ΤΑ «ΧΕΙΡΟΥΒΕΙΜ ΚΑΙ ΣΕΡΑΦΕΙΜ» ΤΟΥ ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΕΑ

Δεν συμβαίνει συχνά, ένας μεγάλος συγγραφέας, όπως ο Μένης Κουμανταρέας να βρίσκεται με τους αναγνώστες του και να ανοίγει διάλογο για ένα βιβλίο που γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια και να κινεί ακόμη το ενδιαφέρον. Πρόκειται για το βιβλίο του «Χερουβείμ και Σεραφείμ» του οποίου η επανέκδοση (Εκδόσεις Κέδρος) παρουσιάστηκε χθες το απόγευμα στο Polis Art Café και για το οποίο μίλησαν ο Χρήστος Χωμενίδης, ο Φοίβος Καρζής, η Ελιάνα Χουρμουζιάδου ενώ απόσπασματά του διάβασε ο ηθοποιός Μάνος Σταλάκης. Ακολούθησε μια ωραία συζήτηση του Μένη Κουμανταρέα με το κοινό. Σημειώνουμε πως την νέα έκδοση κοσμούν και σκίτσα 12 διακεκριμένων ζωγράφων.

 

ΑΘΗΝΑ, 12062014

ΜΑΓΙΚΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΡΚΕΣ

 

Στα πλαίσια των εξαιρετικών εκδηλώσεων του Ιβηροαμερικάνικου Φεστιβάλ LEA (Λογοτεχνία εν Αθήναις) εγκαινιάστηκε χθες στο Polis Art Café η έκθεση γελεοιογραφίας αφιερωμένη στο μεγάλο συγγραφέα Gabriel Garcia Markes. Παρόντες οι πρέσβεις από αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής, άνθρωποι των γραμμάτων από αυτές τις χώρες και αρκετός κόσμος που είδε τον «συνταγματάρχη των γραμμάτων» με τα μάτια των σκιτσογράφων.  Την εκδήλωση συμπλήρωσε η συναυλία στο αίθριο με το κουιντέτο Federico Nathan.To LEA συνεχίζεται και περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτό μπορείτε να βρείτε στο www.lea-festival.com

ΑΘΗΝΑ, 11062014

ΣΤΟ ΒΕΛΟΥΧΙ ΔΕΝ ΑΝΕΒΗΚΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

 

Δροσερός παντού φέτος ο Ιούνης, δροσερότερος ως χειμωνιάτικος όμως στα βουνά της μικρής πατρίδας. Έτσι στο Βελούχι (στη φωτογραφία όπως το βλέπουμε από τη Βίνιανη και διακρίνεται λίγο το ιστορικό σχολείο) λες και τα σύννεφα έριξαν φέτος άγκυρα και ξεκολλάνε να πάνε λίγο παραπέρα μόνο σαν είναι να ρίξουν τη βροχή που κουβαλάνε. Μπορεί έτσι να κρατάνε χλοερά τα χορτάρια ακόμη και στα χαμηλά μέρη αλλά έτσι κι εφέτος θα μείνουν αβόσκητα αφού λίγα έως ανύπαρκτα είναι τα κοπάδια που έχουν απομείνει στον τόπο που κάποτε βογγούσε από τα γιδοπρόβατα και τα τσελιγκάτα...

ΑΘΗΝΑ, 11062014

ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΝΤΕΣ ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΟ

Όλοι όσοι έδωσαν το παρών τους στο προσκλητήριο των Κατσαντωναίων την Κυριακή της Πεντηκοστής στο Μάραθο

Το τελευταίο κατόρθωμα του Κατσαντώνη, όπως χαρακτηριστικά είπε προχθές ο ζωγράφος Χρήστος Μποκόρος στην μικρή πλατεία Κατσαντώνη του απόμακρου για πολλούς χωριού Μάραθος (πρώην Μύρεσι) Αγράφων αλλά πολύ κοντινού για όσους τον κρατάνε ακόμη στην καρδιά, ήταν ότι παρά τις αντίξοες συνθήκες της ζωής και της κοινωνίας, καταφέραμε να μαζευτούμε κι εφέτος καμιά πενηνταριά, μετρημένοι στα δάχτυλα νοματαίοι για να τιμήσουμε τον ήρωα των Αγράφων στη γενέτειρά του και να ανάψουμε ακόμη μια φορά το καντήλι στην ιστορική εκκλησία του Ταξιάρχη Μιχαήλ ή των Ταξιαρχών αν προτιμάτε.

Δυο «αράδες» ήμασταν αυτοί που στοιχηθήκαμε προχθές για το προσκλητήριο των Κατσαντωναίων μπροστά στην προτομή του Κατσαντώνη, στο Μάραθο. Η «αράδα» των ντόπιων, αυτών που κοιμούνται και ξημερώνονται ολοχρονίς στο ερημωμένο χωριό και η οποία διαρκώς λιγοστεύει καθώς ο Ταξιάρχης Αυγέρης σκοτώθηκε πέρσι τέτοιες μέρες μαζεύοντας τσάι στο Ζυγουρόγρεκο, ο Βαγγέλης Ζιάκας πέθανε στη Λαμία και μόλις πριν από ενάμιση μήνα μας αποχαιρέτησε η Μαριγούλα Μπούρα, η ψυχή του Μαράθου που κρατούσε ανοιχτό όλο το χρόνο το μικρό καφενείο δίπλα στην εκκλησία.  Από τους υπολοίπους,όλοι έδωσαν τον παρών τους. Από τον μεγαλύτερο σε όλους στην ηλικία μπάρμπα Ταξιάρχη Πεσλή μέχρι τα πέντε δισέγγονα του Θόδωρου Μπούρα, Κωνσταντίνος και Παντελής Στυλιαράς, Ελευθερία Τσικριτέα και Δημήτρης και Λευτέρης Ασημάκης που έτυχε να βρίσκονται με τους γονείς τους αυτές τις ημέρες στο Μάραθο.

Από την άλλη «αράδα», των Μαραθιωτών που ζουν μακριά από το χωριό και των φίλων του Μαράθου, οι απουσίες ήταν πολλές και ιδιαίτερα εμφανείς. Μια δικαιολογία είναι η στενάχωρη κατάσταση που βιώνουν πολλοί λόγω της συγκαιρίας στην οικονομία της χώρας ολόκληρης και ως ένα βαθμό είναι κατανοητή για ορισμένους,όχι όμως για όλους. Δεν επεκτείνομαι στο θέμα, γιατί μπορούμε να πέσουμε σε παρεξηγήσεις, απλά το σημειώνω για να το έχουμε στο νου μας και να μετράμε τα λόγια και τα πράγματα στο κανονικό τους βάρος και ανάλογα με τη συνέπεια που πρέπει να μας διακρίνει. Μια άλλη δικαιολογία, σοβαρή όμως, είναι ότι μετά από δυο επισκέψεις στο Μάραθο, η αντοχή των ψηφοφόρων για μετακινήσεις μειώθηκε, χώρια που την παραπάνω εβδομάδα πολλοί είναι αυτοί που θα ξαναπάνε στο μνημόσυνο του Ταξιάρχη οπότε παράβλεψαν τον ήρωα Κατσαντώνη.

Ήταν όμως και μια άλλη «αράδα» που ενώ τα περασμένα χρόνια έδινε δυναμικά το παρών της φέτος δεν φάνηκε ούτε ένας. Πρόκειται για την ατέλειωτη σειρά των πολιτικών και των πολιτευόμενων της Ευρυτανίας, από βουλευτές μέχρι δημοτικούς συμβούλους και λογής -λογής παρατρεχάμενους της εξουσίας οι οποίοι δεν έχαναν ευκαιρία να κάνουν το πέρασμά τους από τον Μάραθο κάθε χρόνο στα «Κατσαντώνεια» να φανούν, να αμολήσουν έναν τσίγκινο δεκάρικο λόγο, να φέρουν μια γυροβολιά στο χορό. Φέτος ούτε ο ίσκιος κανενός δεν πέρασε από τον Μάραθο πλήν της αντιδημάρχου Βασιλικής Φεγγούλη η οποία έλκει την καταγωγή της από το Παληοχώρι και του νεοεκλεγέντος δημοτικού συμβούλου Γρηγόρη Παπαθανάση. Από τους υπολοίπους, «ιστορικούς» και άρα μη εξαιρετέους πολιτικούς του νομού Ευρυτανίας και των Αγράφων, ούτε ένας δεν φάνηκε, ούτε καν χαιρετισμό δεν έστειλε. Κοντά σε αυτούς δεν φάνηκε και κανένας εκπρόσωπος των αρχών του νομού κι έτσι γλύτωσαν και τα κισσούδια από τις Μπίλιτσες γιατί δεν χρειάστηκε να φτιάξουν ο Ταξιάρχης Σβερώνης και ο Δήμος Λάμπου περισσότερα στεφάνια. Εντύπωση τέλος προκάλεσε και η απουσία του νέου Δημάρχου Θόδωρου Μπαμπαλή ο οποίος μάλιστα κατάγεται από το διπλανό χωριό, τα Άγραφα και όλα τα προηγούμενα χρόνια έδινε παρών.

Για την ιστορία της εκδήλωσης, τη λειτουργία τέλεσε ο παπα Βασίλης Βλάχος εφημέριος του Κερασοχωρίου, το καλωσόρισμα έκαναν ο Ηλίας Μπουμπουρής και ο Πρόεδος του Συλλόγου Μαραθιωτών Ταξιάρχης Σβερώνης και στεφάνια κατέθεσαν ο περιφερειακός σύμβουλος και τέως δήμαρχος Αγράφων Χρήστος Μπούρας, η αντιδήμαρχος Αγράφων Βασιλική Φεγγούλη, ο δημοτικός σύμβουλος Αγράφων Γρηγόρης Παπαθανάσης, ο εκπρόσωπος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλόγγων Σαρακατσαναίων Απόστολος Καραγκούνης, ο πρόεδρος του Τ.Δ. Χρύσως Ηλίας Καρανίκας, ο πρόεδρος του Τ.Δ. Μαράθου Παύλος Μπαλωμένος, ο απόγονος των Γαλαναίων Γιώργος Διαμάντης, η μοναδική δασκάλα στον καποδιστριακό Δήμο Αγράφων Βάγια Φιλιππόπουλου - Μπαλωμένου η οποία διδάσκει στο σχολείο των Αγράφων, ο πρόεδρος του Συλλόγου Μαραθιωτών Ταξιάρχης Σβερώνης και ο ζωγράφος Χρήστος Μποκόρος ο οποίος ήταν και ο κύριος ομιλητής της εκδήλωσης και για τα όσα είπε θα αναφερθούμε σε επόμενο σημείωμα για την φετινή γιορτή στο Μάραθο μαζί με κάποιες σκέψεις για το μέλλον του πατροδοτοπικού κινήματος για τον Μάραθο αλλά και γενικότερα. Σημειώνουμε επίσης πως το παρών τους έδωσαν κάποια στιγμή στο Μάραθο και οι εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας Ευρυτανικών Συλλόγων (ΟΕΣ) Μπεσίνης Σωτήρης και Κονιαβίτης Δημήτριος καθώς και μια ομάδα νέων μοτοσυκλετιστών από την Δυτική Φραγκίστα.

Όσον αφορά τώρα το παραδοσιακό γλέντι που ακολουθούσε πάντα το μνημόσυνο στους Κατσαντωναίους, παρά τις απουσίες έγινε με την ορχήστρα του Γιώργου Διαμάντη από τα Γιάννενα με μια ποικιλία τραγουδιών, από κλέφτικα ως λαϊκά χόρεψαν οι λίγοι παρόντες. Πρώτοι χόρεψαν οι ντόπιοι, ο Κώστας Καλύβας με τον Ταξιάρχη Σβερώνη και ακολούθησαν και οι υπόλοιποι για μια γυροβολιά για το καλό και τη γιορτή. Όσον αφορά επίσης και το τραπέζι της ημέρας,  ήταν γεμάτο με το παραπάνω από εξαιρετικό ψητό κρέας και κοκορέτσι όπως ξέρει να το φτιάχνει ο Χρήστος Πεσλής και μάλιστα περίσσεψε αρκετό και για να μη μπεί πολύ μέσα το μαγαζί, το πλήρωσαν και πήραν οι επισκέπτες μαζί τους.  

ΑΘΗΝΑ, 10062014

Η ΠΟΛΙΣ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΕ Ο ΣΑΒΒΑΣ ΔΕΛΗΣ

 

Είναι πολλοί οι συνάδελφοι επαγγελματίες φωτογράφοι και οι φίλοι ερασιτέχνες που κατά καιρούς οργανώνουν εκθέσεις φωτογραφίας και για τον κύκλο μας πάντοτε αποτελούν ένα σημαντικό γεγογός, καθώς μας δίνεται η ευκαιρία να συναντηθούμε, να τα πούμε, να κάνουμε συγκρίσεις στο έργο μας και να βεβαίως να πάρουμε ιδέες ο ένας από τον άλλο. Ένα άλλο στοιχείο της έκθεσης που πάντα μας προκαλεί, είναι και το κοινό που έρχεται να δει τα έργα και κατά κανόνα μελετούμε τις αντιδράσεις του και τη στάση του. Έτσι γίνεται συνήθως και αυτά είναι που ανεβάζουν την τέχνη όλων μας ένα σκαλάκι παραπάνω...

Προχθές βρεθήκαμε στην έκθεση φωτογραφίας του Σάββα Δελή στο Polis Art Café, στο κέντρο της Αθήνας  και είμασταν πολλοί οι συνάδελφοι αλλά πολλοί περισσότεροι και εκλεκτοί ως φάνηκε ήταν οι φίλοι του Σάββα που ήρθαν να τον τιμήσουν και αφού είδαν τις φωτογραφίες του, όλοι ήθελαν να βγάλουν μια φωτογραφία μαζί του και όλοι, διάλεγαν τη γωνία με την υπέροχη φωτογραφία μιας γυναίκας από την Κωνσταντινούπολη.  Έτσι τα εγκαίνια της έκθεσης «Εις την πόλιν» του Σάββα εξελίχθηκαν σε μια γιορτή φωτογραφίας με αφορμή βέβαια τις εξαιρετικές δικές του φωτογραφίες η οποίες λειτούργησαν ως το σκηνικό της ωραίας συνάντησης τόσων φίλων του Σάββα και της φωτογραφίας.

Αναφορικά τώρα με την έκθεση του Σάββα. Πρόκειται για μια σειρά φωτογραφιών που τράβηξε μέσα στα συνεχή ταξίδια του και την πρόσφατη πολύμηνη παραμονή του στην Κωνσταντινούπολη, μια εμπειρία ζωής όπως την περιγράφει και με τις οποίες μας μεταφέρει φωτογραφικά σε ένα θαυμαστό κόσμο φυσικού κάλλους, αντιθέσεων και πολυκουλτούρας. Εισβάλλοντας «αδιακρίτως» διακριτικά σε σημαντικά δρώμενα της Πόλης και στις καρδιές των ανθρώπων αποτυπώνει τα πολύπλευρα συναισθήματά τους, εισπράττει λύτρωση και μας αποκαλύπτει το μεγαλείο της Πόλης των Πόλεων!!!

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Ιουνίου 2014.
Polis Art Cafe, Πεσμτζόγλου, 5. Αίθριον Στοάς Βιβλίου. 

ΑΘΗΝΑ, 05062014

Η ΩΡΑΙΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΚΤΙΡΙΟΥ

 

Δεν είναι και λίγα τα ωραία κτίρια της πόλης κι αυτά που ξεχωρίζουν λόγω της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής τους άποψης και ακόμη για τον εξωτερικό διάκοσμό τους. Πολλές φορές όμως αυτά τα κτίρια, λόγω της θέσης που βρίσκονται παραμένουν άγνωστα για τον πολύ κόσμο και φυσικά για τους επισκέπτες της πόλης και τουρίστες που δεν απομακρύνονται από το ιστορικό κέντρο και τις γειτονιές με τα μουσεία και τα σχετικά ενδιαφέροντα.

Μια τέτοια περίπτωση κτιρίου είναι και αυτό που στεγάζει το Μουσείο της Εθνικής Τράπεζας στην οδό 3^ης Σεπτεμβρίου 146, ένα εντυπωσιακό κτίριο το οποίο όμως είναι χαμένο ανάμεσα στις μεγάλες πολυκατοικίες ενώ απέναντί του δεν υπάρχει καθόλου χώρος για να μπορέσει κάποιος να σταθεί να το αγναντέψει. Δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα για την αρχιτεκτονική του,δεν είμαι ειδικός αλλά μπορώ να πω ότι μου αρέσουν πολύ τα διακοσμητικά στοιχεία που έχει στην πρόσοψή του και τα οποία φαίνονται μόνο με σηκωμένο το κεφάλι γιατί βρίσκονται σε μεγάλο ύψος. Υποθέτω πως μπορεί να περνάνε δεκάδες άνθρωποι από μπροστά του αλλά εκτός από τους γείτονες πρέπει να είναι πολύ λίγοι εκείνοι που γνωρίζουν αυτά τα ωραία διακοσμητικά στοιχεία τα οποία πρέπει να πούμε πως δεν φαίνονται όλο το χρόνο εξαιτίας των κλαδιών από τις ακακίες του δρόμου.

Έτσι το να καταλάβει κανείς πως εκεί ψηλά υπάρχουν αυτά τα ωραία διακοσμητικά ή πρέπει να του το πεί κάποιος άλλος ή από κάποιο γεγονός να προκληθεί να σηκώσει ψηλά το κεφάλι προς τον ουρανό. Έτσι έγινε λοιπόν προχθές το απόγευμα σαν είδα ένα από αυτά τα τερατώδη ανυψωτικά μηχανήματα με τους κλωβούς που μεταφέρουν ανθρώπους και αντικείμενα σε μεγάλο ύψος, στημένο μπροστά στο κτίριο. Στην αρχή νόμισα πως άρχιζαν να κάνουν μια εγκατάσταση για να βάψουν το κτίριο αλλά σαν πλησίασα και ρώτησα, έμαθα πως με το ανυψωτικό αλλάζουν απλά τα φώτα στην πρόσοψή του που μεταξύ άλλων φωτίζουν και τα διακοσμητικά που λόγω ύψους αγνοεί ο πολύς κόσμος που περνάει από εκεί κάθε μέρα και φοβάμαι, είτε είναι φωτισμένο ή όχι πάλι θα τα προσπερνάει...

ΑΘΗΝΑ, 03062014

ΤΟ ΨΑΡΕΜΑ ΣΤΟ ΡΕΜΑ ΤΗΣ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗΣ...

 

Το ρέμα της Πικροδάφνης είναι ένα ρέμα έξω από τα σύνορα του Δήμου της Αθήνας όπου συνήθως κινούμαι αλλά από το υπέδαφός της υποψιάζομαι πως αντλεί τα νερά του τα οποία «εμπλουτίζονται» με κυβικά άλλων υδάτων από ακάθαρτες πηγές και αποχετεύσεις. Υτό το ρέμα ομολογώ ότι δεν ήξερα ότι εκβάλλει στην περιοχή Έδεμ, στα σύνορα του Αλίμου. Κατά το παρελθόν επίσης είχα ακούσει και διαβάσει για τον αγώνα που δίνουν οι κάτοικοι των περιοχών που διασχίζει για τον καθαρισμό και την προστασία του από την ρύπανση αλλά πάλι δεν έτυχε ποτέ να το γνωρίσω και δεν είναι της ώρας να πω το γιατί.

Χθες όμως και χάρη στην πρόσκληση μιας καλής φίλης που με απήγαγε κυριολεκτικά από τα ωραία Εξάρχεια και πήγαμε να πιούμε καφέ στην πλαζ του  Έδεμ μπροστά στη θάλασσα γνώρισα και τις εκβολές του ρέματος της Πικροδάφνης στο Σαρωνικό και μου έκανε εντύπωση πως πάνω από το γεφυράκι στην παραλιακή λεωφόρο ένας άνθρωπος με ριγέ μπλουζάκι όπως των τουριστών σε πλεούμενα, ψάρευε με καλάμι στα νερά του ρέματος. Απόρρησα και τον ρώτησα τι ψαρεύει από εκεί. «Κεφαλόπουλα» μου απάντησε με μια προφορά που έδειχνε την καταγωγή του από κάποια χώρα της Ανατολικής Ευρώπης. Κοίταξα κάτω, στα νερά του ρέματος που σμίγει με αυτών της θάλασσας και είδα πως ήταν καθαρά και όντως έπλεαν ψάρια αρκετά, ανάμεσά τους και κάποια μεγαλούτσικα που μπορούσαν να τσιμπήσουν το δόλωμά του. «Έρχομαι συχνά, περνάω την ώρα μου και πιάνω και κανένα μεγάλο» μου είπε σαν να ήθελε με περισσότερα στοιχεία να διαλύσει τη δυσπιστία μου απέναντί του και στο αποτέλεσμα του ψαρέματός του.

Δεν είχα κανένα λόγο να αμφιβάλλω πλέον πως το ρέμα της Πικροδάφνης εκβάλλει καθαρό νερό, όσο μπορεί βεβαίως και τέτοιο που να μη σκοτώνει τα ψάρια, στο Σαρωνικό και το γεγονός μου επιβεβαίωσαν και δυο πιτσιρικάδες που υπό το άγρυπνο βλέμμα της μεγαλόσωμης μητέρας τους έπαιζαν τους ψαράδες στα ρηχά με μια ψευτοαπόχη καθώς και δυο τολμηρούς κολυμβητές που απολάμβαναν την πρώτη μέρα του Ιούνη στις εκβολές του ρέματος της Πικδροδάφνης στο Σαρωνικό σε μια παραλία που λέγεται Έδεμ ανατολικά της Αθήνας...

ΑΘΗΝΑ, 02062014