ΤΑ ΑΓΡΙΜΙΑ ΑΦΑΝΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΧΕΛΩΝΕΣ

Ραντεβού στο μονοπάτι για συζήτηση...

Από τα πλάσματα που ζουν το καλοκαίρι κάτω από τις φτέρες είναι και οι χελώνες και στο  υπόστρωμα που δημιουργούν όταν ξεραίνονται κοιμούνται το χειμώνα. Κάτω από τις φτέρες βρίσκουν χλωρή τροφή και επί πλέον κρύβονται από τους εχθρούς τους.

Στα χωράφια του χωριού παλιότερα κινούνταν πολλές χελώνες. Καταλαβαίναμε από τα σπασμένα τσόφλια που είχαν κάνει τις φωλιές τους καθώς και χελωνάκια τα οποία δεν πείραζε κανένας, όπως άλλωστε και τις μεγάλες. Κατά κάποιο τρόπο ήταν ένα προστατευόμενο είδος και μάλλον αδιάφορο αφού δεν έκανε ζημιές στα μποστάνια.

Η μάνα μου, ενενήντα χρονών σήμερα και η οποία έζησε όλα τα χρόνια της στο ύπαιθρο και συνεχίζει ακόμη να περπατάει στα παρατημένα χωράφια, μεταξύ άλλων παρατήρησε ότι τα τελευταία χρόνια έχουν λιγοστέψει πολύ οι χελώνες ενώ δεν έχει δει κανένα χελωνάκι. Αντιθέτως, βλέπει όλες τις φωλιές που έκαναν στο χωράφι κατεστραμμένες και τα σπασμένα τσόφλια δείχνουν πως δεν βγήκε από αυτά κανένα ζωντανό.

Το γεγονός αποδίδει στην υπερβολική αύξηση των αλεπούδων καθώς και των κουναβιών που δεν βρίσκουν τροφή και ρημάζουν τις φωλιές από τις χελώνες. Παλιότερα, λέει, ήταν τα χωράφια γεμάτα κόσμο και παντού τριγύριζαν σκυλιά, πράγμα που τις κρατούσε σε απόσταση και φυσικά σε μικρό αριθμό. Τώρα που τίποτα δεν τις απειλεί, σαρώνουν τόπο και δεν αφήνουν τίποτα αφάγωτο. Έτσι δικαιολογεί την μείωση του αριθμού των χελωνών αλλά και των σχατζόχοιρων που έχουν την μοίρα από τις λιμασμένες αλεπούδες.

«Σε λίγα χρόνια δεν θα ακούς τίποτα στο χωράφι» λέει και στεναχωριέται γιατί οι χελώνες ήταν γι’ αυτή μια συντροφιά και το σούρσιμό τους ανάμεσα στα χόρτα και τις φτέρες, την έδιναν την εντύπωση πως δεν ήταν μόνη στις δουλειές που έκανε στο ύπαιθρο. Με τον τρόπο της η κυρά Κούλα σχολιάζει την σκληρή πραγματικότητα στην έρημη ελληνική ύπαιθρο όπου χωρίς τον άνθρωπο, το άγριο επιστρέφει όλο και πιο δυναμικά.

ΥΓ. Όταν πριν από λίγες ημέρες τις είπα πως είδα τρεις χελώνες στο χωράφι, απόρησε. Πείστηκε όταν τις είδε στις φωτογραφίες και κατάλαβε πως έκανα και μια σκηνοθεσία. Της ομολόγησα πως ναι, έβαλα το χεράκι μου να φανούν σαν μια συντροφιά. Είχα βρει πρώτα τις δυο δίπλα στο μονοπάτι και μάλλον διέκοψα τον ερωτικό τους οίστρο και άκουσα την τρίτη να περπατάει πιο πέρα. Την πήρα και την έβαλα δίπλα στις άλλες δυο με τρόπο ώστε να φαίνεται πως συζητάνε αλλά ούτε ένα κλικ δεν μου επέτρεψαν να κάνω όπως ήθελα. Φαίνεται πως θύμωσαν που τους χάλασα τη βόλτα και δεν κρατιόντουσαν να φύγουν…    

ΑΘΗΝΑ, 29062019. 

ΟΙ ΧΕΡΣΑΙΕΣ ΧΕΛΩΝΕΣ ΔΕΝ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ…

Πολύ λίγα γνωρίζω για την ερωτική ζωή των χερσαίων χελωνών και αυτά περισσότερο από πείρας καθώς όλα τα χρόνια μου, μέχρι τότε που πήγα στο στρατό και λίγους μήνες μετά έζησα στα χωράφια, τις εξοχές και τα δάση του χωριού μου. Όλοι καταλαβαίναμε τότε πως ήταν η περίοδος αναπαραγωγής από τους πνιχτά σκουξίματα που ακούγονταν μέσα στα χόρτα και από τις χτυπήματα των κελυφών τους , ιδιαίτερα όταν η θηλυκή βαριά χελώνα δεν είχε τις ίδιες διαθέσεις με την αρσενική και προσπαθούσε να αποφύγει τη επαφή. Τότε πραγματικά αυτή γίνονταν λαγός και έτρεχε με πολλαπλάσια ταχύτητα από το κανονικό, αλλά η αρσενική, η οποία είναι πάντα στο μισό σχεδόν μέγεθος από τη θηλυκή και οπωσδήποτε περισσότερο ευέλικτη, δύσκολα κατάφερνε να σκαρφαλώσει πάνω, συνεχώς γλιστρούσε κι έτσι προκαλούνταν οι ξηροί θόρυβοι από τη σύγκρουση των δυο κελυφών.

Η στιγμή δε που θα μπορούσε να γίνει κάτι, ήταν μόνο αν η θηλυκή έβρισκε ένα εμπόδιο που δεν μπορούσε να περάσει κι έτσι παγιδευμένη ήταν εύκολο στη αρσενική να επιτελέσει το έργο της. Το κακό ήταν που ενώ ξέραμε πως κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, όσες φορές προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε την αρσενική, κρατώντας με τα πόδια μας τη θηλυκή ή την καθηλώναμε με ένα ξύλο, χώνονταν και οι δυο στο καβούκι τους και σταματούσαν κάθε δραστηριότητα γιατί φαίνεται δεν ήθελαν θεατές σε αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές τους. Το ίδιο είχε ξεκινήσει να κάνουν και χθες το μεσημέρι οι δυο χελώνες, αλλά παραλίγο να γίνουν αλοιφή πριν κάνουν τίποτα γιατί η θηλυκή που πάντα προπορεύεται μπήκε χωρίς να νοιάζεται καθόλου για τα αυτοκίνητα στο δημόσιο δρόμο λίγο πριν από το χωριό. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 23052017

CASTING ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΥΦΗ ΧΕΛΩΝΑ…

Ο Σωτήρης έμεινε να κυκλοφορεί στα χωράφια στο χωριό και ποτέ δεν θα γνωρίσει τα Πατήσια...

Πνιγμένος κυριολεκτικά από τις υποχρεώσεις της αγροτικής ζωής, τόσο που ούτε στο καφενείο δεν πάω αυτές τις ημέρες, προλαβαίνω εντούτοις και παρακολουθώ και την κατάσταση των άγριων ζώων που συναντώ ή βλέπω τα ίχνη τους. Ζώα όπως ασβοί, αλεπούδες, κουνάβια, δεκάδες ποντίκια της γης και των κλαριών, φίδια σε μεγάλη ποικιλία και σαύρες, πουλιά διάφορα, από γεράκια ως σπουργίτια δίνουν ακόμη ένα άλλο τόνο στη ζωή της υπαίθρου του χωριού μου και νομίζω πως η παρουσία μου όλη την ημέρα στο χωράφι τα ενθουσιάζει καθώς είχαν χρόνια να δουν αυτό το φαινόμενο.

Δεν με απασχολούν ιδιαίτερα αλλά προσέχω κυρίως τα φίδια μη και πατήσω κανένα ενώ έχω και κάτι απωθημένα με τα κουνάβια γιατί έφαγαν μια κλώσα της μάνας μου. Τα μόνα ζώα που προσέχω ιδιαίτερα και μπορώ βεβαίως λόγω της βραδύτητας στην κίνησή τους είναι οι χελώνες και τούτο γιατί έχω αναλάβει να βρω μια θηλυκή να ζευγαρώσει με μια αρσενική χελώνα που έχει στην αυλή της στα Πατήσια. Έτσι κάθε χελώνα που βρίσκω την πιάνω και τη γυρίζω ανάποδα να δω αν το «πάτωμα» του κελύφους της έχει ένα βαθούλωμα το οποίο για πρακτικούς λόγους (να μη γλιστράει η αρσενική χελώνα πάνω στη θηλυκή) χαρακτηρίζει τις αρσενικές και τις βοηθάει στην διαιώνιση του είδους.

Οι αρσενικές χελώνες είναι συνήθως μικρότερες από τις θηλυκές και στο κάτω μέρος τους κελύφους τους έχουν ένα βαθούλωμα που τους είναι χρήσιμο στις συνευρέσεις τους…

Σήμερα λοιπόν έπιασα την πρώτη και μου βγήκε αρσενική οπότε την άφησα πάλι ελεύθερη και δεν αποκλείεται τώρα που γνωριστήκαμε -Σωτήρη τον βάφτισα λόγω και της ημέρας – να τα ξαναπούμε και να τον κεράσω και κανένα φρέσκο κηπευτικό από τον μπαξέ της μάνας μου. Χώρια δε που μου ήρθε η ιδέα, αντί να ψάχνω για θηλυκές χελώνες στο Βελούχι, να πάρω τον αρσενικό που ζει στη αυλή της Έλενας και να τον αμολήσω στα χωράφια να βρει όσες θηλυκές θέλει και να αποκατασταθεί εδώ στα ορεινά… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 06082015