ΤΑ ΛΙΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

 

Δεν μας έμειναν παρά μόνο εννιά μέρες ως τα Χριστούγεννα και η Αθήνα ζει μια ιδιότυπη εορταστική περίοδο, χαρακτηριστικό της οποίας είναι η λιτότητα σε κάθε τι που θα μπορούσε να δείξει ότι πάμε σε γιορτές όπου εκείνο που κυριαρχούσε ήταν η κατανάλωση - σε βαθμό υστερίας μάλιστα. Ήταν τότε που όποιος κυκλοφορούσε χωρίς καμιά τσάντα στα χέρια θεωρούνταν ύποπτος για την υπονόμευση του συστήματος της πλαστής ευμάρειας...

Σιγά-σιγά όμως και με την ευθύνη όλων μας φυσικά, φτάσαμε στο άλλο άκρο και όποιος πλέον κυκλοφορεί στο εμπορικό κέντρο της πόλης με μια έστω τσάντα από επώνυμα καταστήματα, θεωρείται πάλι ύποπτος - για άλλους λόγους τώρα και καθώς το έχουν καταλάβει όλοι, δεν θέλουν να στοχοποιούνται και έτσι τέτοιες εικόνες σπανίζουν. Τούτο φάνηκε πολύ καλά χθες, μια σπάνια για Δεκέμβριο μήνα ηλιόλουστη Κυριακή που άνοιξαν τα καταστήματα, κίνηση για την οποία υπήρξαν σοβαρές αντιρρήσεις από μέρος του εμπορικού κόσμου αλλά δεν δόθηκε συνέχεια με κινητοποιήσεις και άλλες αντιδράσεις.

Ανεξάρτητα από αυτό το γεγονός, πολλοί συμπολίτες μας και ιδιαίτερα αυτοί που έχουν μικρά παιδιά εκμεταλλεύτηκαν την ωραία ημέρα και τα περπάτησαν, εκτός από την πλατεία Συντάγματος που κατ’έθιμο στολίζεται εορταστικά και σε κάποιους από τους εμπορικούς δρόμους ως την Ερμού και την Αιόλου και να καταλήξουν κατόπιν στο Μοναστηράκι που χθες πλημμύρισε από κόσμο και τα ειδικά τα πολυπληθή γιαουρτάδικα με το πλαστικό πολύχρωμο προϊόν και τα σουβλατζίδικα έκαναν χρυσές δουλειές.

Βέβαια όταν λέμε καταστήματα στο εμπορικό κέντρο, αναφερόμαστε σε καταστήματα ρούχων κυρίως και παπουτσιών που ενδιαφέρουν μόνο τους μεγάλους ενώ τα παιχνιδάδικα που ενδιαφέρουν τα παιδιά (τζαμποειδή και τέτοια), για προφανείς λόγους  έχουν πιάσει τα προάστεια και λειτουργούν δίπλα σε μεγάλους δρόμους και πλατείες. Έτσι οι πιτσιρικαρία που οδηγήθηκε χθες στο κέντρο της Αθήνας δεν είχε άλλη επιλογή από το να χαζέψει το λιτό διάκοσμο της πλατείας και να περιμένει να νυχτώσει να δει φωτισμένο το καραβάκι και να περπατήσει τραβηγμένη από το χέρι στην Ερμού όπου απουσίαζαν όλα εκείνα τα θεάματα και οι τύποι που της έδιναν τα περασμένα χρόνια μια αίσθηση εορτών.

Ούτε οι μασκαρεμένοι ακίνητοι επαίτες από την Ευρώπη ήταν στημένοι πουθενά, ούτε μπάντες βαλκανίων μουσικών και ορχήστρες εντοπίων νεαρών έπαιζαν, ούτε ομάδες ανήλικων τσιγγάνων φαίνονταν πουθενά να γρατσουνάνε τα οργανάκια τους. Ακόμη και αυτοί που πουλάνε μπαλόνια ήταν πολύ λίγοι ενώ έλλειπαν από όλες τις γωνίες οι αλλοδαποί με τα τσόλια που πουλάνε διάφορα προϊόντα μαϊμούδες και συναφή. Τούτο μπορεί να οφείλεται στην παρουσία πολλών αστυνομικών στο κέντρο αλλά δεν αποκλείεται η οικονομική στενότητα που αντιμετωπίζει όλος ο κόσμος να αποθαρρύνει πολλούς να βγουν στο δρόμο για ένα μεροκάματο του ποδαριού όπως έκαναν τις άλλες χρονιές.

Σε γενικές γραμμές, η πόλη χθες γνώρισε μεγάλη κίνηση αλλά αμφιβάλλω αν τα ταμεία των καταστημάτων (πλην ορισμένων εξαιρέσεων βεβαίως) ζεστάθηκαν λιγάκι.Το γεγονός φαίνεται δεν ενδιαφέρει πλέον τους συμπολίτες μας που απελευθερωμένοι από τη δουλεία των εξόδων που έπρεπε να κάνουν για να περάσουν καλύτερα τις εορτές, απόλαυσαν μια ωραία κυριακάτικη βόλτα στο κέντρο της πόλης περπατώντας και κατά τη γνώμη μου, τιμώρησαν με τον τρόπο τους ολόκληρο το σύστημα που τους ήθελε να ξοδεύουν διαρκώς όλο και περισσότερα και να χάνουν έτσι το πραγματικό νόημα των εορτών…

-     Οι «Σημειώσεις του Ακτήμονα» για την εορταστική Αθήνα θα συνεχίσουν να δημοσιεύονται όλες τις ημέρες που θα ακολουθήσουν σαν μια προσπάθεια να φανούν οι αλλαγές που έχουν επέλθει μέσα στα τελευταία χρόνια στην πόλη και στη ζωή μας. 

ΑΘΗΝΑ, 16122013

ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟΛΙΔΙΑ…

Στο χωριό που γεννήθηκα, τη Μεγάλη Κάψη Τυμφρηστού, (το ωραιότερο, χωρίς αμφισβητήσεις χωριό στον κόσμο) χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σπίτι μας θυμάμαι ότι στολίσαμε για πρώτη φορά το 1965 και τούτο έγινε γιατί εκείνη τη χρονιά άρχισε για πρώτη φορά συστηματικά η κοπή μικρών ελάτων από τα δάση του Τυμφρηστού που προορίζονταν για τα ανθοπωλεία της Αθήνας και είπαμε να το κάνουμε κι εμείς αφού είχαμε ένα σωρό δέντρα γύρω μας και χρήματα φυσικά από την πώληση για να αγοράσουμε στολίδια…

Έτσι, δια της πλαγίας οδού μαζί με πολλά χρήματα για εκείνη την εποχή, μπήκε το έθιμο στη ζωή μας και σιγά- σιγά εξαπλώθηκε σε όλα τα χωριά και τελευταία έφτασε στο σημείο να κόβουν το καλύτερο δέντρο του δάσους για να το μεταφέρουν στην πλατεία και να το στολίσουν με διάφορες μπιχλιμπίδια, χρωματιστά μπαλόνια και πολλά, πολλά φωτάκια. Το ίδιο έκαναν και στα σπίτια και τα έβαζαν μάλιστα κοντά στα παράθυρα για να φαίνονται.

Η υπόθεση «χριστουγεννιάτικο δέντρο» για μένα ήταν τότε μια αδιάφορη υπόθεση κι έτσι συνέχισε και τα επόμενα χρόνια αλλά ποτέ δεν παρασύρθηκα να φωνάξω εναντίον των ανθρώπων που φέρνουν τέτοια δέντρα στην Αθήνα για να τα πουλήσουν γιατί ξέρω από πρώτο χέρι τον κόπο και την φροντίδα που δείχνουν για να τα μεγαλώσουν μέσα στα χωράφια τους και την αγωνία να βγάλουν ένα μικρό εισόδημα από αυτά. Το γεγονός πάντως ότι υπάρχουν (ακόμη και μέσα στην κρίση) πελάτες, δικαιώνει το έργο τους ικανοποιεί πολύ κόσμο έχει συνδέσει τα Χριστούγεννα με ένα στολισμένο δέντρο.

Σε γενικές γραμμές θέλω να πω πως δεν μου αρέσουν τα στολίδια πάνω στα δέντρα γιατί είναι από φυσικού τους όμορφα και πολύ περισσότερο αν βρίσκονται στη θέση τους στο δάσος ή όπου αλλού είναι φυτεμένα. Δεν μπορώ όμως πω σε κανέναν να μην στολίσει δέντρο γιατί απλά δεν θέλω να παρεμβαίνω στις προτιμήσεις και μάλιστα τις εορταστικές.

Δεν μπορώ όμως να μην πω ότι χθες είδα την πιο εορταστική εικόνα με ένα στολισμένο δέντρο μπροστά σε ένα όμορφο σπίτι, στο Γαλαξίδι που φημίζεται γιατί έχει καταφέρει να διατηρήσει στο ακέραιο σχεδόν το ύφος μιας νεοελληνικής πόλης. Το δέντρο αυτό ήταν μια πορτοκαλιά που οι καρποί της ήταν σαν τα αστέρια ενός καταπράσινου γαλαξία και η οποία ήταν προφυλαγμένη από τους περαστικούς με ένα ψηλό τοίχο και μέσα στον ίδιο κήπο ήταν και άλλα ξυνόδεντρα και ανάμεσά τους ξεχώριζε μια κατάφορτη από καρπό λεμονιά. Το ίδιο παρατήρησα πως συνέβαινε και στους περισσότερους κήπους και αυλές των σπιτιών στο Γαλαξίδι ενώ παράλληλα δεν είδα πουθενά στολισμένα έλατα ή άλλα τέτοια.

Αυτά τα δέντρα είναι κατά τη γνώμη μου, τα δέντρα που ταιριάζουν όχι μόνο στο Γαλαξίδι, αλλά και στην Αθήνα και σε οποιαδήποτε πόλη και χωριό της νότιας Ελλάδας που ευδοκιμούν τα εσπεριδοειδή τα οποία δεν απαιτούν κανένα ιδιαίτερο κόστος να ομορφήνουν περισσότερο ούτε και φως γιατί λάμπουν ακόμη και στο σκοτάδι. Έτσι γλιτώνουμε από τις φτηνές, περί στολισμού εμπνεύσεις δρόμων και πλατειών και φυσικά, γλυτώνουμε από τόνους σκουπιδιών που απαιτεί ο κατάναλωτικός διάκοσμος. Και το κυριότερο, έχουμε έτοιμο δέντρο και για τον επόμενο χρόνο κι αν δεν έχουμε, βάζουμε μπροστά να φυτέψουμε όσες περισσότερες νερατζιές μπορούμε σε δρόμους και πλατείες.

ΑΘΗΝΑ, 14122013

ΟΤΑΝ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΚΑΘΡΕΠΤΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΚΤΙΡΙΑ

 

Απ’ ποιά πλευρά του ορίζοντα  έρχεται ο «καιρός» στην Αττική, το βλέπει καλύτερα όποιος βρίσκεται σε υψηλό σημείο αλλά και όποιος πάλι περπατάει σε κάποιον από τους φαρδείς δρόμους της πόλης -όπως η Βασιλίσσης Σοφίας- μπορεί να το διαπιστώσει και βεβαίως αν το απέναντι κτίριο έχει καθαρά τζάμια και αυτά δεν σπάνε την επιφάνεια με πολλά χωρίσματα. Τούτο συμβαίνει με τη γυάλινη πρόσοψη ενός μεγάλου κτιρίου που βρίσκεται κοντά στη διασταύρωση της Βασιλίσσης Σοφίας με τη Φειδιππίδου το οποίο από τη θέση που βρίσκεται μπορούμε να δούμε τι καιρός έρχεται από τα δυτικά, από την Πάρνηθα και την Πεντέλη μεριά και συχνά γίνεται ένας ωραίος μεγάλος καθρέπτης που στην επιφάνειά της τρέχουν τα σύννεφα και καμιά φορά φωτίζεται στιγμιαία και από τις αστραπές που πέφτουν μακριά στον ορίζοντα. Τούτο μπορούν να δουν οι περαστικοί στο δρόμο, ενώ ωραία θέση ως αφορά την θέα στον καιρό, έχει όποιος το σπίτι του ή η δουλειά του βρίσκεται σε κάποιον από τους πάνω ορόφους της διπλανής πολυκατοικίας με τους κλασσικούς τοίχους…

10122013

«…ΤΩΝ ΟΙΚΙΩΝ ΗΜΩΝ ΕΜΠΙΜΠΡΑΜΕΝΩΝ»

 

Η οδός Σταδίου,από τα πρώτα χρόνια που ήρθα στην Αθήνα περί τα μέσα της δεκαετίας του ’70, υπήρξε ο μεγάλος δρόμος που με έβγαζε από τις γειτονιές που κατά καιρούς έμενα στην πόλη. Εξηγούμαι, όταν λέω πόλη, και τότε και τώρα για μένα είναι το τμήμα εκείνο της Αθήνας που απλώνεται κάτω από την προαναφερόμενη οδό μέχρι το Θησείο, την Ακρόπολη και την Πειραιώς, ήτοι το εμπορικό και ιστορικό κέντρο της πόλης.

Από την Σταδίου περνούσα όταν πρωτοδούλεψα σε κάτι εμπορικά καταστήματα υφασμάτων που ήταν στη Μητροπόλεως εκεί στα πρώτα χρόνια του ’80 και καθώς κινούμουν διαρκώς με ένα καρότσι έμαθα και κάθε τρύπα και γωνία του εμπορικού κέντρου. Από τη Σταδίου περνούσα κάθε μέρα στα μέσα εκείνης της δεκαετίας και πήγαινα στην «Ελευθεροτυπία» που τα γραφεία της ήταν στην Κολοκοτρώνη και μετά σαν κάποια φεγγάρια δούλεψα στο «Βήμα», στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Έτσι συνήθισα και από τότε και πέρα και δεν υπάρχει περίπτωση αν βγω από τα Εξάρχεια που κατοικώ, να μην περάσω έστω και για λίγα λεπτά από τη Σταδίου και μπορώ να πω πως τα τελευταία χρόνια έχω χάσει ελάχιστες στιγμές και γεγονότα από τον πιο αρχοντικό δρόμο της Αθήνας που στις μέρες μας κατάντησε ένας δρόμος χωρίς κίνηση γιατί λόγω της κρίσης,έκλεισαν όλα τα καταστήματα, ακόμη και κάποια από τα πιο ιστορικά της πόλης.

Δεν θα πω περισσότερα σήμερα, σε άλλο σημείωμα θα περιγράψω κάποιες σκηνές που έχω ζήσει στη Σταδίου,ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που έγινε η οδός που σημάδεψε τον λεγόμενο «αντιμνημονιακό αγώνα» και οι συνέπειες διακρίνονται ακόμη στις προσόψεις των κτιρίων ενώ για πάντα θα αναφέρεται σαν εφιάλτης της πόλης, ο τραγικός θάνατος των τριών ανθρώπων μέσα στην τράπεζα της ΜΑΡΦΙΝ στην πορεία της 5 Μαίου 2011, 

Με αφορμή λοιπόν την πρόσκληση της ομάδας «ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ» για τη συμμετοχή μου στην έκθεση φωτογραφίας που έχει θέμα την οδό Σταδίου και εγκαινιάζεται σήμερα το απόγευμα στις 20.30 στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24), διάλεξα μια φωτογραφία από τον εμπρησμό του «Αττικόν» στις 12 Φεβρουαρίου 2012. Έτσι θέλω με αυτόν τον τρόπο να σχολιάσω την καταστροφή ενός από τα τελευταία εναπομείναντα ιστορικά κτίρια της Αθήνας που εκτός που ομόρφαιναν τη Σταδίου, συνέχιζαν να είναι λειτουργικά και να δηλώνουν την χαμένη αρχοντιά της Αθήνας που πολλοί λένε πως την αγαπάνε και την νοιάζονται, αλλά τελικά είναι πολύ λίγοι όσοι το κάνουν με καρδιά και δύναμη ψυχής.  

ΑΘΗΝΑ, 05122013

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥΣ…

 

Έπρεπε να γίνει και αυτό, για να δώσουμε λίγη προσοχή και στα δέντρα της πόλης, σε αυτά που επιζούν στις λιποψυχισμένες δεντροστοιχίες των μεγάλων δρόμων και των λεωφόρων, εκείνα που κάνουν παρέα με άλλα ασθενικά σε πάρκα και πλατείες και σε εκείνα ακόμη που τολμούν να φυτρώσουν και να μεγαλώσουν μόνα τους σε άδεια οικόπεδα και σε άλλα έρημα σημεία και διασώζονται χάρη στην αντοχή τους και την απουσία κατσικιών.

Είναι μεγάλη η κουβέντα και γι΄αυτό θα σταθούμε μόνο στο άμοιρο δέντρο που έριξε χθές ο αέρας στη Σταδίου και ευτυχώς δεν θρηνήσαμε θύματα .Πρόκειται για έναν βραχυχίτωνα ετερόφυλλο (μας πληροφορεί πολύ ωραία ο φίλος Stamatis Sekliziotis και τον ευχαριστούμε) και είναι ξενικό είδος για την Αττική, ήτοι κάτι σαν μετανάστης που φύτεψαν στο κέντρο της πόλης. Ας πούμε πως καλά έκαναν αλλά αυτοί που είχαν την ιδέα να βάλουν στη Σταδίου μια σειρά από βραχυχίτωνες δεν σκέφτηκαν που στο καλό θα βρει χώμα αυτό το δέντρο να απλώσει τις ρίζες του. Και ας πούμε εύρισκε, πότε το άφησαν ήσυχο οι λογής «κοινωφελείς» υπηρεσίες που κάθε λίγο και λιγάκι σκάβουν δίπλα στις ρίζες τους, μέχρι δυο μέτρα χαντάκια και απλώνουν μέσα τους σωλήνες και καλώδια και μετά τα μπαζώνουν με ότι σκουπίδια βρίσκουν δίπλα τους και φυσικά και παραχώνουν ότι δηλητήρια έχουν χρησιμοποιήσει για τις συνδέσεις και άλλα πρακτικά της δουλειάς τους.

Οι κινήσεις αυτών των συνεργείων είναι πανομοιότυπες και τίποτα δεν μπορεί να τις αλλάξει αφού έτσι στραβά ξεκίνησε η ανάπτυξη των δικτύων και έτσι θα μείνει. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό, έρχονται οι επόμενοι,δηλαδή αυτοί που στρώνουν τα πεζοδρόμια με πλάκες ή κυβόλιθους από γρανίτη(!) και τους δρόμους με άσφαλτο και καλύπτουν όλη την επιφάνεια μέχρι τη φλούδα του δέντρου χωρίς να σκεφτούν από πού αυτό θα πάρει λίγο νερό. Πιθανόν σκέφτονται πως αυτό το δέντρο μπορεί να απλώσει τις ρίζες του και να ποτιστεί από τους υπονόμους ή ακόμα και από το σπασμένο δίκτυο ύδρευσης.

Για το θέμα μπορεί ο καθένας να σκεφτεί ότι θέλει, αλλά βέβαιο είναι μόνο ένα,όλοι μοιάζουν να μισούν ή είναι αδιάφοροι για τα δέντρα και κάνουν οτιδήποτε να τα εξολοθρεύσουν τραυματίζοντας με κάθε τρόπο τις ρίζες τους η δημιουργούν συνθήκες ασφυξίας στον κορμό τους. Για αυτούς τους λόγους έπεσε και ο βραχυχίτωνας ο ετερόφυλλος της Σταδίου που δεν τον είχαν αφήσει να απλώσει πουθενά οριζόντιες ρίζες και η κεντρική του δεν άντεξε να κρατήσει όρθιο το δέντρο στον δυνατό αέρα και κόπηκε κυριολεκτικά σαν καρότο και έπεσε στο δρόμο που ευτυχώς δεν είχε πολύ κόσμο εκείνη τη στιγμή.

Σημειώνουμε, πως στην αποτροπή του ατυχήματος λειτούργησαν τόσο τα καλώδια του τρόλει αλλά και τα κάγκελλα που φυτεύτηκαν στους δρόμους επί δημαρχίας του Δημάρχου - καγκελλαρίου Δημήτρη Αβραμόπουλου τα οποία, δεν ξέρω ή τα φρόντισαν τόσο που μοιάζουν να είναι απέθαντα ή όπως λένε διάφοροι φίλοι, τα σηκώνει πολύ ο τόπος.

ΑΘΗΝΑ, 04122013

H ΑΠΟΨΙΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΣΤΗΝ ΣΤΑΔΙΟΥ

Δεν είχαν μόνο ένα άγιο, αλλά πολλούς οι διερχόμενοι πριν από λίγη ώρα από την οδό Σταδίου όταν από τον πολύ δυνατό αέρα, μια μεγάλη πιπεριά απ’ αυτός που βρίσκονται κάτω από το υπουργείο Εσωτερικών, απένατι ακριβώς από την ALFA BANK, ξεριζώθηκε και έπεσε στο δρόμο αλλά ευτυχώς, τα καλώδια του τρόλει που αποδείχθηκαν αρκετά ανθεκτικά καθώς και λίγο τα κάγκελα του Αβραμόπουλου εμπόδισαν το μεγάλο δέντρο να πέσει στο δρόμο και να έχουμε καταστραμένα αυτοκίνητα και θύματα οδηγούς και περαστικούς. Σημειώνουμε ως μισή ώρα πριν, στο σημείο αυτό ήταν συγκεντρωμένοι για να διαμσρτηρηθούν δυο - τρεις εκατοντάδες άτομα με αναπηρίες και τη στιγμή που έπεσε το δέντρο είχαν προχωρήσει σε πορεία προς την πλατεία Συντάγματος. Η κυκλοφορία στη Σταδίου διακόπηκε για μια ώρα περίπου μέχρι να τεμαχίσουν τον κορμό και να πάρουν τα κλαδιά. 

Ποιος το περίμενε, η μεγάλη πιπεριά, η μεγαλύτερη απ’όλες που είναι φυτεμένες στην Σταδίου και αποτελούσαν τάχα κομμάτια μιας δεντροστοιχίας που την είχαν διαλύσει με τις κατά καιρούς κατασκευές και ανακατασκευές των πεζοδρομίων, να πέσει,εξαιτίας του δυνατού αέρα, μέρα μεσημέρι στο δρόμο χωρίς ευτυχώς να έχουμε ζημιές και τραυματίες. Έτσι δημιουργήθηκε για λίγη ώρα στην άδεια από κίνηση οδό στην οποία τα περισσότερα καταστήματα  έχουν κατεβάσει ρολά λόγω της κρίσης, μια ειδυλλιακή εικόνα υλοτομίας.

Άνδρες της πυροσβεστικής που έφτασαν πρώτοι στο σημείο που έπεσε το δέντρο, πήραν τα αλυσοπρίονα και άρχισαν να κλαρίζουν σαν έμπειροι υλοτόμοι τα ψηλά σημεία του κορμού που κείτονταν άψυχο στο δρόμο και κατόπιν ήρθαν οι υπάλληλοι του Δήμου Αθηναίων και ανέλαβαν να λιανίσουν τον μεγάλο κορμό σε κούτσουρα. Μια στιγμή μάλιστα μέτρησα πάνω από τέσσερα αλυσορπίονα, κάποια πριόνια χειρός και σίγουρα θα είχαν μέσα στα αυτοκίνητα και κάποια τσεκούρια αλλά δεν τα είχαν βάλει στη δουλειά. Ήταν σαν να ήμουν σε δάσος στα Άγραφα που λιάνιζαν έλατο αλλά με τη διαφορά ότι από πουθενά δεν ακούγονταν πουλάκια και νερά να τρέχουν αλλά μόνο κόρνες εγλωβισμένων οδηγών στη Σταδίου και διάφορα άλλα απ’ αυτούς στα «γαλλικά» όπως λένε και οι πολιτικοί.

Ήταν τέτοια η σκηνή, που κάποιος ξένος, ο οποίος βέβαια θα είχε παρακολουθήσει σε κανένα πρωϊνάδικο τον ξυλοκαβγά για τη θέρμανση, θα νόμιζε πως οι Αθηναίοι, αρπαξαν ότι αλυσοπρίονα είχαν στα σπίτια και βγήκαν στους δρόμους της πόλης να κόψουν τα δέντρα να βγάλουν ξύλα για τα τζάκια και τις σόμπες που γέμισαν τα σπίτια τώρα που το πετρέλαιο είναι απλησίαστο.Όπως έκαναν δηλαδή και οι Αλβανοί, τον πρώτο χειμώνα μετά την πτώση του καθεστώτος  του Χόντζα που δεν άφησαν δεντράκι για δεντράκι στους δρόμους τους σαν να ξεθύμαιναν πάνω σε αυτά για τόσα χρόνια πραγματικής δουλείας.

ΑΘΗΝΑ, 03122013

ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΕΠΕΣΕ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΤΑΔΙΟΥ

 

Δεν είχαν μόνο ένα άγιο, αλλά πολλούς οι διερχόμενοι πριν από λίγη ώρα από την οδό Σταδίου όταν από τον πολύ δυνατό αέρα, μια μεγάλη πιπεριά απ’ αυτός που βρίσκονται κάτω από το υπουργείο Εσωτερικών, απένατι ακριβώς από την ALFA BANK, ξεριζώθηκε και έπεσε στο δρόμο αλλά ευτυχώς, τα καλώδια του τρόλει που αποδείχθηκαν αρκετά ανθεκτικά καθώς και λίγο τα κάγκελα του Αβραμόπουλου εμπόδισαν το μεγάλο δέντρο να πέσει στο δρόμο και να έχουμε καταστραμένα αυτοκίνητα και θύματα οδηγούς και περαστικούς. Σημειώνουμε ως μισή ώρα πριν, στο σημείο αυτό ήταν συγκεντρωμένοι για να διαμσρτηρηθούν δυο - τρεις εκατοντάδες άτομα με αναπηρίες και τη στιγμή που έπεσε το δέντρο είχαν προχωρήσει σε πορεία προς την πλατεία Συντάγματος. Η κυκλοφορία στη Σταδίου διακόπηκε για μια ώρα περίπου μέχρι να τεμαχίσουν τον κορμό και να πάρουν τα κλαδιά. 

 (Περισσότερα για την πτώση του δέντρου καθώς και αρκετές φωτογραφίες, σε επόμενο σημείωμα του Ακτήμονα).

ΑΘΗΝΑ, 03122013