Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΡΩΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΡΩΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2016

ΤΟΙΧΟΙ ΒΑΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΚΡΟΚΟΥ



Κάποιοι θεωρούν πως το χρώμα που του κρόκου των χωριάτικων αυγών είναι αυτό που είχαν τα παλιά κτίρια της Αθήνας όταν ήταν καινούργια - δεν εξηγείται αλλιώς η μανία να βάφουν με ώχρα τέτοιων αποχρώσεων  ότι ανακαινίζεται, ανεξάρτητα μεγέθους και να προκαλούν όποιον θέλει να υπογράψει ένα αμφισβητούμενο έργο πάνω τους.












Κάπως έτσι είδα την Κυριακή το πρωί την περίφημη «Villa Amalia» ή 2ο Γυμνάσιο Αρρένων με έτος ίδρυσης το 1862, κτίριο που υπέφερε αρκετά χρόνια από την εγκατάλειψη και τις καταλήψεις και το οποίο ανακαινίστηκε προσφάτως και λειτουργεί πάλι ως σχολείο. Ακολούθησα το νήμα που άπλωνε το κίτρινο χρώμα των φύλλων που είχαν οι ακακίες στην αρχή της οδού Χέιδεν, από το ρημαγμένο Green Park ως το Πεδίον του Άρεως ως την Αχαρνών και εντυπωσιάστηκα από το δέσιμο που έχουν οι αποχρώσεις τους αυτές τις ημέρες και τις αντιθέσεις της δοκιμασμένης από τον καιρό και τον αέρα ώχρας που δημιουργούνται με ορισμένους τοίχους παλιών κτιρίων, δίνοντας ένα βαθύ τόνο μελαγχολίας στον αθηναϊκό χειμώνα κι έφτασα ως την Αχαρνών, μια στιγμή μάλιστα που δεν είχε πολύ κίνηση από εμπορευόμενους με Ντάτσουν η περιοχή κι έτσι προέκυψε μια σειρά φωτογραφιών με θέμα τους κροκάτους τοίχους της πόλης πριν αυτοί αρχίσουν να φιλοξενούν καλλιτεχνικά έργα, συνθήματα και αφίσες κάθε είδους… 

ΑΘΗΝΑ, 07122016

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2015

Η ΚΑΡΥΔΙΑ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Την καλημέρα μου από την μικρή πατρίδα που τούτες τις ημέρες απογειώνεται το φθινόπωρο με όλα τα χρώματά του στη γη, στα δέντρα, στα βουνά, στον ουρανό…
Δεν μοιάζει με τις άλλες αυτή η καρυδιά που απόμεινε μόνη στον χερσότοπο που ήταν κάποτε λιβάδι και κήπος και μποστάνι, στη θέση Κόματα του χωριού μου. Δεν είναι σαν τις άλλες που φόρεσαν μόλις λίγες μέρες τα χρώματα του φθινοπώρου στα φύλλα τους και τινάχτηκαν μέσα σε μια νύχτα και γυμνώθηκαν εντελώς. Τούτη επιμένει, άγνωστο με ποια δύναμη, να φωτίζει επί μέρες τον τόπο με το καθαρό κίτρινο φόρεμά της και φαίνεται από χιλιόμετρα μακριά, από τις απέναντι πλαγιές σαν σύννεφο που δεν λέει να σβήσει…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 10112015

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2015

ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ


Την καλησπέρα μου με χρώματα ενός όμορφου δειλινού από τη μικρή πατρίδα…
Ναι, απόψε θα ήθελα να ήμουν απέναντι από τη μικρή πατρίδα, στην πατρώα Ζιώψη, στον μυθικό Ασπρόκαμπο, στο σιωπηλό Μαυρογιάννη έστω, που δεν έχουν όπως εμείς στην πλάτη το βουνό αλλά βλέπουν καθρέφτη τις κορυφές του θεϊκού Τυμφρηστού να με χωνέψει βαθιά η αποψινή γλυκιά νύχτα του Νοέμβρη καθώς θα σβήνουν τα υπέροχα χρώματα του αιθέρα πέρα, μακριά σε άλλους τόπους και κόσμους… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 07112015

Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ


 
Δεν έχει χρώματα ακόμη ο Νοέμβρης στην Αθήνα, φταίει η στέγνα και ο ανάποδος καιρός φαίνεται και δεν πήραν ούτε μια πινελιά από κίτρινο οι λεύκες έστω. Δεν πειράζει,θα έρθει κι αυτή η ώρα αλλά φαντάζομαι πως θα είναι σύντομη κι αμέσως θα μπούμε στο χειμώνα.

 
Νοστάλγησα όμως σήμερα το πρωί ένα άλλο ξημέρωμα, σαν σήμερα ακριβώς πρίν από 14 χρόνια στα Μεγάλα Βραγγιανά της Ευρυτανίας που ξεκινήσαμε από το χωριό με τον φίλο Σωτήρη Τσιώλη και πήγαμε στο ωραίο ύψωμα του Αϊ-Λιά και θαυμάσαμε τις κατακίτρινες λεύκες μέσα στο σκούρο δάσος των ελάτων. Εκεί ήταν που μου γεννήθηκε η ιδέα για να φτιάξω ένα βιβλίο με τον τίτλο «Τα Άγραφα των Χρωμάτων» και από τότε άρχισα να μαζεύω φωτογραφίες και να κρατάω σημειώσεις και δεν λέω πως τα ξέχασα σε κανένα συρτάρι, αλλά ότι τα άφησα να ωριμάσουν και να που ήρθε η ώρα τους να μπουν σε μια τάξη και να αρχίσουν σιγά - σιγά να γίνονται σελίδες. Σαν πρώτη γεύση για το τι θα δείτε, σας μοιράζω σήμερα δυο - τρεις φωτογραφίες από τις κατακίτρινες λεύκες του Αϊ -Λιά που έδωσαν την έμπνευση για τα «Άγραφα των Χρωμάτων»,τίτλος που δεν είναι και τόσο αυθαίρετος αν νομίζετε, αλλά έχει και μια βάση στα ιστορικά πράγματα της περιοχής.
 
ΑΘΗΝΑ, 10112013

Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΟ ΚΡΥΟ ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ


 

Δεν ξέρω πώς να ονοματήσω αυτό το χρώμα που καλύπτει ότι περισσεύει από τον άσπρο τοίχο σε ένα σπίτι στον Αρτέμωνα της Σίφνου και καθώς βλέπω πως κλιματολογικά πορεύομαστε γοργά προς το βαθύ φθινόπωρο και κοινωνικά όπως καταλαβαίνετε προς το μαύρο χειμώνα,το λέω το κρύο μπλέ του Σεπτέμβρη. Ψάχνω ήδη στις κρεμάστρες για μακρυμάνικα και κάλτσες στα συρτάρια…

ΑΘΗΝΑ, 05092013