ΕΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΑΘΛΟΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ

Ήταν πέρσι η πρώτη φορά που ακολούθησε (με το αυτοκίνητο συνοδείας εννοείται) τον 3^ο Ποδηλατικό Άθλο στα βουνά της Ρούμελης και χωρίς πολλά λόγια τον χαρακτηρίζω ως μια σπάνια εμπειρία και χαίρομαι που φέτος από αύριο και για τέσσερις ημέρς θα είμαι μαζί με τους διοργανωτές και τους ποδηλάτες – αθλητές που θα ξαναπάρουμε τα βουνά για τον φετινό 4^ο Άθλο…

Φέτος όπως θα διαβάσετε και στο πρόγραμμα ο 4^ος Ποδηλατικός Άθλος στα βουνά της Ρούμελης θα περάσει από τέσσερις νομούς, της Φθιώτιδας, της Καρδίτσας, της Ευρυτανίας και της Αιτωλοακαρνανίας και θα τερματίσει στην Σπερχειάδα απ’ όπου και θα ξεκινήσει.

Δεν θα σας μιλήσω για τα τεχνικά ζητήματα, θα έχουμε καιρό να τα αναφέρω τις επόμενες ημέρες μαζί με την καθημερινή διαδρομή μας και θα σταθώ στην ουσία αυτού του πραγματικού από πλευρές άθλου που δεν είναι παρά η γνωριμία των βουνών της Ρούμελης με ένα ήπιο μέσο, όπως το ποδήλατο και με το οποίο μπορούν να τρέξουν όλοι.

Η διαδρομή που ακολουθεί κάθε χρονιά ο Ποδηλατικός Άθλος είναι μια σύνθετη διαδρομή και στόχο έχει να περάσει μέσα από τις πιο όμορφα σημεία των βουνών κατά προτίμηση από χωματόδρομους που λίγοι γνωρίζουν και μέρη που μόνο με τη συνοδεία ντόπιων μπορεί κάποιος να επισκεφθεί. Ιδιαίτερα σημαντικό στην περίπτωση είναι ότι όλοι οι ποδηλάτες – αθλητές ακολουθώντας φυσικά τους κανονισμούς του αγώνα αποτελούν μια παρέα η οποία εκτός από τον αγώνα απολαμβάνει την εξαιρετική φύση της ορεινής Ρούμελης αλλά και την περιποίηση από τους χωριανούς κάθε χωριού που περνάμε η οποίοι τους περιμένουν και τους προσφέρουν καλούδια του τόπου τους.

Το ίδιο γίνεται και στις διανυκτερεύσεις οι οποίες γίνονται σε επιλεγμένα σημεία που μπορεί να φιλοξενήσουν σε σκηνές και σε υπνόσακους τους ποδηλάτες και τους συνοδούς και φυσικά να καλύψουν και τις ανάγκες τους σε υγιεινή και διατροφή. Για τη διατροφή μάλιστα του αγώνα ακολουθεί το συνεργείο των σπουδαίων μαγείρων οι οποίοι στήνουν καζάνια και φτιάχνουν υπέροχα φαγητά για όλους ενώ άλλα συνεργεία τεχνικών είναι έτοιμα να βοηθήσουν οποιοδήποτε θέμα προκύψει με τα ποδήλατα των αθλητών. Για φέτος οι διανυκτερεύσεις του 4^ου ποδηλατικού άθλου έχουν οριστεί να γίνουν στη θέση Ταρζάν πάνω από τον Φουρνά Ευρυτανίας, στη Λελούδα πάνω από τα χωριά Μεγάλη Κάψη, Μερκάδα και Μαυρίλο κάτω από το επιβλητικό Βελούχι και στο Κυριακοχώρι όπου θα γίνει και μια ωραία ρουμελιώτικη γιορτή.

Τέλος όσον αφορά την διοργάνωση του Ποδηλατικού Άθλου, πρόκειται για πρωτοβουλία που ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια στη Δυτική Φθιώτιδα και στηρίζεται καθαρά στον εθελοντισμό και στις χορηγίες των συμπατριωτών. Θα αναφέρω ορισμένους από τους συμπολίτες μου οι οποίοι ξεκίνησαν και συνεχίζουν κάθε χρόνο με περισσότερο πάθος την προσπάθεια ώστε να γίνει ο Ποδηλατικός Άθλος ένα μεγάλο γεγονός για την ποδηλασία στην Ελλάδα αλλά και να προβληθεί η ομορφιά των βουνών μας.

Οι συμπολίτες μας που ξεκίνησαν και υπηρετούν μέχρι σήμερα τον Ποδηλατικό Άθλο στα βουνά της Ρούμελης είναι οι: Γιάννης Κατσίκας, Λάμπρος Θεοδοσόπουλος, Αλέξανδρος Κωστορίζος, Ηλίας Ρένιος, Δημήτρης Κοτορλός, Γιώργος Μανίτας, Γιώργος Αθανασίου, Αντώνης Βλαχογιάννης, Λουκάς Ρεντίφης, Κώστας Μαστρογιάννης, Στέφανος Μπελαλής, Χρήστος Σταφυλάς, Ηλίας Τεμπέλης, Κώστας Καλτσάς και πολλοί άλλοι που με τον τρόπο τους στηρίζουν και ενισχύουν το μεγάλο αυτό γεγονός για τη Δυτική Φθιώτιδα και τη 

Ρούμελη.

Καλή επιτυχία να έχουμε…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 31082016

Ο 3ος ΠΟΔΗΛΑΤΙΚΟΣ ΑΘΛΟΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ

Στην αφετηρία του 3^ου Άθλου, στις Ράχες Τυμφρηστού

Ακολούθησα για τέσσερις ημέρες (4,5,6 και 7 Σεπτεμβρίου)  το 3^ο Ποδηλατικό Άθλο στα βουνά της Ρούμελης και μπορώ να πω πως ήταν ένας εξαιρετικός, από όλες τις πλευρές  αγώνας που έδειξε κατ’ αρχάς πως όταν υπάρχει θέληση και σωστή προετοιμασία, ξεπερνιούνται ακόμη όλα τα εμπόδια και οι πιο δύσκολες διαδρομές στα ελληνικά βουνά γίνονται περίπατος ενώ παράλληλα μέσω του ποδηλάτου μπορεί να γνωρίσει όποιος θέλει και μπορεί, έναν ιδιαίτερα όμορφο τόπο στην ορεινή Ρούμελη.

Στη Γραμμένη Οξυά, οι ποδηλάτες δίνουν κίνηση άδεντρο τοπίο

Ο 3^ος Ποδηλατικός Άθλος στα βουνά της Ρούμελης, μια διαδρομή 250 χιλιομέτρων, ξεκίνησε την Παρασκευή το πρωί από τις Ράχες Τυμφρηστού και οι από εκεί οι ποδηλάτες με τους συνοδούς ακολούθησαν τη διαδρομή προς Πουγκάκια όπου και η πρώτη στάση και κατόπιν στο Παλαιοχώρι, στον Αϊ – Λιά η δεύτερη. Από εκεί μέσω μιας πολύ ωραίας διαδρομής στις πλαγιές της Γραμμένης Οξυάς με θέα τις κορυφές του Τυμφρηστού σταθήκαμε για λίγο στην Βρύση Αρβανίτη όπου μας περίμενε παγωμένο από τα νερά της βρύσης αυτής καρπούζι. Από εκεί και μέσα στο δάσος με τις οξιές ανεβήκαμε στο Ορειβατικό Καταφύγιο της Γραμμένης Οξυάς και κατόπιν κατηφορίσαμε στο χωριό Γραμμένη Οξιά όπου στα στρωμένα τραπέζια μας περίμεναν ωραία φαγητά και εκεί διανυκτερεύσαμε σε σκηνές.

Το πρωί του Σαββάτου από τη Γραμμένη Οξυά κατευθυνθήκαμε στο Γαρδίκι όπου ξεκουραστήκαμε για λίγο στο ωραίο κατάστημα «Ομιλαία» και από εκεί μέσω ενός πολύ ωραίου δρόμου που διασχίζει τον αυχένα του Γουλινά και με εξαιρετική θέα προς τις κορυφές του Τυμφρηστού και τα Βαρδούσια φτάσαμε στην κορυφή και ορισμένοι μάλιστα ανέβηκαν ως το Πυροφυλάκιο να αγναντέψουν τον τόπο. Από το Γουλινά κατεβήκαμε στην Άνω Καλλιθέα, προχωρήσαμε στην Φτέρη και την Παλαιοβράχα όπου με περίμεναν με τραπέζια γεμάτα φιλέματα και καταλήξαμε στον Άμπλα της Παλαιοβράχας όπου κάναμε και μπάνιο και διανυκτερεύσαμε σε σκηνές κάτω από τα πλατάνια και δίπλα στα νερά.

Στη Λελούδα, όλοι οι αθλητές με θέα τις κορυφές του Τυμφρηστού

Την Κυριακή ξεκινήσαμε νωρίς από τον Άμπλα να μη μας πάρει η ζέστη και αφού σταθήκαμε λίγο στη Λευκάδα, μέσα Καναλίων προχωρήσαμε προς το μοναστήρι της Ρούστιανης όπου στο προαύλιο της εκκλησίας μας υποδέχτηκαν σχεδόν όλοι οι χωριανοί γιατί ήταν μόλις μετά το σχόλασμα της λειτουργίας και μας πρόσφεραν γλυκά, πίττες και αναψυκτικά. Από εκεί προχωρήσαμε στο Πίτσι όπου μας υποδέχτηκαν στη πλατεία και κατόπιν από τον αυχένα Χονδρογιάννη κατευθυνθήκαμε, με θέα τον Τυμφρηστό τώρα προς τη  γέφυρα Μουτζουράκη την οποία πέρασαν μόνο τα ποδήλατα και το χωριό Τυμφρηστός. Από εκεί και μέσω του δασικού δρόμου που ξεκινά από την παλαιά Μεσαία Κάψη οι πιο έμπειροι ποδηλάτες κατέληξαν στους Αγίους Αποστόλους, το ψηλότερο σημείο της τετραήμερης διαδρομής ενώ ορισμένοι πέρασαν από τα χωριά Μεγάλη Κάψη και Μερκάδα και όλοι μαζί συναντηθήκαμε στη Λελούδα όπου και διανυκτερεύσαμε.

Στον τερματισμό, στον Άγιο Γεώργιο μπροστά στο άγαλμα του Αχιλλέα.

Από τη Λελούδα προχωρήσαμε μέσα από τα εκατοσκέπαστα μονοπάτια του Αχιλλέα προς τα χωριά Μαυρίλο, κατόπιν στο Νεοχώρι και από εκεί στα Πιτσιωτά, το Περίβλεπτο και το Δίκαστρο όπου και μείναμε αρκετή ώρα και επισκεφθήκαμε και το ωραίο λαογραφικό μουσείο του χωριού. Από το Δίκαστρο είχε απομείνει το τελευταίο κομμάτι του άθλου και μετά την ωραία διαδρομή δίπλα στον Σπερχειό, καταλήξαμε στον Άγιο Γεώργιο, μπροστά στον Άγιο Γεώργιο όπου μας περίμεναν οι τοπικές αρχές και οι χωριανοί και μετά την μικρή γιορτή και την απονομή των μεταλλίων και των αναμνηστικών διπλωμάτων δώσαμε ραντεβού για τον 4^ο Άθλο του χρόνου πάλι στα βουνά της Ρούμελης σε άλλη διαδρομή.

Και για να μη λέμε πως ήμουνα συνέχεια με τα αυτοκίνητα συνοδείας…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το υλικό (φωτογραφικό και σημειώσεις) από τον 3^ο Άθλο στα βουνά της Ρούμελης είναι τεράστιο και θέλει πολύ χρόνο για να μπορέσει να δημοσιευθεί. Γι’ αυτό σήμερα βλέπετε μόνο δυο φωτογραφίες, από το ξεκίνημα στις Ράχες Τυμφρηστού και τον τερματισμό στον Άγιο Γεώργιο. Τις επόμενες ημέρες και αφού επεξεργαστώ το υλικό θα υπάρξουν και άλλες ενδιαφέρουσες δημοσιεύσεις με στοιχεία για την κάθε διαδρομή, στιγμιότυπα από τον Άθλο και τον αγώνα των αθλητών αλλά και των διοργανωτών.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 09092015

ΔΥΟ ΨΗΛΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

Βρήκα επιτέλους ένα ποδήλατο στα μέτρα μου!!!

Έτυχε χθες το απόγευμα να κατηφορίσω προς το Μοναστηράκι και αφού τέλειωσα ότι είχα να κάνω, έκατσα με κάποιους φίλους που βρήκα να φιλοσοφούν τα πράγματα έξω από κάποια παλαιοπωλεία, στο πεζοδρόμιο της Ερμού, το λεγόμενο και «Ακαδημία της Ερμού».

Η κουβέντα με τον Γρηγόρη Κοντράρο, παλαιοπώλη στην Ερμού 115, λίγο πριν από το Θησείο, που στράφηκε  γύρω από τις απόψεις του για τα παγκόσμια αλλά και τα ντόπια ζητήματα, κατέληξε και στα ψηλά ποδήλατα που είχε μεταξύ άλλων ποδηλάτων και πάσης φύσεως και ποικιλίας χρήσης αντικειμένων στο δρόμο να τα βλέπουν οι ενδιαφερόμενοι οι οποίοι δεν ήταν και λίγοι, καθώς αυτού του είδους τα ποδήλατα σπανίζουν και απαντώνται μόνο σε συλλογές. Τα πήρε από κάποιο αμερικανό λάτρη των ποδηλάτων που έφυγε από την Ελλάδα, μου είπε, είναι δανέζικης κατασκευής και όντως σπάνια μου και γι’ αυτό επιθυμεί, όποιος τα αγοράσει να τα προσέξει γιατί δεν βρίσκονται εύκολα αυτά πια.

Μνημεία της ποδηλασίας, τα ποδήλατα που είδα χθες στην Ερμού...

Δεν ξέρω ποιος μερακλής θα τα πάρει, αλλά καθώς μου άρεσαν κι εμένα, ζήτησα από τους βοηθούς του, Αλή από το Πακιστάν και Αναστάση από την Αφρική να τα κρατήσουν να τα φωτογραφήσω να τα θυμάμαι και με την ευκαιρία,πήρα κι εγώ μια πόζα με ένα από αυτά. Το ψηλότερο που ήταν και πιο εντυπωσιακό, αναλογιζόμενος βέβαια πως αν τύχαινε και καβαλλούσα μια στιγμή ένα τέτοιο, μετά από τα λίγα μέτρα που θα κατάφερνα να ισορροπήσω, αμέσως μετά θα κατέληγα στο ορθοπεδικό χειρουργείο δια τα περαιτέρω…

ΑΘΗΝΑ, 01102013

ΑΠΟ ΤΗ «ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ» ΦΥΓΑΜΕ ΠΕΖΗ…

 

Τώρα τι γυρεύει ένας φανατικός οδοιπόρος και ένας αμετανόητος περιπατητής, των βουνών, των κάμπων, των νησιών και της πόλης στο «Φεστιβά των Ποδηλάτων», σήμερα στον Τεχνοχώρο του Δήμου Αθηναίων, δεν είναι δα και κάτι παράξενο αφού πολλοί φίλοι και ιδιαίτερα από την Καρδίτσα είναι ποδηλάτες και μάλιστα πέρσι το καλοκαίρι τους ακολούθησα στη διάσχιση των Κεντρικών Αγράφων από τη θέση του συνοδηγού σε ένα αυτοκίνητο και ομολογώ πως ένοιωθα λιγάκι άβολα που δεν ήμουν μαζί τους.

Τέλος πάντων, εκεί σκέφτηκα πως μπορώ να αποκτήσω κι εγώ ποδήλατο να κινούμαι και κατά καιρούς περνούσε από το μυαλό μου αυτή η ευγενής σκέψη, αλλά γρήγορα εξατμίζονταν λόγω αναβλητικότητας και φυσικά του κόστους που απαιτείται να πάρω ένα ποδήλατο βουνού. Χώρια που σκεφτόμουν ότι αν ήθελα να πάρω ένα μονοπάτι και να πάω από άλλη μεριά στο βουνό, τι θα το έκανα;  Που θα το άφηνα και πως θα το κουβαλούσα;

Παρ’ αυτά ξεκίνησα σήμερα με την Άρτεμη να πάμε μια βόλτα στον Τεχνοχώρο του Δήμου Αθηναίων όπου γίνονταν το “ATHENS BIKE FESTIVAL” να δούμε τι γίνονταν και να περάσει η ώρα μας μαζί με ανθρώπους που αγαπάνε το ποδήλατο, είτε να κινούνται με αυτό να πάνε στη δουλειά τους, όπως για παράδειγμα στην Καρδίτσα και στον κάμπο της Θεσσαλίας και σε άλλες περιοχές που δεν έχουν μεγάλες υψομετρικές διαφορές στο έδαφός τους, είτε να το χρησιμοποιούν στην πόλη να μετακινούνται και να αθλούνται και καμιά φορά να περνάνε καβάλα και με πολύ θράσος, ανάμεσα από τα τραπέζια των καφενείων.

Και τι δεν είδαμε εκεί! Χιλιάδες ποδήλατα όλων των κατηγοριών για κάθε βαλάντιο και ειδικά τα φουσκωμένα καθώς και απίστευτα αξεσουάρ, τόσο για το ποδήλατο, όσο και για τον ποδηλάτη. Με μια μέτρια εκτίμηση που έκανα, νομίζω πως περισσότερο κοστίζουν κάποια ρούχα, παπούτσια, κράνη και άλλα που φορά ο ποδηλάτης παρά το ίδιο το ποδήλατο. Τα λέω αυτά γιατί απ’ ότι θυμάμαι στον Άγιο Γεώργιο Τυμφρηστού που έβγαλα το Γυμνάσιο και ήταν λίγο κατάλληλος ο τόπος και νοικιάζαμε ποδήλατα από το σφαιριστήριο του Θαλή Παππά, το μόνο αξεσουάρ που χρειάζονταν ο ποδηλάτης ήταν ένα λαστιχάκι να μη του τραβήξει και του κόψει η αλυσίδα το παντελόνι. Κι ακόμη, εκείνα τα παλιά ποδήλατα, δεν χρειάζονταν κλειδαριές ασφαλείας γιατί κανένας δεν τολμούσε να τα κλέψει αφού θα μπορούσαν να τον εντοπίσουν αμέσως.

 

Χαζέψαμε αρκετή ώρα τα ποδήλατα, τα αξεσουάρ και τον κόσμο που ήταν μέσα στη χαρά και ήταν οι περισσότεροι ντυμένοι με ρούχα ποδηλατών και πήραμε ελαφρωμένοι και οι δυο τον πεζόδρομο της Ερμού να βγούμε στην Αδριανού, στους «Διόσκουρους» να πιούμε καφέ και σαν να ήμασταν συννεοημένοι, κάναμε την ίδια σκέψη. Που να το παρκάρουμε;

ΑΘΗΝΑ, 22092013