ΧΡΥΣΟ ΣΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΤΗΣ ΡΕΝΤΙΝΑΣ

Ο Άγγελος Χαϊδάς στο εργαστηριο του στη Ρεντίνα

Ο τόπος γύρω από τη Ρεντίνα ευνοεί τα μελίσσια και γι’ αυτό κάθε σπίτι παλιότερα είχε το δικό του μελισσομάντρι απ’ όπου έβγαζε το μέλι της χρονιάς. Με την πάροδο όμως του χρόνου, την αραίωση του πληθυσμού και τις αρρώστιες που εμφανίστηκαν, λίγοι έμειναν να ασχολούνται με τα μελίσσια και να συνεχίζουν την παράδοση της μελισσοκομίας. 

Ο Άγγελος Χαϊδας είχε φύγει από το χωριό για να σπουδάσει, έκανε διάφορες δουλειές στην Αθήνα αλλά κάποια μέρα το 1999 τα παράτησε όλα και γύρισε στη Ρεντίνα και επέλεξε να ασχοληθεί μαζί με τον αδερφό του Κώστα με τη μελισσοκομία. Ήξερε λίγα πράγματα αλλά έμαθε περισσότερα από τον Κώστα Μάλλιο και τον αείμνηστο μπάρμπα Μήτσο Μάλλιο, τον «δάσκαλο» που ήταν από τους παλαιότερους μελισσοκόμους στην περιοχή.

Ξεκίνησε στην αρχή με τρία μελίσσια και ακολουθώντας τις συμβουλές τους πήραν μαζί με τον αδερφό του 80 μελίσσια και με αυτά ξεκίνησαν μια δύσκολη αλλά συναρπαστική πορεία στη μελισσοκομία που τους έφτασε στην κορυφή της παραγωγής πιστοποιημένων βιολογικών μελιών. Το 1912 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο ανώτερης ποιότητας και γεύσης στο διεθνή διαγωνισμό Βιολογικού  της BIOMIEL που γίνεται κάθε χρόνο στην Ιταλία. Το 2014 στον ίδιο διαγωνισμό πήρε χρυσό μετάλλιο και το 2015 βραβεύτηκε πάλι με το χρυσό μετάλλιο ως το δεύτερο καλύτερο μέλι στον κόσμο.

Καμαρώνουν τα αδέρφια Χαϊδά για τις σπουδαίες αυτές διακρίσεις, καμαρώνουν και οι χωριανοί τους για τον Άγγελο και τον Κώστα κι όλοι μαζί καμαρώνουν που ο τόπος τους παράγει τόσο υψηλής ποιότητας προϊόντα. Το «μέλι δάσους» όπως το λένε, φτιάχνεται από μελίσσια που συλλέγουν νέκταρ από μεγάλη ποικιλία λουλουδιών και μελιτωδών εκκρίσεων που βρίσκονται σε μεγάλα υψόμετρα της περιοχής μέσα σε πυκνά δάση από καστανιές, βελανιδιές και έλατα. Έτσι παράγεται ένα ποιοτικό, παχύρευστο μέλι με καστανό χρώμα, ελαφρό άρωμα και πλούσια γεύση, υψηλής περιεκτικότητας ιχνοστοιχείων και με ισχυρή αντιοξειδωτική δράση.

Για να το πετύχουν όμως αυτό και να διατηρήσουν την ποιότητα του μελιού τους ο Άγγελος με τον Κώστα κρατάνε τα μελίσσια τους μεγάλο διάστημα στην περιοχή και τα πηγαίνουν μόνο να ξεχειμωνιάσουν στη νότια Πελοπόννησο σε αυστηρά επιλεγμένες περιοχές που δε ψεκάζονται ή είναι γεμάτες φυτοφάρμακα και ορισμένες φορές τα πηγαίνουν για το πεύκο στην Εύβοια, τη Χαλκιδική ή τη Θάσο. Το μέλι τους όμως το συσκευάζουν στο εργαστήριό τους στη Ρεντίνα όπου μπορεί όποιος θέλει να το προμηθευτεί μαζί βεβαίως με βασιλικό πολτό, γύρη, πρόπολη καθώς και κερί. Τα ίδια προϊόντα μπορεί να αναζητήσει όποιος θέλει στην Αθήνα, σε συνεταιριστικά καταστήματα.

- Όποιος θέλει να επικοινωνήσει με τους αδελφούς Χαϊδά μπορεί να απευθυνθεί στο τηλέφωνο 2443071319 στη Ρεντίνα, στο ahaidas35@gmail.com ενώ μπορεί να μάθε περισσότερα γι’ αυτούς στο Facebook στη σελίδα: Μέλι Χαϊδα. 

ΑΘΗΝΑ, 10032017

ΕΓΓΛΕΖΙΚΟ ΟΥΙΣΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ

Αμπελουργός και οινοποιός για τρίτη γενιά ο Χρήστος Εγγλέζος συνεχίζει μια παράδοση που κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει από πότε ξεκινάει στην Καστανιά της Καρδίτσας. Στο ονομαστό αμπέλι των Εγγλέζων στην προσήλια περιοχή Μαραθιάς, λίγο έξω από το χωριό, έμαθε από τον πατέρα του Λάμπρο όλα τα μυστικά της αμπελουργίας και ο ίδιος σήμερα βαδίζει μεν σε δοκιμασμένο δρόμο, αλλά αναζητά να δημιουργήσει συνεχώς καινούργια πράγματα, όπως ουίσκι από δικό του κρασί. Τρείς και τέσσερις αποστάξεις κάνει ο Χρήστος να βγάλει το ουίσκι του και το χρωματίζει με επιλεγμένα ξύλα από βελανιδιές και το διαθέτει ο ίδιος από το κατάστημα που διατηρεί στην Καρδίτσα τηρώντας μάλιστα σειρά προτεραιότητας για τους ενδιαφερόμενους καθότι η παραγωγή του είναι ακόμη μικρή.

Δεν μένει όμως στο ουίσκι ο Χρήστος, φέτος προχώρησε και στο τσιπουρόμελο – μια οφειλόμενη απάντηση από την Καρδίτσα στα λογής – λογής ρακόμελα που κυκλοφορούν στην αγορά και σερβίρονται στα καταστήματα το οποίο παρασκευάζει με καλής ποιότητας τσίπουρο και ντόπιο μέλι και για να το αρωματίσει του προσθέτει λίγο φασκόμηλο, λίγο πορτοκάλι, ένα ξυλαράκι κανέλα και λίγα γαρίφαλα Δεν έχει μια συγκεκριμένη συνταγή για το τσιπουρόμελο ο Χρήστος, αυτοσχεδιάζει με ότι φρούτο εποχής διαθέτει όταν το φτιάχνει για να του δώσει άρωμα. Παράλληλα είναι έτοιμος να παρασκευάσει κι ένα άλλο τσίπουρο με άγρια μέντα χωρίς ζάχαρη ενώ δεν ξεχνά να φτιάχνει κάθε χρόνο και λίγο ξύδι αρωματισμένο με φρούτα. Το περσινό που έφτιαξε με μήλα φιρίκια έγινε ανάρπαστο.

Τα κρασιά του Εγγλέζου είναι ονομαστά στην Καρδίτσα και σε όλη τη Θεσσαλία, τα θέλει ο κόσμος και τα αναζητά με το όνομά τους για την ποιότητά τους αλλά και για τον ίδιο τον Χρήστο που είναι αφιερωμένος σε αυτά και στα αποστάγματά τους. Φέτος ο Χρήστος δεν είχε μεγάλη παραγωγή, όπως και όλοι οι αμπελουργοί της περιοχής λόγω το ξηρού καλοκαιριού αλλά η ποιότητα των κρασιών του είναι εξαιρετική. Έβγαλε τα κλασσικά κρασιά του, κόκκινα, λευκά, ροζέ και μοσχάτα τα οποία διαθέτει σε μπουκάλια και ασκούς και ένα πολύ καλό ημίγλυκο το οποίο έχει μεγάλη ζήτηση αλλά για εκείνο που καμαρώνει είναι το κόκκινο από τον Μαραθιά παραγωγής του 2013 που ωρίμασε στο ιστορικό κελάρι των Εγγλέζων στην Καστανιά και το κυκλοφόρησε φέτος.  

Κεφάλαιο για την φετινή παραγωγή του ήταν όμως και το κρασί που έβγαλε από το αμπέλι με ξυνόμαυρο του αείμνηστου Τάσου Κακαβά στο Μοσχάτο (Βλάσδο) και σχεδιάζει να το βγάλει στην αγορά μετά από πέντε χρόνια. Το αμπέλι αυτό ήταν από τα πρώτα που έγιναν σε γραμμική καλλιέργεια, το έβλεπε και το λαχταρούσε όταν μαθητής πηγαινοέρχονταν με το λεωφορείο από την Καστανιά στην καρδίτσα και έχει εξαιρετική απόδοση αλλά ο Τάσος Κακαβάς δεν πρόλαβε να το χαρεί και να το τρυγήσει γιατί έπεσε από μια στέγη και σκοτώθηκε. Μετά απ’ αυτό οι δικοί του το ενοικίασαν στον Χρήστο ο οποίος το φροντίζει και το αγαπά ιδιαίτερα. Με σταφύλια ποικιλίας μαύρο Ραψάνης από αυτό το αμπέλι πήρε μάλιστα και το πρώτο βραβείο στην έκθεση των τοπικών οινοποιών το 2006.

  Κρασί, κόκκινο, άσπρο και μοσχάτο καθώς ουίσκι (με λίστα αναμονής) τσίπουρι και άλλα αποστάγματα καθώς και ρετσέλια μπορούν να βρουν όσοι το επιθυμούν στον Χρήστο Εγγλέζο, στην Καρδίτσα. Τηλ. 24441097101 και 6972071633.

ΑΘΗΝΑ, 10032017

TO ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΝΟΙΚΟΚΥΡΗ

O Γιάννης – Όμηρος Ντάφος από την Ματαράγκα της Καρδίτσας ασχολήθηκε με διάφορα πράγματα στη ζωή του και μάλιστα με επιτυχία, αλλά, πριν από δυο χρόνια, σαν να πήρε ένα μήνυμα –από τους δύσκολους καιρούς μας βέβαια που εύγλωττα το προτάσουν–επέστρεψε στη γη και ακολουθώντας μεν την παράδοση προχώρησε σε καινοτομίες οι οποίες τον έκαναν να ξεχωρίζει ανάμεσα στους συγχωριανούς του και σε όλη την Καρδίτσα.

Δεν έκανε κάτι πρωτότυπο ο Γιάννης με τις καλλιέργειές του. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να κάνει το ίδιο αλλά ο τρόπος που το έκανε ήταν διαφορετικός από τις συνήθειες του κάμπου. Φυσικά δεν φύτεψε στη γη του βαμβάκι ούτε την άφησε να εισπράττει επιδοτήσεις αγρανάπαυσης αλλά την έκανε όλη ένα μεγάλο κήπο με είδη θα είχε κάθε σπίτι αλλά σε διαφορετική κλίμακα με τα οποία πειραματίστηκε, και, κατά γενική ομολογία πέτυχε αυτό που θα ονειρεύονταν κάθε προκομμένος νοικοκύρης στον τόπο του.

Μόλις 14 στρέμματα είναι το χωράφι του -μικρό χωράφι για τα μέτρα του κάμπου- αλλά σε αυτό καταφέρνει και καλλιεργεί ένα σωρό πράγματα από τα οποία τα περισσότερα πριν φθάσουν στην αγορά τα μεταποιεί αυξάνοντας έτσι την αξία τους στο πολλαπλάσιο. Έτσι φτιάχνει από δικά του προϊόντα, μαρμελάδα από κολοκύθα και καρότο, μια μαρμελάδα μάλιστα η οποία πήρε το πρώτο βραβείο στην περσινή έκθεση Oikotrofelia, πάστα πιπεριάς από πιπεριές φλωρίνης, πάπρικα από καυτερές πιπεριές. Καλλιεργεί επίσης ρίγανη καθώς και χαμομήλι ενώ φέτος δοκίμασε να κάνει και λιαστές ντομάτες.  Φέτος πάλι φύτεψε και ένα μεγάλο μέρος του χωραφιού καλαμπόκι και όσπρια με τα οποία δοκίμασε και έφτιαξε ένα ειδικό αλεύρι χωρίς γλουτένη το οποίο έβγαλε αυτές τις ημέρες στην αγορά. Καλλιεργεί επίσης σιτάρι με το οποίο φτιάχνει τραχανά, γλυκό και ξινό καθώς και πλιγούρι. Δίπλα σε ότι κάνει ο Γιάννης έχει τη γυναίκα του Ξανθή γιατί λέει, και εκφράζει πολύ κόσμο, πως η δουλειά στο χωράφι αλλά και στο εργαστήριο δεν γίνεται από ένα, θέλει δύο και σαφώς καλύτερα είναι αν οι αυτοί οι δυο είναι και ζευγάρι στη ζωή και στην προκοπή.

Ο Γιάννης έχει από τις καλλιέργειές του μια ικανοποιητική παραγωγή προϊόντων τα οποία μεταποιεί όλα στο οικοτεχνικό εργαστήριο το οποίο ο ίδιος οργάνωσε και εξόπλισε δίπλα στο σπίτι του.   Οι τελευταίες αλλαγές στη σχετική νομοθεσία του έλυσαν τα χέρια καθώς περιορίστηκαν πολλά γραφειοκρατικά εμπόδια και αποσαφηνίστηκαν λεπτομέρειες που δίνουν στον αγρότη και επαγγελματία παραγωγό να μεταποιεί τα προϊόντα του στο σπίτι του. Τούτο σημαίνει πολλά στην εξοικονόμηση ενέργειας, οικονομία χώρου, μείωση των μετακινήσεων και των μεταφορών αλλά κυρίως δίνει και μια άλλη διάσταση στη συνεργασία μεταξύ των μελών μια οικογένειας αγροτών, προάγει τη συνοχή της ενώ καθιστά πάλι το σπίτι το κέντρο των δραστηριοτήτων της οικονομίας τους και ακυρώνει την αίσθηση της ανεργίας και τις άσχημες συνέπειες που έχει σε πολλές οικογένειες τόσο για τους μεγαλύτερους στην ηλικία αλλά πολύ περισσότερο για τους νεότερους που μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορούν να «ανακαλύψουν» την επιχειρηματικότητα στο οικείο περιβάλλον και να δημιουργήσουν βάσεις για την προσωπική τους κατόπιν εξέλιξη.

- Τα προϊόντα του Γιάννη – Όμηρου Ντάφουμε την ετικέτα «Παραδοσιακόν» μπορεί να βρει όποιος τα αναζητήσει στον ίδιο στη Ματαράγκα, (τηλ: 6979185665 και ntafosg@gmail.com), στην Καρδίτσα στο Παντοπωλείο «Αμάραντες γεύσεις» του Αντώνη Παπαδάκου στην κεντρική αγορά (τηλ: 24410 20991 και amarantesgefseis@yahoo.gr - www.amarantesgefseis.gr )και στο ebloco (Κηφισού 18, Άγ. Ιωάννης Ρέντης, τηλ. 2104819880 και www.ebloco.gr). 

ΑΘΗΝΑ, 09032017

ΑΡΩΜΑ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ ΣΤΑ ΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ

Από το 2008, όταν ο Αντώνης Παπαδάκος από τον Αμάραντο Καρδίτσας, επέστρεψε στη γενέτειρα μετά από πολλά χρόνια απουσίας και εργασίας στην Αθήνα, παρακολουθούσε με προσοχή τα πράγματα του τόπου του και είχε βάλει στόχο να ανοίξει ένα παντοπωλείο με προϊόντα Καρδίτσας και φυσικά άρωμα ελληνικής γης.

Και ήρθε η ώρα, το καλοκαίρι να ανοίξει το παντοπωλείο με την εύγλωττη ταμπέλα «Αμάραντες γεύσεις» να ανοίξει τις πόρτες του στο κοινό της Καρδίτσας, στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης, στη Δημοτική Αγορά και γέμισε τα ράφια του και τα ψυγεία του με προϊόντα από τις τοπικές επιχειρήσεις και αρκετές άλλες από διάφορα άλλα μέρη της Ελλάδας των οποίων η παραγωγή δεν παρατηρείται στην Καρδίτσα ή η ποιότητά τους τα κάνει να ξεχωρίζουν σε όλη τη χώρα.  

Ή φιλοσοφία του Αντώνη συμπυκνώνεται στη φράση: «το ράφι του Καρδιτσιώτη παραγωγού» και ήταν αποτέλεσμα του διαλόγου με τους παραγωγούς και βιοτέχνες της περιοχής οι οποίοι παράγουν ποιοτικά προϊόντα αλλά για τεχνικούς λόγους ή εξαιτίας της απασχόλησής τους με την παραγωγή αδυνατούν να έχουν μια δυναμική παρουσία στην αγορά τόσο στην τοπική, όσο και στην ευρύτερη. Έτσι ο Αντώνης έρχεται και τους παραχωρεί το πολυπόθητο ράφι του παντοπωλείου του στο οποίο θα τους γνωρίσουν οι ντόπιοι αλλά και οι επισκέπτες της πόλης ενώ παράλληλα τους δίνει και τη δυνατότητα να έρχονται στις «Αμάραντες Γεύσεις» και να συζητάνε με τους καταναλωτές, προβάλλοντας έτσι οι ίδιοι τα προϊόντα τους.

Τα προϊόντα της Καρδίτσας αλλά και των γειτονικών της νομών είναι κατ’ εξοχήν γεωργικά και κτηνοτροφικά και είναι αρκετές οι τοπικές επιχειρήσεις που προχωρούν στην μεταποίησή τους πράγμα που παράγει περισσότερο πλούτο για και φυσικά δίνει θέσεις εργασίας στην τοπική κοινωνία. Έτσι, στο παντοπωλείο δεν φτάνουν μόνο προϊόντα κατευθείαν από τον παραγωγό της Καρδίτσας αλλά και πολλά άλλα με σήματα τοπικών και θεσσαλικών επιχειρήσεων που προσπαθούν να βρουν θέση στην αγορά που κυριαρχείται από μεγάλα ονόματα.

Κι έχει η Καρδίτσα εξαιρετική παραγωγή τυριού, φέτας και κασερίου με γάλα από ζώα που βόσκουν στα βουνά των Αγράφων, πολύ ωραία αλλαντικά με ντόπια κρέατα, διακεκριμένα κρασιά, τσίπουρα, αποστάγματα και την τοπική μπύρα «Στίλβη». Η περιοχή επίσης παράγει επίσης καλής ποιότητας όσπρια τα οποία τα τελευταία χρόνια κερδίζουν συνεχώς χώρο στο τραπέζι της οικογένειας και παρατηρείται και αύξηση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων με αυτά ενώ από τα βουνά και τα δάση της προέρχεται και το πολύ ωραίο μέλι καθώς και πλήθος αρωματικών φυτών και βοτάνων από τα οποία ευωδιάζει το παντοπωλείο.  

Ποιοτικά και ξεχωριστά είναι επίσης τα  προϊόντα που φέρνει ο Αντώνης από άλλα μέρη και όλα προέρχονται από διακεκριμένες επιχειρήσεις, οικογενειακές κυρίως καθώς και συνεταιριστικές. Έτσι διαθέτει ελιές και λάδι από την Καλαμάτα, ζυμαρικά από την Ηλεία, γραβιέρα από την Ίο, μανιταροσκευάσματα από τα Γρεβενά και σιγά εμπλουτίζει τα ράφια του και τα ψυγεία του με πολλά άλλα.

Στους στόχους του Αντώνη είναι να γίνει το παντοπωλείο και χώρος όπου κατά καιρούς και ανάλογα την περίοδο θα οργανώνονται θεματικές ημέρες γευσιγνωσίας τοπικών προϊόντων ενώ στις άμεσες προτεραιότητές του είναι η οργάνωση της μεταφοράς των προϊόντων στον πελάτη φυσικά με ποδήλατο. Ως παρανομαστή σε όλα αυτά βεβαίως πρέπει να σημειώσουμε ότι είναι η αγάπη του Αντώνη για τον τόπο του και φυσικά τα Άγραφα και τη λίμνη Πλαστήρα για την προβολή των οποίων έχει σχεδιάσει και θα προχωρήσει πολύ σύντομα σε ορισμένες δράσεις.

- Για όποιο επιθυμεί να επισκεφτεί τις «Αμάραντες Γεύσεις», θα τις βρει στη Δημοτική Αγορά της Καρδίτσας, στο κέντρο της πόλης και στο τηλέφωνο 2441020991.

Η ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ... ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ!

Συμβαίνει πολλές φορές, όταν η θερμοκρασία πέφτει πολύ χαμηλά να μην παγώνουν μόνο οι ψηλές κορυφές αλλά και τα χαμηλότερα μέρη των Αγράφων και αν το φαινόμενο κρατήσει αρκετές ημέρες, έχει σαν αποτέλεσμα να λιγοστέψουν οι δραστηριότητες των ανθρώπων αλλά και η πλάση όλη γύρω να πέσει σε μια βαθιά, κατάλευκη σιωπή…

Μια απ’ αυτές τις ημέρες είναι που και η λίμνη Πλαστήρα ξημερώνει απ’ άκρη σε άκρη κρυστάλλινη και λαμπερή. Ανάλογα δε από την ένταση της παγωνιάς, μπορεί να σκεπαστεί με πάγο μόνο η ακτή της αλλά όταν η θερμοκρασία πέσει πολύ, τότε μετατρέπεται σε ένα απέραντο παγοδρόμιο και όποια από τα στοιχεία της εξέχουν από γυάλινη επιφάνειά της μοιάζουν, ανεξάρτητα του χρώματός τους με συνθέσεις παγωμένων αγαλμάτων.

Ναι, είναι σπάνιο φαινόμενο το ολοκληρωτικό πάγωμα της λίμνης Πλαστήρα και είναι για όσους την έχουν δει έτσι σαν θαύμα, είτε αστράφτει όλη η επιφάνεια της στην αγκαλιά των Αγράφων όταν έχει λαμπερό (με δόντια εννοείται ήλιο), είτε μοιάζει κάτω από τη συννεφιά σαν ένα μεγάλο πιάτο γάλα που πάγωσε ξαφνικά και διατηρεί όλες τις πτυχώσεις από τον κυματισμό και την κίνηση των ρευμάτων που ταράζουν την επιφάνειά της.

Είναι ζωντανό πράγμα η λίμνη· στα έγκατά της τρέχει ακόμη ο Μέγδοβας ή Μέγδοβα όπως τον θέλουν μερικοί και τον θαμμένο ποταμό συνεχίζουν να ενισχύουν ακόμη αμέτρητες υπόγειες πηγές οι οποίες από το φως του ήλιου που ήταν κάποτε βρέθηκαν στο βυθό αλλά δεν έσβησαν όπως και οι βρύσες που έχουν πνιγεί μέσα σε μέτρα λάσπης. Αυτές αντλούν από τα έγκατα των Αγράφων τη δροσιά των βουνών και συνεχίζουν ακόμη το αιώνιο έργο τους εμπλουτίζοντας αντί για τον ποταμό τη λίμνη μιας και τα χωράφια και τα κήπια που άρδευαν κάποτε βρέθηκαν κάτω από τα νερά και ξεχάστηκαν από τον κόσμο και τον ήλιο.

Μόνο λίγοι από τους παλιούς κατοίκους της περιοχής έχουν μείνει να θυμούνται πως κυλούσε ακέραιος και ελεύθερος ο ποταμός με κατεύθυνση προς το νότο, προς την Ευρυτανία και τη θάλασσα, ποτίζοντας χωράφια, κινώντας νερόμυλους, κάτω από γεφύρια και δίπλα από λογγές και μαντριά και αυτοί μόνο μπορούν να περιγράψουν πως τον είδαν να σπάει τη μούρη του στο φράγμα και παραδομένος πλέον να γυρίζει πίσω και να πλημμυρίζει όλον τον τόπο μέχρι το ύψος που ήθελαν οι άνθρωποι να γίνει η λίμνη.

Κάποιοι τον «ακούνε» ακόμα να πέφτει επάνω στο τσιμέντο και με έναν πονεμένο αναστεναγμό τον «βλέπουν» να κλωθογυρίζει στο βυθό και να ανεβαίνει μετά σιγά – σιγά, σαν δίνη γεμάτη φερτή ύλη από τα βουνά στη λίμνη και να σκορπίζεται σαν γκρίζο σύννεφο στα νερά της. Οι περισσότεροι που δεν ξέρουν πως ήταν ο τόπος πριν από την κατασκευή του φράγματος ούτε καν υποψιάζονται αυτή την υπόγεια κίνηση του ποταμού και είναι βέβαιο πως δεν θα πιστέψουν κανέναν που θα τους πει αυτά τα πράγματα αλλά μετά από εκείνη τη νύχτα που ξαφνικά πάγωσε η λίμνη, αν ήταν εκεί θα έβλεπαν καθαρά το σιωπηλό κύμα της δίνης παγωμένο λίγες δεκάδες μέτρα μπροστά από το φράγμα και θα πείθονταν.

Τη λίμνη επίσης ζωντανεύουν πολλά είδη ψαριών, απ’ αυτά που εγκλωβίστηκαν μαζί με τα νερά του ποταμού αλλά και άλλα που έριξε ο άνθρωπος για να την εμπλουτίσει και να αυξήσει τους πληθυσμούς τους για να εξασφαλίσει καλύτερες και μεγαλύτερες ψαριές. Απ’ αυτά τα ψάρια, πολλά ζουν στα μεγάλα βάθη της λίμνης και όπως λένε οι ψαράδες της περιοχής πρόκειται για πολύ μεγάλα ψάρια αλλά και άλλα που κινούνται κοντά στην επιφάνεια και βεβαίως όλα επηρεάζονται από το πάγωμα της λίμνης καθώς λιγοστεύει το οξυγόνο αλλά κι εδώ, σε μια τεχνητή λίμνη η φύση έχει προβλέψει έτσι ώστε κάποια ρέματα που εκβάλουν στη λίμνη με τα θερμότερα νερά τους να δημιουργούν διόδους ώστε να μπαίνει οξυγόνο και κάτω από το στρώμα του πάγου.

Δεν αποτελεί όμως ο πάγος στη λίμνη Πλαστήρα τέτοιο κίνδυνο για τα ψάρια γιατί αποκλείεται να κρατήσει πάνω από δυο τρεις ημέρες κι έτσι δεν μειώνονται τα αποθέματα οξυγόνου αλλά από την άλλη, ασφαλώς και δυσκολεύει τα πουλιά που ζουν κοντά και μέσα σε αυτή στην αναζήτηση τροφής. Αυτά από τη φύση τους πάλι ξέρουν πως άμα παγώσουν οι μεγάλες λίμνες των βόρειων περιοχών θα φύγουν νοτιότερα και η λίμνη Πλαστήρα, παρότι καινούργια στους διαδρόμους της μετακίνησης των μεταναστευτικών πουλιών, την έμαθαν και αποτελεί γι’ αυτές τις δύσκολες περιπτώσεις ιδανικό σταθμό και καταφύγιο. Γνωρίζουν επίσης τα πουλιά πως αν την βρουν κι αυτή παγωμένη θα προχωρήσουν παρακάτω, στις μικρότερες λίμνες και τα ποτάμια της νότιας Ελλάδας για να τραφούν.

Τα δέντρα γύρω από τη λίμνη ασφαλώς και έχουν γνωρίσει στην μακριά ζωή τους κι άλλες τέτοιες παγωνιές και δεν μοιάζει να τα επηρεάζει το φαινόμενο αλλά όπως και να’ χει συμπληρώνουν με όσο από το ξηρό χιόνι έχει μείνει στα κλαδιά τους το σκηνικό του λευκού τοπίου το οποίο σφίγγει τη λίμνη και φυσικά δεν επιτρέπει τους αντικατοπτρισμούς στους οποίους τόσο αρέσκονται τις λαμπερές ημέρες. Ούτε και οι κορυφές των Αγράφων, η περίφημη «Κοιμωμένη» που είναι πολύ κοντά στη λίμνη δεν μπορεί αυτές τις ημέρες που η λίμνη είναι καλυμμένη από τη φλούδα του πάγου να δει τη θωριά της να σκίζει τον ουρανό.

Τις μέρες της παγωνιάς σιωπαίνει όλος ο τόπος καθώς αναστέλλονται όλες οι δραστηριότητες των ανθρώπων. Ούτε κοπάδια βόσκουν στα χωράφια γύρω από τη λίμνη, ούτε ξυλοκόποι δουλεύουν στο δάσος, ούτε κυνηγοί, ούτε ψαράδες κινούνται καθώς οι βάρκες τους με το ξαφνικό πάγωμα μένουν ακινητοποιημένες εκεί που τις άφησαν μέσα στο νερό και δεν είναι καθόλου φρόνιμο να πάνε να τις τραβήξουν γιατί δεν ξέρουν πόσο αντέχει στο βάρος της περπατησιάς τους ο πάγος της λίμνης. Εξάλλου δεν είναι μαθημένοι σε τέτοια φαινόμενα, όπως οι ψαράδες της Καστοριάς για παράδειγμα που βλέπουν τη λίμνη τους να παγώνει κάθε χρόνο και προσαρμόζονται αναλόγως.

Αποτελεί φαινόμενο το ολοκληρωτικό πάγωμα της λίμνης Πλαστήρα και όσοι ενδιαφέρονται να το ζήσουν ας έχουν το νου τους. Με την πρώτη είδηση για πτώση της θερμοκρασίας αρκετά κάτω από το μηδέν, να ξεκινήσουν, αφού πρώτα ελέγξουν πως έχουν αντιολισθητικές αλυσίδες και βεβαίως κατάλληλα παπούτσια και ρούχα για να τους κρατήσουν ζεστούς σε αυτή την παγωμένη περιήγηση της λίμνης. Αξίζει τον κόπο, με την απαραίτητη προσοχή βεβαίως να κάνουν τον γύρο της λίμνης με αυτοκίνητο και να σταθούν σε εκείνα τα σημεία που προσφέρουν καλή θέα στα ιδιαίτερα σημεία της.

Μια τέτοια ημέρα είναι που όποιος επιστρέψει από το γύρο της παγωμένης λίμνης θα καταλάβει και τι σημαίνει ζεστό φαγητό, τσίπουρο και κρασί μπροστά στα αναμμένα τζάκια σε μια από τις όμορφες ταβέρνες της περιοχής και φυσικά η απόλαυση του κατάλευκου τοπίου από το μπαλκόνι κάποιου από τα ωραία ξενοδοχεία που είναι γύρω από τη λίμνη. 

Οι σελίδες όπως δημοσιεύτηκαν στον "Ξένιο Θεσσαλό".

ΑΘΗΝΑ, 31012017