Η ΜΑΡΩ ΚΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ

 

Η μετακόμιση από τον Άγιο Νικόλαο Πευκακίων εσχάτως στο λόφο Σκουζέ στα Σεπόλια ήταν μεταξύ άλλων και μια αποκάλυψη καθώς ξαναζώ σε μια γειτονιά που είχα σχεδόν ξεχάσει. Πρώτη μέριμνα ήταν να συνδεθώ με τους παλιούς γνωστούς και αρκετούς συμπατριώτες μου που μένουν εδώ και μένουν εδώ από τα χρόνια πριν τον πόλεμο ακόμη.

Ανάμεσα σε αυτούς και η Μάρω Κάκια, η κόρη της Αριάδνης (Ποντικοπούλου) και του Θανάση Κάκια η οποία ακολούθησε το παράδειγμα της μητέρας της και εδώ και λίγο καιρό άνοιξε ένα ωραίο κατάστημα με το όνομα «Αμέλια» στην οδό Κρέοντος 114 (τηλ: 2100103280) με κοσμήματα, δώρα, διακοσμητικά σπιτιού και φυσικά αρώματα «Αμέλια». Την επισκεφτήκαμε πριν από λίγο να την χαιρετίσουμε και βρήκαμε ωραίες λαμπάδες και άλλα πασχαλινά σε καλές τιμές, ποιότητα και γούστο. Θα ξαναπάμε αύριο γιατί μας άρεσε και να συμπληρώσουμε ότι πασχαλινά θέλουμε και για το χωριό όπου, θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος βέβαια, θα τιμήσουμε μαζί με καλούς φίλους έναν εξαιρετικό οβελία. Με λαμπάδες έκπληξη που εννοείται προέρχονται από το κατάστημα της Μάρως και διάθεση ανοιξιάτικη για να ξεκινήσουμε τις δουλειές στα κήπια και στα χωράφια.  

Καλές δουλειές Μάρω και να ξέρεις ότι όλοι οι συγχωριανοί σε αγαπάμε και είμαστε δίπλα σου. Καλή αντάμωση και στο χωριό. 

ΑΘΗΝΑ, 17042022

ΠΑΣΧΑ ΣΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

 

Το Πάσχα, ή καλύτερα η περίοδος πριν από το Πάσχα είναι η εποχή που η Αθήνα ζει σε ένα κλίμα πραγματικής ευλάβειας και τούτο φαίνεται όχι μόνο στο παραδοσιακό κέντρο αλλά και σε κάθε γωνιά του λεκανοπεδίου καθώς οι εκκλησίες γίνονται για δυο εβδομάδες το κέντρο κάθε γειτονιάς και συνοικίας όπου οι πιστοί συμμετέχουν στις προετοιμασίες και παρακολουθούν με ευλάβεια τις ακολουθίες και τις λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας.

Και τούτο συμβαίνει γιατί όσο και να μην καταλαβαίνουμε, λόγω της τρομακτικής και άναρχης ανοικοδόμησης που βρίσκονται πολλά από τα μικρά παλαιά εκκλησάκια της πάλαι ποτέ υπαίθρου της Αττικής και έχουν καταφέρει να υφίστανται έως σήμερα ζωντανεύουν αυτές τις ημέρες χάρη σε εκείνους τους γείτονες που τα περιποιούνται και τα θυμούνται.  Από την άλλη,  η Μεγάλη Εβδομάδα όπως εκτυλίσσεται γύρω από τους μεγάλους ναούς θυμίζει πως όταν άρχισε να απλώνεται με πρόγραμμα ή εντελώς αυθαίρετα η πόλη προς όλες τις κατευθύνσεις σε κάθε γειτονιά και σε κάθε προάστιο, άφηναν ένα χώρο να χτιστεί η εκκλησία και η οποία χτίζονταν σχεδόν ταυτόχρονα με τα σπίτια και τις πολυκατοικίες. Τις περισσότερες φορές αυτή αφιερώνονταν στο άγιο ή την αγία που τιμούνταν σε κάποιο προϋπάρχον εκεί εκκλησάκι ή και εικόνισμα ακόμα ή αν δεν υπήρχε τέτοιο επέλεγαν από την ατέλειωτη χορεία των αγίων έναν που ταίριαζε στη γνώμη των περισσοτέρων οικιστών.

Έτσι δεν έμεινε καμιά γειτονιά χωρίς την εκκλησία της και γύρω από αυτή εξελίσσονταν ο θρησκευτικός βίος των γειτόνων ενώ όλοι έπρεπε να δώσουν το παρών τους στις μεγάλες γιορτές και ιδιαίτερα την Μεγάλη Εβδομάδα. Με την εξάπλωση της πόλης, παρατηρείται ότι άνθρωποι που για διάφορους λόγους έφυγαν από τις παλιές γειτονιές και ζουν πλέον σε μακρινά προάστεια να έρχονται όχι μόνο να ψηφίζουν αλλά και να δίνουν παρών σε πολλές θρησκευτικές εκδηλώσεις και η εκκλησία εδώ είναι αυτή που τους συνδέει με την γειτονιά και τους ανθρώπους που παραμένουν πιστοί σε αυτή και δεν έφυγαν μακριά τους. Όπως παρατηρείται για πολλούς από την επαρχία να συνδέονται με την γενέτειρα μέσω της εκκλησίας, έτσι και οι παλιοί Αθηναίοι συνδέονται μέσω αυτής με την γειτονιά τους.

Γι’ αυτό λοιπόν παρατηρείται αυτές τις ημέρες μια αύξηση του εκκλησιάσματος σε πολλές γειτονιές του αθηναϊκού κέντρου και είναι εντυπωσιακή μάλιστα στις εκκλησίες του κέντρου και γύρω από την Ακρόπολη, στην Πλάκα, στο Μοναστηράκι, στου Ψυρρή. Εκκλησίες, όπως η Καπνικαρέα για παράδειγμα ή η Παναγία η Αθηνιώτισσα ή του Αγίου Φιλίππου και μια σειρά από άλλες που η πραγματική ενορία τους έχει σκορπιστεί στους τέσσερις ορίζοντες της Αττικής, διαθέτουν εντούτοις και στηρίζονται από μια υπερτοπική ενορία που συγκροτεί το εκκλησίασμα της κάθε μιας και συμμετέχει σε κάθε εκδήλωσή της.

Τούτο αποδεικνύει πως παρά την διάχυση του πληθυσμού στην Αττική, οι παλιές εκκλησίες της Αθήνας με την ιστορία που κάθε μια διαθέτει και όσα οι μνήμες των Αθηναίων προσθέτουν αποτελούν ένα πόλο έλξης και η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η περίοδος που χάρη σε αυτές η ζωντανεύει η πόλη τα απογεύματα και θυμίζει άλλες, πιο ήρεμες εποχές. Χάρη σε αυτές πάλι δημιουργείται ένα  ρεύμα εραστών της πόλης που με τον τρόπο τους της δίνουν αυτό που νεωτερισμοί της κοινωνίας μας έχουν εξοστρακίσει από το κέντρο της Αθήνας. Βέβαια από κάποιους αυτό εκλαμβάνεται και ως μια πτυχή της τουριστικής ανάπτυξης αλλά δεν πειράζει, βοηθάει κι αυτό με το τρόπο του αν δεν είναι προκλητικό…  

ΑΘΗΝΑ, 14042022

ΕΝΑ ΚΑΛΑΘΙ ΑΝΕΜΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ

Έμοιαζε να περπατούσε σαν χαμένη μέσα στον αραιό κόσμο που είχε το πρωϊνό στη γωνία της Πανεπιστημίου με την πλατεία της Ομόνοιας αλλά όπως αποδείχθηκε ήξερε καλά το δρόμο και ακολουθούσε ένα σταθερό δρομολόγιο – γι’ αυτό ούτε καν και δεν κοίταζε δίπλα της. Όσοι βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή εκεί δεν την ενδιέφεραν. Κοντούλα, αδύνατη, ντυμένη με τριμμένα ρούχα θα περνούσε εντελώς απαρατήρητη αν δεν κρατούσε στα χέρια της ένα καλάθι από εκείνα τα παλιά, φτιαγμένο με λυγαριά γεμάτο με φρέσκιες ανεμώνες.

Με την πρόφαση ότι ήθελα να αγοράσω ένα ματσάκι, έπιασα κουβέντα μαζί της. Τη λένε Σταυρούλα, συνταξιούχος μετά από 50 χρόνια δουλειάς κοντά σε ανθρώπους που ήθελαν βοήθεια και για συμπληρώσει την πετσοκομένη σύνταξή της μαζεύει όταν βρίσκει λουλούδια στον Υμηττό και κατεβαίνει στην Αθήνα να τα πουλήσει στον κόσμο και στα γραφεία. Την κάνει χρόνια αυτή τη δουλειά και είναι αρκετοί που την γνωρίζουν και αποτελούν γι’ αυτή τη σίγουρη πελατεία για να μην γυρίσει πίσω με λουλούδια στο πανέρι. 

Όταν βγαίνουν οι ανεμώνες η κυρά Σταυρούλα πηγαίνει στον Υμηττό, πάνω από την Καισαριανή και μαζεύει χωρίς να τις ξεριζώνει για να βρει και την επόμενη χρονιά. Τις δένει ματσάκια, τις βάζει με προσοχή στο καλάθι να μην τσαλακώνονται. Σε μια εποχή που τα πάντα, ακόμα και τα λουλούδια των ανθοπωλείων μεγαλώνουν με τη βία και τον έλεγχο των μηχανών, η κυρά Σταυρούλα με τον τρόπο της φέρνει στην Αθήνα ένα μάτσο πραγματικά λουλούδια και ακόμη, αντί να βάζει σε ένα πλαστικό καφάσι, τα μεταφέρει σε ένα καλάθι απ’ αυτά που χρησιμοποιούσε ο κόσμος πριν πλημμυρίσει πλαστικό.

Η κυρά Σταυρούλα και ένα πλήθος άλλων ανθρώπων με τον τρόπο τους δίνουν ένα άλλο χρώμα στην πόλη που ρέπει προς την ομοιομορφία καθώς επικρατούν καινούργιες πρακτικές που πιέζουν αφόρητα εκείνους τους ανθρώπους που δεμένοι με την λειτουργία της και συνθέτουν το ζωντανό πρόσωπό της. Δεν είναι πια πολλοί, κινούνται διακριτικά στο κέντρο της πόλης και δεν φαίνονται αλλά για όσους αγαπάμε την πόλη είναι αυτοί που μας εμπνέουν να την υποστηρίζουμε και με τον δικό μας τρόπο πρέπει να τους δίνουμε θάρρος να υπάρχουν και όσο καιρό μπορούν ακόμη να ομορφαίνουν την πόλη.

I klik Athens/15042022 

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΕΒΗΚΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

 

Ο θάνατος του Αντώνη Συκάρη προχθές κατά την κατάβασή του από την κορυφή Νταουλαγκίρι (8.167 μέτρα υψόμετρο) μετά από τεράστια σωματική και ψυχολογική προσπάθεια και έλλειψη πρόσθετου οξυγόνου έριξε σε θλίψη την μεγάλη οικογένεια των ορειβατών και έβαλε σε σκέψεις όσους έχουν τέτοιους υψηλούς και επικίνδυνους στόχους.  

Ο Αντώνης Συκάρης, (1962-2022) ένας από τους πιο σπουδαίους και αγαπητούς Έλληνες ορειβάτες με διεθνή αναγνώριση ήταν πάντα αυτών των στόχων. Στα 32 χρόνια της ορειβατικής του ζωής, ο ακούραστος ορειβάτης και αλπινιστής ανέβηκε  με επιτυχία 170 κορυφές στο εξωτερικό και πραγματοποίησε 66 ορειβατικές αποστολές σε 18 χώρες του κόσμου. Ήταν ο μόνος Έλληνας, που κατάφερε να σκαρφαλώσει 5 από τις 14 κορυφές άνω των 8.000 μέτρων του κορυφαίου ορειβατικού project Grand Slam, ενώ είχε σκαρφαλώσει 63 κορυφές πάνω από τα 4.000 μ. στις Άλπεις. Συμμετείχε ως μόνος Έλληνας στην διεθνή χειμερινή αποστολή 2020/21 στο Κ2 (8.611 μ.) Ο στόχος του Αντώνη ήταν  να γίνει ο πρώτος Έλληνας που θα πατήσει στις 14 υψηλότερες κορυφές του κόσμου (άνω των 8.000 μέτρων), και ο πρώτος άνθρωπος στο κόσμο που θα σκαρφαλώσει όλες τις κορυφές σε ηλικία πάνω από 55 ετών ολοκληρώνοντας το κορυφαίο ορειβατικό project Grand Slam.

Δεν ήταν λοιπόν ένας τυχαίος ορειβάτης, ήξερε πολύ καλά που θα πήγαινε και πίστευε πως χάρη στην εμπειρία του που είχε αποκτήσει σε τόσες κορυφές του κόσμου θα κατάφερνε όταν κατέβει να επιστρέψει στο σπίτι του. Έχοντας δε ζήσει από κοντά τον θάνατο πολλών ορειβατών ήταν διπλά προσεκτικός και κυρίως, σέβονταν το βουνό και ο θάνατός του μοιάζει σαν να αφέθηκε εκεί να τον πάρει ο ύπνος που δεν έχει ξύπνημα. Ίσως θα ήθελε με αυτόν τον τρόπο να τελειώσει τον κύκλο του στα βουνά του κόσμου και να αφήσει εκεί την πνοή του μη αντέχοντας το κατέβασμα στους κάμπους και τις πόλεις. Ίσως πάλι ήθελε με αυτόν τον τρόπο να ζητήσει συγχώρεση από τις κορυφές για την παραβίαση του άβατου, για τον ίδιο και για λογαριασμό όλων που πάτησαν τις κορυφές και να τις εξευμενίσει για την βεβήλωση του κόσμου τους από την εμπορευματοποίηση της ορειβασίας και άλλα τινά.   

Είναι πολλά που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε με τον θάνατο του Αντώνη στο επικίνδυνο Νταουλαγκίρι των Ιμαλαίων. Θα όμως μείνουμε με τον θαυμασμό που τρέφαμε για αυτόν τον άνθρωπο όταν τον ακούγαμε ή διαβάζαμε για όσα έβλεπε και ένιωθε από εκεί ψηλά. Τώρα που ανέβηκε ψηλότερα απ’ ό, τι υπολόγιζε, από εκεί που δεν έχει επιστροφή μπορούμε να αναλογιστούμε λίγο και το δίκιο των βουνών που θέλουν να είναι απάτητα και τους θεούς και τους δαίμονες που τα προστατεύουν και καμιά φορά αίρουν την εύνοιά τους χωρίς να κάνουν διακρίσεις...

ΑΘΗΝΑ, 14042022

Ο ΚΑΤΣΑΝΤΩΝΗΣ ΕΝΩΝΕΙ ΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

 

Ο Κατσαντώνης (Αντώνης Μακρυγιάννης) (1775 - 1809) υπήρξε ο πιο ονομαστός ήρωας των προεπαναστατικών χρόνων στη Δυτική Ελλάδα, τα Άγραφα και τα Τζουμέρκα η ζωή του οποίου όπως και ο μαρτυρικός θάνατός του δημιούργησαν έναν θρύλο και από τον οποίο εμπνεύστηκαν και ακολούθησαν πολλοί από τους κατοπινούς ήρωες της  Παλιγγενεσίας.

Ο θρύλος του Κατσαντώνη επέζησε και μετά από την περίοδο της επανάστασης όπου διακρίθηκαν και δοξάστηκαν πολλοί άλλοι και διαδόθηκε κυρίως από τη δημοτική μούσα και το θέατρο σκιών! Έτσι αντί να ξεχαστεί ο ήρωας της Κλεφτουριάς, η μνήμη του διατηρήθηκε και τα κατορθώματά του ενέπνευσαν πολλούς να ασχοληθούν με τον βίο του και τα έργα του. Στις ημέρες μας δε, αυτός ο μοναδικός ήρωας κλήθηκε να ενώσει την ορεινή κεντρική Ελλάδα σε ένα όραμα που προσβλέπει στην προκοπή του τόπου.

Στον αγώνα αυτό επιστρατεύτηκαν οι δήμαρχοι Αγράφων Αλέξης Καρδαμπίκης, Αμφιλοχίας Γεώργιος Κατσιούλας, Αργιθέας Ανδρέας Στεργίου, Βορείων Τζουμέρκων Ιωάννης Σεντελές, Κεντρικών Τζουμέρκων Χρήστος Χασιάκος και Λίμνης Πλαστήρα Παναγιώτης Νάνος και με την υποστήριξη του περιφερειάρχη Αττικής Γεώργιου Πατούλη και του δημάρχου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη του οποίου οι πατρογονικές ρίζες από τα Άγραφα ξεκινάνε και όλοι μαζί οργάνωσαν την Κυριακή που μας πέρασε ένα τιμητικό αφιέρωμα για τον Κατσαντώνη στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσό».

Στην ωραία αυτή εκδήλωση που έφερε αέρα από τα Άγραφα και τα Τζουμέρκα και τον Βάλτο στο κέντρο της Αθήνας, μίλησαν για τον ήρωα δήμαρχοι και εκπρόσωποι φορέων και συλλόγων, βραβεύτηκαν ορισμένοι που έχουν ασχοληθεί και τον τον Κατσαντώνη ενώ ο Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και πρώην Πρύτανης, Γεώργιος Δ. Καψάλης παρουσίασε με μια εμπεριστατωμένη ομιλία, η οποία αποτελεί μέρος του έργου του για τον Κατσαντώνη πτυχές από τον βίο και τα έργα του. Την ομιλία ακολούθησε συναυλία με παραδοσιακά τραγούδια με τον Νίκο Φιλιππίδη στο κλαρίνο και πολλούς σπουδαίους τραγουδιστές (Χαντζής, Καλαμίδας, Κόπανος) πράγμα που ενθουσίασε το κοινό και το ταξίδευσε νοερά στα βουνά του Κατσαντώνη.

Το Σάββατο 9 Απριλίου, στο Θέατρο «Κιβωτός» πραγματοποιήθηκε η θεατρική παράσταση «Κλέφτης» που ήταν αφιερωμένη στην Κατσαντώνη στα πλαίσια  πλαίσιο του εορτασμού των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση και της ανάδειξης μορφών και γεγονότων που συνδέονται με αυτήν. Το κείμενο και η σκηνοθεσία είναι του Γιάννη Σεντελέ (δημάρχου βορείων Τζουμέρκων) και έπαιξαν με μεγάλη επιτυχία μέλη της ομάδας τέχνης «Βορείως».

Οι φωτογραφίες από την παράσταση «Κλέφτης» και την ημερίδα στον «Παρνασσό».

ΑΘΗΝΑ, 12042022

I KLIK ATHENS… ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ*

 

Λίγο η άνοιξη που ήρθε φέτος κουτσαίνοντας στην πόλη, λίγο οι φίλοι που από τα βουνά που έφεραν τον Κατσαντώνη από τ’ Άγραφα και τίμησαν στο όνομά του όσους ακόμα τον θυμούνται (στον «Παρνασσό» η εκδήλωση για την οποία θα ακολουθήσει ρεπορτάζ) με έβγαλαν χθες και σήμερα στο δρόμο. Και επειδή δεν με ξέχασαν και με σκέφτονται ακόμη τα πνεύματα και οι σκιές της πόλης και κρίνουν με επιείκεια την πολύμηνη απουσία μου μου έφεραν αμέσως το θέμα σαν βγήκα από την Χρήστου Λαδά στην Πανεπιστημίου.

Εκεί, μπροστά στην Ακαδημία των Αθηνών, μια ομάδα γυναικών ντυμένη με αρχαιοπρεπή ρούχα συμμετείχαν σε ένα χορό που φαντάζομαι είναι μέρος κάποιου διαφημιστικού – μπορεί και κάτι άλλου τηλεοπτικού πονήματος που θα δούμε κάποια μέρα στις οθόνες μας. Δεν πήγα κοντά να μάθω, δεν ήθελα, μου έφτανε η σκηνή και φαντάζομαι πως και στον Σωκράτη και τον Πλάτωνα θα άρεσε και αν μπορούσαν να στρέψουν το κεφάλι τους θα το απολάμβαναν. Γιατί τέτοιες στιγμές που άνθρωποι κάνουν κάτι έξω από τα συνηθισμένα  λείπουν από την πόλη και όταν συμβαίνουν κάνουν τη διαφορά, σπάζουν την μονοτονία της καθημερινότητας και δίνουν επί πλέον στα κτίρια το δικαίωμα να παίζουν ένα άλλο ρόλο στη ζωή των πολιτών, έστω και αν πολλοί, για διάφορους λόγους ο καθένας, δεν συμφωνούμε. Το μόνο που φαντάζομαι συμφωνούμε όλοι είναι η προστασία τους από διάφορες άλλες ενέργειες και οι αμπαλαρισμένοι τοίχοι της Ακαδημίας το ξέρουν καλά...      

*Με λίγα λόγια, από σήμερα ξαναμπαίνει μπροστά η στήλη «I klik Athens» με ενδιαφέροντα, απρόοπτα και σπάνια στιγμιότυπα από την πόλη. Καλή αντάμωση στους δρόμους…

ΑΘΗΝΑ, 10042022

ΣΤΑ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

 

Έχει επικρατήσει, όταν αναφερόμαστε στα βουνά το μυαλό μας να πηγαίνει σε κάποια που ξεχωρίζουν είτε από τη φυσική τους παρουσία, είτε από την ιστορία τους στο σώμα της ηπειρωτικής Ελλάδας και τα γνωρίζουμε, όσοι δεν έχουμε την απαραίτητη σωματική κατάσταση να τα ανεβαίνουμε από ωραίες φωτογραφίες κυρίως και από τις εμπειρίες άλλων που είναι περισσότερο εξοικειωμένοι και με καλή διάθεση μας τα περιγράφουν.   

Έτσι, όσοι παρακολουθούμε τις αναρτήσεις φίλων που ανεβαίνουν τα βουνά μείναμε έκθαμβοι από την ομορφιά των χιονισμένων βουνών της Κρήτης που είδαν και «πάγωσαν» με το φακό τα μάτια κάποιων φίλων και ακολουθήσαμε βήμα – βήμα το προσκύνημά τους στα Λευκά Όρη και τον Ψηλορείτη τις τελευταίες ημέρες του Μαρτίου.

Η τετραήμερη διάσχιση των χιονισμένων βουνών της Κρήτης, οργανωμένη από τον Παναγιώτη Κοτρωνάρο,  (www.basecamp.gr ) δεν απευθύνονταν σε πολλούς και πραγματοποιήθηκε χάρη στην υποστήριξη φίλων από την Κρήτη που γνώριζαν τον τόπο και υποστήριξαν την ομάδα. Σε όσους δε συμμετείχαν προσέφερε ιδιαίτερες εμπειρίες καθώς τους προσέφερε μια ξεχωριστή θέαση του κρητικού τοπίου. Το ξεκίνημα έγινε από τα Χανιά και η κατάληξη ήταν στο Ηράκλειο, περιλάμβανε δε δυο διανυκτερεύσεις στα χιόνια.

Γράφει η Ντρογκάνα: «Η νύχτα ήταν κρύα, ο αέρας είχε σταματήσει να φυσάει, επικρατούσε ησυχία. Για λίγο πρόβαλα το κεφάλι μου έξω από την ζεστασιά του υπνόσακου και η ανάσα μου είχε κοπεί αντικρίζοντας έναν φωτεινό ουρανό γεμάτο με αστέρια, στο παιχνίδι τους να επισκιάσουν το φως του φεγγαριού. Ανατρίχιασα που τα μάτια μου αντίκριζαν τόση ομορφιά. Που ήμουν ευλογημένη και τυχερή. Που κάποιες τέτοιες στιγμές έδιναν ζωή στην ζωή μου. Η μέρα θα ήταν μαγική. Το βουνό αυτό είχε αποφασίσει να μας χαρίσει το πιο φωτεινό και λαμπερό του χαμόγελο. Μας περίμενε άλλη μια απαιτητική διαδρομή, όμως ξεχνούσαμε τον “πόνο” της προσπάθειας που απορροφώταν από την τόση ομορφια γύρω μας.

Λευκά Όρη… Όνομα και πράγμα. Μια απέραντη κυματισμένη θάλασσα απλωνόταν παντού, ως εκεί που έφτανε το μάτι μας. Ένα κατάλευκο τοπίο σε συνδυασμό με τον καταγάλανο ουρανό μαγνήτιζε το βλέμμα μας. Και εκεί πάνω, στην ψηλότερη τους κορυφή, στις Πάχνες, τα δάκρυα συγκίνησης θα πότιζαν κάποιες ώρες αργότερα το παγωμένο μου πρόσωπο…»

 

Βλέποντας τις φωτογραφίες που τράβηξε η Dragana Cejovic και διαβάζοντας κομμάτια από το ημερολόγιο που κράτησε, ένιωσα κι εγώ πως περπατάω σε ένα μοναδικό σημείο της Κρήτης και της γης ολόκληρης. Δεν φανταζόμουν έτσι τα Λευκά Όρη (Μαδάρες) και τον Ψηλορείτη καθώς το καλοκαίρι το τοπίο είναι εντελώς διαφορετικό. Οι Πάχνες, στη στέγη των Λευκών Ορέων με τις δεκάδες κορυφές άνω των 2000 μέτρων σκεπασμένες με χιόνι, χιόνι πολύ, παρθένο, σμιλεμένο από τον αέρα και στο βάθος του ορίζοντα το βαθύ μπλέ της θάλασσας δημιουργούσαν έναν σπάνιο συνδυασμό τοπίων στο κέντρο της Μεσογείου. Από τις κορυφές η θέα σε ολόκληρη την Κρήτη ήταν ένα πανόραμα και μια πρόκληση γνωριμίας με τον τόπο. Πέρα απ’ αυτό η ανάγνωση αυτού του τοπίου θέτει και πολλές ευθύνες για την προστασία του από οτιδήποτε στοχεύει την προσβολή του και την υποβάθμισή του.

Θέλησα με αυτό το σημείωμα να τιμήσω όσο μπορώ την ομάδα που διέσχισε τα χιονισμένα βουνά της Κρήτης και μας πρόσφερε ένα εξαιρετικό φωτογραφικό αφιέρωμα απ’ όσα είδαν και να θυμίσω την μοναδικότητά του, τόσο στον ελληνικό χώρο όσο και στον διεθνή.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος είναι γνωστός στο ευρύ κοινό ως αρχηγός της Εθνικής ομάδας ορειβασίας “HELLAS-EVEREST 2004” της πρώτης Ελληνικής αποστολής που κατάφερε να ανέβει στην ψηλότερη κορυφή του κόσμου το Μάιο του 2004. Είναι ο δημιουργός και γενικός διευθυντής της «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΟΡΕΙΒΑΣΙΑΣ ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗΣ», του ταξιδιωτικού γραφείου «BASECAMP TRAVEL» και του ηλεκτρονικού καταστήματος ορειβατικού εξοπλισμού «BASECAMP TECH».

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 06042022