ΤΙ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ;

Φαντάζομαι ότι θα ήθελε να εμποδίσει την καταστροφή κάποιων  στοιχείων της πόλης από τους νεοβάνδαλους (μπαχαλάκηδες και λοιπές σκοτεινές δυνάμεις). Κι αυτός και πολλοί άλλοι φαντάζομαι θα ήθελαν να μπουν μπροστά και να πιάσουν έναν από αυτούς που με τα σφυράκια λίανιζαν τα μάρμαρα της πόλης και να τον σπάσουν στο ξύλο αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα μπροστά στην τυφλή βία που ήθελε το γνωστό και ιδιαίτερα βλακώδες παιχνίδι «μπάτσοι - κουκουλοφόροι» οι συνέπειες του οποίου είναι πλέον καταφανείς και μη ανατρέψιμες. Δεν μπορούσε κανείς να κάνει κάτι εκείνη τη στιγμή.

Αυτός όμως, ο άγνωστος για μένα που πολύ θα επιθυμούσα να γνωρίσω, ο οποίος ως δείχνουν τα πράγματα ήξερε καταλεπτώς κάθε γωνιά της πόλης και το ζηλέυω γι’ αυτό, κάθησε τις τελευταίες ημέρες αι με μια πορτοκαλί μπογιά (Highlighiting   Marker) σημείωσε τι λείπει από κάθε κικλίδωμα, από κάθε σκαλοπάτι, από κάθε πεζούλι στο κέντρο της πόλης. Δεν γνωρίζω το λόγο που το έκανε αυτό, αλλά πιστεύω πς βλέποντας το έργο του κάποιοι συμπολίτες μας, αρμόδιοι ή όχι, να συνειδητοποιήσουν τι λείπει από την πόλη τα τελευταία χρόνια και να αναλογιστούν για ποιο τελικά λόγο έγιναν όλα αυτά και σε ποια χωματερή κατέληξαν…

 

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο ΕΠΑΙΤΗΣ ΣΤΗ ΣΤΑΔΙΟΥ;

Τον βλέπω κάθε μέρα στη Σταδίου (στην είσοδο του κλειστού καταστήματος «ΑΚΡΟΝ»,από τα πρώτα της Αθήνας που λύγισε η κρίση) να απλώνει πάνω σε ένα χαρτοκούτι το πλαστικό κυπελλάκι και να περιμένει να πέσει μέσα κανένα ψιλό από τους περαστικούς. Ανάλογα με την περίπτωση,ο επαίτης που έχει πάρει τη θέση η οποία πρέπει να είναι από τις πιο ακριβές στην πιάτσα της επαιτείας στην Αθήνα, έχει μπροστά του και ένα χαρτόνι που γράφει τα σχετικά με την κατάστασή του,σε κάποια μεικτή γλώσσα βαλκανικών με ελληνικά. Αυτό γίνεται κάθε μέρα αλλα χθες,τον είδα αντί να έχει το κυπελάκι πάνω στο χαρτοκούτι, να το έχει ακουμπήσει πάνω στον τόμο «Ο Μέγας Πέτρος» του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα ο οποίος ήταν στηριγμένος πάνω και άλλα σχετικά βίβλια. Πως έφτασαν εκεί τα βιβλία, δεν μπόρεσα να μάθω γιατί λόγω της πορείας είχε αφήσει το μαγαζί στον αυτόματο εισπράκοτορα αλλά πιστεύω πως κάποιος άλλος τα βρήκε στα σκουπίδια και τα ακούμπησε εκεί για να μην τα χάσει και ο επαίτης τα χρησιμοποίησε όπως τον βόλευε…

ΑΘΗΝΑ, 21022013

 

ΕΦΥΓΕ Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΟΝΙΑΣ,

Είναι μέσα στη ζωή των ανθρώπων, να πετάνε οι τρανώτεροι στον ουρανό κάποια μέρα κι έτσι να προχωράνε οι επόμενοι να γεμίσουν το κενό που τους αφήνουν μέχρι να έρθει κι αυτών η σειρά τους και τούτο θα γίνεται στον αιώνα τον άπαντα ή ως το τέλος της ζωής….

Είναι λοιπόν αναμενόμενο να φεύγουν οι τρανώτεροι και η απουσία τους να δημιουργεί αυτή την αίσθηση του λίγου έως ελάχιστου πένθους , όχι βέβαια από έλλειψη τιμής ή άλλα συναισθήματα, αλλά γιατί το πλήρωμα του χρόνου για τον εκλειπόντα, αποτιμάται ως κεφάλαιο ζωής και σελίδες ιστορίας όχι μόνο του ιδίου, αλλά ολόκληρης της κοινότητας που αυτός έζησε από την ημέρα που γεννήθηκε έως την ημέρα που έκλεισε τα μάτια του.

Ο λόγος για την Βαγγέλη Μπόνια,τον αειθαλή μπάρμπα Βαγγέλη όπως τον ξέραμε όλοι στην Ανατολική και τη Δυτική Φραγκίστα και γενικά σε όλη την κεντρική Ευρυτανία, ο οποίος ξεψύχησε προχθές από το χωριό του σε ηλικία 97 χρονών και μάλιστα μέχρι την τελευταία στιγμή από τότε που χήρεψε από την Αρετή μπορούσε να αυτοεξυπηρετείται και γι’ αυτό έμεινε (και από πείσμα βεβαίως) μόνος του στο χωριό και δεν ήθελε να ακούσει τίποτα από τα παιδιά του να πάει στο Καρπενήσι και στο γηροκομείο. 

Έτσι, εκεί δίπλα στο τζάκι του σπιτιού του τον βρήκε ο θάνατος και η απώλειά του έγινε η αφορμή να ξαναπεράσει από τη μνήμη και τις κουβέντες όλων η ιστορία ενός ανθρώπου από εκείνους που ποτέ δεν εγκατέλειψαν το χωριό τους, τον τίμησαν με τη δουλειά τους και τον υπερασπίστηκαν σαν αυτός βρέθηκε στον κυκλώνα των πολεμικών γεγονότων στην Αλβανία και κατόπιν στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης και στον Εμφύλιο.

Ένας από αυτούς ήταν ο Βαγγέλης Μπόνιας, που έφυγε προχθές. Αγωνιστής της ζωής και της προκοπής που μας άφησε ως παρακαταθήκη ένα σπουδαίο δίδαγμα. Ότι ξεχωριστό τον έκανε, η δύναμη που αντλούσε ακόμα και στα πικρά του εμφυλίου χρόνια, από τον τόπο του. Ας είναι ελαφρά η γη της Ευρυτανίας που από σήμερα τον σκεπάζει…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Περισσότερα για τον Βαγγέλη Μπόνια καθώς και τους περισσότερους ανθρώπους που γνώρισα στην Ευρυτανία τα τελευταία 20 χρόνια, θα διαβάσετε σε μια μεγάλη αφιερωματική έκδοση που θα έχετε στα χέρια σας ως το τέλος του χρόνου. Μετά από μια δική μου περιπέτεια με την καρδιά προσφάτως, το πήρα απόφαση να τα τελειώσω όλα αυτά τα πράγματα για να μη

Αθήνα,20022013

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΜΙΑΣ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ

 

Ακούω, βλέπω και διαβάζω για τη σύλληψη των τεσσάρων ενόπλων για τη ληστεία τραπεζών στο Βελβενδό, τα όσα ακολούθησαν και τις αντιδράσεις ένθεν κακείθεν και δεν ξέρω τι να πω και τι να μολογήσω που έλεγαν παλιά στα χωριά μας..

Θα ήταν μακρά κουβέντα να πω κι εγώ τα δικά μου αλλά περιορίζομαι στην αναφορά ενός μόνο περιστατικού που μου διηγήθηκαν πρόσφατα και είναι χαρακτηριστικό μιας εποχής που τα πράγματα δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου καλά για την Ελλάδα και αν δεν υπήρχε η δέουσα αντιμετώπιση και η συνέπεια απέναντι στους νόμους και τους κανόνες, θα πήγαιναν χαμένοι και οι αγώνες και οι θυσίες του κόσμου.

Η περίπτωση αφορά την πάταξη της ζωοκλοπής κατά τα χρόνια της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης γιατί η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο με τους ντόπιους κατσαπλιάδες που βρήκαν ευκαιρία να ρημάξουν τον πενόμενο κόσμο της υπαίθρου. Σημειώνεται δε πως οι αποφάσεις λαμβάνονταν από λαϊκά δικαστήρια που λειτουργούσαν στα χωριά και ο παραβάτης ενδέχετο να ήταν συγγενής των λαϊκών δικαστών αλλά δεν υπήρχαν εξαιρέσεις και η απόφαση ήταν σεβαστή από όλους.

Ο (Γ.Μ.)λοιπόν από ένα χωριό των Αγράφων που ήταν γνωστός ζωοκλέφτης και το παινεύονταν μάλιστα ειδοποίηθηκε πως έπρεπε να κόψει την επιβλαβή συνήθεια. Αυτός δεν έδωσε σημασία και συνέχισε. Ξαναειδοποιήθηκε πιο αυστηρά την επόμενη φορά που μαθεύτηκε πως έκλεψε μια γίδα αλλά αυτός τίποτα. Την τρίτη φορά όμως τα πράγματα δεν είχαν περιθώρια και συνελήφθη από άνδρες του ΕΛΑΣ.
 

Μετά την απόφαση του λαϊκού δικαστηρίου και επειδή δεν ήθελαν να τον χαλάσουν (ναι εκτέλεση ήταν η τιμωρία της ζωοοκλοπής αν συνέχιζε ο δράστης) μέσα στο χωριό του, τον υποχρέωσαν να μεταφέρει μια επιστολή σε κάποια άλλη μονάδα ανταρτών, κάπου μακρύτερα. Ο (Γ.Μ.) δεν ήξερε να διαβάζει, αλλά όμως ήξεραν αυτοί που ηταν αποδέκτες της επιστολής και μόλις είδαν το περιεχόμενό της προχώρησαν στην εντολή ή όποια δεν ήταν παρά δυο λόγια: «Να τον κοντήνεται…».
 

Από την εκτέλεση του (γ.μ.). και στο εξής και για πολλά χρόνια κατόπν δεν σημειώθηκε κανένα κρούσμα ζωοκλοπής σε αυτή την περιοχή λένε όσοι θυμούνται την ιστορία.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ιστορία είναι πραγματική και περισσότερα θα διαβάσετε στο βιβλίο μου «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων» που κυκλοφορεί μέσα στο μήνα και η φωτογραφία συμβολική, για να φανταστούμε πως μπορεί να είναι τα πράγματα όταν τα σκυλιά παίζουν σωστό ρόλο…)

ΠΩΣ ΒΡΗΚΑ 10 ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ

 

Είχα οργανώσει από τα μέσα του Δεκεμβρίου, να βγω, την παραμονή των Χριστουγέννων στα πέριξ και να πω, με προφανή σκοπό που δεν είναι της στιγμής να αναλυθεί, τα κάλαντα σε διάφορα στέκια και σε καταστήματα γνωστών. Για τούτο μάλιστα είχα κάνει και αρκετές ώρες ακρόαση διάφορων «κλέφτικων» τκαι άλλων τραγουδιών με σχετικό νόημα και προπονήθηκα αρκετά ώστε να καταφέρνω να ψέλνω τον «πλάγιο» και να πιάνουν αμέσως το νόημα οι νοικοκυραίοι!

Έτσι λοιπόν είχα προγραμματίσει, αλλά νωρίς το απόγευμα της προηγουμένης από την παραμονή ημέρας, με με κατέλαβε εντελώς το πνεύμα των Χριστουγέννων και έπιασα να κάνω διάφορα οικιακά και στόλισα μάλιστα το σπίτι με λίγα κλαδιά ου, (αρκουδοπούρναρο η λάρος στα ελληνικά). Όταν βέβαια λέμε οικιακά, μη πάει το μυαλό σας σε τίποτα λεπτοδουλειές και τα τοιαύτα. Έκανα αυτά που πρέπει να γίνονται συστηματικά στο σπίτι και περισσότερο ασχολήθηκα με την τακτοποίηση του γραφείου, τη φροντίδα των υπολογιστών και των άλλων σχετικών εργαλείων και όπως πάντα, το ανακάτεμα χωρίς νόημα κάποιων χαρτιών από τους φακέλλους.

Εκεί λοιπόν, σε ένα ξεχασμένο κουτί ανακάλυψα ένα κιτρινισμένο φάκελο με αποστολέα τον αείμνηστο Παναγιώτη Κωστοπαναγιώτη και ημερομηνία, 14 Δεκεμβρίου 1997, εποχή που ήμουν υπεύθυνος της επικοινωνίας της Ελευθεροτυπίας με τους αναγνώστες της και επιμελούμουν τη στήλη της αλληλογραφίας. Μια εποχή που τα πράγματα ήταν στο κορύφωμα της οικονομικής φούσκας τις οποίες τις συνέπειες πληρώνουμε ακριβά τώρα.

Ο Παναγιώτης Κωστοπαναγιώτης ήταν ένας ευπατρίδης Ευρυτάνας ο οποίος εκείνη την εποχή, ο πρόεδρος της Ένωσης Ευρυτάνων Αμερικής «Το Βελούχι» έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για την γενέτειρα Ευρυτανία και ο οποίος μου έστειλνε διάφορα υλικά από τις δραστηριότητες των αποδήμων Ευρυτάνων στις ΗΠΑ και ήταν για μένα μια καλή πηγή για την στήλη «Μικρές Πατρίδες» που είχα ήδη φτιάξει και δημοσίευα συχνά στην εφημερίδα.

Ξανάπιασα αυτό το φάκελο στα χέρια μου θέλοντας να διαβάσω πάλι το γράμμα του και να μεταφερθώ νοερά πίσω στο κλίμα εκείνης της εποχής, για μένα, την Ευρυτανία και φυσικά την εφημερίδα που ευημερούσε και μαζί της όλοι σχεδόν οι εργαζόμενοι. Βγάζοντας το γράμμα, είδα πως μέσα στο φακελο υπήρχε ένα χαρτονόμισμα των δέκα δολλαρίων, κάτι που τότε μου είχε διαφύγει! Συγκινήθηκα γιατί ήξερα πως ο Παναγιώτης ήθελε με αυτό τον τρόπο να κάνει ένα κέρασμα για τις γιορτές και στεναχωρέθηκα που δεν το κατάλαβα τότε να τον ευχαριστήσω ή να του το πω όταν τον συνάντησα το επόμενο καλοκαίρι στο Καρπενήσι. Ήταν μια χειρονομία που θα μπορούσε να θεωρηθεί κάπως παρεξηγημένη και από τις δυο πλευρές, αλλά όποιος τον ήξερε ποτέ δεν θα πίστευε ότι το έκανε για κάποιο λόγο που περιείχε το ελάχιστο έστω ίχνος υστεροβουλίας.

Τέλος πάντων, έφερα στη μνήμη μου την αρχοντιά του, θυμήθηκα τις κουβέντες που κάναμε μαζί και τις θέσεις που έπαιρνε στα ευρυτανικά ανταμώματα και συνέδρια και του έστειλα εκεί πάνω που βρίσκεται, στον ουρανό της Ευρυτανίας και μας παρακολουθεί, ένα ευχαριστώ, μετά από 15 χρόνια για το κέρασμα που μου έκανε για τα Χριστούγεννα του 1998.

Η απρόοπτη όμως ανακάλυψη του δεκδόλλαρου σε ένα ξεχασμένο φάκελο, με έκανε να μην σηκωθώ το πρωί να βγω για τα κάλαντα καθώς το ζητούμενο είχε εξυπηρετηθεί προκαταβολικά πριν από 15 χρόνια και μάλιστα με πολύ ωραίο τρόπο. Έβαλα το χαρτονόμισμα στην τσέπη μου να κάνει παρέα με ένα των δέκα ευρώ και βγήκα πανάλαφρος στους δρόμους να δω την πόλη και περνώντας από την γκαλερί «Καπλανών» όπου ήταν η ωραία γιορτή των φίλων της ομάδας «ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ», παρακάλεσα την φίλη Εύη Κοντού, να με αποθανατίσει με το φακό της κρατώντας τα δολλάρια γιατί τέτοια πράγματα, δυστυχώς δεν συμβαίνουν κάθε μέρα…

ΑΘΗΝΑ Ο5012013

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΔΕΣ

Όλοι νομίζω γνωρίζουν ότι μου αρέσουν τα Άγραφα, τόσο από την πλευρά της Καρδίτσας όσο κι εκείνα που γέρνουν προς την Ευρυτανία και τον Αχελώο. Όντως, είναι τα βουνά που μου αρέσει περισσότερο να περπατάω, να γνωρίζω τα κρυφά τους μέρη και να μιλάω με τους ανθρώπους που συναντώ στα χωριά και στις εξοχές, να τους κάνω φίλους και να διατηρώ μαζί τους μια καλή επικοινωνία.

Εκτός από τα βουνά των Αγράφων όμως, μου αρέσει και ο κάμπος της Καρδίτσας και πλατύτερα, ως τα Τρίκαλα και τη Λάρισα και ομολογώ πως τον ανακάλυψα μόλις πριν από λίγα χρόνια, το φθινόπωρο του 2009, σαν άρχιζα ένα έργο για τα ένθετα της εφημερίδας Έθνος και πρωτοπήγα στον Παλαμά, στο «1^ο Καραγκούνικο Αντάμωμα» όπου πήρα και το εισιτήριο να γνωρίσω τον κάμπο και τους ανθρώπους του, τους Καραγκούνηδες.

Ο άνθρωπος που με συνόδεψε τότε και με σύστησε σε πολλούς ανθρώπους με τους οποίους είχα μια εξαιρετική συνεργασία , ήταν ο Απόστολος Βασ. Φιρφιρής, πρόεδρος της Αμφικτυονίας των Θεσσαλών Καραγκούνηδων. Τον ακάματο Απόστολο, συνάντησα πριν από λίγες ημέρες στο καφενείο του Αλέξανδρου Μαγόπουλου στο κέντο της Καρδίτσα και μου αφιέρωσε τον τόμο των πρακτικών του συνεδρίου «Οι Καραγκούνηδες της Θεσσαλίας" που έγινε στον Παλαμά το τριήμερο 11-13 Σεπτεμβρίου 2009 και του οποίου μεγάλο μέρος παρακολούθησα κι εγώ και όσα άκουσα και είδα μου αποδείχτηκαν πολύτιμα για το έργο.

Το ίδιο πολύτιμο μπορεί να αποδειχθεί και για όποιον ενδιαφέρεται για να μάθει περισσότερα για τους Καραγκούνηδες, την ιστορία τους και φυσικά τον κάμπο της Θεσσαλίας. Γι’ αυτό μπορεί να απευθυνθεί στον Πολιτιστικό Οργανισμό Δήμου Παλαμά, στα τηλέφωνα 24410 29095, 24440 & 29096 για να το προμηθευτεί.

Με την ευκαιρία πρέπει να πω, πως εκείνο το έργο που ξεκίνησα για τους Καραγκούνηδες δεν πρόκοψε λόγω κρίσης αλλά μου έμεινε ένα πλούσιο υλικό που συγκέντρωσα το φθινόπωρο του 2009 σε απανωτές επισκέψεις μου στην Καρδίτσα, τον Παλαμά και σε άλλα χωριά του κάμπου και λέω, μόλις τελειώσω με αυτά που φτιάχνω τον τελευταίο καιρό για τα Άγραφα, να το βάλω πάλι μπροστά και όσο το επιτρέψουν οι καταστάσεις βέβαια, να το ολοκληρώσω και να κυκλοφορήσει ένα μικρό βιβλίο - αφιέρωμα στους Καραγκούνηδες.

ΑΘΗΝΑ, 05012013

 

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΙΣΤΟΡΙΑ...

Ο περσινός χρόνος, έκλεισε με μια από τις πιο σπουδαίες συναντήσεις που είχα ποτέ και η οποία έγινε στα πλαίσια της δημιουργίας του νέου μου βιβλίου με τίτλο «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων» και το οποίο ωριμάζει αυτές τις ημέρες στα άδυτα του υπολογιστή, ώστε να γίνει ακόμη καλύτερο, όπως λένε και για τα κρασιά ορισμένοι φίλοι…

Έτσι λοιπόν,το προτελευταίο απόγευμα πήγακαι συνάντησα σε ένα ίδρυμα του ΚΚΕ όπου φιλοξενούνται απόμαχοι μαχητές, την κυρία Αμαλία Χαλάτση η οποία είναι από τις τελευταίες μαχήτριες, αξιωματικός μάλιστα του ΔΣΕ, που πολέμησε στις τάξεις του Αρχηγείου Ρούμελης με τον περίφημο καπετάνιο Διαμαντή από το 1947 μέχρι τις τελευταίες ημέρες της συντριβής των ανταρτών τον Ιούνιο του 1949. Η Ιουλία συνελήφθη μέσα σε μια τραγική στιγμή για την οικογένειά της στο Στεφάνι, τη φοβερή πλαγιά απέναντι από το χωριό της Νεράιδα (Σπινάσα) Δολόπων, βασανίστηκε απάνθρωπα, σακατεύηκε σε όλο της τοκορμί, δικάστηκε με βαριά ποινή, νοσηλεύτηκε επί χρόνια φρουρούμενη και παρέμεινε στις φυλακές μέχρι το 1969 που ελεθευρώθηκε και άρχισε τη ζωή της χωρίς να την κυνηγάει (τουλάχιστον φανερά)κανένας.

Τι είπαμε; Δεν είναι του παρόντος να σας τα ανακοινώσω. Θα τα διαβάσετε σύντομα στις σελίδες του βιβλίου. Αυτό που έχει σημασία για μένα τούτη τη στιγμή και γι’ αυτό γράφω αυτές τις λίγες αράδες, ήταν ότι έστω για λίγες ώρες, βρέθηκα και δίπλα σε ένα μοναδικό άνθρωπο και ανάσανα τις στιγμές που αληθινά γράφεται η ιστορία. Μαζί της ήταν και μια άλλη αγωνίστρια, από τα χρόνια της ΕΠΟΝ αυτή μάλιστα, η κυρά Πηνελόπη Σίμου από τον Παλαμά Καρδίτσας (δεξιά στη φωτογραφία) και ομολογώ, ανυπομονώ πολύ να τις συναντήσω πάλι και να κουβεντιάσουμε για εκείνα τα χρόνια, για τη δύναμη που είχαν οι άνθρωποι να μάχονται και το πώς βεβαίως πλήρωσαν κατόπιν,τη δράση τους με ένα σωρό βάσανα.

ΑΘΗΝΑ, 02012013