ΤΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΠΑΡΑΛΙΕΣ…

 

Μη νομίσετε όλοι εσείς που γυρνάτε σήμερα από τις διακοπές σε βουνάκαι θάλασσες πως κι εμείς που μείναμε εδώ δεν περάσαμε καλά. Μπορεί να μην δροσιστήκαμε σε τίποτα συντριβάνια γιατί απλά οι δημοτικές αρχές τα είχαν σταματήσει μάλλον λόγω κόστους λειτουργίας αλλά από ίσκιο χορτάσαμε γιατί ας είναι καλά κάποια δέντρα που υπάρχουν στις λίγες πλατείες και στους παρατημένους κήπους γιατί από καταστήματα με τέντες, ας μην μιλήσουμε αφού τα πιο πολλά τα βρήκε το καλοκαίρι με λουκέτο λόγω αναδουλειάς.

Ακόμη και μπάνια κάναμε, στις κοντινές ακτές και είδαμε πως η διαφορά με αυτές των Κυκλάδων ας πούμε, δεν ήταν μόνο στο εισητήριο με τα αστικά μέσα μεταφοράς αλλά και σε πολλά άλλα, σαφώς πιο οικονομικά. Όσοι βέβαια βαριόνταν να πάνε μέχρι το Σαρωνικό ή αλλού, την πέρναγαν στο μπαλκόνι τους όπως καλή ώρα οι νέοι συμπολίτες μας από την Ασία που σήκωσαν τις χρωματιστές ομπρέλες τους και έδωσαν στην απελπισμένη οδό Βεραντζέρου, εκεί κάτω στην Ομόνοια, ένα χρώμα παραλίας και μια ιδέας διακοπών. Όσο για το μαύρισμα που έκαναν, δεν μπορώ να πω τίποτα γιατί ήταν ψηλά και δεν έβλεπα χθες που πέρασα μια βόλτα από αυτή την γειτονιά που ήταν έρημη όσο και άλλες της Αθήνας.

ΑΘΗΝΑ, 25082013          

ΤΑ ΜΙΚΡΑ «ΤΕΡΑΤΑ» ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΪΚΩΝ ΤΟΙΧΩΝ

 

Tον είδα χθες το απόγευμα τον πιτσιρικά δίπλα από μια κολώνα στην πλατεία Συντάγματος να στοχεύει με μια ωραία, μεγάλη φωτογραφική μηχανή κάτι σε μια εσοχή και πλησίασα να δω τι έβλεπε αυτός και έχανα εγώ. Τότε είδα πως είχε «πιάσει» με το φακό του ένα σιαμιαμίδι (ήτοι σαυράκι που ζει στα μπαλκόνια και στους τοίχους και τρέφεται με έντομα) και μάλιστα ήταν πολύ χαρούμενος που φωτογράφισε αυτό το μικρό κορκοδειολοειδές που άγνωστο για ποιο λόγο βρέθηκε να περπατάει πάνω στο γιαλιστερό μάρμαρο και για το οποίο ομολογώ πως δεν ξέρω τι απέγινε γιατί βιαζόμουν να πάω σε ένα ραντεβού στο Μουσείο Ακρόπολης. Σίγουρα θα επιζούσε σκέφτηκα γιατί μετά τη φωτογράφιση κάπου θα χωνόταν και καθώς δεν υπάρχουν γάτες πουθενά εκεί γύρω θα την έβγαζε καθαρή μέχρι να ανέβαινε σε κάποιο μπαλκόνι και ναφωλιάσει πίσω από τίποτα γλάστρες.  

Αυτά τα μικρά «τέρατα» της πόλης που αποτελούν κατά κάποιο τρόπο οικιακά ζώα για τα αθηναϊκά σπίτια είναι εντελώς άκακα αλλά όπως γνωρίζω, θέλουν για να ζήσουν ένα καθαρό περιβάλλον και κυρίως στο χώρο που κινούνται να μη ρίχνονται χημικά και άλλα δηλητηριώδη απορρυπαντικά, κάτι που δυστυχώς δεν αποφεύγει κανένας από τα φόβο των κατσαρίδων κυρίως που . Έτσι δεν αποκλείεται στο μέλλοννα μην βλέπουμε καθόλου σιαμιαμίδια στην πόλη παρά μόνο σε γκράφιτι, όπως αυτό το πολύ ωραίο που είδα περνώντας λίγο αργότερα στην οδό Βύρωνος κοντά στη Διονυσίου Αεροπαγίτου.

ΑΘΗΝΑ, 23082013

ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΚΥΡΑ ΕΛΕΝΗΣ…

 

Η Ελένη Κοντογιάννη ζει με τον άντρα της Βασίλη στο χωριό Καστανιά (Προυσσού) στην Ευρυτανία, ένα χωριό κρεμασμένο θαρρείς πάνω από τον δύσκολο ποταμό Κρικελοπόταμο και αριθμεί καμιά πενηνταριά μόνιμους κατοίκους, ηλικιωμένους ως επί το πλείστον που κατά κάποιο τρόπο ζουν ακόμη στον απόηχο της παραδοσιακής ζωής των ορεινών Ελλήνων.

Το ζεύγος Κοντογιάννη που οι ρίζες τους κρατάνε από το διπλανό χωριό Πρόδρομος,  έχει τέσσερα παιδιά (Γιώργος, Δημήτρης, Παναγιώτης, Αννούλα) από τα οποία, τα δυο πρώτα εργάζονται στο Καρπενήσι αλλά πηγαινοέρχονται συχνά στο χωριό και βοηθούν τον πατέρα τους που διατηρεί ένα μεγάλο κοπάδι από κατσίκια και τα άλλα δυο ζουν στη Λαμία. Φυσικά δίπλα στον Βασίλη και το κοπάδι είναι διαρκώς η Ελένη, η οποία προλαβαίνει και το νοικοκυριό και φυσικά τους κήπους με τα λαχανικά καθώς και την αυλή της που είναι γεμάτη με ωραία λουλούδια, τα περισσότερα από τα οποία ο σπόρος τους είναι παλαιός και προσαρμοσμένος απόλυτα στις κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής.

Αυτά τα έμαθα πιάνοντας κουβέντα με την Ελένη σαν την είδα να ποτίζει ένα ωραίο βασιλικό, από αυτούς που λέμε χειμωνιάτικους και με έκπληξη άκουσα πώς κρατάει τον ίδιο σπόρο που πήρε από την συγχωρεμένη πεθερά της, Σαννούλα Κοντογιάννη που έζησε όλη της τη ζωή στο κοντινό στην Καστανιά χωριό Πρόδρομος. Χοντρικά υπολογίσαμε πως πρέπει να είναι ο ίδιος σπόρος πάνω από 120 χρόνια γιατί και η Σαννούλα, τον είχε κρατήσει από τη δική της μητέρα ενώ είναι πιθανό να έχει και περισσότερη ιστορία.

Το ίδιο μου είπε πως κάνει και με τις ντομάτες, τα άλλα κηπευτικά και βέβαια με τα καλαμπόκια για τα οποία έμαθα πως καλλιεργεί ακόμη τα λεγόμενα «κοντόροκα», ήτοι ένα είδος καλαμποκιού του οποίου το ξυλώδες εσωτερικό είναι πολύ μικρό ενώ οι σπόροι του πολύ μεγάλοι, οι μεγαλύτεροι από κάθε άλλο ιθαγενή ποικιλία καλαμποκιού και φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με τα υβρίδια που υποχρέωσαν οι διάφοροι προπαγανδιστές των πολυεθνικών να καλλιεργούν οι Έλληνες αγρότες για να είναι διαρκώς εξαρτημένοι από αυτές και τα φυτοφάρμακα που απαιτούνται για την καλλιέργεια τους.

Η περίπτωση της Ελένης δεν είναι ασφαλώς δεν είναι μοναδική. Κι άλλες γυναίκες, πιο ώριμες αλλά και νεώτερες και σε πολλά σημεία της Ελλάδας που τα χαρακτηρίζει κάπως η απομόνωση αλλά κυρίως και πίστη των καλλιεργητών στην παράδοση που θέλει να κρατάνε τον σπόρο από τη δική τους παραγωγή και να τον φροντίζουν υποδειγματικά ώστε να παράγουν καρπούς που θα έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά κάθε χρόνο.

Στην περίπτωση επίσης σημασία έχει και το χωράφι ή ο κήπος που θα πέσει ο σπόρος και γι’ αυτό φροντίζουν κάθε χρόνο να το αλλάζουν ή αν δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα να το λιπαίνουν καλά με κοπριά από τα δικά τους ζωντανά και όχι με λιπάσματα γιατί στη συνείδησή τους δεν συμβιβάζεται η χρήση χημικών λιπασμάτων με τους παλιούς σπόρους.

Έτσι άθελά τους, οι γυναίκες αυτές συντελούν στη διατήρηση εκείνων των ποικιλιών σπόρων και ειδών που αν δεν είναι ιθαγενείς, έχουν όμως εξελιχθεί και προσαρμοστεί στο κλίμα των αναρίθμητων μικροτόπων που παρουσιάζει το ανάγλυφο της ελληνικής γης και κατά συνέπεια, θεωρούνται μοναδικές ανεξάρτητα από την παραγωγή τους.

Το γεγονός ασφαλώς και ενθουσιάζει εκείνους που θεωρούν ότι το μέλλον της σωστής διατροφής του ανθρώπου θα στηριχθεί σε αυτούς τους σπόρους και είδη, αλλά τον κύριο λόγο εδώ τον έχει η ανάγκη του πληθυσμού όλου του πλανήτη που μεγάλο μέρος του λιμοκτονεί και η επιστήμη βεβαίως που θα κάνει τις απαραίτητες έρευνες για να γίνουν πιο αποδοτικές αυτές οι καλλιέργειες και να ασχοληθούν περισσότεροι μαζί τους.

Όπως και να έχει όμως το πράγμα, είναι ζήτημα αν στο μέλλον θα συνεχίσουν να υπάρχουν γυναίκες σαν την Ελένη Κοντογιάννη και άλλες συγχωρινές της που θα πιστεύουν με αυτό τον ωραίο τρόπο στη δύναμη που έχουν οι σπόροι και τα μυστικά των καλλιεργειών που μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά συνεχίζοντας έτσι μια παράδοση και τρόπο ζωής που όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν πρόκειται να επαναληφθεί ξανά…

 ΕΘΝΟΣ - ΚΥΝΗΓΙ, 21082013

ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΙΟΥ

Μπορεί να μην είμαστε από αυτούς που πάνε στη λαϊκή να γεμίσουν καροτσάκια με πράγματα για μια εβδομάδα αλλά δεν χάνουμε ποτέ την ευκαιρία να κάνουμε τις βόλτες μας και να χαζέψουμε την κίνηση από τα γνωστά καφενεία της Καλλιδρομίου. Προχθές όμως, το Σάββατο μετά τον Δεκαπενταύγουστο που ούτε πάγκους πολλούς είχε, ούτε και πελάτες κάποιοι από τους πιστούς πήγαν στη λαϊκή και άλλοι στη «Μουριά» που ήταν ανοιχτή να περάσουν το Σάββατο όπως έχουν συνηθίσει. Ανάμεσά τους κι εγώ και είχα τη τύχη να συνατήσω τον Κώστα Πλιάτσικα στα σκαλιά του «Green Door» (ποιος αλήθεια θυμάται αυτό το λαμπρό άντρο διασκέδασης, το πρώτο μαγαζί που έβαλε «πόρτα» στα Εξάρχεια αλλά δεν είχε μακρύ βίο, να πίνει μπύρες με παραγωγούς της λαϊκής που σκότωναν κι αυτοί ελλειψει πελατών το χρόνο τους. Ήταν η ευκαιρία, σκέφτηκα να με ξαναγήσει στο έργο του που είναι απλωμένο σε όλους τους τοίχους του δρόμου και ήταν εύκολο να φανεί γιατί δεν υπήρχαν πάγκοι και παίρνοντας κάνα δυο μπύρες στο χέρι, περπατήσαμε και ο Κώστας μου είπε για τα δικά του, τις ιδέες του, τους στόχους του…

ΥΓ. Ο Κώστας έχει το εργαστήριό του στη γωνία Εμμ. Μπενάκη 103 και Καλλιδρομίου (τηλ. 2155306458) και είναι εκεί όλες τις ώρες. Έτσι, όποιος θέλει να γνωρίσει το έργο του, μπορεί να πάει κάποια στιγμή να τον πάρει και να περπατήσετε μαζί την Καλλιδρομίου τούτες τις μέρες που δεν έχει πολλά αυτοκίνητα παρκαρισμένα. Περισσότερα στο www.diasxizo.gr

Αθήνα, 18082013

ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΦΛΟΙΣΒΟΥ

 

Επειδή πολλοί δεν πιστεύουν πως η φωτογραφία της προηγουμένης ανάρτησης με την κοπέλα να διαβάζει μπροστά σε μια θάλασσα είναι στο Φλοίσβο, προχωρώ στο ρεπορτάζ για να πιεσθούν και ακόμη να πω ότι οι διαφορές των παραλιών του Σαρωνικού με την «Ιταλίδα» για παράδειγμα στο Κουφονήσι είναι ελάχιστες.

Εκτός του ότι ένα μπάνιο στην «Ιταλίδα» κοστίζει κατά κατάμέσο όρο 80 - 100 ευρώ, στο Φλοίσβο δεν πάει παραπάνω από 2.4^ο ευρώ, δηλαδή μόνο τα εισιτήρια. Όπως διαπίστωσα όλοι είχαν κουβαλήσει νερό καθώς και φαγώσιμα από το σπίτι. Τόσο που είχε πιάσει απελπισία έναν ταλαίπωρο που πήγαινε πέρα - δώθε και πούλαγε νερά, καφέδες, αναψυκτικά. Το ίδιο και τον άλλο ταλαίπωρο που με ένα ποδήλατο περνούσε ανάμεσα στους λουόμενους και πούλαγε σάντουιτς, τυρόπιτες και άλλα. Δεν ήταν όμως μόνο αυτοί που πουλούσαν πράγματα στην παραλία. Ανά δυο - τρία λεπτά περνούσε κάποιος ασιάτης που πουλούσε από πλαστικά σωσίβια, καπέλα, μέχρι μπανάνες και φυστίκια, ακόμα και κομπολόγια και εικόνες της  Παναγίας και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος και που φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να τα βρείτε ούτε στη Σαμοθράκη, ούτε στην Σίκινο, ούτε και στην Αίγινα.

Όσον αφορά τώρα τη γλώσα που μπορεί να συννενοηθεί κάποιος στον Φλοίσβο αλλά και σε όλες τις παρακάτω παραλίες είναι τα desperados με ολίγη ελληνική ενώ η μεταφορά με τα λεωφορεία (στα οποία όπως διαπίστωσα ελάχιστοι ήταν αυτοί που χτύπησαν εισιτήριο) είαι ολίγον προβληματική εκεί γύρω στο μεσημάρι γιατί το στριμωξίδι των ιδρωμένω ανθρώπων θυμίζει τρόλει στα περασμένα χρόνια.Τούτο φαίνεται ότι δεν ενοχλεί κανέναν γιατί που αλλού θα εύρισκε τόσο φθηνά (εως καθόλου) μια βόλτα στη θάλασσα και μάλιστα στη θάλασσα του Σαρωνικού; Σας προτείνω να το δοκιμάσετε κι εσείς μια μέρα και θα το υιοθετήσετε σαν βόλτα για μπάνιο.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι φωτογραφίες «πάσχουν» λίγο και μπορεί να μην είναι αυτές που καλύπτουν το γεγονός και τούτο γιατί οι άνθρωποι πήγαν να κάνουν το μπάνιο τους και όχι να γίνουν ήρωες του εφήμερου επειδή με πήγε κι εμένα ο δρόμος στο Φλοίσβο. Έτσι, περιορίζομαι στην ευθύνη του κειμένου και μόνο.

ΤΑ 50στά ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΜΙΑΣ ΛΙΜΝΗΣ

Είναι η νεότερη λίμνη της Ελλάδας, αυτή της Στεφανιάδας που προέκυψε όταν με το μπάσιμο του νέου έτους 1963 και σε υψόμετρο 850 μέτρα η φοβερή πλαγιά Στοιχειό ξεκόλλησε από το βουνό Σμίνικο και έπεσε στον Στεφανιώτη ποταμό που είναι ένας από τους δυνατούς παραπόταμους του Αχελώου. Το γεγονός συντάραξε την περιοχή αλλά ευτυχώς δεν είχε θύματα ούτε σε ανθρώπους, ούτε και ζημιές σε οικισμούς έκανε.

 Τότε η Στεφανιάδα ήταν ακόμη ένα από τα πιο δυνατά χωριά της Αργιθέας καθώς η κοινότητά της αριθμούσε περί τις 400 ψυχές ενώ τα κοπάδια της ξεπερνούσαν τα 40.000 γιδοπρόβατα αλλά σιγά - σιγά και για τους ίδιους λόγους που ερήμωσε όλη η Ελλάδα έφτασε σήμερα, μισό αιώνα μετά και οι τρεις συνοικισμοί της (Ρωμιά, Αετοχώρι, Γ’ Μάραθος) να αριθμούν ελάχιστους μόνιμους κατοίκους και μόνο 400 ζωντανά από ένα μόνο κτηνοτρόφο, τον Κώστα Φλότσιο που έχει ακόμα μαντριά στην περίφημη Πλάκα.

Την έννοια της κοινότητας της λαμπρής άλλοτε Στεφανιάδας κατάφερε όμως να διατηρήσει ο Σύλλογος των Στεφανιωτών «Η Ιτιά» που ιδρύθηκε το 1982 και φέρει το όνομα της ωραίας κορυφής πάνω από τους οικισμούς και με κάθε τρόπο και με διάφορες εκδηλώσεις, έκδοση εφημερίδας, ημερολογίων και πολλών συναντήσεων να ενισχύει τη σχέση των αποδήμων με τη γενέτειρα και των νεότερων με την παράδοση και την ιστορία του τόπου.

Φέτος δε για να γιορτάσει τα πενήντα χρόνια της λίμνης η οποία έχει πλέον ωριμάσει και αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του τόπου διοργανώνει εκδηλώσεις που φιλοδοξούν να φέρουν στη Στεφανιάδα κόσμο απ’ όλη την Αργιθέα και αλλού. Έτσι σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στην όχθη της λίμνης, την Κυριακή το βράδυ στις 8.30 θα πραγματοποιηθεί συναυλία της Ελένης Τσαλιγοπούλου ενώ τη Δευτέρα στην πλατεία του Πλατανιά, θα γίνει δημοτική βραδιά με το συγκρότημα του Ηλία Πλαστήρα.

Σημειώνουμε πως η Στεφανιάδα απέχει από την Καρδίτσα 70 χιλιόμετρα και η διαδρομή είναι μέσα από τα χωριά και κάτω από τα βουνά της Αργιθέας και ο επισκέπτης της περιοχής εκτός από την ωραία λίμνη μπορεί να γνωρίσει και τις άλλες ομορφιές του τόπου καθώς και τα βυζαντινά μνημεία της περιοχής, τα μοναστήρια Κώστη και Σπηλιάς. Περισσότερες πληροφορίες για όποιον θελήσει να βρεθεί αυτό εορταστικό διήμερο στη Στεφανιάδα μπορεί να έχει από την Ελένη Τσαπραίλη, 6974440814 και 2445031803.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι φωτογραφίες είναι του φίλου όλων μας και κυρίως της Στεφανιάδας, Δημήτρη Παπαδιά.

Καρδίτσα, 09082013

ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΡΑΠΕΤΕΣ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ!!!

Σε αυτή την πλαγιά της Κκαλιακούδας υπάρχει δρόμος που ενώνιε το χωριό Δολιανά με το Καρπενήσι.

 Ακούω στις ειδήσεις πως καμιά 1000ριά άνδρες και γυναίκες της ΕΛΑΣ και άλλων συναφών δυνάμεων χτενίζουν την ορεινή Ναυπακτία, την Τριχωνίδα αλλά και ένα τμήμα της Ευρυτανίας, προς τον Προυσό, δηλαδή μέσα στον Κρικελοπόταμο για να βρουν τους 5 ή 6 δραπέτες από τις φυλακές Τρικάλων που βαρύνονται με κατηγορίες για ληστείες, δολοφονίες και άλλα αξιόλογα αδικήματα. Όπως θα ακούσατε πάλι, δυο από αυτούς τους σκότωσαν σε μια δύσβατη περιοχή κοντά στο χωριό Κόνισκα της Τριχωνίδας. 

Οι κορυφές του πανατωλικού πάνω από το χωριό Ρωσκά

Ο τόπος που «χτενίζουν» είναι ένα κομμάτι της Ρούμελης, από τα πιο δυσπρόσιτα λόγω των ψηλών βουνών, Παναιτώλιο, Γκιώνα, Βαρδούσια, Οίτη, Καλιακούδα, Χελιδόνα αλλά και των δύσκολων ποταμών που αυλακώνουν άγρια αυτή την πανέμορφη κατά τα άλλα περιοχή την οποία γνωρίζω πολύ καλά καθώς την έχω περπατήσει μέτρο – μέτρο κατά τα προηγούμενα χρόνια στις αναζητήσεις μου για τις Μικρες Πατρίδες. Τούτο βέβαια δεν το αναφέρω να με ζητήσουν να συμμετάσχω στις έρευνες ως γνώστη του τόπου αλλά γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να πω δυο λόγια, αναφορικά με την εγκατάλειψη αυτού του τόπου από τους κατοίκους τους και να σημειώσω πως ελάχιστοι είναι οι μόνιμοι κάτοικοι σε όλα τα χωριά και σχεδόν κανένας που να μπορεί να βοηθήσει στις έρευνες λόγω αδυναμίας. Χώρια που τα παλιά μονοπάτια, τα οποία λένε πως βαδίζουν οι δραπέτες, τα περισσότερα έχουν χαθεί από τις κατολισθήσεις, τα νερά και το δάσος που αμείλικτα τα κατάπιε. Γι’ αυτό και ακούτε ότι χρησιμοποιούν θερμικές κάμερες να τους εντοπίσουν. Είναι αδύνατο σε όλη αυτή την περιοχή, από τη Ναυπακτία μέχρι τον Προυσό να βγει κάποιος και να περπατήσει έξω από τους αμαξιτούς δρόμους, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι κι αυτοί ακαθάριστοι και παρατημένοι. 

Ο δρόμος όπως ανεβαίνει από το χωριό Δολιανά προς τον αυχπένα της Καλιακούδας

Το ερώτημα που αναδύεται είναι πως οι δραπέτες ξέρουν το ανάγλυφο και τα ιδιαίτερα στοιχεία της περιοχής για να κινούνται (όχι μόνο σήμερα) με τόση άνεση και να αναγκάζουν τόσες δυνάμεις της ΕΛΑΣ να ασχολούνται μαζί τους καλοκαιριάτικα; Πιθανό ακολούθησαν το παράδειγμα του διαβόητου Παλαιοκώστα ο οποίος στα ίδια μονοπάτια κινούνταν. Φαίνεται λοιπόν πως είναι μαζί τους και κάποιος ή κάποιοι που τους υποστηρίζουν με τέτοιες χρήσιμες πληροφορίες. Ή πάλι, να διάβασαν από κανένα βιβλίο τις κινήσεις της ΙΙ Μεραρχίας του ΔΣΕ που έδρασε στην περιοχή κατά την περίοδο του Εμφυλίου και προσπαθούν να ξεφύγουν ή να κρυφτούν ακολουθώντας το παράδειγμά των ανταρτών.

Δεν θα επεκταθώ άλλο στο θέμα γιατί με προκαλεί η ιδέα τόσοι άνθρωποι να περπατάνε τον Κρικελοπόταμο ή τις πηγές του Εύηνου και του Μόρνου, εκεί που μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο βούιζε ο τόπος από ζωή και να μην ξέρουν ούτε που βαδίζουν αλλά και αν μη βρίσκουν παρά μόνο ερείπια από τις δεκάδες εγκαταστάσεις σε κάθε σημείο. Όσο για ανθρώπους, τούτο είναι εντελώς απίθανο.

Ο δρόμος των Δολιανών όπως κατεβαίνει από την αυχένα της Καλιακούδας

ΥΓ. Έχω κάποιες χιλιάδες φωτογραφίες από την 10ετή περιπλάνησή μου σε αυτό τον τόπο αλλά οι περισσότερες είναι σε αρνητικά ή διαφάνειες και γι’ αυτό μου είναι πολύ δύσκολο να τις ανεβάσω για να γνωρίστε κι εσείς με την ευκαιρία της καταδίωξης, για ποιόν τόπο μιλάμε. Το χειμώνα τώρα που θα μαζευτώ και θα κάτσω να τις σκανάρω θα μπορέσουμε όλοι μαζί να «περπατήσουμε» αυτή την μοναδική περιοχή της Ρούμελης χωρίς βεβαίως το φόβο των δραπετών και τη συνοδεία αστυνομικών με θερμικές κάμερες!!! 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04072013