ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥΣ…

Αποσύρθηκαν είδα σήμερα τα ΜΑΤ μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη και έτσι άρχισαν να πλησιάζουν ελεύθερα οι τουρίστες τους ευζώνους για την κλασσική φωτογραφία που τραβάνε για να θυμούνται την Αθήνα. Ησύχασε έτσι και ο υπουργός Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος και οι μεγαλοξενοδόχοι που κλαίγονται από χθες στα κανάλια και στα ραδιόφωνα γιατί έπεσαν οι δουλειές εξαιτίας της πλατείας και φυσικά των γεγονότων που έγιναν την περασμένη εβδομάδα μπροστά στη Βουλή και στη γύρω περιοχή.

Είναι προφανές ότι ο λόγος που δεν πλησίαζαν μέχρι σήμερα οι τουρίστες στην πλατεία ήταν η πυκνή παρουσία των αστυνομικών εκεί πέρα για να φυλάνε τους πολιτικούς τους πάτρωνες, να έχουν το νου τους στην πλατεία και να ετοιμάζονται να επιτεθούν. Φανεροί και μυστικοί αστυνομικοί, μελετούσαν τις αντιδράσεις των αγανακτισμένων στην «Πάνω» Πλατεία, έκοβαν κίνηση στην «Κάτω», τσέκαραν τα πράγματα και έτσι ήξεραν τα πάντα. Αυτή είναι πάνω – κάτω η δουλειά της Αστυνομίας και έτσι κάνει ανεξάρτητα όποια κυβέρνηση είναι πάνω και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για σοσιαλιστική, δίνει τα ρέστα της.

Το ζήτημα τώρα είναι ότι μετά από 40 μέρες κινητοποιήσεων στην πλατεία και ειδικά στην «Πάνω» όπου οι «αγανακτισμένοι» με τις μούντζες και το διάλογο που ανέπτυσσαν με τους παρατεταγμένους αστυνομικούς είχαν γίνει κομμάτι της τουριστικής Αθήνας, λείπουν πια οι εικόνες από εκείνες τις στιγμές ταξίδευαν σε ολόκληρο τον κόσμο και μας έκαναν διεθνώς γνωστούς για την οικονομική κατάντια που μας οδήγησαν οι πολιτικοί και την καταστολή.

Δεν γίνεται όμως σκέφτηκαν κάποια φωτεινά μυαλά εκεί στο Υπουργείο Προστασίας του Βουλευτή να αφήσουμε έτσι τον κόσμο να χαρμανιάζει χωρίς να βλέπει ΜΑΤτζήδες και ΚΥΠτζήδες και να μην έχει αφορμή να φωνάζει τα γνωστά συνθήματα. Γι’ αυτό έβαλαν τις διμοιρίες να πηγαινοέρχονται πίσω από το διάζωμα για να μη φαίνονται από τον κόσμο αλλά δεν πρόβλεψαν ότι εκεί χαμηλά έχει ένα φωτισμό που καθώς περνούν μπροστά του τους μεγαλώνει σαν σκιές τεράτων που φυλάνε άγρυπνα το παλάτι του κακού βασιλιά...

Έτσι τους παίρνουν είδηση οι «αγανακτισμένοι» κάθε φορά που περνούν μπροστά από τα φώτα και αρχίζουν τα συνθήματα αλλά η κατάσταση βάζει σε μπελάδες τους τουρίστες που δεν καταλαβαίνουν γιατί ενώ δεν κινείται τίποτα μπροστά στον Άγνωστο, ξαφνικά παίρνουν όλοι φωτιά και αρχίζουν να φωνάζουν «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» στον αέρα…

Ο ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΠΗΓΑΔΙΩΝ

Όποιος ταξιδεύει στα νησιά του Αρχιπελάγους το καλοκαίρι, ασφαλώς καθώς τα βλέπει, αναρωτιέται πως ο κόσμος που ζούσε πάνω τους βολεύονταν με λίγο νερό έστω, γιατί από την πρώτη εικόνα που δίνουν φαίνεται πως είναι εντελώς άνυδρα και στεγνά.

Ναι, αυτή είναι πρώτη εντύπωση και παρ’ όλο που ελάχιστα στοιχεία δηλώνουν πως κάπου υπάρχει μια στέρνα που μάζευε νερό από τη βροχή ή πως ένα πράσινο κλαράκι έχει απλωμένες τις ρίζες του σε μια αόρατη φλέβα νερού, οι ντόπιοι και οι άνθρωποι που τα επισκέπτονται συχνά γνωρίζουν πως σε πολλά άλλα σημεία υπάρχει νερό και πολλές φορές μάλιστα αυτό είναι πολύ καλό αν βέβαια δεν περάσουν από εκεί να ξεδιψάσουν κατσίκια.

Ένα τέτοιο, φυσικό πηγάδι που κανείς δεν υποψιάζεται πως υπάρχει καθώς δεν διακρίνεται από πουθενά, βρίσκεται στην άκρη της Νικουριάς, του μεγάλου νησιού δίπλα στην Αιγιάλη της Αμοργού, λίγα μέτρα από τη θάλασσα και κοντά στα ερείπια του λεπροκομείου που λειτούργησε εκεί πριν από πολλά χρόνια και ήταν μάλιστα η αφορμή για την ίδρυσή του.

Στο πηγάδι αυτό μας οδήγησε πριν από λίγες ημέρες ο Νίκος Γαβαλάς, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά το νησί γιατί σε αυτό είχε μαζί με άλλους Αιγιαλίτες ο πατέρας του το κοπάδι του και περνούσε πολύ καιρό κοντά του και από εκεί έπαιρναν νερό να πίνουν αλλά πρόσεχαν να μη πλησιάζουν τα κατσίκια και το βρωμίζουν. Ακόμη και τώρα που το νησί δεν έχει τόσα ζωντανά πάνω του, ο Νίκος φροντίζει κάθε καλοκαίρι να κατεβαίνει με ένα σκοινί στο εσωτερικό του να το καθαρίζει για να μπορούν οι επισκέπτες του νησιού και οι ψαράδες που δένουν καμιά φορά εκεί να βρίσκουν δροσερό νερό και να τον θυμούνται…

ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ…

Από τις πολλές εκπλήξεις χθες στο Σύνταγμα ήταν και το εργαστήριο τυπώματος εικαστικού χαρτονομίσματος που εγκατέστησαν οι φοιτητές και οι διδάσκοντες του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας που συνθέτουν την ομάδα «ΕΝ – ΦΛΩ» που την ονόμασαν έτσι για να τιμήσουν και την Φλώρινα που είναι η έδρα τους.

«Οι ΕΝ ΦΛΩ», όπως διαβάζω στο ενημερωτικό τους φυλλάδιο, «σχολιάζουν την κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα χρησιμοποιώντας χαρακτικές και εκτυπωτικές μεθόδους με όρους εικαστικής κριτικής. Οι δράσεις τους προκύπτουν μέσα από διαρκείς αναζητήσεις, συζητήσεις και ζυμώσεις. Παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στα πλαίσια της εικαστικής διοργάνωσης του ΑΡΤ ΑΤΗΙΝΑ 2011. Η επαφή τους με το κοινό στάθηκε καθοριστική για τη συνέχεια της δράσης τους. Κάθε μέλος «παρα – χαράκτης» της ομάδας ΕΝ ΦΛΩ παρουσία του κοινού τυπώνει και κυκλοφορεί τα δικά του εικαστικά χαρτονομίσματα. Σε δυο φορητά χειροκίνητα πιεστήρια εκτυπώνονται τα χαρτονομίσματα που προηγουμένως έχουν επιννοηθεί, και με κέφι και φαντασία χαραχτεί σε μήτρες από τα μέλη της ομάδας. Οι περαστικοί παίρνουν μαζί τους ένα αυθεντικό χαρακτικό χαρτονόμισμα με μηνύματα και εικόνες που θέλουν να προβληματίσουν».

Σαστισμένοι στην αρχή οι άνθρωποι με τα φρεσκοτυπωμένα εικαστικά χαρτονομίσματα που έβλεπαν απλωμένα με μανταλάκια σε ένα πλέγμα και τα μέλη της ομάδας να τους τα προσφέρουν, ξεθάρρεψαν γρήγορα και άρχισαν να βλέπουν το θέμα με φαντασία καθώς ήταν η πρώτη φορά στη ζωή τους που αυτό που έπιαναν στα χέρια τους είχαν κατά πως συμβάλλει στη δημιουργία του και βεβαίως δεν κινδύνευε να τους το αρπάξει κανένας γιατί είχε αντίκρισμα μόνο στ’ όνειρό τους και δεν μπορούσε να εξαργυρωθεί σε καμιά αληθινή τράπεζα του κόσμου.

ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ…

Είχα κάνα δυο μέρες να πάω στο Σύνταγμα και μόλις χθες κατάφερα να δώσω το παρόν μου για λίγη όμως ώρα αφού το πρόγραμμα είχε πορεία διαμαρτυρίας προς το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (έτσι το είπαν οι άθλιοι για να έχουν άλλοθι στο κόσμο και να κοιμούνται ήσυχα) για την απαγόρευση από τα ελληνικά λιμάνια του απόπλου των πλοίων που είχαν προορισμό την αποκλεισμένη Παλαιστίνη.

Τούτη η πορεία βέβαια δεν έμοιαζε με τις άλλες γιατί όλοι όσοι συμμετείχαν μετακινήθηκαν με το μετρό από το Σύνταγμα ως την Κατεχάκη όπου στην έξοδο του σταθμού τους περίμεναν παραδόξως λίγοι αστυνομικοί ελαφρών καθηκόντων (αυτοί με τα μπλε που δεν είναι τόσο άγριοι όσο οι άλλοι με τα χακί) ενώ μόνο δυο κλούβες έκλειναν τη λεωφόρο, μπροστά στο τερατώδες κτίριο του υπουργείου.

Το ενδιαφέρον πάλι με τους αστυνομικούς που περίμεναν τους διαδηλωτές ήταν ότι αρχηγός της υπόθεσης δεν ήταν κανένας μπαρουτοκαπνισμένος και έμπειρος στα χημικά καπετάνιος απ’ αυτούς που είχαν πάρει μέρος στη μάχη του Συντάγματος προχθές, αλλά μια κομψή ξανθιά κυρία με δυο χρυσά αστέρια στον ώμο.

Για τις μέρες που περνάμε και για όσους γνωρίζουν καλά τις συνήθειες της Αστυνομίας, το γεγονός δεν πέρασε απαρατήρητο και είχε να κάνει, κατά τη γνώμη μου με την απίστευτη γκάφα των λιμενικών που με κουκούλες και οπλισμένοι σαν αστακοί εμπόδισαν λίγο έξω από το λιμάνι του Πειραιά ένα αμερικάνικο πλοίο που προορίζονταν για τη Γάζα, συνέλαβαν τον καπετάνιο, τον παρέπεμψαν για κακούργημα και ήδη αυτός ζει την εμπειρία του τις ελληνικές φυλακές.

Ως εδώ ας πούμε πως καλά έκαναν οι λιμενικοί αφού οι εντολές του σοσιαλιστή Παπουτσή ήταν τέτοιες. Εκείνο όμως που δεν περίμεναν ήταν ότι το πλήρωμα του δεν ήταν τίποτα φοβεροί τρομοκράτες αλλά καμιά τριανταριά συμπαθέστατοι, ώριμης ηλικίας οι περισσότεροι αμερικάνοι ακτιβιστές και οι οποίοι ασφαλώς και έχουν μια άλλη αντίληψη για τα ανθρωπιστικά κινήματα και φυσικά και για τις αρχές κρατών που υποτίθεται είναι δημοκρατικά.

Έτσι λοιπόν ανάμεσα στους 300 περίπου διαδηλωτές ήταν πολλοί αμερικανοί πολίτες καθώς και πολίτες άλλων χωρών που παίρνουν μέρος στην αποστολή στη Γάζα και οι οποίοι ασφαλώς και δεν έπρεπε να δουν το αληθινό πρόσωπο της ΕΛΑΣ και για τούτο, επικεφαλής των μονάδων υποδοχής τέθηκε μια ευγενέστατη κυρία.

Ένας άλλος λόγος πάλι για την ευγενική στάση της Αστυνομίας ήταν ότι ορισμένοι από τους αμερικανούς ακτιβιστές ξεκίνησαν απεργία πείνας κάπου κοντά στην αμερικάνικη πρεσβεία και οι οποίοι, όταν η διαδήλωση βρέθηκε μετά από πορεία και στάση μπροστά στην πρεσβεία του Ισραήλ, στάθηκε μπροστά από τον κλοιό των πάνοπλων αστυνομικών στο κτίριο της Βασιλίσσης Σοφίας, εμφανίστηκαν πίσω από τους αμήχανους αστυνομικούς και με πλακάτ, κεριά αναμμένα και τραγουδώντας “We shall overcome” προχώρησαν προς τη λεωφόρο όπου οι υπόλοιποι διαδηλωτές τους υποδέχτηκαν με ενθουσιώδεις επευφημίες και θερμά χειροκροτήματα.

Το γεγονός, να εμφανιστούν δηλαδή πίσω από την πλάτη των αστυνομικών τόσοι διαδηλωτές και να τους πλησιάσουν, είναι κάτι το απίστευτο για τα δεδομένα όχι μόνο για της ελληνικής αστυνομίας αλλά για όλου του κόσμου και έγινε πραγματικότητα χθες δίπλα στην αμερικάνικη πρεσβεία. Αφενός μεν γιατί αυτοί ήταν αμερικανοί πολίτες και μπορεί να προκύψουν ποιος ξέρει τι μπελάδες αν πάθει κάποιος απ’ αυτούς κάτι και αφετέρου επειδή νομίζω πως έπρεπε με κάποιο τρόπο να διασκεδάσουν τη γκάφα που έκαναν οι λιμενικοί που βιάστηκαν να εμποδίσουν το αμερικάνικο σκάφος για να βγάλουν από τον κόπο τους ισραηλινούς συναδέλφους τους.

Η ΜΑΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ*…

Ποιος το είπε πως η κατάσταση με την καταστολή -όπως όλοι είδαμε με ποιο τρόπο και σε έκταση εκφράστηκε την περασμένη Τρίτη και ιδιαίτερα την Τετάρτη με τον ανελέητο βομβαρδισμό της Αθήνας με χημικά και άλλα δηλητήρια- δεν εγκυμονεί πολλούς κινδύνους και φυσικά κοινωνικά απρόοπτα που δεν ξέρουμε ακόμα πως θα εκφραστούν.

Κανένας δεν ξέρει, αν απ’ αυτή την κατάσταση που έχει να κάνει με τη δεινή κατάσταση της οικονομίας της χώρας και την προσπάθεια της κυβέρνησης να μετακυλήσει τις ευθύνες και τα χρέη στις πλάτες του λαού και όχι των πραγματικά υπευθύνων και δεν μπορεί να το κάνει παρά μόνο με τη βοήθεια της αστυνομίας, τι κλάμα θα ακουστεί τις επόμενες ημέρες.

Κανένας και πολύ περισσότερο αυτοί οι οποίοι δίνουν εντολές στα όργανα της καταστολής που ότι και αν βρεθεί δίπλα τους ή κοντά τους που να δηλώνει κάτι από την ομορφιά της ζωής, μεμιάς το ακυρώνουν με τον βαρύ ίσκιο που κουβαλούν πάνω τους και στοιχειώνουν την πόλη με την παρουσία τους και τη σφραγίδα που αφήνουν στην εικόνα της...

(*) Πάνω που είχαμε ξεχάσει εκείνο το παλιό τσιτάτο, για τη βία που είναι μαμή της ιστορίας, να που ένα κλικ μπορεί να σχολιάσει το πόσο επίκαιρο μπορεί να είναι πάλι…

«ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ» ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ…

Μετά την επίθεση των ΜΑΤ (πεζή ή με μηχανές) και των κουκουλοφόρων που τους ακολουθούν ή δίνουν το τέμπο σε όλες τις επιχειρήσεις την Τετάρτη που μας πέρασε στην πλατεία Μοναστηρακίου και τη ρίψη χημικών και άλλων δηλητηρίων σε γνωστές και άγνωστες ταβέρνες και σουβλατζίδικα της περιοχής, ότι και να δούμε πλέον μας κάνει να φοβόμαστε λιγάκι και όσο νάναι να κοιτάζουμε προς σε ποια γωνία θα την κάνουμε…

Έτσι ήταν και η πρώτη εντύπωση πού πήραμε ξαφνικά χθες το βράδυ, σαν γυρίσαμε από την πορεία στο Υπουργείο ΠροΠο (!!!) για την απαγόρευση του απόπλου των πλοίων για τη Γάζα και για την οποία θα σας γράψουμε το πρωί και περνώντας από την πλατεία Μοναστηρακίου είδαμε κάτι που σε άλλες στιγμές θα μας γέμιζε με πολύ φόβο.

Ανθρώπους χωμένους μέσα σε μεγάλες σακούλες και να κρατούν μεγάλες ομπρέλες που κινούνταν όχι στο ρυθμό των βομβών κρότου όπως μάθαμε τις τελευταίες ημέρες, αλλά στο ρυθμό της μιας ωραίας μουσικής. Ήταν μέρος των εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται αυτές τις ημέρες εκεί και η παράσταση την οποία καθίσαμε και απολαύσαμε ανακουφισμένοι είχε τον τίτλο «Περιπατητές της Βροχής». Περισσότερα στο www.istfesr.gr.

ΕΝΑΣ ΤΣΑΛΑΠΕΤΕΙΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ξέρω πως στην Αθήνα υπάρχουν ένα σωρό πουλιά, σχεδόν απ’ όλα τα είδη του πτερωτού κόσμου εκτός νομίζω από βασιλικούς αετούς, χελιδονόψαρα, πιγκουίνους και άλλα τα βλέπουμε να πετάνε τη μέρα ενώ ορισμένα που κινούνται τη νύχτα, όπως οι κουκουβάγιες για παράδειγμα οι μπούφοι ούτε καν τα υποψιαζόμαστε ότι υπάρχουν.

Μου έκανε όμως μεγάλη εντύπωση ένας τσαλαπετεινός που είδα πριν από λίγες μέρες να ψάχνει για τροφή στο ξεραμένο χορτάρι δίπλα στις γραμμές του ηλεκτρικού ακριβώς κάτω από το Θησείο, στις Μουριές που λέμε. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πουλί στην πόλη ούτε φανταζόμουν πως μπορεί ένας άρχοντας των βουνών, ένας τόσο κομψός εκπρόσωπος του πτερωτού κόσμου να γυρίζει μέσα στα σκονισμένα και κακόμοιρα δέντρα της Αθήνας.

Την τελευταία φορά που είχα δει τσαλαπειτεινό ήταν στο δάσος με τις ωραίες βελανιδιές στην κορυφή Ταξιάρχης πάνω από το χωριό Λαφίνα του Αχελώου και μου είχε κοπεί η ανάσα από την ομορφιά αυτού του πουλιού. Δεν έκατσε όμως παρά μόνο λίγα δευτερόλεπτα πάνω σε ένα κλαδί και εξαφανίστηκε. Έτσι και να είχα μαζί μου ένα μεγάλο φακό τίποτα δεν θα προλάβαινα να έκανα. Έτσι έγινε με τούτον εδώ που βλέπετε στη φωτογραφία, που πάλι δεν είχα μαζί μου ένα μεγάλο φακό ,αλλά αρκέστηκα στις δυνατότητες μια απλής μηχανής και δεν κατάφερα να τον «πιάσω» καλύτερα μέσα στο κάδρο αλλά κι έτσι είμαι αρκετά ικανοποιημένος.

Η παρουσία ενός τσαλαπετεινού στην Αθήνα με βάζει σε σκέψεις για το πώς βρέθηκε ο αυτό το ωραίο πουλί στην Αθήνα και κατέφυγε, για λόγους τροφής φαντάζομαι στην Αρχαία Αγορά που πιθανόν να μπορεί να βρει κάτι να βάλει στο στομάχι του. Να έριξε μαύρη πέτρα πίσω του στο δάσος με τα δροσερά δέντρα και να μετακόμισε στην πόλη μας το βρίσκω εντελώς απίθανο. Μπορεί όμως να τον είχε πιάσει κάποιος και να τον είχε βάλει σε κλουβί κι να ξέφυγε; Ούτε κι αυτό το βρίσκω ότι μπορεί να έχει γίνει γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανακαλύψει ο άνθρωπος τη φωλιά των τσαλαπετεινών.

Το πουλί πάντως έδειχνε τρομαγμένο και ήταν πολύ προσεκτικό στις κινήσεις του εκεί δίπλα στις γραμμές του ηλεκτρικού που το είδα όπου και μοναδικός του εχθρός θα ήταν οι αδέσποτες γάτες αλλ’ αυτές όπως κατάλαβα τις έχουν όλες ξεπαστρέψει κι έτσι πιστεύω πως μπορεί να επιζήσει και δεν αποκλείεται να τον δούμε και κάποια άλλη μέρα…

ΑΘΗΝΑ, 17062017