ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ…

Για πολλούς η Κυριακή είναι για μια ξεχωριστή μέρα της εβδομάδας και αναλόγως τις υποχρεώσεις, τις ανάγκες και την πίστη του ο καθένας, την περνάει από το πρωί ως το βράδυ και περιμένει να ξημερώσει η Δευτέρα και να πάει στην δουλειά – αν φυσικά έχει…

Αναφέρομαι σήμερα σε αυτούς που λόγω πίστης διατηρούν κάποια στενή σχέση με την εκκλησία και φυσικά τον κυριακάτικο εκκλησιασμό στον οποίο συμμετέχουν τακτικά, εκτιμώ πολύ τη στάση τους και πολλές φορές νοερά βρίσκομαι δίπλα τους στο στασίδι.

Επειδή λοιπόν δεν το έκρυψα ότι βρίσκομαι στην Αμοργό για το μεγάλο θρησκευτικό πανηγύρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισας, πολλοί από τους φίλους μου, μιας και δεν μπορούσαν να βρεθούν οι ίδιοι στο μοναστήρι, με παρεκάλεσαν είτε μέσω της συμβατικής επικοινωνίας είτε μέσω της δικτυακής, να ανάψω ένα κερί στην Παναγία και για εκείνους.

Το γεγονός δεν με ξάφνιασε αφού και σε άλλους ιερούς τόπους που έχω πάει στο παρελθόν πολλοί ήταν εκείνοι που μου το είχαν ζητήσει και το έκανα ευχαρίστως, όπως θα το κάνω και σήμερα με πολύ χαρά και υπευθυνότητα απέναντι στη σοβαρή αυτή παράκληση.

Παράκληση η οποία μου θύμισε άλλες εποχές, τότε που τα πράγματα στην επικοινωνία των ανθρώπων ήταν πιο άμεσα και ως εκ τούτου πιο σοβαρά και με ανέβασε κι εμένα σε μια σφαίρα ανώτερης εκτίμησης, στα μάτια ορισμένων τουλάχιστον και στην καρδιά τους.

Τους ευχαριστώ που με υποχρέωσαν με τον τρόπο τους να κάνω ένα βήμα πιο κοντά στην πίστη και βεβαίως γιατί με εμπιστεύτηκαν να γίνω ο κομιστής της παράκλησής τους στην Παναγία, πράγμα που ομολογώ μου άνοιξε κι εμένα νέους ορίζοντες στη ζωή μου.

ΣΗΜ. Τα αναμμένα κεριά στην φωτογραφία ασφαλώς και δεν είναι από τη Χοζοβιώτισα αλλά από τον Άγιο Γεώργιο τον Βαλσαμίτη όπου πήγα χθες να χαιρετήσω και να δω πως εγκαταστάθηκε η νέα μοναχή Ειρήνη και πως ζωντάνεψε πάλι αυτό το ωραίο μετόχι.   

ΕΝ ΩΡΑΙΟ ΕΝ ΠΛΩ ΓΛΕΝΤΙ…

Το συνηθίζουν οι εργαζόμενοι στις μεταφορές της Νάξου, κάθε Παρασκευή που γυρίζουν στο νησί τους να κάνουν ένα ωραίο γλέντι με όργανα, κρασί και δικούς τους μεζέδες σε μια γωνιά της αίθουσα που λειτουργεί το ταχυφαγείον Goodies. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά και πολλοί από τους νησιώτες που ταξιδεύουν αυτή την ημέρα και έτσι πυκνώνει η παρέα και περνάνε καλά όλοι και καλύτερα απ’ όλους βέβαια οι τουρίστες που τους φωτογραφίζουν.

Δεν γράφω λεπτομέρειες αυτή τη στιγμή για την ωραία παρέα που δίνει ένα ιδιαίτερο αιγιοπελαγίτικο χρώμα στο μεγάλο πλοίο για να συλλέξω και περισσότερα στοιχεία αλλά δεν μπορώ να μη σχολιάσω την έκτακτη συμμετοχή απόψε στην παρέα των Ναξιωτών, του δεξιοτέχνη στην τσαμπούνα Ηλιανού Κωττάκη και της γυναίκας του Νίκης στο τουμπί. Μια συμμετοχή που χάρηκαν όλοι και έδωσε μια αίσθηση μικρού πανηγυριού σαν αυτά που γράφει ο συνοδοιπόρος Γιώργος Πίττας περιπλανώμενος στα νησιά του Αιγαίου.

Τις Παρασκευές λοιπόν όσοι ταξιδεύουν με το Blue Star Naxos προς τις Κυκλάδες, να ξέρουν πως άμα ακούσουν όργανα και γλέντι στο πλοίο είναι οι Ναξιώτες που διασκεδάζουν μετά από μια σκληρή εβδομάδα δουλειάς και στο τραπέζι τους είναι όλοι ευπρόσδεκτοι.

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΣΤΗ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΑ

Ξεκινήσαμε σήμερα την Παρασκευή μας με μια «καλημέρα» με το μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισας, φωτισμένο από τις πρώτες ακτίνες μιας ολόλαμπρης ανατολής, μοναδικής στην κόσμο με όλους τους ουρανούς του Αιγαίου, ανοιχτούς ως πέρα τις ακτές της Μικράς Ασίας και ακόμα πιο βαθιά, πέρα από τα νερά της Μεσογείου στους πανάρχαιους τόπους της Εγγύς Ανατολής, τη Φοινίκη, τη Μεσοποταμία...

Θα την κλείσουμε με μια «καληνύχτα» από τον ίδιο τοίχο των βράχων που στέργουν το μοναδικό οικοδόμημα της αρχιτεκτονικής και της πίστης το ιερό καθίδρυμα, που φωτίζεται από την πανσέληνο που κι αυτή, τον ίδιο, από την ανατολή προς τη δύση ουράνιο δρόμο με τον ήλιο ακολουθεί και κοντοστέκεται πάντα σαν διαβαίνει πάνω από μοναστήρι, να το χαιρετήσει και να το τυλίξει με εκείνο το σπάνιο φως μιας τέτοιας νύχτας στο Αιγαίο.

ΑΜΟΡΓΟΣ, 18112011

ΤΟ ΖΑΡΚΑΔΑΚΙ ΕΒΓΑΛΕ ΙΛΑΡΑ…

Θέμα του φωτογράφου δεν είναι πάντα οι πορείες, οι διαδηλωτές, τα ΜΑΤ και οι συγκρούσεις αλλά και ότι άλλο παράξενο ή απρόοπτο συμβαίνει στην πόλη η οποία από εκεί που ποτέ δεν κοιμόταν (στα χρόνια των παχιών αγελάδων και του Life style) τώρα δεν λέει να ησυχάσει και βλέπει από την ανέχεια παράξενα όνειρα και πολλούς εφιάλτες.

Ας αφήσουμε όμως τις θεωρίες περί φωτογραφίας και ας σταθούμε σε μια απρόοπτη εμφάνιση ενός από τα ωραία μπρούντζινα ζαρκαδάκια που στόλιζαν την πλατεία Συντάγματος μαζί με κάτι άλλα γλυπτά και τα οποία, κατά την περίοδο της «αγανάκτησης» τον περασμένο Ιούνιο έγιναν γνωστά σε πολλούς ως σημεία αναφοράς για τα ραντεβού και τις παρέες.

Αυτά λοιπόν είχαν ένα ωραίο χρώμα, απ’ εκείνο που παίρνει ο μπρούντζος όταν εκτίθεται στον αέρα και ταίριαζε πολύ στο φθινοπωρινό φως της πόλης. Φαίνεται όμως πως έτσι δεν άρεσε σε κάποιον «καλλιτέχνη» και ο οποίος πήρε ένα σπρέι και έβαλε την υπογραφή του πάνω στο γλυπτό και φαντάζομαι πως πηγαίνει και καμαρώνει τη βλακεία που έκανε.

Το τι κουβαλούσε αυτός στο μυαλό του, ασφαλώς και μας ενδιαφέρει γιατί αυτό γίνεται σε βάρος ενός δημόσιου γλυπτού και αποτελεί πρόβλημα για την πόλη. Πρόκειται για ένα σύμπτωμα που μπορεί να ξεκινάει σαν τον παιδικό ιλαρά αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε γάγγραινα που οδηγεί χωρίς αναβολή στον ακρωτηριασμό του άρρωστου μέλους του σώματος, επί του προκειμένου του σώματος της πόλης που ζούμε και ανήκει σε όλους.

ΟΠΩΣ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΕΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΑ…

Ας πούμε ότι είμαι ξένος, που βρέθηκα αυτές τις μέρες στην Αθήνα και έχοντας ακούσει για την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, θα ήθελα να δω πως οι Έλληνες γιορτάζουν αυτή την επέτειο σήμερα στους δρόμους της Αθήνας και επισκεπτόμενος το ιστορικό κτίριο…

Εκεί λοιπόν θα έβλεπα πως μια μικρή ομάδα σπουδαστών (της ΠΑΣΚΕ άκουσα πως ήταν αλλά δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη) πήραν την ματωμένη σημαία με λίγα γαρύφαλλα επάνω τους και συνοδεία ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων την μετέφεραν από την οδό Ακαδημίας στην αμερικάνικη πρεσβεία. Σαν κηδεία άκουσα κάποιον δίπλα μου να λέει πως ήταν η πομπή και πως περισσότεροι ήταν οι αστυνομικοί παρά οι φοιτητές που συνόδευαν τη σημαία και φώναζαν κάποια συνθήματα που κανέναν φαίνεται δεν συγκινούσαν.

Αυτό το έκαναν άκουσα για να μη συναντηθούν με τους άλλους φοιτητές και τις αριστερές οργανώσεις οι οποίοι άρχισαν να συγκεντρώνονται στην πλατεία Κλαυθμώνος  ενώ στην πλατεία Ομονοίας ήταν σημείο συνάντησης για τα μέλη του ΠΑΜΕ και τους οπαδούς του ΚΚΕ. Θα έκαναν δηλαδή μια πορεία, σε δύο τμήματα και χωρίς τη σημαία που υποτίθεται είναι και το σύμβολο αυτής της εξέγερσης και τα συνθήματά τους εντελώς διαφορετικά.

Παράξενος τρόπος διαμαρτυρίας, σκέφτηκα, μόνο οι Έλληνες το καταφέρνουν αυτό και μάλιστα μια στιγμή που τα πράγματα στη ζωή τους τούς θέλουν ενωμένους…

ΜΙΑ ΓΑΤΑ ΜΕ ΓΑΛΑΖΙΑ ΜΑΤΙΑ…

Καλά ταξιδεύω (νοερά) προς την Αμοργό και ξεφυλλίζω το αρχείο με τις φωτογραφίες γιατί θέλω κάτι να γράψω για να «ζεσταθώ» ενόψει της σκληρής δουλειάς που με περιμένει για το επόμενο βιβλίο της Αμοργού που ξεκίνησα και ελπίζω να τελειώσω ως το Πάσχα…

Πρόκειται για ένα νέο βιβλίο που ασφαλώς θα έχει να κάνει με τις ομορφιές του νησιού αλλά κυρίως θα ασχοληθεί πάλι με τους ανθρώπους, τα ζώα και τις καλλίεργειες, καθώς και με τις λεπτομέρειες του τόπου που το κάνουν διαφορετικό από όλα τα άλλα των Κυκλάδων.

Έτσι πέφτοντας πάνω σε μια εξαιρετική φωτογραφία της γάτας με τα ωραία γαλάζια μάτια πίσω από επίσης γαλάζια κάγκελα μιας αυλής στη Λαγκάδα, είπα να  σας στείλω μια θαλασσινή χαιρετισμό για να αλλάξουμε λίγο διάθεση και να συνταξιδεύσουμε χωρίς το φόβο να μας ματιάσουν όπως έγινε πολλές φορές στο παρελθόν με αυτές τις δουλειές…

ΣΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ…

Επειδή θα πήξει το μάτι μας σήμερα και αύριο στο δίκτυο από τις σχετικές με τον εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αναρτήσεις και κείμενα καρμπόν περί της επανάστασης γενικώς,  καλό είναι να θυμόμαστε (και να ετοιμαζόμαστε όποιος βεβαίως θέλει) ότι την ερχόμενη Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου γιορτάζει η Παναγία η Χοζοβιώτισσα και το πανηγύρι πάντα είναι ιδιαίτερο, όσον αφορά τα εκκλησιαστικά πράγματα στο μοναδικό μοναστήρι αλλά και εντυπωσιακό ως προς θέα που έχει η ανατολή από αυτό το εκπληκτικό μέρος.

Σύμφωνα δε με όσα ακούω από τα μετεωρολογικά δελτία, ο αέρας που σάρωσε τα πέλαγα αυτές τις ημέρες από αύριο θα πέσει και θα ζεστάνει λιγάκι. Τούτο είναι καλό αλλά και στην περίπτωση πάλι που θα βρέχει, η αίσθηση που νιώθει κάποιος αγναντεύοντας από το Μοναστήρι στο πέλαγος είναι επίσης μοναδική, ιδιαίτερα όταν τα σύννεφα είναι χαμηλότερα από αυτό και μοιάζουν σαν μια θάλασσα πάνω από τη θάλασσα.

Πλοίο επίσης απ’ όσο γνωρίζω έχει την Παρασκευή το απόγευμα, στις 5.30 όπως πάντα και το ταξίδι της επιστροφής μπορεί να γίνει την Τρίτη το πρωί. Έτσι δίνεται η ευκαιρία σε όποιον αποφασίσει να πάει στη Αμοργό, να έχει στη διάθεσή του δυο μέρες να γνωρίσει το νησί στα φθινοπωρινά του, να παρακολουθήσει τον εσπερινό και τις λειτουργίες την Κυριακή βράδυ και τη Δευτέρα το πρωί και αφού απολαύσει ένα απόγευμα ακόμα την Αιγιάλη ή τα Κατάπολα να επιστρέψει στη βάση του γεμάτος από ωραίες εντυπώσεις.

.................

Α, απ’ ότι επίσης γνωρίζω κάποια ξενοδοχεία, στα Κατάπολα, τη Χώρα και την Αιγιάλη θα είναι ανοιχτά και έτοιμα να εξυπηρετήσουν τους επισκέπτες του νησιού αυτές τις ημέρες.

ΑΘΗΝΑ, 16112011