H ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΤΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΩΝ

Πήγα όπως θα διαβάσατε σε προχθεσινή ανάρτηση, στα εγκαίνια της έκθεσης «ΟΔΟΣ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ» και μάλιστα μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσω (με εξαιρετικά αποτελέσματα) ένα μικρό φακό στη μηχανή μου και το γεγονός με οδηγεί σε μια καινούργια προσέγγιση των θεμάτων που συνήθως με ενδιαφέρουν και μέσα από τα οποία με έχετε γνωρίσει κατά το παρελθόν στις εφημερίδες και τα περιοδικά και τώρα το δίκτυο. 

 Η έκθεση περιλαμβάνει άπειρες φωτογραφίες της Μελίνας Μερκούρη καθώς και αρκετά αντικείμενα, όπως ρούχα της Μελίνας και το καμαρίνι της που μεταφέρθηκε για της ανάγκες της έκθεσης από το θεατρικό Μουσείο. Αυτά δεν με ενδιάφεραν σχεδόν καθόλου αλλά με εντυπωσίασε το φωτογραφικό υλικό το οποίο για μένα επί πολλά χρόνια ήταν και ένα κομμάτι της δουλειάς μου - σαν συντάκτης ύλης για τρεις δεκαετίες σε εφημερίδες και περιοδικά υπολογίζω πως ο αριθμός των φωτογραφιών της Μελίνας που πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου και έπρεπε να επιλέξω, συναγωνίζονται πιθανόν και του Αντρέα Παπανδρέου και άλλων προσωπικοτήτων στην πολιτική και άλλες εκφράσεις της ζωής.

 

Έτσι λοιπόν θαύμασα στην έκθεση το έργο των συναδέλφων και θυμήθηκα πολλές καλές (και πολλές άσχημες βεβαίως) στιγμές από την εποχή που υπηρατούσα τη «μάχιμη» δημοσιογραφία και νοστάλγησα τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Λέω για τις ασπρόμαυρες, όχι από την πλευρά της αισθητικής, αλλά για τις ασπρόμαυρες που βάζαμε στις εφημερίδες μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80 που δεν είχε μπεί το χρώμα σε όλες τις σελίδες. Κι ακόμη, τις ασπρόμαυρες φωτοραγραφίες που ήταν ακόμη υγρές γιατί οι φωτογράφοι εκείνης της εποχής εκτός από τη φωτογράφιση έπρεπε να τις τυπώσουν αμέσως και τρέχοντας να τις φέρουν στις εφημερίδες για να προλάβουμε την έκδοση. Φανταστείτε λοιπόν πως μια φωτογραφία της Μελίνας από μια εμφάνιση στο Ηρώδειο για παράδειγμα που έγινε στις 10 το βράδυ, έπρεπε να φτάσει στα γραφεία της εφημερίδας μέσα σε μια ώρα τουλάχιστον για να είναι το πρωί τυπωμένη σε μια σελίδα. Αυτό ήταν άθλος για τους φωτογράφους της εποχής που εκτός από καλλιτέχνες έπρεπε να είναι και δρομείς...

 

Όσον αφορά τώρα το «ρεπορτάζ» αναφέρθηκα και προχθές πως τους συναδέλφους φωτογράφους και δημοσιογράφους απασχόλησαν η αειθαλής Μαριάννα Βαρδινογιάννη, ο Κώστας Λαλιώτης με τη σύζυγό του, η Μανουέλλα Παυλίδου, ο αδερφός της Μελίνας Σπύρος Μερκούρης, άλλοι επώνυμοι και βεβαίως οι νέες ηθοποιοί που έλαμπαν μιας και το βραβείο αποτελεί γι’ αυτές μια ιδιαίτερη αναγνώριση. Τους φωτογράφους επίσης απασχόλησαν και πολλοί άλλοι από το χώρο του θεάτρου που ομολογώ δεν γνωρίζω και γι’ αυτό δεν ανακατεύτηκα περισσότερο και ασχολήθηκα μόνο με λίγους γνωστούς που συνάντησα εκεί και με τις φωτογραφίες της έκθεσης. Στα εγκαίναι μίλησαν, απόντος του Άγγελου Δεληβοριά που βρίσκεται στο Βερολίνο η εκπρόσωπος του Μουσείου Μπενάκη, ο πρόεδρος του Ιδρύματος «Μελίνα Μερκούρη» Χριστόφορος Αργυρόπουλος καθώς και ο Σπύρος Μερκούρης. 

Με το φίλο Δημήτρη Παπαδιά μπροστά στην ιστορική αφίσα.

Τις φωτογραφίες της έκθεσης μπορεί να δείτε στις 350 σελίδες του λεύκωματος «Μελίνα» το προλογικό σημείωμα του οποίου έχει γράψει ο συνάδελφος Φώτης Απέργης και το οποίο διατίθεται στο Μουσείο Μπενάκη (20 ευρώ) και στο Κεντρικό Φιλοτελικό Κατάστημα των ΕΛΤΑ (Λυκούργου 5). Επίσης, η έκθεση «Οδός Μελίνα Μερκούρη» θα ολοκληρωθεί στις 25 Μαίου. 

Με την ευκαιρία της έκθεσης, έγινε και η απονομή του θεατρικού βραβείου"Μελίνα Μερκούρη" στη Γιούλικα Σκαφιδα. Στις φωτογραφίες με τη Λένα Δροσάκη, τον Δημήτρη Λιγνάδη και τη Νάντια Κονογεώργη.

Σημειώνουμε πως πριν από την απονομή παρουσιάστηκε μέρος της παράστασης «2013 Μελίνα Μ.» του Κωνσταντίνου Ασπιώτη που είναι εμπνευσμένη από τη Μελίνα Μερκούρη και μιλάει για τη σημερινή κατάσταση του πολιτισμού και του θεάτρου, αφηγείται ιστορίες από τη ζωή και το έργο της πολυσχιδούς αυτής προσωπικότητας και με χιούμορ αντιαστέλει τη σημερινή κατάσταση. 

ΑΘΗΝΑ, 06032014

ΑΕΤΟΙ ΣΤΙΣ ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

 

Μια αναμνηστική φωτογραφία, στη Φτερόλακα της Νεράιδας για να θυμόμαστε την φετινή Καθαρή Δευτέρα που με το χιονάκι της και την άπνοια που επικρατούσε δεν μας άφησε να πετάξουμε ψηλά τους αετούς...

Το τριήμερο της Αποκριάς είχα πάει στη Νεράιδα (Σπινάσα) της Καρδίτσας να ξαναδώ κάτι λεπτομέρειες και να κλείσω το βιβλίο που φτιάχνω και το κατάφερα! Έτσι είχα και το χρόνο να πιάσουμε με τους ανθρώπους εκεί και καμιά άλλη κουβέντα και να νιώσουμε και κάπως πως ήταν Απόκριες στο ξεχασμένο χωριό. Απόκριες όμως χωρίς μασκαράδες και τα σχετικά δεν γίνονται σε ένα χωριό γεμάτο γέροντες αλλά την κατάσταση έσωσαν τα παιδιά του Κώστα και της Ευανθίας Μονάντερου, Δήμητρα, Αλέξανδρος και Κατερίνα, του Κώστα Κουσιάνα και της Βάσως, Ηλίας και Φωτεινή, του παπα Σωτήρη Μπαλτή και της Μαρίας, Φίλιππος και Στέφανος και του Γιάννη Καραμέτου, Βένια.

Ποζάρουμε με τους αετούς,  ο Ηλίας, η Κατερίνα, η Δήμητρα και τη Βένια Καραμέτου.

Χάρη αυτών των παιδιών λοιπόν αποφασίσαμε με τον Κώστα Πλατσιούρη, παρά το χιόνι που έριξε τη νύχτα και το κρύο που έκανε να πάμε ως τη Φτερόλακα, ένα ωραίο σημείο με απεριόριστη θέα πάνω από το χωριό και στο οποίο δεν υπάρχουν σύρματα από το δίκτυο της ΔΕΗ παρά μόνο κάτι παρατημένα του ΟΤΕ που ήταν ακίνδυνα. Δεν φυσούσε καθόλου όμως και οι περισσότερες προσπάθεις να ανέβουν ψηλά οι αετοί ήταν άκαρπες. Ελέησε να φυσήξει κάποια στιγμή ένα παγωμένο αεράκι από τις χιονισμένες κορυφές της Μάρτσας, του Φλίσιου και Παπαδημήτρη σηκώθηκαν οι αετοί αλλά ως εκεί ήταν. 

Όχι, δεν κάνει κάτι επικίνδυνο ο Κώστας Πλατσιούρης, καθώς τα σύρματα από πάνω του 

είναι τα παρατημένα του δικτύου του ΟΤΕ και δεν έχουν ρεύμα...

Ξανάπεσαν στο παγωμένο έδαφος και τους μαζέψαμε ευχόμενοι του χρόνου να είναι πιο ευνοϊκές οι συνθήκες και να το χαρούν και οι μικροί και οι μεγάλοι, ιδίως ο παππούς Ηλίας Κουσιάνας που ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος που είχε κοντά του όλα τα εγγόνια του και με κάθε τρόπο προσπάθησε να τους δείξει πως ξέρει να πετάει και αετό!!!

ΑΘΗΝΑ, 06032014

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΛΙΜΝΗ...

Πήγα κάνα δυο μέρες στα Άγραφα, στη Νεράιδα Καρδίτσας όπου η δουλειά αλλά και οι αδυναμίες του δικτύου με έβγαλαν λίγο έξω από την πολιτική επικαιρότητα και γυρνώντας σας βρήκα όχι μόνο στη Σαρακοστή (εκεί πάνω είναι μόνιμη κατάσταση η Σαρακοστή) αλλά βρεγμένους - άλλους λίγο και άλλους πολύ, από τα «ποτάμια», αυτά που μας έχουν πάρει από χρόνια κι εκείνα τα καινούργια που μπαίνουν ορμητικά στη ζωή μας και την επηρεάζουν ποικιλοτρόπως...

Θα μελετήσω, όσο μπορώ και δύναμαι βεβαίως, σήμερα τα όσα ακούστηκαν, γράφτηκαν και συζητιούνται για το «ΠΟΤΑΜΙ» του φίλου και συναδέλφου «Πρωταγωνιστή» Σταύρου Θεοδωράκη και πιστεύω πως θα βγάλω άκρη. Μέχρι τότε σας θυμίζω πως τα ποτάμια, από τον μέγιστο των ελλήνων ποταμών Αχελώο και τους παραποτάμους αυτού, Μέγδοβα, Αγραφιώτη, Αρέντιο, Γκούρα, Κρικελοπόταμο, Τρικεριώτη, Καρπενισιώτη, Ίναχο, Πλατανιά, Σαρανταπορίσιο και ένα σωρό άλλους και τα άπειρα λαγκάδια, ρέματα και πηγές, κανένα δεν γυρίζει πίσω όπως έλεγε κάποτε ένας μέγας άνδρας αλλά το κυριότερο, σε κανένα δεν μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη γιατί κανένας δεν ξέρει τι θα φορτώσουν τα σύννεφα και οι κορυφές, που από τότε που φτιάχθηκε ο κόσμος είναι πάντα τα σημεία που ξεκινάνε τα ποτάμια κι εκεί δείχνουν τη δύναμή τους. Γιατί, κακά τα ψέμματα, το ποτάμι στον κάμπο είναι σαν ψόφιο και κοιμισμένο, παραδομένο στη μοίρα του, να το καταπιεί η θάλασσα...

 

Γι’ αυτό λοιπόν, όσοι δεν πάτε στα ποτάμια, ελάτε στην "ΚΟΡΥΦΗ". Όχι για να κάνουμε καμιά καινούργια πολιτική κίνηση, γιατί απ’ αυτές φρακάραμε αλλά για να δούμε τον κόσμο από ψηλά και όσο να έχει,κάτι λίγο θα ψηλώσει και ο νους μας και το κορμί μας βεβαίως.

(Η φωτογραφία της ανάρτησης συμβολική και προσαρμοσμένη στις καιρικές συνθήκες προχθές στη λίμνη Πλαστήρα (η οποία σημειωτέον προέκυψε από το φράξιμο του ποταμού Μέγδοβα) και συνοδεύεται από το σηματάκι το οποίο θα παίζει στο εξής ένα μικρό ρόλο στα πράγματα, στα πολιτικά αλλά και στα ευρύτερα καθώς ούτε και στις απότομες κορυφές επικρατεί διαρκώς ησυχία όπως πιστεύουν όσοι βλέπουν τα πράγματα από μακριά... )

ΑΘΗΝΑ, 05032014

ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ»

Από αριστερά: Λένα Δροσάκη, Γιούλικα Σκαφιδά, Δημήτρης Λιγνάδης,
Νάντια Κοντογεώργη, Λένα Παπαληγούρα.

Δεν φημίζομαι για τη σχέση μου με το θέατρο, πράγμα που οφείλεται κυρίως στη μακρά θητεία μου στις εφημερίδες που δούλευα πάντα το απόγευμα προς βράδυ, έξι μέρες μάλιστα την εβδομάδα και δεν γνωρίζω αρκετά από αυτό το χώρο. Έτσι δεν ήμουν έτοιμος να κάνω ούτε ρεπορτάζ, ούτε και φωτογραφίες στην χθεσινή εκδήλωση της απονομής του θεατρικού βραβείου «Μελίνα Μερκούρη» που έγινε στο Μουσείο Μπενάκη. Ήταν άλλωτε τόσοι συνάδελφοι δημοσιογράφοι εκεί και ακόμη περισσότεροι φωτογράφοι που ασχολούνταν κυρίως με την Μαριάννα Βαρδινογιάννη, τον Κώστα Λαλιώτη που κάθησαν μαζί με άλλους επίσημους και επώνυμους στην πρώτη σειρά και ένοιωθα πως μάλλον περίσσευα. Κάποια στιγμή σήκωσα κι εγώ τη μηχανή και τράβηξα μερικές φωτογραφίες με τις νέες ηθοποιούς που βραβεύτηκαν και έτσι μπορώ να πως ότι πήρα το «βάπτισμα τυ πυρός» σε τέτοιο ρεπορτάζ...

Το βραβείο απονέμεται σε αναγνώριση της καλύτερης γυναικείας ερμηνείας της περασμένης θεατρικής περιόδου. Το βραβείο απέσπασε η Γιούλικα Σκαφιδά για την ερμηνεία της στην παράσταση "Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα" του Γιουτζίν Ο'Νιλ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά στο Εθνικό θέατρο και την καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη της παρέδωσε η Λένα Παπαληγούρα η οποία ήταν η περσινή νικήτρια.

Σημειώνουμε πως υποψήφιες για το φετινό θεατρικό βραβείο ήταν: Η Λένα Δροσάκη για την συμμετοχή της στο θεατρικό έργο του Γιώργου Ιωάννου «Είσαι σκοπός και γύρω σου χορεύουν τσοπανόσκυλα» σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη που παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και για την συμμετοχή της στο θεατρικό έργο «Venison» σε σκηνοθεσία και σύλληψη Θάνου Παπακωνσταντίνου από την ομάδα "The Helter Skelter Company" που παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης". Η Νάντια Κοντογεώργη για την συμμετοχή της στο μιούζικαλ «Σικάγο» των Φρεντ Εμπ και Μπομπ Φόσι σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή στο θέατρο Παλλάς. Η Γιούλικα Σκαφιδά για τον ρόλο της Κάρολ Κατρήρ στο θεατρικό έργο «Ορφέας στον 'Αδη» του Τένεσι Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Barbara Weber και για τον ρόλο της Χέιζελ Νάιλς στο έργο «Το Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Ευγενίου Ο'Νιλ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά στο Εθνικό θέατρο. Την επιτροπή η οποία αποφάσισε μεταξύ των υποψηφιοτήτων αποτελούν οι Μάγια Λυμπεροπούλου (πρόεδρος),Δηώ Καγγελάρη, Ματίνα Καλτάκη, Ρένη Πιττακή και ο Δημήτρης Λιγνάδης ο οποίος παρουσίασε την εκδήλωση.

- Την απονομή του βραβείου ακολούθησαν τα εγκαίνια της έκθεσης «Οδός Μελίνας Μερκούρη» για την οποία αργότερα θα ακολουθήσει σχετική ανάρτηση.

ΑΘΗΝΑ, 04032014

 

ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ ΜΠΗΚΕ Η ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ...

 

Καλημέρα σας και καλή Σαρακοστή να έχουμε όλοι και προσοχή στα καλώδια της ΔΕΗ για όσους πρόκειται να πετάξουν αετό και στα ύποπτα θαλασσινά για όσους την αράξουν σε τίποτα ταβερνεία με υπερτιμημένα εδέσματα λόγω του εθίμου.

... Εμείς εδώ πάνω στα θεσσαλικά  Άγραφα, στη Νεράιδα (Σπινάσα) Καρδίτσας, ξημερώσαμε με λίγο χιονάκι στις στέγες και στα δέντρα, ίσια - ίσια να βεβαιωθεί η φήμη πως ο Μάρτης μπορεί να γίνει εκτός από γδάρτης στην τσέπη και παλουκοκάφτης και κατά συνέπεια, ούτε με αετούς θα ασχοληθούμε, ούτε με καρναβάλια και απλά θα την αράξουμε στο καφενείο του Νίκου Χαλάτση και θα βρέξουμε το σταματάκι μας με λίγο τσίπουρο για να ζεσταθούμε μέχρι να πάρει λίγο το χιόνι από τα ψηλότερα και να πάμε στο Μέγα Λάκο και τη Μπουκουβίτσα γιατί έχουμε κι εκεί να δούμε και να μιλήσουμε με λίγο κόσμο... (Στη φωτογραφία μια ανθισμένη κορομηλιά στην αυλή του παπα Σωτήρη Μπαλτή, μας καλοσωρίζει σήμερα στη Νεράιδα).

ΝΕΡΑΙΔΑ,03032014

ΤΑ ΕΞΩΤΙΚΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Δεν μπορώ να πω ότι η αγαπημένη μου Καρδίτσα (πόλη και νομός) δεν έχουν ωραία σημεία για φωτογράφιση αλλά και για ενδιαφέροντα σχόλια,αλλά μια μέρα σαν τη σημερινή που το φως είναι χάλια από τη συννεφιά που μυρίζει βροχή, όλα είναι τυλιγμένα με το γκρίζο και μάταια προσπαθούν κάποιοι που πουλάνε πολύχρωμα μπαλόνια να δώσουν λίγο χρώμα στην κεντρική πλατεία φωτεινή διάθεση και στους ανθρώπους που την περπατάνε.

Κι όμως,εκεί δίπλα σε ένα μικρό πεζόδρομο γεμάτον τραπεζοκαθίσματα από τις παρεκείμενα καφενεία, μια μικρή δεντροστοιχία από κόκκινες, όπως μου είπανε μανόγλιες έδινε ένα ωραίο ανοιξιάτικο χρώμα στον μουντό αέρα και τα πέταλά τους, όσα έφταναν ως το περιορισμένο γρασίδι του πεζόδρομου,έμοιαζαν με μεγάλες νιφάδες χιονιού. Οι εξωτικές αυτές μαγνόλιες, ήταν το μόνο ανθισμένο δέντρο στην πλατεία της Καρδίτσας ενώ έξω από την πόλη, στα χωράφια αρκετές ήταν οι ντόπιες κορομηλιές που έδιναν με τα άσπρα λουλούδια τους την εντύπωση πως από σήμερα μπαίνουμε σιγά - σιγά στην άνοιξη...

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 01032014