Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΤΩΝ ΔΕΝΤΡΩΝ

Καρυδιές σε παρατημένους κήπους γεμάτες καρύδια 

και αχυρώνες που κοντεύουν να γίνουν ερείπια.

Τα περισσότερα νοικοκυριά στα χωριά του Ανατολικού Τυμφρηστού μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ‘70 ακόμη στήριζαν την επιβίωσή τους στη γεωργία και την κτηνοτροφία και Θεού θέλοντος και καιρού βεβαίως επιτρέποντος, κατάφερναν να βγάζουν τη χρονιά χωρίς να πεινάσουν ενώ από το δάσος βολεύονταν με λίγα ξύλα για φωτιά και θέρμανση.

Φυσικά, το πόσα στόματα είχε η οικογένεια θα θρέψει, έπαιζε κι αυτό ρόλο αλλά από την άλλη, όταν στο σπίτι υπήρχαν περισσότερα χέρια για δουλειά, το αποτέλεσμα ήταν εμφανές ιδιαίτερα στην κτηνοτροφία καθώς και ανήμπορος να ήταν κάποιος ή ανήλικος, μπορούσε να προσφέρει στο φύλαγμα του κοπαδιού που ήθελε κυρίως χρόνο και όχι κόπο. Εκείνο όμως που έκανε την μεγάλη διαφορά σε ορισμένα σπίτια ήταν το μεροκάματο που μπορούσαν να βγάλουν όσοι ήξεραν μια τέχνη ή ήταν ικανοί να κάνουν διάφορες δουλειές στο χωριό ή σε άλλα μέρη που πήγαιναν σποραδικά ή συγκεκριμένες εποχές. Όπως το μάζεμα των ελιών, του βαμβακιού, το σκάψιμο στα αμπέλια και ένα σωρό άλλα που δεν απαιτούσαν καμιά ειδίκευση πέρα από την αντοχή στο κρύο και τη ζέστη από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου, όπως συνήθιζαν τότε να εργάζονται.

Υπήρχαν όμως και νοικοκυριά που κατάφερναν να έχουν περισσότερα έσοδα και αυτό χάρη στα δέντρα που είχαν στα χωράφια τους και κάποιος προνοητικός πρόγονος είχε φυτέψει, καρυδιές κυρίως, καστανιές όπου σήκωνε ο τόπος, μηλιές και κερασιές. Τα χωριά τότε ήταν γεμάτα καρυδιές και ο καρπός τους πολύτιμος, τόσο στη διατροφή αλλά κυρίως γιατί χάρη στην αντοχή του στις μετακινήσεις μπορούσε να μεταφερθεί στα χωριά του κάμπου της Φθιώτιδας αλλά και της κοντινής Θεσσαλίας και να ανταλλαχθεί με σιτάρι ή καλαμπόκι αλλά και να αποφέρει χρήμα, κάτι σπάνιο για την οικονομία εκείνης της εποχής στα χωριά.

Αυτό το ήξεραν και οι έμποροι καρυδιών που γυρνούσαν στα χωριά και αγόραζαν καρύδια για τις αγορές των πόλεων. Με καραβάνια από αλογομούλαρα πριν γίνουν οι δρόμοι και με φορτηγά αργότερα έρχονταν στα χωριά με άδεια τσουβάλια και η παρουσία τους αποτελούσε μέγα γεγονός από το οποίο εξαρτιόνταν τα οικονομικά του σπιτιού. Ανάλογα με την παραγωγή του καθενός, έβλεπε και το χρήμα να πέφτει στην τσέπη του και με αυτό εξυπηρετούσε έκτακτες ανάγκες, το ξόδευε και σε απαραίτητες πολυτέλειες αλλά ένα μέρος του έμεινε στην άκρη για προίκες κοριτσιών και έξοδα παιδιών που σπούδαζαν.

Θυμάμαι ανθρώπους στο χωριό που έλεγαν πως με τα καρύδια και τα κάστανα, τους σπούδασαν οι γονείς τους στα χρόνια του μεσοπολέμου και καμάρωναν για τα δέντρα που είχαν στα χωράφια τους και τα περιποιούνταν για να έχουν κάθε χρόνο παραγωγή. Εκείνα τα χρόνια πάλι, όπως έλεγαν οι παλιότεροι αλλά το έβλεπα κι εγώ παιδί, οι καρυδιές δεν λάθευαν, δεν αποτύγχαναν δηλαδή στο δέσιμο του καρπού την άνοιξη και καθώς τα καλοκαίρια ήταν πιο δροσερά και έβρεχε κάποιες φορές, τα καρύδια δεν ταλαιπωρούνταν, ωρίμαζαν ικανοποιητικά και ραβδίζονταν πιο εύκολα από κάποιους χωριανούς που ήταν ειδικευμένοι σε αυτά και ανέβαιναν στα δέντρα με την ευκολία των σκιούρων. 

Εκείνα τα χρόνια πάλι, δεν υπήρχαν τόσα πολλά τρωκτικά να ρημάζουν τα δέντρα λένε πάλι οι παλιοί που βλέπουν σήμερα με πολύ στεναχώρια ορδές τρωκτικών, κυρίως ποντικιών να μην αφήνουν καν τα καρύδια να ωριμάσουν αλλά και των αγριογούρουνων που κάθε βράδυ κάνουν πάρτι κάτω από τα δέντρα και δεν τους ξεφεύγει κανένα καρύδι. Φυσικά εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν αγριογούρουνα, που και που ξέπεφτε κανένα αλλά η παρουσία τόσων ανθρώπων στις εξοχές και τα άπειρα σκυλιά που κυκλοφορούσαν τα φόβιζαν κι έτσι δεν πλησίαζαν όπως σήμερα το χωριό, ούτε καν στα απόμακρα χωράφια.

Όσο για τα τρωκτικά τα οποία αποτελούν πληγή για όλα τα καρποφόρα δέντρα, υπήρχαν και τότε και μπορεί να ήταν περισσότερα αλλά τότε σε όλη την έκταση του χωριού πρέπει να ήταν πάνω από 1000 καρυδιές και έτσι μοιράζονταν η ζημιά. Τα τελευταία χρόνια που εγκαταλείφθηκαν εντελώς όλα τα χωράφια έξω από το χωριό, οι καρυδιές πνίγηκαν από διάφορα αγριόδεντρα, κισσούς και βάτους και ούτε καν θυμούνται αυτοί που τις είχαν που είναι όχι μόνο τα δέντρα αλλά και τα χωράφια τους που τα κυρίευσε το δάσος.

Οι καρυδιές τώρα που είναι μέσα στο χωριό και οι οποίες δεν είναι και λίγες, φέτος τσακίζονται από τον καρπό. Ενώ η άνοιξη δεν βοήθησε κανένα άλλο καρποφόρο δέντρο, στις καρυδιές έδειξε μια ιδιαίτερη επιείκεια και ο καιρός που ακολούθησε τις ευνόησε πολύ, σε βαθμό να μιλάνε για υπερπαραγωγή. Κάτι που είχε να συμβεί χρόνια και δημιουργεί πρόβλημα το πώς θα μαζευτούν γιατί τα θεριεμένα βάτα και τα αγριόχορτα τις έχουν αποκλείσει, σε βαθμό που αποτρέπουν ακόμη και τις επισκέψεις των αγριογούρουνων. Το καθάρισμα, που παλιότερα γίνονταν κάθε χρόνο και ήταν πιο εύκολο, απαιτεί αρκετό κόπο αλλά δεν υπάρχουν άτομα να αναλάβουν τέτοια δουλειά. Τα τελευταία χρόνια υπήρχαν σε όλα τα χωριά Αλβανοί κυρίως που έκαναν διάφορες αγροτικές εργασίες αλλά τα έχουν εγκαταλείψει πλέον γιατί δεν υπάρχουν δουλειές αφού έχουν λιγοστέψει και οι μόνιμοι κάτοικοι των χωριών αλλά και οι συνταξιούχοι που συνήθιζαν να περνάνε τα καλοκαίρια τους εκεί και να ασχολούνται με τα χωράφια τους.

Ο κίνδυνος να μην μαζευτούν εφέτος τα καρύδια ούτε και στα χωράφια που δεν έχουν βάτα και χόρτα, είναι μεγάλος καθώς δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να ανέβει σε μια καρυδιά και να την ραβδίσει. Την δουλειά αυτή την έκαναν πάλι οι Αλβανοί, ιδίως κάποιοι νέοι αλλά κι αυτοί πια έχουν φύγει κι έτσι η περισσότερη παραγωγή φέτος των καρυδιών θα μείνει κάτω από τα δέντρα και αυτό αποτελεί δώρο για τα ποντίκια που θα βγάλουν χορτάτα τον φετινό χειμώνα και αποτέλεσμα της καλής τους διατροφής σίγουρα θα είναι η αύξησή τους αφού πια θα ξέρουν πως οι καρυδιές καρπίζουν μόνο γι’ αυτά πλέον.

Τα ποντίκια φτάνουν ως τα τελευταία κλαδιά της καρυδιάς και ξεφλουδίζουν με τα δόντια τους τα καρύδια και αν καταλάβουν πως είναι άγουρα, τα παρατάνε. 

Όσοι από τους χωριανούς έχουν ζήσει τις χρυσές, κυριολεκτικά εποχές με τα καρύδια στεναχωριούνται που βλέπουν τα δέντρα να τσακίζονται στον καρπό και θα πάνε χαμένα αφού δεν μπορούν να τα μαζέψουν. Τη στεναχώρια συμπληρώνει και το γεγονός, ότι πολλοί ώριμοι συγχωριανοί (δεν αναφέρομαι καν στους νεότερους γιατί ούτε καν ξέρουν τι σημαίνει παραγωγή καρυδιών) ενώ ξέρουν το καθάρισμα ούτε καν δείχνουν ενδιαφέρον να το κάνουν. Το γεγονός σχολιάζεται, αλλά η αδιαφορία τους είναι τέτοια που ούτε καν επισκέπτονται τα παρατημένα χωράφια τους και τα αφήνουν να τα καταπιεί το δάσος. Μετά από λίγα χρόνια, είναι βέβαιο πως και οι καρυδιές που έχουν μείνει μέσα στο χωριό, στα κήπια και κοντά στα σπίτια κι αυτές θα έχουν τη μοίρα εκείνων που ήταν κάποτε στα χωράφια που ξεράθηκαν από στεναχώρια γιατί έπαψαν να βλέπουν ίσκιο ανθρώπου.

Εν κατακλείδι, το θέμα με τα καρύδια και τον ρόλο που έπαιζαν στην οικονομία των προκομμένων νοικοκυριών τα περασμένα χρόνια έχει μεν να κάνει με την ερήμωση της υπαίθρου αλλά είναι κι αυτό ένα κομμάτι της αλλαγής που έχει επέλθει στην ελληνική ύπαιθρο με την απαξίωση κάθε είδους παραγωγής. Ειδικά όταν πρόκειται για παραγωγή που θέλει έστω και λίγες δεξιότητες (η καρυδιά θέλει ελάχιστες, ίσως είναι το δέντρο που δεν θέλει τίποτα παρά μόνο να μαζευτούν τα καρύδια του) όλοι την απαξιώνουν, ακόμη και αν τα έσοδα που θα αποκομίσουν είναι μεγάλα. Η συνήθεια της ζωής στις πόλεις και η επιβίωση με τα επιδόματα δεν τους αφήνουν να μπουν στον κόπο να απολαύσουν την πορεία μιας καλής παραγωγής και της περιπέτειας της αγοράς ενός πολύτιμου προϊόντος.

Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ

Η καθαριότητα της πόλης ξεκινάει από την εξώπορτα κάθε νοικοκυριού και ο τρόπος που αυτό διαχειρίζεται τα σκουπίδια που παράγει το χαρακτηρίζουν ενώ πολλές φορές και η όσφρηση των γειτόνων συνηγορεί ή κλονίζει την καλή γειτονία και την συγκατοίκηση κάτω από την ίδια στέγη. Είναι άπειρες επίσης οι πονεμένες ιστορίες που αναφέρονται στην καθαριότητα των κοινοχρήστων χώρων στις πολυκατοικίες, ειδικά μετά το ξέσπασμα της κρίσης που λόγω της οικονομικής στενότητας έκαναν να δουν σκούπα πολλές εβδομάδες.  

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με την πόλη, η καθαριότητα της οποίας είναι καθημερινός αγώνας πολλών συνεργείων σε όλες τις γειτονιές ενώ στο κέντρο που πλημμυρίζει και από τουρίστες και σε ορισμένα άλλα σημεία, οι προσπάθειες είναι περισσότερες. Σαφώς και η κρίση έπληξε και αυτό το χώρο, λόγω μείωσης του προσωπικού αλλά κάθε πρωί τα συνεργεία ξεκινούν και πάλευαν με την Λερναία Ύδρα των σκουπιδιών σε όλη την πόλη.

Σε αυτό τον αγώνα που επιδίδονται καθημερινά τα συνεργεία και οι οδοκαθαριστές έχουν συμμάχους μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό των δημοτών καθώς οι περισσότεροι αποφεύγουν ή αδιαφορούν επιδεικτικά να κάνουν το αυτονόητο. Να ακολουθήσουν δηλαδή τους κανόνες που υπαγορεύει ατύπως μεν αλλά ουσιαστικά η κατανόηση για μια καθαρή πόλη που ξεκινάει από την απλή υποχρέωση της παραγωγής λιγότερων σκουπιδιών, την τοποθέτησή τους σωστά στον κάδο έτσι ώστε να ευκολύνονται αυτοί που τα μαζεύουν κι έτσι να γίνεται σωστά το έργο το οποίο χρηματοδοτείται από τους δημότες μέσω της φορολογίας και των δημοτικών τελών. Εδώ υπεισέρχεται και το θέμα της ανακύκλωσης αλλά πρόκειται για μια υπόθεση που σκοντάφτει σε ένα πλήθος λεπτομερειών που αποθαρρύνουν και τον πιο ευνοϊκά διαθέσιμο να την κάνει.

Αυτό βέβαια οι περισσότεροι δημότες το θυμούνται μόνο τη στιγμή που το πληρώνουν, γκρινιάζουν πολλές φορές για το ύψος των τελών αλλά καταθέτουν το ποσό και η ζωή συνεχίζεται χωρίς να αλλάξει τίποτα. Κάποιες κινήσεις από πλευράς του Δήμου, όπως το συστηματοποιημένα δρομολόγια των αποριματοφόρων, το πλύσιμο των κάδων, η αποκομιδή ογκωδών αντικειμένων και άλλα, βεβαίως και εκτιμούνται αλλά δεν δίνουν λύση στο πρόβλημα κι έτσι σε ελάχιστο χρόνο η εικόνα της αδιαφορίας επανέρχεται.

Το ζήτημα σε όλα αυτά πηγάζει από τον τρόπο που σκέφτονται οι δημότες την καθαριότητα και τι κάνουν για να είναι η πόλη καθαρή, ειδικά με τα ψιλά σκουπίδια, αυτά που αφήνει ο πολίτης να πέσουν από τα χέρια του στο δρόμο, είτε γιατί βαριέται να τα ρίξει σε κάποιο κάδο ή επιδεικτικά τα αφήνει να πέσουν από τα χέρια του. 

Περιτυλίγματα, αποτσίγαρα, φλούδες, ένα σωρό πράγματα που δημιουργούν ένα χαλί απορριμμάτων που πρέπει να σκουπιστεί από τους οδοκαθαριστές που πιάνουν έργο από νωρίς το πρωί. Πρόκειται για ένα τεράστιο έργο, το σκούπισμα της πόλης και σε αυτό απασχολούνται πολλά άτομα.

Στην περίπτωση οι δημότες ελάχιστα συμβάλλουν σε αυτό το έργο καθώς από τον καιρό που οι μονοκατοικίες δόθηκαν σε αντιπαροχή, ο καθαρισμός των πεζοδρομίων έγινε υποχρέωση πλέον των δήμων και όχι των νοικοκυραίων. Έτσι, αποτελεί σπάνια εικόνα να δούμε κάποιον, όπως τον κύριο προχθές το απόγευμα στην οδό Πιπίνου να έχει πιάσει μια σκούπα να και σκουπίζει  το δρόμο, όπου φυσικά ήταν ελεύθερος από αυτοκίνητα. Αφού σκούπισε, μάζεψε με προσοχή τα σκουπίδια, τα έριξε στον παρακείμενο κάδο και σίγουρα μετά ανέβηκε στο μπαλκόνι του να καμαρώσει το έργο του που ξεχώριζε σε όλο το δρόμο!

ΑΘΗΝΑ, 22102019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 17102019, σελ. 34

ΟΙ ΦΑΝΕΛΕΣ ΠΟΥ ΣΤΕΓΝΩΝΟΥΝ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Από τα τεκμήρια ότι κάποιος άνθρωπος εργάζεται και μάλιστα σκληρά είναι οπωσδήποτε η προκοπή η οποία συνήθως φαίνεται αλλά πολλές φορές βρίσκεται στη σκιά καθώς το «μάτι» στο οποίο πολλοί πιστεύουν ή ο φθόνος, μπορούν να βλάψουν εκείνον που ξεχωρίζει σε πλούτο ή άλλα αγαθά. «Κόποις κτώνται» έλεγαν για τα αγαθά οι αρχαίοι και από τότε μέχρι σήμερα για τον πολύ κόσμο ισχύουν τα ίδια όπως και οι εξαιρέσεις αυτών που ευδαιμονούν χωρίς κόπο και είναι διαχρονικά παραδείγματα προς μίμηση.

Ο κόπος είναι αυτός που βοηθάει στην απόκτηση αγαθών και ανεξάρτητα από τον χώρο όπου αυτός αφιερώνεται, στο χωράφι, στο συνεργείο, το πεζοδρόμιο ή το γραφείο, αυτός που κοπιάζει τον νιώθει στη μουσκεμένη φανέλα, το ρούχο εκείνο που φοριέται κατάσαρκα για να απορροφά τον ιδρώτα που συνήθως είναι βαμβακερό καθότι πιο υγιεινό ή καλύτερα μάλλινο αλλά αυτό είναι απαγορευτικό για πολλά πορτοφόλια.

Βαμβακερές λοιπόν οι φανέλες, σε διάφορες μόδες, με μανίκια, με κουμπάκια, με κοψίματα, με τιράντες, λευκές στην πλειονότητα και χωρίς στάμπες γιατί έτσι κι αλλιώς δεν φοριούνται να τις βλέπουν οι άλλοι. Κάποτε φάνηκαν και δικτυωτές και μάλιστα προωθήθηκαν αρκετά από τον κινηματογράφο όταν είχε θεματογραφία την εργατιά για να φαίνονται τα μπράτσα του πρωταγωνιστή και έτσι έγιναν σύμβολα της τίμιας εργασίας περισσότερο από κανένα άλλο ρούχο των εργαζομένων στην οικοδομή ή το ύπαιθρο.

Δεν φοριέται όμως μόνο απ’ αυτές τις κατηγορίες εργαζομένων η φανέλα, αλλά κι από εκείνους που δουλεύουν στο γραφείο κάτω από το κολλαριστό πουκάμισο και την γραβάτα. Έτσι ο κόπος όλων των εργαζομένων καταλήγει στη φανέλα και γι’ αυτό όποιος αγαπά την καθαριότητα την αλλάζει κάθε μέρα γιατί μπορεί ο ιδρώτας να είναι δείγμα προκοπής, αλλά όταν στεγνώνει κατά στρώματα πάνω στο ύφασμα, μυρίζει. 

Από αυτή την εντύπωση έχει προκύψει και η πολύ διεδομένη έκφραση: «αυτός μουσκεύει πολλές φανέλες», πράγμα που ερμηνεύεται ότι εργάζεται σκληρά κάτι το οποίο φυσικά και δεν γίνεται πάντα αισθητό καθώς ο ιδρώτας δεν μπορεί να φανεί κάτω από τα πουκάμισα τα οποία είναι τα δεύτερα κατά σειρά μετά τις φανέλες ρούχα που αλλάζει συχνά ο άνθρωπος και ούτε και αυτή η συνήθεια δεν έχει περάσει απαρατήρητη από την κοινή γνώμη αλλά η έκφραση «αλλάζει σαν πουκάμισα» έχει εντελώς διαφορετική σημασία.

Τα πουκάμισα και οι φανέλες είναι από τα αντρικά ρούχα εκείνα που βλέπουμε συχνότερα απλωμένα στις μπουγάδες στα μπαλκόνια των λαϊκών συνοικιών και απ’ αυτά μπορούμε να καταλάβουμε αν αυτός που τα φοράει κάνει δουλειά γραφείου ή ασχολείται με το εμπόριο ή είναι εκπαιδευτικός γιατί στις άλλες δουλειές έχει καθιερωθεί και επικρατήσει το μπλουζάκι. Δεν μπορούμε να δούμε περισσότερα εκεί που είναι απλωμένες να καταλάβουμε αν και είναι φθαρμένες, αλλά αν σε κάποιο μπαλκόνι είναι πολλές κρεμασμένες δίπλα στις πετσέτες, καταλαβαίνουμε πως ο άνθρωπος που τις φοράει χύνει πολύ ιδρώτα και επειδή δεν ευκαιρεί να τις πλύνει κάθε μέρα, μια φορά την εβδομάδα τις εκθέτει κι έτσι δημιουργούνται οι εντυπώσεις στη γειτονιά για την εργατικότητά του η οποία ενδεχομένως αναγνωρίζεται και από τις υπόλοιπες κινήσεις του στον κοινωνικό του περίγυρο…

ΑΘΗΝΑ 211022019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 

Η ΨΕΥΔΗΣ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ»

Εγκαινίασε προχθές ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μια βιομηχανική εγκατάσταση αιολικής ενέργειας (ήτοι μια συστάδα από πανύψηλες, τερατώδεις ανεμογεννήτριες που φυτεύτηκαν εκεί που ήταν κάποτε δάσος και βοσκοτόπια) στην Καρυστία. Όσα είπε επί τόπου, έκαναν τους εργολάβους να τρίβουν τα χέρια τους και την τοπική κοινωνία να περιμένει δυστυχώς το χειρότερο: Το ξερίζωμά της αφού η Καρυστία θα καταστραφεί απ’ άκρη σε άκρη για να εγκατασταθεί η… «πράσινη ανάπτυξη» στην μεταμοντέρνα, ελληνική εκδοχή της που αδιαφορεί παντελώς για τη φύση.  

Δεν είναι της στιγμής να αναφερθώ στο πόσο κακό κάνουν οι ανεμογεννήτριες και τα αιολικά βιομηχανικά πάρκα σε κάθε περιοχή, έχουμε καιρό γι’ αυτά μπροστά μας και θα επιμείνουμε μέχρι να σταματήσουν να καταστρέφουν κάθε ομορφιά της πατρίδας μας αλλά και να προκαλούν το κοινό αίσθημα με την πρακτική των εργολάβων.

Θα σταθώ στη φωτογραφία που δείχνει τον πρωθυπουργό να κοιτάει πως ο εργάτης με την ολοκαίνουργη φόρμα κρατάει το έρημο το δεντράκι από το λαιμό πριν το βάλουν στη ρηχή τρύπα που άνοιξαν. Σε άλλη φωτογραφία τον δείχνουν να φτυαρίζει με το κατακαίνουργο φτυάρι το χώμα και πιθανόν να υπάρχει και άλλη να το ποτίζει με το απαστράπτων ντενεκεδένιο ποτιστήρι. Μπορεί ο πρωθυπουργός να μην ήξερε τίποτα για το ρόλο που παίζουν αυτά τα εργαλεία αλλά έτσι του είπαν οι επικοινωνιολόγοι να κάνει, έτσι έκανε και έτσι προέκυψε η ιστορική φωτογραφία για την προπαγάνδα. 

Το δεντράκι, όπως φαίνεται είναι μια βελανιδιά προερχόμενη μάλλον από φυτώριο – απ’ αυτές που βάζουν στις αυλές και σαφώς ταλαιπωρημένη αφού τα φύλλα της είναι ήδη κίτρινα. Από την φωτογραφία βλέπουμε πως η γύρω βλάστηση, ότι απόμεινε απ’ αυτή μετά την επέλαση των μηχανημάτων είναι άλλη, πεύκα, σχοίνα, ρείκια που δείχνουν πόσο υποφέρουν από τη λειψυδρία. Η βελανιδιά όμως είναι τυχερή, άμα μπει στο λάκκο της θα την ποτίσουν μια φορά και από εκεί και πέρα, αναλαμβάνει ο θεός και ο καιρός.

Το γεγονός εκθέτει πολύ τον πρωθυπουργό ο οποίος μπορεί να μην γνωρίζει τέτοιες λεπτομέρειες της δασοπονικής αλλά κάποιους από τους συμβούλους του θα έπρεπε να τον προφυλάξει ενημερώνοντάς τον από την παγίδα που του έστησαν οι εργολάβοι μαζί μα τους θιασώτες της "πράσινης ανάπτυξης". Αυτοί τον έσυραν εκεί στις κορυφές του Καφηρέα και η φωτογραφία που τον δείχνει να φυτεύει το δεντράκι είναι το καλύτερο χαρτί που έχουν για την προπαγάνδα τους. Ουδόλως τους νοιάζει αν την άνοιξη η βελανιδιά βγάλει ένα φυλλαράκι, προκόψει και γίνει δέντρο να προσφέρει τη σκιά του. Τη δουλειά τους ήθελαν να κάνουν και την κάνουν με τον πιο προκλητικό τρόπο.

Έτσι με τη φωτογραφία μιας άμοιρης  βελανιδιάς που φυτεύτηκε σε ένα κρανίου τόπο που έχουν μεταβάλει τις κορυφές του Καφηρέα οι προπαγανδιστές της «πράσινης ανάπτυξης» η οποία παρά τις εξαγγελίες της δεν σέβεται τίποτα από την φύση και παραβλέπει τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών, αφού στόχο έχει μόνο το κέρδος κάνουν μια χαρά την δουλειά τους. Με αυτή τη φωτογραφία, εντέχνως θα πλημμυρίσουν τον κόσμο με τις αντιλήψεις που τους βολεύουν και δυστυχώς είναι πολλοί αυτοί που τις υιοθετούν και τις προτάσσουν ως πανάκεια για ένα θέμα που θέλει περισσότερη προσοχή και συζήτηση τόσο για τις συνέπειες στο παρών αλλά περισσότερο για το μέλλον που προβλέπεται ιδιαίτερα άνυδρο όχι μόνο για την βελανιδιά αλλά για όλους μας...

ΥΓ. Οι φωτογραφίές δανεικές από το διαδίκτυο. Ευχαριστώ τον φωτογράφο.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 19102019  

- Μετά από 100 ημέρες απόστασης από την δικτυακή ενημέρωση, εγκαινιάζω την επιστροφή μου με το θέμα των Αγράφων που απειλούνται από την παράνομη εγκατάσταση ανεμογεννητριών  και με το σημερινό σημείωμα, επισημαίνω μια πτυχή της απάτης… Έπεται συνέχεια στο θέμα…

ΜΙΑ ΚΡΙΣΙΜΗ ΗΜΕΡΑ Η ΑΥΡΙΑΝΗ ΓΙΑ Τ’ ΑΓΡΑΦΑ

Έμειναν αιώνιο παράδειγμα καταισχίνης οι Μηδίσαντες, οι Έλληνες δηλαδή που έδωσαν «γην και ύδωρ» στους Μήδους ή Πέρσες και μάλιστα εντάχθηκαν στην στρατιά τους που απείλησε τη νότια Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό των αρχαίων χρόνων.

Στην προκειμένη περίπτωση Μήδοι είναι οι εργολάβοι, οι πάσης φύσεως εργολάβοι που έβαλαν στόχο να γεμίσουν τις βουνοκορφές των Αγράφων αλλά και άλλων βουνών της Ελλάδας με ανεμογεννήτριες· όχι για τη σωτηρία του πλανήτη όπως διαδίδουν οι ίδιοι μέσω των μηχανισμών προπαγάνδας που διαθέτουν αλλά για τις επιδοτήσεις από εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους. Την προπαγάνδα τους ενισχύουν και διάφοροι αφελείς και επιπόλαιοι  που πιστεύουν στην προβαλλόμενη «πράσινη ανάπτυξη» αλλά και πολλοί άλλοι ντόπιοι από ιδιοτελή συμφέροντα καθιστάμενοι έτσι ως οι νέοι Εφιάλτες που ανοίγουν το δρόμο για την ισοπέδωση όλων των ορεινών όγκων της Ελλάδας χάρη στο κέρδος εγχωρίων και υπερεθνικών εταιρειών.

Κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει στην Καρδίτσα, όπου η απερχόμενη δημοτική αρχή αγνοώντας την κατακραυγή του κόσμου που βλέπει τον κίνδυνο για τα Άγραφα και κινητοποιούνται με κάθε τρόπο να αποτρέψουν την εγκατάσταση ΒΑΠΕ στα βουνά τους προχωρεί σε μια άνευ προηγουμένου κίνηση. Αύριο βγάζει σε δημοπρασία την παραχώρηση δημοτικών εκτάσεων με σκοπό την εγκατάσταση αιολικών «πάρκων» και συνοδευτικών αυτών έργων σε βουνοκορφές των Αγράφων. Είκοσι ημέρες πριν την παράδοση της διοίκησης του Δήμου στη νεοεκλεγμένη δημοτική αρχή, η απερχόμενη διοίκηση δεν έχει καμία πολιτική και ηθική νομιμότητα  να προβεί, όπως προτίθεται, σε δέσμευση για πενήντα (και ποιος ξέρει τι παραπέρα) χρόνια δημοτικών εκτάσεων σε εταιρίες ιδιωτικών συμφερόντων και για  εγκατάσταση αιολικών «πάρκων», καταστρέφοντας άπαξ και δια παντός αλλά και χωρίς κανένα, απολύτως,  ουσιαστικό όφελος για το περιβάλλον και την τοπική κοινωνία και οικονομία κάθε προοπτική ήπιας και με σεβασμό στο περιβάλλον ανάπτυξης, που ο τόπος μας έχει ανάγκη.

Σκέπτομαι με τι πρόσωπο θα κυκλοφορήσουν αύριο το μεσημέρι στην Καρδίτσα αυτοί που με την υπογραφή τους δίνουν το πάτημα στις εταιρείες να αρχίσουν να ξεθεμελιώνουν τ’  Άγραφα. Με τι μάτια θα γυρνάνε να βλέπουν πλέον την «Κοιμωμένη» και τις κορυφές αυτοί που εκτός από γη, ύδωρ δίνουν με την δημοπρασία και τον αέρα των Αγράφων δώρο στους εργολάβους. Μπορούν την τελευταία στιγμή να ακυρώσουν την αισχρή διαδικασία και να μείνει το όνομά τους έξω από τις δέλτους των Μηδισάντων και των Εφιαλτών… 

- Το Δίκτυο Φορέων και Πολιτών για την Προστασία των Αγράφων καλεί όλους του φίλους των Αγράφων αλλά και κάθε άλλο ευαισθητοποιημένο στο θέμα πολίτη σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, τη Δευτέρα, 5 Αυγούστου και ώρα 08:00, έξω από το Δημαρχείο Καρδίτσας.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ, 04082019

Ο ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΠΗΓΑΔΙΩΝ

Όποιος ταξιδεύει στα νησιά του Αρχιπελάγους το καλοκαίρι, ασφαλώς καθώς τα βλέπει, αναρωτιέται πως ο κόσμος που ζούσε πάνω τους βολεύονταν με λίγο νερό έστω, γιατί από την πρώτη εικόνα που δίνουν φαίνεται πως είναι εντελώς άνυδρα και στεγνά.

Ναι, αυτή είναι πρώτη εντύπωση και παρ’ όλο που ελάχιστα στοιχεία δηλώνουν πως κάπου υπάρχει μια στέρνα που μάζευε νερό από τη βροχή ή πως ένα πράσινο κλαράκι έχει απλωμένες τις ρίζες του σε μια αόρατη φλέβα νερού, οι ντόπιοι και οι άνθρωποι που τα επισκέπτονται συχνά γνωρίζουν πως σε πολλά άλλα σημεία υπάρχει νερό και πολλές φορές μάλιστα αυτό είναι πολύ καλό  αν βέβαια δεν περάσουν από εκεί να ξεδιψάσουν κατσίκια.

Ένα τέτοιο, φυσικό πηγάδι που κανείς δεν υποψιάζεται πως υπάρχει καθώς δεν διακρίνεται από πουθενά, βρίσκεται στην άκρη της Νικουριάς, του μεγάλου νησιού δίπλα στην Αιγιάλη της Αμοργού, λίγα μέτρα από τη θάλασσα και κοντά στα ερείπια του λεπροκομείου που λειτούργησε εκεί πριν από πολλά χρόνια και ήταν μάλιστα η αφορμή για την ίδρυσή του.

Στο πηγάδι αυτό μας οδήγησε πριν από λίγες ημέρες ο Νίκος Γαβαλάς, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά το νησί γιατί σε αυτό είχε μαζί με άλλους Αιγιαλίτες ο πατέρας του το κοπάδι του και περνούσε πολύ καιρό κοντά του και από εκεί έπαιρναν νερό να πίνουν αλλά πρόσεχαν να μη πλησιάζουν τα κατσίκια και το βρωμίζουν. Ακόμη και τώρα που το νησί δεν έχει τόσα ζωντανά πάνω του, ο Νίκος φροντίζει κάθε καλοκαίρι να κατεβαίνει με ένα σκοινί στο εσωτερικό του να το καθαρίζει για να μπορούν οι επισκέπτες του νησιού και οι ψαράδες που δένουν καμιά φορά εκεί να βρίσκουν δροσερό νερό και να τον θυμούνται

ΑΜΟΡΓΟΣ, 03082012. 

ΠΩΣ ΞΑΦΝΙΚΑ ΓΙΝΕΣΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΕΙΔΗΣΗ!

Όποιος γυρνάει την πόλη κάθε μέρα ασφαλώς βλέπει και ζει ένα σωρό πράγματα από τα οποία άλλα είναι ενδιαφέροντα, άλλα αδιάφορα κάποια μπορεί να τον στεναχωρήσουν και ορισμένα ενδεχομένως και να τον βλάψουν. Εξαρτάται πάντως από το πώς βλέπει τα πράγματα ο καθένας και φυσικά τι είναι διατεθειμένος να πληρώσει για την εμπειρία ώστε να λέει μετά πως αυτό ή το άλλο που έζησε του κόστισε κάτι αλλά δεν το μετανιώνει…

Καθόμουν πριν από λίγες ημέρες στο περβάζι της μεγάλου παραθύρου μιας τράπεζας στην αρχή της Μητροπόλεως, στο Σύνταγμα, περιμένοντας ένα δικηγόρο να μπούμε μαζί με΄σα για μια δουλειά και χάζευα τον κόσμο που πηγαινοέρχονταν στο δρόμο. Ο δικηγόρος αργούσε και για να εκμεταλλευτώ το χρόνο έβγαλα από την μεγάλη τσάντα που είχα κολλημένη δίπλα μου το μπλοκάκι κι άρχισα να γράφω για ένα γεγονός στον Ηλεκτρικό την προπερασμένη Κυριακή το μεσημέρι στο οποίο ήμουν αυτόπτης μάρτυς.

Στο βαγόνι τελευταίοι μπήκαν ένα ζευγάρι κινέζων, αρκετά ψηλοί και ο νεαρός και το κορίτσι το οποίο κρατούσε μια τσάντα η οποία εκτός των άλλων φαίνονταν ότι περιείχε και μια φωτογραφική μηχανή. Την πήρε είδηση μια ομάδα ευπρεπώς ντυμένων αλλοδαπών που έδειχναν βαλκανικής καταγωγής, τρεις άντρες και μια γυναίκα που έστεκαν στο μέσο του βαγονιού, άρχισαν να σφίγγουν το ζευγάρι και κάποιος απ’ αυτούς επιχείρησε να βάλει το χέρι του στην τσάντα. Τον πήρε είδηση η κοπέλα και έβαλε αμέσως τις φωνές. Η ομάδα πίεσε περισσότερο το ζευγάρι, αλλά η κινέζα δεν ήταν διατιθεμένη να τους αφήσει να την κλέψουν και άρχισε να ουρλιάζει. Έτσι τους πήραν είδηση όλο το βαγόνι, άρχισαν να απομακρύνονται κάνοντας τάχα τον ανήξερο για το γεγονός και κατέβηκαν στην Ομόνοια.

Βγαίνοντας αυτή η ομάδα μπήκε μια άλλη από τέσσερις άνδρες και μια γυναίκα πάλι, καλοντυμένοι επίσης από τους οποίους οι τρείς κρατούσαν μεγάλες άδειες τσάντες όπως και η προηγούμενη. Σαν να ήταν προγραμματισμένοι ή ειδοποιημένοι όλοι μαζί κινήθηκαν προς το ζευγάρι που μόλις είχε γλυτώσει την κλοπή και ένας απ’ αυτούς άπλωσε το χέρι του στην τσάντα της κοπέλας. Περιττό να πω ότι επαναλήφθηκε η ίδια σκηνή, η τσάντα γλίτωσε πάλι από τις φωνές της κινέζας. Η ομάδα των επίδοξων κλεφτών αποβιβάστηκε στο σταθμό της Βικτωρίας και το ζευγάρι συνέχισε τη διαδρομή ως τον Άγιο Νικόλαο που κατέβηκα χωρίς να έχει άλλα τέτοια απρόοπτα. 

Αυτή είναι η μικρή ιστορία που άρχισα να γράφω για την επιδημία των κλοπών που συμβαίνει στην Αθήνα και κορυφώνεται στις ημέρες με την μεγάλη τουριστική κίνηση με πρωταγωνιστές μέλη συμμοριών από τα Βαλκάνια κυρίως αλλά και άλλες χώρες χωρίς βέβαια να λείπουν και εκπρόσωποι της ιθαγενούς εγκληματικότητας αλλά δεν έμελλε να τελειώσει ευχάριστα γιατί από σχολιαστής μιας κατάστασης, έγινα ο ίδιος είδηση!

Όπως ήμουν αφοσιωμένος στο γράψιμο, κάποιος στάθηκε μπροστά μου και με ρώτησε προς τα πού είναι το Σύνταγμα. Χωρίς να σηκωθώ του έδειξα με το χέρι. Ο διάλογος δεν κράτησε παραπάνω από δέκα δευτερόλεπτα αλλά ήταν αρκετός να μου αρπάξει χωρίς να καταλάβω ο συνεργός του τη δική μου τσάντα, με δυο φωτογραφικές μηχανές, μια ελαφριά που χρησιμοποιούσα περισσότερο στο δρόμο, μια βαρύτερη που ήθελα να δοκιμάσω μαζί με δυο φακούς, τα τηλέφωνά μου, τα μαύρα μου γυαλιά, όλες τις ταυτότητες, τις κάρτες των τραπεζών, τα χαρτιά μου, κάτι συνταγές για φάρμακα, πέντε στυλό όλων των χρωμάτων, ένα μηχανικό μολύβι, μια σβηστήρα και άλλα που δεν θυμάμαι. Καταγγέλοντας αργότερα την κλοπή στο τμήμα Ακροπόλεως και συζητώντας με άλλους ομοιοπαθείς τα παθήματά μας, πήρα την απόφαση στο εξής θα κυκλοφορώ με τα χέρια στις τσέπες…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το γράφιτι παλιό στην Ακαδημίας, δείχνει μια σκηνή την οποία αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για το φαινόμενο των κλοπών, θα τη βλέπουμε καθημερινά σε πολλά σημεία.     

ΑΘΗΝΑ, 01082019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35