ΣΤΗΝ ΑΧΑΡΝΩΝ ΠΟΥΛΑΝΕ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΚΟΤΕΣ

Ούτε οι ώριμοι Αθηναίοι θα θυμούνται ότι κάποτε στις αυλές των σπιτιών, στις απόμακρες αλλά και σε πολλές κεντρικές γειτονιές όπου κυριαρχούσαν τα χαμόσπιτα και οι μονοκατοικίες υπήρχαν κοτέτσια με πουλερικά και κλουβιά με κουνέλια με τα οποία οι νοικοκυραίοι εκείνης της εποχής συμπλήρωναν με φρέσκα αυγά και κρέας το τραπέζι τους. Παράλληλα μείωναν τον όγκο των απορριμμάτων της κουζίνας, αξιοποιούσαν τα αποφάγια και με την κοπριά διατηρούσαν ωραία λουλούδια σε γλάστρες και μικρά παρτέρια. 

Έτσι είχαν τα πράγματα στις αθηναϊκές γειτονιές όπου το σκηνικό συμπλήρωναν και διάφοροι επιτήδειοι που έμειναν στην αστική μυθολογία της πόλης ως κλεφτοκοτάδες τους οποίους τίμησαν δεόντως οι χρονογράφοι όλων των εποχών. Την ωραία αυτή περίοδο ήρθε και τέλειωσε η αντιπαροχή καθώς οι η πλημμύρα των πολυκατοικιών κάλυψε κάθε αυλή και ελεύθερο χώρο ενώ τα μπαλκόνια δεν προσφέρονται ούτε για κλουβιά με καναρίνια.  

Η ζωή όμως κάνει κύκλους και αυτό φανερώνουν οι εικόνες που συχνά – πυκνά επαναλαμβάνονται σε ένα μεγάλο μήκος της οδού Αχαρνών και οι οποίες ήταν γνώριμες στην επαρχία, στα χωριά όπου ακόμη διατηρούν κοτέτσια. Έτσι βλέπουμε κάτι τρισάθλια αυτοκίνητα να τη διασχίζουν αργά – αργά και πολλές φορές την ημέρα και να διαλαλούν από τα μεγάφωνά τους ότι πουλάνε ζωντανές κότες και κοτόπουλα. Σαν να περιμένουν οι πελάτες, αλλοδαποί από διάφορα μέρη της γης που είναι και η πλειοψηφία στην περιοχή αυτά τα αυτοκίνητα, σηκώνουν απλά το χέρι όπως στα ταξί και σταματάνε. Ο βοηθός που είναι μόνιμα στην καρότσα πιάνει την κότα που διαλέγει ο πελάτης, της δένει τα πόδια να μην μπορεί να κινηθεί και αφού πρώτα πάρει το αντίτιμό της που έχει να κάνει με το βάρος και την κατάστασή, του την παραδίδει για την όποια συνέχεια και τύχη μπορεί να έχει.  

Από εκεί και πέρα το μέλλον της κότας είναι άγνωστο. Αυλές στην περιοχή για να λειτουργήσουν κοτέτσια δεν υπάρχουν ούτε οι φωταγωγοί πάλι είναι χώροι να συμβεί κάτι τέτοιο γιατί τα πουλερικά θα σκάσουν χωρίς φως και αέρα. Στα μπαλκόνια πάλι είναι δύσκολο γιατί το είδος τους μπορεί μεν να έχει ξεχάσει πως είναι η ελευθερία αλλά ποτέ δεν αποκλείεται να θελήσουν κάποια στιγμή να δοκιμάσουν τα φτερά τους και να βρεθούν στο δρόμο, οπότε ούτε αυγά έχει κάποιος να περιμένει και σίγουρα θα χάσει και το κεφάλαιο που διέθεσε να αποκτήσει κάποια κότα ή και κόκορα να τον ξυπνάει το πρωί. Η άλλη εκδοχή για το μέλλον της είναι το μαχαίρι και μετά ο φούρνος ή η κατσαρόλα, πράγμα που φαίνεται πιο πιθανό.

Γιατί όμως να καταφύγει κάποιος στην αγορά μιας ζωντανής κότας αντί να την πάρει από το σούπερ μάρκετ ή το κρεοπωλείο; Απλά είναι πιο φθηνή γιατί οι περισσότερες απ’ αυτές έχουν εκπληρώσει την θητεία τους στα πτηνοτροφεία και προκειμένου να είναι βάρος στους πτηνοτρόφους, τις αδειάζουν χύμα σε στην καρότσα του τσιγγάνου γυρολόγου κι από εκεί και πέρα, κανένας δεν ξέρει που θα καταλήξουν. Συνήθως τις έκαναν περιοδεία στα χωριά αλλά ως φαίνεται αυτοί που τις εμπορεύονται ανακάλυψαν και έβαλαν και την Αχαρνών στις περιοδείες τους καθώς εκεί, όπως συμβαίνει με τις τρύπες στο χρόνο, μια εποχή που έχει λησμονηθεί για την Αθήνα επιστρέφει με άλλο χρώμα και γλώσσα…

ΑΘΗΝΑ, 19062019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 34.

ΠΙΟ ΕΞΥΠΝΗ ΚΟΤΑ ΣΤΟ ΚΟΤΕΤΣΙ...

Από την μικρή πατρίδα η φωτογραφία, πρωϊνή - πρωϊνή μάλιστα για να προλάβω να ψηφίσω κι εγώ στην Αθήνα με ένα απίστευτο θέμα που με έκανε να αναθεωρήσω την άποψή μου γενικώς  για τις κότες. Όχι που δεν πίστευα πως ήταν ιδιαίτερα έξυπνες σε ότι αφορά την αναζήτηση τροφής (πραγματικές αλανιάρες) αλλά αυτό που είδα τις ανέβασε πολύ στην εκτίμησή μου και τις καμάρωσα χωρίς να τις ενοχλήσω πλησιάζοντάς τες και γι’ αυτό και η κάπως πρόχειρη φωτογραφία με τη δράση τους γύρω από την κερασιά.

Οι κότες λοιπόν της μάνας μου αφού τους άνοιξε το πρωί την πόρτα από το τριπλά περιφραγμένο κοτέτσι από το φόβο των κουναβιών και των αλεπούδων, αυτές ξαμολύθηκαν στους κήπους και καθώς φαίνεται πως είχαν σταμπάρει από χθες που υπήρχε μια μικρή κερασιά που οι καρποί τους είχαν ωριμάσει πήγαν και άρχισαν να ψάχνουν από κάτω για κανένα πεσμένο κεράσι. Πως όμως να βρουν πεσμένα κεράσια αν δεν βρεθεί κάποιος να τους τα ρίξει γιατί αυτά αν δεν ωριμάσουν αρκετά δεν πέφτουν με τίποτα.

Δεν τις ένιαξε όμως γιατί ξαφνικά μια από τις πιο έξυπνες φαντάζομαι και αρκούντως ευλύγιστη και ελαφριά,άνοιξε τα φτερά της και με ένα πέταγμα βρέθηκε στα κλαδιά της κερασιάς και με το ράμφος της άρχισε να σπάζει τα μικρά κλαριά που ήταν γεμάτα κεράσια και αυτά να πέφτουν στο έδαφος. Στην πραγματικότητα δεν προλάβαιναν να πέσουν στο έδαφος γιατί οι λαίμαργες κότες τα άρπαζαν αμέσως στον αέρα και τα καταβρόχθιζαν. Φυσικά και γινόταν ένας μικρός καυγάς μεταξύ τους ποια θα φάει τα περισσότερα αλλά κάτι τέτοιο είναι συνηθισμένο για τις κότες αλλά εκείνο που μου κίνησε την περιέργεια ήταν ο κόκορας, ένας υπέροχος κόκορας δεν ακούμπησε ούτε ένα κεράσι και φαντάζομαι πως δεν το έκανε για λόγους ευγένειας - να χορτάσει δηλαδή το χαρέμι του - αλλά κάπου τον έπιασα να είναι λίγο ενοχλημένος που η ιδέα με τα κεράσια δεν ήταν δική του αλλά μιας απλής κότας που έτυχε να έχει λίγο περισσότερο μυαλό απ’ ολόκληρο το κοτέτσι.

Αυτό το γεγονός σήμερα το πρωί με τις κότες της μάνας μου, μου έφτιαξε τη διάθεση και παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής για να προλάβω κι εγώ να ψηφίσω στα ωραία Εξάρχεια όπου δεν υπάρχουν κερασιές αλλά από κοτέτσια είναι γεμάτος ο τόπος από το μυαλό μου δεν έφευγε η ιδέα ότι από εκεί που δεν το περιμένεις, μπορεί να γίνει το θαύμα και μια κότα, να βρει τον τρόπο να χορτάσει και τις υπόλοιπες κότες και τον κόκκορα μαζί...

ΑΘΗΝΑ, 25052014

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΣΠΡΕΣ ΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΟΤΑ

Θα μου επιτρέψετε απόψε να σας συστήσω σε δυο σημειώματα τον γατόκοσμο του σπιτιού μας στο χωριό, κόσμος που χωρίζεται σε δυο ομάδες. Τις θηλυκές γάτες και τον μέγα βαρβάτο γάτο για τον οποίον θα ακολουθήσει άλλο σημείωμα. Α, πριν σας τις συστήσω σας πληροφορώ πως στο σπίτι δεν υπάρχει σκύλος γιατί δεν τους συμπαθεί η μάνα μου.

Αντιθέτως, θέλει τις γάτες και τις φροντίζει υπό ένα όμως όρο. Να μην μπαίνουν επ’ ουδενί λόγω στο σπίτι και κυρίως στην κουζίνα. Έτσι αυτές κατοικούν στην αχυρώνα που απέχει από το σπίτι περί τα εκατό μέτρα και κάνουν πια παρέα μόνο με τις κότες της γιατί λόγω αδυναμίας δεν μπορεί να συντηρήσει και φροντίσει κοπάδι με ζωντανά όπως άλλοτε.

Κατά ένα παράδοξο τρόπο, η τελευταία γενιά από τις γάτες της μάνας μου είναι όλες άσπρες (στη φωτογραφία η μάνα, δεύτερη από αριστερά και οι κόρες της) οι οποίες τις περισσότερες ώρες της ημέρας είναι όλες μαζί και η μάνα γάτα, παρότι οι κόρες της έχουν φτάσει και αυτές σε ηλικία να αρχίσουν να περπατάνε μόνες τους τις προσέχει ιδιαίτερα και τις μαθαίνει να κυνηγάνε φίδια, ποντίκια και πουλιά για να είναι αυτάρκεις και να μην περιμένουν να ζήσουν από τη φροντίδα της κυρά Κούλας. Τις παίρνει λοιπόν όλες μαζί και τις πηγαίνει στα χωράφια και τους μαθαίνει τα μυστικά της επιβίωσης σε βάρος πάντα των ερπετών και των τρωκτικών. Προχθές μάλιστα, η μάνα γάτα κατάφερε και σκότωσε μόνη της μια δεντρογαλιά μήκους πάνω από ένα μέτρο και την οποία κουβάλησε στην αχυρώνα και την πρόσφερε στις μικρές να φάνε. Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Την ξεφλούδισαν και την άφησαν σκελετό αλλά κόντεψαν να σκάσουν γιατί το φίδι ήταν πολύ μεγάλο. Το ίδιο κάνουν και με τους ποντικούς των χωραφιών και ότι άλλο πλάσμα μπορούν να πιάσουν.

Για όλα αυτά όπως καταλαβαίνεται, η μάνα μου είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένη και γι’ αυτό τις φροντίζει με ένα σωρό άλλα φαγητά που περισσεύουν από το τραπέζι και καμιά φορά όταν περνάει ψαράς από το χωριό, τους παίρνει και κάνα δυο κιλά σαρδέλες να γεύονται. Το μόνο αρνητικό σε αυτή την ιστορία με τις γάτες της μάνας μου είναι ότι στη θέα τους και μόνο, ούτε ένα χελιδόνι πλέον δεν φωλιάζει στην αχυρώνα, ούτε και στο σπίτι τολμά…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 14062017

Η ΑΠΕΡΙΣΚΕΨΙΑ ΜΙΑΣ ΑΣΠΡΗΣ ΚΟΤΑΣ

Οι κότες ως γνωστόν δεν γνωρίζουν να καλλιεργούν απολύτως τίποτα και από την εποχή που έχουν καταντήσει οικόσιτα πτηνά τρέφονται αποκλειστικά από ότι τους δώσει ο ιδιοκτήτης τους. Καλαμπόκι, σπόρια, λαχανικά, αποφάγια, σκουπίδια...

Οι κότες επίσης θεωρούνται από τα πιο λαίμαργα πτηνά καθώς δεν κάνουν και διακρίσεις ως προς την ποιότητα της τροφής τους και μπορούν να φάνε πτώματα, ακόμα και κάθε είδους σκατά. Στα μεγάλα πτηνοτροφεία λέγεται πως τις τρέφουν αποκλειστικά με σκουπίδια για να κατεβαίνει το κόστος της διατροφής τους και το αποτέλεσμα αυτού είναι να ξεσπούν κατά καιρούς διάφορες επιδημίες που τρομοκρατούν τους ανθρώπους αλλά μόλις σταματήσει ο σχετικός θόρυβος, όλοι τις ξαναβάζουν αμέσως στο τραπέζι τους.

Από τα προηγούμενα ζοφερά και κάπως αηδιαστικά εξαιρούνται ως ένα βαθμό οι κότες που τρέφει η μάνα μου και άλλες γυναίκες στο χωριό καθώς η διατροφή τους είναι πιο προσεγμένη γιατί τις φροντίζουν με ιδιαίτερο τρόπο και τις προσέχουν.

Ότι και να κάνει όμως η μάνα μου, οι κότες της πάντα βρίσκουν ένα τρόπο να αποκαλύπτουν την αληθινή φύση τους. Όπως αυτή της φωτογραφίας που φαίνεται πως δεν της έφτανε το καλαμπόκι που τους έριξε και οδηγούμενη από την λαιμαργία οδηγήθηκε στην πηγή της τροφής της να τσιμπήσει ότι είχε απομείνει στον πάτο του κουβά. Χωρίς να σκεφτεί πως από εκεί μέσα δεν μπορεί να βλέπει τον πιθανό εχθρό της, μια αλεπού για παράδειγμα ή ένα κουνάβι η το μαχαίρι στα χέρια του εκτελεστή της χώθηκε στον κουβά να φάει ακόμα περισσότερο και άφησε ακάλυπτα τα νώτα της.

 Όταν τελειώσει θα γυρίσει με κόπο βέβαια να βγει πάλι στην αυλή και θα το επαναλάβει πάλι με την πρώτη ευκαιρία και θα το ξανακάνει συνέχεια μέχρι που μια μέρα θα το μετανιώσει αλλά τότε θα είναι πολύ αργά για να μάθει να προσέχει…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 17042010