθήματα μέχρι πέτρες, νερά, καδρόνια και μολότοφ για τις οποίες πρέπει να είναι υπερήφανος ο εφευρέτης τους όπως τις έχουν εξελίξει. Υποχρέωση της μιας πλευράς θα πει κάποιος, δουλειά και της άλλης αλλά όπως μας έχει διδάξει η νεότερη ιστορία μας, οι αριστεροί δεν συνήθιζαν να βλέπουν το αντίπαλο με καλυμμένο το κεφάλι και όταν χρειάζονταν μετριόταν μαζί του στα ίσια. Το φαινόμενο των τελευταίων ετών όπου διάφοροι τύποι που αυτοαποκαλούνται αντιεξουσιαστές και κανένας δεν γνωρίζει από πού κρατάει η σκούφια τους, φοράνε την κουκούλα ή το κράνος να την πέσουν στους μπάτσους, φυσικά και δεν είναι αριστερά αλλά και κανένας ίχνος επαναστατικότητας δεν διαθέτει. Περισσότερο κωλοπαιδαρισμός και αλητεία μοιάζουν που όμως προβάλλονται σαν διεκδικήσεις γιατί απλά, πολλούς βολεύει να καταλήγουν πάντα έτσι οι πορείες…

ΑΘΗΝΑ, 05022016