ΤΡΕΙΣ ΚΕΡΑΣΙΕΣ ΦΩΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ…

 

Στο υπέροχο κτήμα με τις καστανιές του Κώστα Καβαδία, στην πλαγιά πάνω από την Αγία Τριάδα Ευρυτανίας, οι τρεις κερασιές. Η αριστερή με τα κίτρινα χρώματα είναι μια από τις ντόπιες με τα υπέροχα ροζ κεράσια, στο κέντρο αυτή με τα βαθιά κόκκινα κάνει πετροκέρασα και η δεξιά, άγρια κάνει εκείνα τα μικρά, μοναδικά κεράσια που βρίσκουμε μόνο στα δάση. Κάθε μια με τον τρόπο της και τα χρώματά της ετοιμάζεται να ρίξει τα φύλλα της και να ζήσει έναν ήσυχο χειμώνα… (13102021).

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΟΜΟΡΦΗ ΣΑΛΑΜΑΝΤΡΑ

Τελευταίες ημέρες ενός φωτεινού φθινόπωρου στη μικρή πατρίδα και μόλις που μας χαρίστηκε ο Νοόμβριος με δυο δυνατές βροχές τις προηγούμενες ημέρες ενώ ο Οκτώβριος, μας έδωσε μόνο μία. Ήταν αρκετές όμως να βλαστήσει η νέα χλόη στα καθαρισμένα χωράφια και να μουσκέψουν λίγο τα καρύδια που είχαν στεγνώσει πάνω στα δέντρα. Μετά τη χθεσινή βροχή ήρθε η ώρα που οι καρυδιές ελευθερώθηκαν από τον καρπό τους που φέτος ήταν πολύς, αλλά μικρός λόγω της παρατεταμένης ανομβρίας του καλοκαιριού, τον μαζέψαμε τις αφήσαμε ήσυχες να ετοιμαστούν να μπουν στον ύπνο του χειμώνα.  

Τελευταία ημέρα σήμερα στο χωράφι όπου μαζέψαμε και τα τελευταία καρύδια καθώς και τα ελάχιστα κάστανα που ήταν μέσα στα καβούκια με τη μυρωδιά των φύλλων που ήδη άρχιζαν να σαπίζουν βγήκαν να αποχαιρετήσουν το τέλος της εποχής της καρποφορίας και οι όμορφες σαλαμάντρες (βροχαλίθρες τις λένε οι ντόπιοι) και τα χρώματά τους συναγωνίζονταν αυτά των κίτρινων φύλλων της καρυδιάς. Αύριο – μεθαύριο που θα πλακώσουν τα κρύα κι αυτές θα πέσουν σε χειμερία νάρκη και στο χωράφι θα αρχίσει το μέγα θαύμα της αποσύνθεσης που θα θεμελιώσει τον επόμενο κύκλο της καρποφορίας.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 1012019 

O NΟΕΜΒΡΙΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

Εκεί που είχα ξεχάσει πως είναι η Ελλάδα πάνω από τα Τέμπη και από βουνά δεν περπατούσα τίποτα παραπέρα από το Βελούχι και τα Άγραφα (άντε και λίγο Γράμμο από τα Μαστοροχώρια) να που ιδιαίτεροι λόγοι με οδήγησαν και στα βουνά της Μακεδονίας. Μέχρι στιγμής αγναντεύω από την Έδεσσα το Βόρρα (Καιμακτσαλάν), το Πάικο  ενώ η χάρη μου έφτασε για πρώτη φορά ως τη Φλώρινα και φυσικά γνώρισα και μου άρεσε πολύ η λίμνη Βεγορίτιδα. Έτσι σιγά – σιγά ανακαλύπτω έναν καινούργιο και μου αρέσει πολύ αυτές τις ημέρες που τα δέντρα  αρχίζουν να ντύνονται με τα φθινοπωρινά τους.

Δεν είναι όμως ίδια τα χρώματα του Φθινοπώρου στην Πέλλα με αυτά της Ρούμελης και της Ευρυτανίας γιατί άλλων ειδών δέντρα γεμίζουν τα δάση της ενώ το πεδινό τοπίο της επηρεάζεται από τα λογής – λογής οπωροφόρα που κυριαρχούν σε κάθε σημείο και δημιουργούν μια άλλη αίσθηση του Νοέμβρη καθώς αυτά φοράνε τα πιο φλογερά ρούχα τους για να υποδεχτούν το χειμώνα και να ξυπνήσουν την Άνοιξη γεμάτα άνθη!

ΑΘΗΝΑ, 01112018

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΜΑ

Είναι η εποχή τους. Τα μανιτάρια, λογής – λογής φυτρώνουν εκεί που σαπίζει το καλοκαίρι και αποσυντίθεται η εποχή της καρποφορίας. Ο ρόλος τους στη φύση είναι να διαλύουν με τις ρίζες και τους χυμούς τους την οργανική ύλη και να την μετατρέπουν σε απλά στοιχεία ώστε τα νέα φυτά που βλαστήσουν την άνοιξη στο ίδιο χώμα να τα αντλήσουν, να δυναμώσουν και να προχωρήσουν σε ένα νέο κύκλο ζωής και καρποφορίας. Όταν κλείσει κι αυτός, οι σπόροι του μανιταριού θα λειτουργήσουν πάλι όπως πρέπει και τότε θα είναι ξανά ένα συννεφιασμένο φθινόπωρο.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 21102018

μεγ

ΜΕΓΑ

ΤΑ ΑΓΙΟΔΗΜΗΤΡΙΑΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΑΥΛΗ

Παρακολουθώ χρόνια τώρα τέτοιο καιρό το άδειασμα των ορεινών χωριών από τους ανθρώπους, βασικά τους ηλικιωμένους που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους για να πάνε να ζήσουν το χειμώνα στις πόλεις και τις κωμοπόλεις καθώς δεν θέλουν να περάσουν τη δύσκολη, ομολογουμένως αυτή εποχή, χωρίς να τους χτυπήσει κανένας την πόρτα.

Δεν είναι πολλοί πια αυτοί οι άνθρωποι, έχουν λιγοστέψει δραματικά καθώς η γενιά τους αποσύρεται στους ουρανούς και τη θέση τους κανένας δεν παίρνει στις μικρές κοινότητες που έχουν πια διαλυθεί σε όλη την ορεινή και ημιορεινή Ελλλάδα. Φεύγουν για τις πόλεις όπου ζουν τα παιδιά τους για εκεί θεωρούν πως είναι περισσότερο ασφαλείς και για τις περιπτώσεις που προκύψουν θέματα υγείας να είναι και πιο κοντά στους γιατρούς και ελπίζουν πάντα ότι θα επιστρέψουν πάλι την άνοιξη στο σπίτι τους να ξεκαλοκαιριάσουν.  

Ότι έχουν φύγει το καταλαβαίνει κάποιος από τις κλειδωμένες πόρτες στις αυλές και τα αγιοδημητριάτικα που γέρνουν στις γλάστρες και λιώνουν μαζί με τα φύλλα από τα δέντρα που κανένας δεν θα σκουπίσει ως τον Απρίλη και το Πάσχα και επιβεβαιώνεται για την απουσία σαν δει πως ούτε και το τζάκι καπνίζει στο βυθισμένο στη σιωπή σπίτι… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 24112017

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΑΝ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ

Κομμάτια της πόλης που το φθινόπωρο να δείχνει πως είσαι κάπου αλλού ή σε κάποια άλλη εποχή, είναι λίγα. Ένα από αυτά, δημιούργημα του αντικατοπτρισμού πάνω στον τυφλό γυάλινο τοίχο του άθλιου κτιρίου απέναντι από τα Προπύλαια όταν το κάδρο πιάσει μέσα μόνο τα κίτρινα φύλλα των πλατάνων που φυτεύτηκαν όταν η Ντόρα ήταν δήμαρχος, τη κεραμιδένια στέγη ενός από τα πιο παλιά κτίρια της Αθήνας και λίγο από τον βορεινό ουρανό της να καθρεφτίζεται σε τετράγωνα κομμάτια, στο φιμέ γυαλί του κτιρίου…

ΑΘΗΝΑ, 24112012

ΤΑ ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΑ ΓΛΥΚΕΡΙΑΣ

Μια ανθισμένη “καλημέρα” η σημερινή που ο καιρός μυρίζει επιτέλους χειμώνα, από την Ανατολική Φραγκίστα, με μια αγκαλιά αγιοδημητριάτικα από την αυλή της κυρά Γλυκερίας Κουτσιούμπα, τα οποία χάρη στην ανθεκτικότητά τους βγήκαν σχεδόν αλώβητα από τη μια διήμερη δυνατή βροχόπτωση και το χαλάζι που έπεσε εκείνες τις ημέρες. «Είναι το είδος τους τέτοιο» μου είπε η κυρά Γλυκερία, «βοηθάει και το χώμα και το νερό αλλά περισσότερο τα βοηθάει η παρέα που τους κάνω καθημερινά και έτσι μένουν περισσότερο απ’ όλα τα λουλούδια στον κήπο μου. Ως τα Χριστούγεννα καμιά φορά αντέχουν».

ΑΘΗΝΑ, 13112017

ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΠΟΥ ΠΑΤΑΜΕ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ…

Δεν ξέρω πως το λένε και τούτη τη στιγμή δεν έχει σημασία η αναζήτηση του ονόματός του, δεν γνωρίζω αν είναι βρώσιμο ή όχι, υποψιάζομαι πως μπορεί να έχει δηλητήριο για να εμποδίζει όποιο πλάσμα τολμήσει να το βάλει στο στόμα του ή απλά τούτο να είναι μια ιδέα που να απωθεί όποιον και ότι το επιβουλεύεται. Όπως και να έχει, τούτο το μοναχικό, δειλό μανιτάρι που είδα σήμερα κάτω από μια πυκνή συστάδα βάτων (και άλλα πολλά που θα έρθει η σειρά τους να τα δείτε) δεν ήταν για μένα παρά μια υπενθύμιση, της ζωής που φυτρώνει σε απίθανα μέρη και ομορφαίνει το δάσος και τον κόσμο για λίγες ώρες ή μέρες, όσες το είδος του είναι ταγμένο να ανθίσει. Ας προσέχουμε λοιπόν που πατάμε για να υπάρχει και αυτών των ταπεινών πλασμάτων η ομορφιά στον κόσμο…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 07112017

ΜΙΑ ΣΦΗΚΑ, ΜΙΑ ΜΕΛΙΣΣΑ, ΜΙΑ ΜΥΓΑ…

Φαίνεται στον καιρό πως ήταν από τις τελευταίες ημέρες καλοκαιρίας η χθεσινή, σε ένα περιβόλι κοντά στη Σπερχειάδα όπου η απρόοπτη συντροφιά των πεινασμένων εντόμων πάσχιζε να τραβήξει όσο δυνατόν περισσότερους χυμούς από τον τραυματισμένο, από κάποιο πουλί καρπό ενός λωτού κινδυνεύοντας μάλιστα να πνιγεί μέσα στη σάρκα του.

Χωρίς να νοιάζονται το ένα για την παρουσία του άλλου μπροστά στην τροφή η οποία μάλιστα είναι άφθονη, τις όποιες διαφορές τους,  τις έχουν αφήσει στη φωλιά τους και τη μοιράζονται ανάλογα τις ανάγκες, τις δυνατότητες και το λόγο που έχει πλαστεί το το καθένα. Οι σφήκες για να κάνουν ισχυρότερο πιθανόν το πικρό κεντρί τους, οι μύγες να γεμίζουν τον κόσμο με τη βρωμιά τους αλλά και να γίνονται  τροφή των πουλιών και μόνο οι μέλισσες τον επιστρέφουν ως αντίδωρο στον κόσμο με το γλυκό μέλι τους…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 31102017

ΤΟ ΕΚΤΥΦΛΩΤΙΚΟ ΡΕΜΒΙΕΜ ΤΗΣ ΝΤΑΛΙΑΣ

Το τέλος του καλοκαιριού φαίνεται πως αφήνει εντελώς αδιάφορες τις ντάλιες της αυλής. Δυο μήνες πάνω κάτω αφού κυριάρχησαν με το μπόι τους και τα μεγάλα λουλούδια τους στα παρτέρια με το καλό χώμα, τη χωνεμένη κοπριά και το πολύ νερό και αδιαφορώντας για ότι άλλο ήταν δίπλα τους ή κάτω από τα φύλλα τους σαν ήρθε η ώρα αυτές να γείρουν στο έδαφος αρνούνται να υποταχθούν στο μήνυμα που δίνει ως πάντα το φθινόπωρο. 

Ο εκπληκτικός εγωισμός και η αμέτρητη αλαζονεία τους δεν τις αφήνει να λυγίσουν ούτε ένα πόντο το σώμα και δίνουν όση από τη δύναμη τους έχει απομείνει στους χυμούς τους να κάνουν πιο εκτυφλωτικά τα λουλούδια τους τα οποία κανένα ωφέλιμο έντομο ποτέ δεν τίμησε. Κουνούπια μόνο και σφήκες ασχολούνται αλλά κι αυτά σύντομα τις βαριούνται για την κενότητα που έχει σε χυμούς το μέγα σε μέγεθος άνθος τους. 

AΘΗΝΑ, 06102017

ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΣΥΚΟ ΣΤΟ ΚΛΑΡΙ…

Φθινόπωρο· λέξη από το ρήμα φθίνω και το ουσιαστικό οπώρα. Η εποχή δηλαδή που τελειώνει σιγά -σιγά η ετήσια περίοδος των φρούτων και όσα έχουν μείνει στα κλαριά, μαραζώνουν ατρύγητα, καθώς φθίνει, διαρκώς και από πολλές αιτίες και η παρουσία των πουλιών και εντόμων στον κόσμο. Έτσι γλύτωσε και αυτό το άσπρο φθινοπωρινό σύκο, στην αυλή της κυρά Πηνελόπης Κουτρούμπα, στην Καστανιά Ευρυτανίας και στέγνωσε πάνω στο κλαρί χωρίς να γλυκάνει κανένα στόμα, ούτε ένα μικροπούλι να χορτάσει, ούτε και καμιάς σφήκας να γίνει στόχος. Θα λιώσει, θα γίνει σκόνη και λίπασμα για την επόμενη βλάστηση του κήπου με τις τσουκνίδες που ευδοκιμούν ακόμη στους παρατημένους κήπους και τα στέρφα χωράφια…

ΚΑΣΤΑΝΙΑ ΠΡΟΥΣΟΥ, 05102013

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΡΥΔΙΩΝ

Έτσι κάπως τελειώνει ο κύκλος της ωρίμανσης ενός καρυδιού. Από ένα ίχνος γόνιμης σκόνης του αρσενικού λουλουδιού της καρυδιάς που μοιάζει με μεγάλη κάμπια γονιμοποιείται το θηλυκό και σιγά – σιγά μέσα σε ένα πράσινο χοντρό περίβλημα με πολύ πικρή γεύση μεγαλώνει το καρύδι το οποίο ξέρει πολύ καλά πως μόλις πέσει στη γη μπορεί να μην αφήσει απογόνους γιατί παραμονεύουν τα τρωκτικά να πάρουν το μερίδιό τους από τη σοδειά. Ο πολύτιμος, για ανθρώπους και ζωντανά του δάσους καρπός του, ο οποίος πολλές φορές αρνείται πεισματικά να βγει από το προστατευτικό κέλυφος και τότε επιστρατεύονται μακριές βέργες, απο μέλεγο οι καλύτερες, από τους ανθρώπους ή αν δεν μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο αφήνουν τη βροχή και τον αέρα να λειτουργήσουν για λογαριασμό τους. Θέλει δεν θέλει το καρύδι, κάποια στιγμή θα πέσει στη γή…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04102017

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ…

Με ένα γερό πλύσιμο των παπουτσιών που φόρεσαν τα παιδιά στο χωριό, κλείνει και το φετινό καλοκαίρι και για όλους αρχίζει μια εποχή με άλλο βηματισμό – στην πόλη και το σχολείο. Τα πλυμένα παπούτσια θα φορεθούν μέχρι να σφίξουν τα πόδια των παιδιών και να αλλάξει ο καιρός και του χρόνου που θα ξαναπάνε σίγουρα θα φοράνε άλλα όπως και ρούχα εξάλλου γιατί τα παιδιά μεγαλώνουν πιο γρήγορα απ’ ότι φανταζόμαστε και πρέπει να προβλέπουμε πως θα περπατήσουν άνετα και να κινηθούν όμορφα σε ένα κόσμο που αλλάζει, με τις δικές μας ευθύνες…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 12092017

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΣΟΒΑΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

Η μόνη συνάντηση που είχε αποτέλεσμα -απόφαση δηλαδή που πάρθηκε με ομοφωνία και ουδεμία ένσταση καθώς έκριναν πως αυτό ήταν καλό για όλους- ήταν η προχθεσινή συγκέντρωση των χελιδονιών που είδα στα σύρματα της ΔΕΗ και είχε ως θέμα, το πότε τα χελιδόνια του χωριού θα έπαιρναν τα φτερά τους και θα πήγαιναν να ξεχειμάσουν στης Αφρικής τα μέρη, μακριά από τη μιζέρια της Ελλάδας και τη θλιβερή πολιτική δραστηριότητα. Και ως φάνηκε δεν υπήρξε καμιά διαφωνία μεταξύ τους και έτσι κάποιο πρωί τις επόμενες ημέρες θα δούμε με στεναχώρια πως θα αδειάσει ο αέρας της μικρής πατρίδας απ’ αυτά και κατά συνέπεια, θα πρέπει να πάρουμε σοβαρά πλέον τον ερχομό του φθινοπώρου και μετά του χειμώνα για μια ακόμη φορά στη ζωή μας…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 11092017

ΦΥΛΛΑ ΜΟΥΡΙΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΤΣΙΓΚΟ

Οι μουριές είναι από τα οικόσιτα δέντρα εκείνες που βιάζονται περισσότερο απ’ όλα να ρίξουν τα φύλλα τους το φθινόπωρο και αυτά είναι που πλημμυρίζουν με κίτρινη πεθαμένη ύλη τις αυλές αλλά τα πεζοδρόμια των πόλεων όπου αυτά είναι τέτοια δέντρα φυτεμένα. Είναι δε από τη φύση τους, τα φύλλα της μουριάς πολύ λεπτά, σαν μεταξωτά θα λέγαμε και ευαίσθητα, και γι’ αυτό λιώνουν σχεδόν αμέσως ειδικά όταν αυτά μουσκέψουν από τη βροχή. Στην περίπτωση όμως που πέσουν πάνω σε καμιά στέγη και δεν τα πάρει κανένας αέρας τότε αυτά στεγνώνουν και καθώς χάνουν το λαμπερό κίτρινο χρώμα τους μένουν οι ιστοί και δεν απέχουν πολύ να μοιάζουν με σκουριασμένες φλούδες από μέταλλο...

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 11112015

ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΛΙΠΑΣΜΑ

Άρχισαν να στρώνουν το έδαφος οι βελανιδιές στη μικρή μου πατρίδα με σωρούς από χρυσά φύλλα καθώς τα ρούχα που φόρεσαν από την άνοιξη ως τούτες τις ημέρες είναι περιττά στον μεγάλο ύπνο τους του χειμώνα. Αυτό το χρυσάφι θα αφήσουν λίγες μέρες να ομορφύνει τη γης τα λογής – λογής σκουλήκια, τα έντομα και τέλος οι μύκητες θα αναλάβουν να το κάνουν λίπασμα που θα θρέψει τη βελανιδιά τον επόμενο χρόνο και να δυναμώσουν τα καινούργια φύλλα που θα πέσουν κι αυτά με τη σειρά τους το επόμενο φθινόπωρο να γίνουν λίπασμα για να θρέψουν το δέντρο τη χρονιά που ακολουθεί. Έτσι γίνεται ανά τους αιώνες με τα φύλλα των δέντρων, ανεξάρτητα αν αυτά είναι χρυσά, μπακιρένια ή στο χρώμα του τσίγκου και η ζωή δεν σταματάει στην πρώτη φυλλοροή…

ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ, 04112016

Ο ΓΛΥΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΙΑΣ ΣΦΗΚΑΣ

Πολλά έντομα καταλαβαίνουν μόλις αρχίζει το φθινόπωρο πως κλείνει ο κύκλος της ζωής τους και καθώς δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτα να αλλάξουν τη μοίρα τους την απολαμβάνουν μέχρι τη στιγμή που θα τα βρει ο θάνατος. Κάποια βέβαια δεν προλαβαίνουν να συμπληρώσουν τον κύκλο τους γιατί ο προορισμός τους εκτός από τηνγονιμοποίηση των άνθεων όλης της πλάσης είναι και η τροφή των πτηνών και των ερπετών αλλά είναι τόσα πολλά που πάντα περισσεύουν!

Ο φυσικός όμως θάνατος ενός εντόμου σημαίνει πως αυτό έχει μέσα στη σύντομη πορεία της ζωής του εκτός του ότι έχει επιτελέσει το ρόλο του, έχει προλάβει να σπείρει και απογόνους τους οποίους με τη μορφή δεκάδων, μπορεί και χιλιάδων μικροσκοπικών αυγών έχει επιμελώς κρύψει σε ασφαλείς χώρους μέσα σε κορμούς δέντρων, πέτρες και χώματα της γης. Απ’ αυτά τα αυγά την ερχόμενη άνοιξη θα βγουν τα έντομα της άλλης χρονιάς και με τον πανομοιότυπο τρόπο θα πεθάνουν αφού πρώτα σπείρουν και αυτά την επόμενη γενιά τους και το γεγονός αυτής της δημιουργίας θα επαναλαμβάνεται στον αιώνα τον άπαντα μέχρι το είδος τους να εξαφανιστεί κάποτε μαζί με τον πλανήτη!
Όλα αυτά σίγουρα ασφαλώς και τα ήξερε η σφήκα της φωτογραφίας που ο θάνατος την βρήκε μέσα στους χυμούς ενός σκασμένου ροδιού στον κάμπο της Καρδίτσας και δεν την ένοιαξε καθόλου – το τέλος της όμως πολλά άλλα πλάσματα είναι βέβαιο πως τη ζήλεψαν… 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 03112016

ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΣΥΚΟ ΣΤΟ ΚΛΑΡΙ

Φθινόπωρο· σύνθετη λέξη από το ρήμα φθίνω και το ουσιαστικό οπώρα. Η εποχή δηλαδή που τελειώνει σιγά -σιγά η ετήσια περίοδος των οπωρικών και όσα έχουν μείνει στα κλαριά, μαραζώνουν ατρύγητα, καθώς φθίνει, διαρκώς και από πολλές αιτίες και η παρουσία των ανθρώπων στο ύπαιθρο αλλά και των πουλιών στον κόσμο. Έτσι γλύτωσε και αυτό το άσπρο φθινοπωρινό σύκο, στην αυλή της κυρά Πηνελόπης Κουτρούμπα, στην Καστανιά Ευρυτανίας και στέγνωσε πάνω στο κλαρί χωρίς να γλυκάνει φέτος κανένα στόμα και απλά περιμένει να φυσήξει λίγο δυνατότερα να πέσει στο χώμα και να ακολουθήσει τη μοίρα του, να γίνει λίπασμα και αν τύχει και κανένας σπόρος του να βρει κατάλληλες συνθήκες να φέρει στο φως της πλάσης μια ακόμη συκιά… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04102016

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΠΟΒΡΕΧΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Δεν είναι συνηθισμένο να βρέχει πολύ τούτες τις ημέρες αλλά φέτος ο Σεπτέμβρης μας μπήκε βροχερός και όπως λένε και τα δελτία καιρού η «κακοκαιρία» θα κρατήσει λίγες ημέρες. Το γεγονός ενθουσιάζει, τουλάχιστον στη μικρή πατρίδα τον κόσμο γιατί μια τέτοια εξέλιξη βοηθάει αρκετά την ωρίμανση των καρυδιών (όσων άφησαν τα τρωκτικά στα δέντρα) που είναι πια στις μέρες τους για συλλογή και των κάστανων που θέλουν περισσότερο νερό μέχρι να φτάσει η ώρα τους να πέσουν από τα δέντρα.

Οι ομίχλες ανεβαίνουν μετά τη βροχή στον ουρανό.

Άλλες καλλιέργειες που να επηρεάζονται από τη βροχή δεν έχουμε·  τις σταματήσαμε ή είναι τόσο περιορισμένες που δεν μας απασχολεί. Τα λίγα φασόλια που είχαμε στον κήπο τα μαζέψαμε αλλά οι φασολιές μας συνεχίζουν να κάνουν χλωρά τα οποία δεν πρόκειται να ωριμάσουν κι έτσι τα απολαμβάνουμε φρέσκα. Ούτε τις ντομάτες πάλι επηρεάζει γιατί, αν και αργούν να ωριμάσουν εδώ στα ορεινά, τις μαζέψαμε και όσες από δω και πέρα δέσουν και δεν τις τρυπήσουν τα πουλιά θα κρατήσουν ως τον Οκτώβρη. Το ίδιο και οι πιπεριές, οι μελιτζάνες και τα αγγούρια ακόμη καθώς και οι κολοκυθιές. Θα δέσουν ότι καρπό μπορέσουν τα φυτά τους τούτες τις ημέρες και θα τον κρατήσουν λίγο καιρό για να ωριμάσει κάπως κι έπειτα θα σβήσουν. Καλαμπόκια δεν έχουμε οπότε ένας μπελάς με αυτά λείπει. Εγώ βέβαια περιμένω να δω τι προκοπή θα κάνουν οι γλυκοπατάτες που άργησα λιγάκι να φυτέψω αλλά έχουμε καιρό μπροστά μας να δούμε το αποτέλεσμα. Σταφύλια επίσης δεν έχουμε να τρυγήσουμε · έπαψαν τα κλήματά μας – εκτός από κάποια παλιά ντόπια που είναι πάνω στα δέντρα να καρπίζουν και τα τρώνε τα πουλιά και λίγες ζαμπέλες σε κάτι κληματαριές που φτιάχνουμε λίγο τσίπουρο αλλά αργούν να ωριμάσουν.

Δροσίστηκαν για τα καλά σήμερα οι καρυδιές... 

Ευλογία για τις καστανιές η σημερινή βροχή. 

Πλημμύρισε το κηπάριο με τις μελιτζάνες 

Δροσερές και προκλητικές ακόμη και οι τσουκνίδες

Οι φασολιές συνεχίζουν να ανθίζουν 

Ντομάτες θα έχουμε μέχρι τον Οκτώβρη. 

Οι γλυκοπατάτες θέλουν ακόμη λίγο καιρό... 

Θαλερός βασιλικός ανάμεσα στις πιπεριές. 

Οι πιπεριές και οι μελιτζάνες ανθίζουν ακόμη.

Μια ιδέα σταφύλια στην κληματαριά με τις ζαμπέλες 

Έβρεξε λοιπόν σήμερα και το γεγονός σήμανε πως περάσαμε για τα καλά στο φθινόπωρο και οι εναπομείναντες στο χωριό, συνταξιούχοι στην πλειοψηφία τους μετράνε τα ξύλα ή πετρέλαιο να βγάλουν το χειμώνα, αν φυσικά συνεχίσουν να παίρνουν τις συντάξεις τους που βλέπουν κάθε μήνα να μειώνονται και το γεγονός αποτελεί γι’ αυτούς πλέον εφιάλτη γιατί αρχίζει να χάνεται πια και η στοιχειώδης αξιοπρέπεια αυτών των ανθρώπων.

Έβρεξε για τα καλά σήμερα στη μικρή πατρίδα. Έβρεξε λίγο το πρωί και δρόσισε τη μέρα και μετά το μεσημέρι άρχισε μια σιγανή βροχή που κράτησε πάνω από τρεις ώρες και με τον τρόπο της έσβησε το φετινό καλοκαίρι και μας έβαλε για τα καλά στο φθινόπωρο και φυσικά σε μελαγχολικές σκέψεις για την συνέχειά του...

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 06092016 

Η ΚΑΡΥΔΙΑ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Την καλημέρα μου από την μικρή πατρίδα που τούτες τις ημέρες απογειώνεται το φθινόπωρο με όλα τα χρώματά του στη γη, στα δέντρα, στα βουνά, στον ουρανό…

Δεν μοιάζει με τις άλλες αυτή η καρυδιά που απόμεινε μόνη στον χερσότοπο που ήταν κάποτε λιβάδι και κήπος και μποστάνι, στη θέση Κόματα του χωριού μου. Δεν είναι σαν τις άλλες που φόρεσαν μόλις λίγες μέρες τα χρώματα του φθινοπώρου στα φύλλα τους και τινάχτηκαν μέσα σε μια νύχτα και γυμνώθηκαν εντελώς. Τούτη επιμένει, άγνωστο με ποια δύναμη, να φωτίζει επί μέρες τον τόπο με το καθαρό κίτρινο φόρεμά της και φαίνεται από χιλιόμετρα μακριά, από τις απέναντι πλαγιές σαν σύννεφο που δεν λέει να σβήσει…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 10112015