ΠΩΣ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΛΙΩΝΕΙ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ…

Μου το θύμισε χθες μια φίλη: ένα κείμενο για  το μοναχικό ακροκέραμο σε ένα σπιτόπουλο της παλιάς εποχής στην οδό Εϋνάρδου κοντά στην πλατεία Αττικής, που έγραψα πριν από τρία χρόνια και σήμερα περπάτησα ως εκεί να δω αν αυτό ήταν ακόμη στη θέση του…

Ο καιρός όμως -γιατί καμιά ανθρώπινη ενέργεια δεν φαίνονταν ότι είχε συμβεί πάνω στο κουφάρι του μικρού σπιτιού- έφαγε ολόκληρο το γείσο με τα γύψινα στολίδια που στήριζε το ακροκέραμο και τα μπάζα  μαζί με το τελευταίο ακροκέραμο πρέπει να έπεσαν στο δρόμο απ’ όπου τα απομάκρυναν τα συνεργεία του Δήμου ενώ άλλα σωριάστηκαν στο άσκεπο εσωτερικό του ερειπίου. Ο καιρός πάλι μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια, έγδαρε ανελέητα ολόκληρο τον σοβά της πρόσοψης και άφησε να φαίνονται τα χοντρά, απελέκητα λιθάρια του χοντρού τοίχου. Τα μόνα στοιχεία του σπιτιού που αντιστάθηκαν είναι τα παντζούρια που θυμίζουν μια πολύ παλιά τεχνική και αισθητική της πόλης καθώς φαίνεται ήταν από καλής ποιότητας ξύλο. Ένας γυμνός τοίχος με τρία σφαλισμένα παντζούρια έμεινε να θυμίζει πως εκεί υπήρχε κάποτε ένα σπίτι και θα μείνει όρθιος μέχρι να τον κάνει κι αυτόν ο καιρός να λυγίσει και γίνει επικίνδυνος για τους περαστικούς και τα αυτοκίνητα οπότε και θα τον γκρεμίσουν και το οικόπεδο γίνει μια ακόμη άδεια τρύπα στην πόλη. 

ΑΘΗΝΑ, 19122017

ΕΝΑ ΠΑΡΑΤΗΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟΜΑΝΑΣΤΡΟ

Η θέση που χτίστηκε  στρατηγική· κανένας όμως δεν ξέρει πότε και από ποιόν θεμελιώθηκε στην περιοχή που λέγεται Παλιομανάστρο το σπίτι των Ρηγαίων στο ξάγναντο πάνω από τη στροφή του Σπερχειού και απέναντι στον Άγιο Γεώργιο το οποίο από τη θέση του επιβλέπει τις κινήσεις εχθρών και φίλων που έρχονταν από τον κάμπο για να διαβούν προς την Ευρυτανία.  Εικάζεται πως ήταν και η τελευταία αναλαμπή ενός μικρού οικισμού κοντά στο μοναστήρι που υπήρχε κάποτε εκεί κοντά και μόνο από τα θεμέλια που έχουν πνίξει οι θάμνοι και τα δέντρα και ελάχιστα πλέον διακρίνονται μπορεί να το υποθέσει.

Τελευταίος των Ρηγαίων, ο οποίος στα νεότερα χρόνια άλλαξε το όνομά του σε Σιακώνης, ήταν ο Σεραφείμ, και πήγαινε τακτικά εκεί και φρόντιζε λίγο τα χωράφια και έσκαβε μάλιστα μήπως και ανακαλύψει μέσα στο χώμα κάποια περισσότερα στοιχεία για την ιστορία του τόπου του. Μετά το θάνατό του πριν από λίγα χρόνια κανένας πλέον δεν αναφέρεται στο Παλιομανάστρο, ούτε οι συντοπίτες από τον Άγιο Γεώργιο που όταν είχαν κάποια κοπαδάκια τα αμόλαγαν απέναντι ενδιαφέρονται πια και είμαι βέβαιος πως θα ξεχαστεί και αυτός ο τόπος ο οποίος πρέπει να ήταν κάποτε ιερός για κάποιες γενιές συγχωριανών, όπως ξεχάστηκε και η Βαθιά Λάκα πιο πέρα από το Παλιομανάστρο όπου κατοικούσαν οι Ποντικαίοι. 

Προχθές επιχείρησα να πλησιάσω το Παλιομανάστρο και να δω το παρατημένο σπίτι αλλά διάλεξα άσχημη στιγμή γιατί ο φουσκωμένος Σπερχειός με εμπόδισε και το άφησα για άλλη φορά, όταν θα πέσουν τα νερά και είναι δυνατή η διάβαση του ποταμού…

ΥΓ. Εκτός από την καταγραφή των παλιών οικισμών και εγκαταστάσεων των προγόνων συγχωριανών μου στις πλαγιές του Τυμφρηστού στην οποία έχω αφιερωθεί τις τελευταίες ημέρες και τούτο, επειδή με βοηθάει ο γυμνός από βλάστηση τόπος προσπαθώ παράλληλα να «διαβάσω» τις διαδρομές των ανταρτών του ΔΣΕ στην περιοχή και συγκεκριμένα της ΙΙ Μεραρχίας Ρούμελης με αρχηγό τον Διαμαντή και συγκεντρώνω στοιχεία για την αιματηρή κατάληψη του Αγίου Γεωργίου κάτι που η σιωπή ακόμη βαριά σκεπάζει και αποτρέπει…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 26022015

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΕΙΠΙΟ

Είναι το ερείπιο της φωτογραφίας ένα από τα στοιχεία της υπαίθρου της Δυτικής Φθιώτιδας που μου αρέσει αλλά ποτέ, στις πέντε δεκαετίες που πηγαινοέρχομαι από το χωριό στη Λαμία ή την Αθήνα δεν είχα σταματήσει να το δω από κοντά. Βρίσκεται έξω από το χωριό Βίτωλη και το θυμάμαι κάποτε να είναι ζωντανό καθώς στέγαζε τα εργαλεία του νοικοκύρη του και τη χορτονομή αλλά αφότου αυτός παραιτήθηκε ή έσβησε, το χειροποίητο καλύβι άρχισε να λιώνει και σιγά – λύγησε. 

Τρύπησε η στέγη, έπεσαν τα κεραμίδια, διαβρώθηκαν οι τοίχοι, έρεψαν και έπεσαν στο χώμα. Κάποιοι πήραν λίγες πέτρες, αυτές που ήταν πελεκημένες και άφησαν τις άλλες σωρό να τις πνίγουν τα χορτάρια και η αγριοσυκιά που ρίζωσε στα θεμέλια του. Μια πλευρά του, η δυτική με το παράθυρο που έβλεπε στο δρόμο και στον ποταμό Σπερχείο στέκει ακόμη όρθια και πολύ σύντομα φαντάζομαι πως κι αυτή θα σωριαστεί και σε λίγα χρόνια κανένας δεν θα ξέρει ότι υπήρχε εκεί...

Πάνε χρόνια που σταμάτησα να το παρακολουθώ γιατί με στεναχωρούσε η ιδέα της εγκατάλειψης και χθες σταμάτησα γιατί το κάδρο της φθοράς μέσα σε ένα τοπίο βροχής συμπλήρωνε με τη λεπτή μελαγχολία της μια ανθισμένη αμυγδαλιά, δαρμένη από τη βροχή. Δεν την είχα παρατηρήσει ποτέ γιατί ίσως ήταν χαρούμενη ή δεν την είχα δει να λάμπει με τα λουλούδια της και τη γνώρισα σε μια δύσκολη στιγμή και για την ίδια.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 25022015