ΓΔΕΡΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Για το αν είναι τέχνη αυτό που έγινε στο Πολυτεχνείο τις περασμένες ημέρες, σας παραπέμπω στη γνωστή και πάντα επίκαιρη παροιμία «της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η ημέρα και γελάει» και το γεγονός επιδέχεται ποικίλους σχολιασμούς…

Πέρασα χθες από το σημείο όπου πίσω από τις σκαλωσιές με τις πράσινες κουρτίνες εργάτες και τεχνικοί προσπαθούν να σβήσουν το μεγάλο ασπρόμαυρο γράφιτι και όσο παρατήρησα, φέρνουν όπως οι αρχαιολόγοι στο φως στρώσεις από συνθήματα και λείψανα αφισών από άλλες εποχές με αρκετό βάθος χρόνου. Τα ενδιαφέροντα «ευρήματα» που αποτελούν τρόπο τινά ένα μέρος της ιστορίας της μεταπολίτευσης και του πολύπαθου κτιρίου του Πολυτεχνείου, θα μπορούσε πιθανώς να αξιολογήσει μόνο κάποιος από τους αιώνιους φοιτητές και πιστεύω πως υπάρχουν αρκετοί απ’ αυτούς που παρεπιδημούν στα αμφιθέατρα αλλά και στον χώρο της πολιτικής, ως χώρο… μεταπτυχιακής παιδείας.

Δεν είδα κάτι τέτοιο, μόνο τους εργάτες με αδιάβροχες φόρμες και μάσκες ως σκιές πίσω από τις πράσινες κουρτίνες να στρέφουν το σωλήνα με το πεπιεσμένο ζεστό νερό πάνω στους τοίχους και αργά – αργά και με επιμονή, πόντο τον πόντο να γδέρνουν τον τοίχο μέχρι να εμφανιστεί ο αρχικός σοβάς που πάνω του άρχισε να γράφεται κάποτε ένα κομμάτι της ιστορίας της χώρας, της παιδείας και της πόλης. Δεν γνωρίζω σε πόσο καιρό θα έχουν τελειώσει αλλά φοβάμαι πως τούτο είναι μόνο ένα διάλειμμα στην παραγωγή ιδεών και επαναστατικών προτάσεων που κυκλοφορούν μέρα – νύχτα στην οδό Στουρνάρη και τα Εξάρχεια και την επόμενη από το τέλος του καθαρισμού μέρα, θα αρχίσουν νέα περίοδος επαναστατικής συνθηματογραφίας και ασύδοτης αφισοκόλλησης .

ΑΘΗΝΑ, 22032015

Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΔΕΙΛΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Αμείλικτο το ημερολόγιο κάλεσε ως συνηθίζει, σήμερα το πρωί την άνοιξη να πάρει το ρόλο της στην αλληλουχία των εποχών και έτσι, πραγματικά στη φύση και μεταφορικά στη ζωή μας αρχίζουμε να βλέπουμε τα πράγματα με περισσότερη αισιοδοξία.

Καλημέρα σας και καλή συνέχεια να έχουμε. Φοβούμαι όμως ότι αν δεν δούμε και τα άνθη της κορομηλιάς να δένουν καρπό φ'ετος να μην ετοιμάζουμε μεγάλα καλάθια γιατί μπορεί να απογοητευτούμε...

ΑΘΗΝΑ,21032015

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΡΑΦΙΩΤΕΣ

Η οικογένεια Σπινάσα στον κάμπο, τα χρόνια του Εμφυλίου

Η περιοχή του Μέγδοβα και των ανατολικών Αγράφων (θεσσαλικών) είναι γειτονική με τη δική μου πατρίδα, τη Δυτική Φθιώτιδα, αλλά οι επαφές και η γνωριμία μου με αυτή ξεκίνησαν πολύ αργά και μάλιστα μέσω Αθηνών, από τότε που άρχισα να παρουσιάζω τις «Μικρές Πατρίδες» από τις σελίδες της αείμνηστης Ελευθεροτυπίας και κατόπιν της προσκόλλησής μου τα επόμενα χρόνια στα Άγραφα. Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια και στη Νεράιδα (Σπινάσα) Δολόπων Καρδίτσας πρέπει να πήγα παραπάνω από τριάντα φορές, ειδικά τα τελευταία τρία – τέσσερα χρόνια και να έμεινα εκεί συνολικά πάνω από εξήντα μέρες, σε διάφορες εποχές του χρόνου γιατί ήθελα να αποκομίσω μια αντίληψη μέσα στον κύκλο του χρόνου. Όποιος καταλαβαίνει το σημαίνουν αυτά τα νούμερα σε χρόνο, κόστος, αντοχή, διάθεση, αυτός μόνο μπορεί να εκτιμήσει σήμερα το έργο που θα παρουσιαστεί στους συμπατριώτες αγραφιώτες από την Ευρυτανία και την Καρδίτσα που κατοικούν στην Αθήνα, στους φίλους των Αγράφων και φυσικά τους φίλους των «Μικρών Πατρίδων» απ’ όλη την ελληνική επικράτεια και τον κόσμο.

Νίκος και Γιαννούλα Μακρή, φύλακες του τόπου στο Μέγα Λάκο

Το βιβλίο «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων» ξεκίνησε από μια συνέντευξη, του μακαρίτη Κωνσταντή Θάνου τον οποίο μου γνώρισε ο καλός φίλος Κώστας Πλατσιούρης το 2008 και ο οποίος, ώρες πολλές έκατσε μαζί μας και μας αφηγήθηκε, με εξαιρετικό τρόπο, όσα έζησε κατά την περίοδο του Εμφυλίου αλλά και κατά  κατοπινά χρόνια που μαζί με άλλους συγχωριανούς του ανάστησαν το ρημαγμένο χωριό τους. Τα όσα είπε ο Κωνσταντής απλώνονται σε περισσότερες σελίδες, σε σχέση με τους άλλους συγχωριανούς στο βιβλίο και τούτο γιατί η ανταρσία της οικογένειας Θάνου κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου είναι μοναδική σε όλη την Ελλάδα , έτσι τη μελέτησα και βεβαίως συνεχίζει να με απασχολεί με τις λεπτομέρειες από την επιβίωση αυτών των ανθρώπων επί 32 μήνες στη «νεκρή ζώνη» ανάμεσα ανταρτών του ΔΣΕ και του τακτικού στρατού και μπορεί εν ευθέτω χρόνο να αποτελέσουν μια ιδιαίτερη ανακοίνωση, μπορεί και έκδοση. 

Κωνσταντής Θάνος, στον Μέγδοβα που έζησε τρία χρόνια

Από τις αφηγήσεις του Κωνσταντή κράτησα στην άκρη και τα ονόματα των συγχωριανών του που έζησαν αυτή την περίοδο άλλος στο Μέγδοβα φυγάς, άλλος στον αντάρτικο ΔΣΕ, άλλος στον εθνικό στρατό και οι περισσότεροι εξόριστοι στην Καρδίτσα και στα χωριά του κάμπου. Τους πήρα έναν – έναν με τη σειρά και χτύπησα τις πόρτες τους και έκατσα μαζί τους πολλές ώρες και κουβεντιάσαμε. Στην αρχή όλοι με έβλεπαν επιφυλακτικά, «τι θέλει τώρα αυτός και ρωτάει;» έλεγαν αλλά σιγά – σιγά εξελίχθηκε η επικοινωνία μας και στο τέλος καταλήξαμε να γίνουμε καλοί φίλοι και σχεδόν συγχωριανοί, πράγμα που θεώρησα μεγάλη τιμή για μένα κι έτσι πια δρασκέλιζα τα κατώφλια τους με περισσότερο θάρρος από πριν και πάντα ήμουν καλοδεχούμενος.

Βιργινία Βούλγαρη, μια αγωνίστρια της ζωής όλα τα χρόνια

Στο βιβλίο παρατίθενται μια σειρά από συνεντεύξεις με όλους σχεδόν τους μόνιμους κατοίκους της Νεράιδας που γνώρισα αυτά τα χρόνια, η φυσική παρουσία τους διαπερνά τις όλες τις αφηγήσεις και αχνοφαίνεται ακόμη και σήμερα πίσω απ’ όλα τα γεγονότα καθώς το χωριό μέχρι τον Εμφύλιο λειτουργούσε ως ένα σώμα και έτσι αντιδρούσε. Η συνοχή του δοκιμάστηκε σκληρά από το 1946 και τα χρόνια που ακολούθησαν αλλά μετά τη λήξη του Εμφυλίου και την επιστροφή τους στη Νεράιδα την άνοιξη του 1950, κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να αποκαταστήσουν την παλιά συνοχή αλλά τούτο δεν κράτησε πολύ καθώς μέσα σε λίγα χρόνια άρχισαν να αραιώνουν οι κάτοικοί του. Το γεγονός σαφώς και έλκει τις αιτίες του στην εμφύλια διαμάχη, τοπική αλλά και στον ευρύτερο εθνικό χώρο και σε αυτό συνηγόρησαν βέβαια και οι αλλαγές στον τρόπο ζωής σε όλη την Ελλάδα.  

Δημήτρης και Τασία Μονάντερου, μπροστά στο μαγαζί τους.

Στη Νεράιδα όταν άρχισα να φτιάχνω αυτό το βιβλίο πρέπει να ζούσαν μόνιμα και όλο το χρόνο περί τους εκατό νοματαίοι, ηλικιωμένοι ως επί το πλείστον και ως είναι φυσικό μετά από έξι και παραπάνω χρόνια ο αριθμός τους να έχει λιγοστέψει σημαντικά καθώς ορισμένοι γέροντες και γερόντισσες έφυγαν από τη ζωή. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν μια ιστορία ο καθένας και αν δεν καθόμασταν μαζί κάτω να μαζέψουμε λιγάκι τις ατέλειωτες αφηγήσεις τους, θα κάναμε μια σειρά από βιογραφίες Νεραιδιωτών που η κάθε μια, μαζί με τίποτα φωτογραφίες, παλιές ή καινούργιες θα ξεπερνούσε τις εκατό και βάλε σελίδες.

Σεραφείμ και Μαγδαλή Γάκη, στα Σαραντάπορα

Έτσι, κάτσαμε κάτω και ζυμώσαμε σχεδόν τις αφηγήσεις, μια και δυο και τρεις φορές και τις φέραμε σε ένα λογικό αριθμό λέξεων χωρίς βέβαια να χάνουν σε τίποτα οι πρωτότυπες αφηγήσεις. Ήταν μια άσκηση υπομονής από απ’ όλους μας και από μένα, ένας μικρός άθλος θα έλεγα γιατί επί πλέον έπρεπε να τις εντάξω σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, πράγμα που ήταν εξαιρετικά δύσκολο γιατί η βιβλιογραφία γι’ αυτή την περίοδο στην συγκεκριμένη περιοχή δεν είναι μόνο ελάχιστη αλλά και επισφαλής, για γνωστούς λόγους. Έτσι, τολμώ να πω, πως με τη βοήθεια των Νεραϊδιωτών δημιουργήσαμε μια βάση πληροφοριών ή καλύτερα μάλλον οργανώσαμε μια βάση πληροφοριών για την εποχή και μάλιστα στο παραπέντε γιατί από τους «πρωταγωνιστές» είναι αρκετοί αυτοί που μας βλέπουν από ψηλά αυτή τη στιγμή.

Βασιλική και Ιουλία Χαλάτση, οι μαχήτριες του ΔΣΕ

Όλους αυτούς τους ανθρώπους της Νεράιδας, τους ηλικιωμένους αλλά και τους νεότερους θέλω να ευχαριστήσω για την πολύτιμη βοήθεια και τη φιλοξενία που μου πρόσφεραν στη δημιουργία αυτού του βιβλίου το οποίο υπόσχομαι πως δεν θα μείνει εδώ, αλλά ως σώμα πλέον, μιας κοινότητας που σβήνει θα συνεχίσει να εμπλουτίζεται στο μέλλον και με άλλα στοιχεία που ενδεχομένως έρθουν να συμπληρώσουν την ιστορία του εκείνη την εποχή. Δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα συνεχίσω αλλά είμαι βέβαιος πως αρκετοί θα σκύψουν πάνω σε αυτή τη δεξαμενή πληροφοριών που ανοίξαμε όλοι μαζί οι Νεραϊδιώτες και θα αντλούν από αυτή πολύτιμα πράγματα αλλά προπαντός, παραδείγματα.

Ηλίας και Μερόπη Κουσάνα, απόμαχοι στο χωριό.

Τέλος θα ήθελα να πω, ή μάλλον να βοηθήσω αν μπορώ να το πω έτσι, όσους από τους αναγνώστες του βιβλίου σε ποια κατηγορία να το κατατάξουν – ταξιδιωτικό, λογοτεχνικό, λαογραφικό, φωτογραφικό. Είναι λίγο απ’ όλα, αλλά κυρίως είναι δημοσιογραφικό με μια δημοσιογραφία που έμαθα κοντά σε μεγάλους δασκάλους και χαίρομαι που βλέπω και άλλους συναδέλφους να επιμένουν με αυτή και ακόμη, αρκετούς να τη μπολιάζουν με τη νέα τεχνολογία, ήτοι το διαδίκτυο που διαρκώς ωριμάζει και συνεχώς μας εκπλήσσει. Πριν κλείσω, να πω και κάτι για τις σύγχρονες φωτογραφίες, μερικές από τις οποίες είναι εξαιρετικές, όχι γιατί τις έβγαλα εγώ αλλά γιατί έτυχε να τραβηχτούν έτσι. Χωρίς πόζα αλλά και χωρίς να «κλέβω» στιγμές από τη ζωή των ανθρώπων. Με τη συναίνεση και των δυο πλευρών και χωρίς προετοιμασία ή στήσιμο, έγιναν οι περισσότερες και γι’ αυτό είναι ωραίες...

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Το βιβλίο «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων» που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες διατίθεται στην Αθήνα προς το παρόν από το βιβλιοπωλείο «Ναυτίλος»,  Χαριλάου Τρικούπη 28, (Τηλ. 2103616204) και «Πολιτεία» Ασκληπιού 1-3, (Τηλ. 210-3600235, 210-3616373) και στην Καρδίτσα στο βιβλιοπωλείο της Δήμητρας Λάππα, Ηρώων Πολυτεχνείου 39,  (Τηλ. 2441076492). 

Για όσους βρίσκονται μακριά από τα προαναφερόμενα βιβλιοπωλεία μπορούν να απευθυνθούν στο 6973187627 ή provolias@gmail.com για τον τρόπο που θα το προμηθευτούν. 

Η παρούσα έκδοση του βιβλίου έχει γίνει με ψηφιακή μέθοδο εκτύπωσης, είναι ασπρόμαυρο και έχει 510 σελίδες με πλήθος φωτογραφιών αρχείου αλλά και σύγχρονες. Η αρχική του τιμή είναι 18 ευρώ και όσοι επιθυμούν να το προμηθευτούν με αντικαταβολή το κόστος του φθάνει μαζί με τα ταχυδρομικά στα 20 ευρώ ενώ γι’ αυτούς που θέλουν να το έχουν στα χέρια τους με το ταχυδρομείο ως δέμα, 18 ευρώ με κατάθεση στο λογαριασμό 160/76276530 (Εθνική Τράπεζα).  

Μικρές Πατρίδες – Εκδόσεις Παρουσία  

ΑΘΗΝΑ, 14032015

ΤΟ ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟΝ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ…

Το μεγάλο ασπρόμαυρο γκράφιτι που καλύπτει ένα τμήμα από τους τοίχους του Πολυτεχνείου

Και ξαφνικά, ξημέρωσε προχθές και το Πολυτεχνείο, ο μισός τοίχος από τη Στουρνάρη δηλαδή και η πρόσοψη μιας πτέρυγας στην Πατησίων, ήταν ένα μεγάλο ασπρόμαυρο γκράφιτι. Το μεγαλύτερο είπαν κάποιοι σε τοίχους της πόλης αν και αμφιβάλλω – σε άλλα κτίρια, παρατημένα εργοστάσια για παράδειγμα έχω δει μεγαλύτερα και με περισσότερο χρώμα. 

Το μεγάλο ασπρόμαυρο γκράφιτι που καλύπτει ένα τμήμα από τους τοίχους του Πολυτεχνείου

Γι’ αυτά όμως δεν μίλησε κανένας αφού πρόκειται για ιδιωτικά κτίρια και παρατημένα ενώ για το Πολυτεχνείο που είναι δημόσια περιουσία και μάλιστα στο κέντρο της Αθήνας ακούστηκαν διάφορα και η κοινή γνώμη μοιράστηκε στο αν πρόκειται για τέχνη και μέχρι που φτάνει η ελευθερία (και η παρέμβαση) του καλλιτέχνη, το πόσο προσβάλλεται το κτίριο και άλλα πολλά που αποτελούν βάση για διάλογο και αντιπαραθέσεις μεταξύ θεωρητικών αλλά θέτουν κι ένα τεράστιο θέμα – κανένας πλέον δεν δίνει σημασία για ότι γίνεται δίπλα του ανεξάρτητα αν αυτό γίνεται μέρα ή νύχτα, αν είναι τέχνη ή βανδαλισμός…

Το μεγάλο ασπρόμαυρο γκράφιτι που καλύπτει ένα τμήμα από τους τοίχους του Πολυτεχνείου

Δεν θα μακρηγορήσω (παραθέτω τέσσερα δημοσιεύματα για να ενημερωθείτε απ’ όλες τις πλευρές) αλλά δεν μπορώ να μην πω ότι εγώ όσα χρόνια είμαι στην Αθήνα, ποτέ δεν θυμάμαι το Πολυτεχνείο καθαρό, ούτε μέσα, ούτε έξω ενώ η κατάστασή του έρχονταν στην επικαιρότητα κάθε φορά που το έκαιγαν και το ρήμαζαν οι γνωστοί – άγνωστοι που κατέφευγαν σε αυτό μετά από τις συγκρούσεις με την Αστυνομία. Έτσι χαίρομαι που ήρθε επιτέλους στην επικαιρότητα χάρη ενός τεράστιου, ισοπεδωτικού γκράφιτι το οποίο έσβησε διαπαντός τα δεκάδες προηγούμενα τα οποία με τη σειρά τους έσβησαν ή κάλυψαν κάποια άλλα όπως ακριβώς συμβαίνει με τα παλίμψηστα – το παλίμψηστο του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια μεταπολίτευσης σε ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά ιδρύματα της χώρας…

Κάποια από τα παλαιότερα γκράφιτι στους τοίχους του Πολυτεχνείου που καλύφθηκαν από το καινούργιο 

Κάποια από τα παλαιότερα γκράφιτι στους τοίχους του Πολυτεχνείου που καλύφθηκαν από το καινούργιο 

ΥΓ. Επειδή είμαι από αυτούς που έχω φωτογραφίσει και έχω γράψει πολλές φορές για τους τοίχους και τα γκράφιτι στους τοίχους του Πολυτεχνείου και των γύρω δρόμων, το πρόσφατο ασπρόμαυρο γκάφιτι με έβαλε σε μπελάδες να ψάχνω σε ένα σωρό αρχεία των τελευταίων χρόνων να δω ποια έργα καλλιτεχνών και συνθήματα έθαψε για πάντα και πιστεύω πως σύντομα θα σας παρουσιάσω αυτό το ενδιαφέρον στοιχείο της πόλης που έσβησε όπως ακριβώς έγιναν, μέσα σε μια νύχτα…

http://www.kathimerini.gr/806135/article/politismos/polh/polytexneio-h-e3oikeiwsh-me-to-xeirotero

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=39901

http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices

http://www.lifo.gr/team/apopseis/55923

ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ... ΑΙΔΟΙΟΝ

Ένα βιβλίο – ανθολόγιο, αφιερωμένο στο ανατομικό σημείο που ξεχωρίζει το «άλλο μισό του ουρανού» ή τον μεγαλύτερο πληθυσμό της γης, τις γυναίκες δηλαδή, γεμάτο με αντιπροσωπευτικές διατυπώσεις που εκπροσωπούν στο πεδίο των λέξεων όσα μπορούν να φανταστούν οι φαντασίες κι όσα μπορούν να πουν οι λέξεις για ό, τι κείται ένθεν και πέραν της φαντασίας και των λέξεων, παρουσιάζεται απόψε στο  Ippo Bar (Θησέως 12, Σύνταγμα).

O Σπύρος Δόικας στο Ιppo Bar με το βιβλίο στα χέρια και μια φωτογραφία του John j. Teli στον τοίχο.

Τίτλος του βιβλίου «Αιδοίον το δηκτικόν – Όλα όσα φοβούνται οι άντρες για τις γυναίκες και το σεξ» (Εκδόσεις Captainbook.gr) και ερανιστής του πλήθους των διατυπώσεων από την παγκόσμια μυθολογία, την ιστορία όλου του κόσμου και τα λόγια επιφανών ανά τους αιώνες ανδρών για το ωραίο φύλλο και τα δεινά που συνεπάγεται για τους άνδρες ο ατέρμονος αγώνας για την κατάκτησή του ο καλός φίλος Σπύρος Δόικας και μας καλεί, εκεί μετά τις 10 ως αργά το βράδυ σε ένα πάρτι όπου το κέντρο του θα είναι το αιδοίον  ενώ στους τοίχους θα κοσμούν φωτογραφίες του John J. Teli Sr. Lightsong Studio. Το βιβλίο προλογίζει ο ψυχίατρος, ψυχαναλυτής και οικογενειακός θεραπευτής Νίκος Σιδέρης και το εικαστικό μέρος του συμπληρώνουν τυπογραφικά κοσμήματα της Κάλλιας Κουβά.

Και για να πούμε και δυο λόγια για τον τίτλο του βιβλίου, σας μεταφέρουμε από τις σελίδες του μια χαρακτηριστική διατύπωση του Καμίλ Πάλια (Sexual Personae) : «Κάθε αιδοίο έχει κρυφά δόντια, καθώς το αρσενικό μόριο μπαίνει μεγάλο και βγαίνει μικρό... Για τον άντρα, η συνουσία αποτελεί μια επιστροφή στη μητέρα και μια παράδοση σ’ αυτήν. Για τον άντρα, το σεξ είναι ένας αγώνας αναζήτησης της ταυτότητάς του. Στο σεξ η οδοντωτή δύναμη, που τον έφερε στον κόσμο, αυτή η δράκαινα της φύσης, τον καταβροχθίζει και τον ξαναγεννά». Τα υπόλοιπα, στο εξαιρετικό βιβλίο του Σπύρου Δόικα και στο www.aidion.com. 

ΑΘΗΝΑ, 06032015

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΦΥΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΟΡΑΡΟ

Σε μια ωραία έκθεση με τίτλο «Περί μύθων και φυτών» που εγκαινιάστηκε χθες στη γκαλερί Black Duck (Χρήστου Λαδά 9^α, Πλατεία Καρύτση)μας προσκαλεί ο Δημήτρης Μοράρος και μας προκαλεί με τους πίνακές του, να ξαναδούμε ορισμένα φυτά της ελληνικής χλωρίδας με άλλα μάτια και να ανατρέξουμε στους μύθους κι έτσι να ξαναδιαβάσουμε τη σχέση τους με θεούς, ημιθέους και θνητούς σε ένα κόσμο γονιμότητας του πνεύματος και του σώματος…

Γράφει ο ίδιος: Οι μυρωδιές των φυτών μας κατακλύζουν, έρχονται από παντού, όπως οι Μύθοι. Για όλα και από παντού. Από πάντα. Χωρίς εξηγήσεις. Τα απολαμβάνεις. Μπαινοβγαίνουν στη ζωή μας χωρίς να μας παραξενεύουν. Χωρίς να το σκεφτόμαστε ζούμε με αυτά. Σαν τα παρατηρούμε λίγο περισσότερο, ανοίγεται «κήπος χαρίτων», κατά τον Δαπόντε. Μπαξές ολόκληρος με ιστορίες και ευωδίες. Ωρέ γλέντια που θα αναφωνούσε και ο Καραγκιόζης.

Και έχει το πανέρι: Δάφνη και Απόλλωνα, Κισσό και Διόνυσο. Ιώ Γιούλια – Μενεξέδες και Δία, Παπαρούνες και Δήμητρα, Καρύα και Διόνυσος ξανά Κυπαρρίσι και Απόλλωνας & πάλι, Πίτυς – πεύκο, Βορέας με Πάνα, Κάλαμος – Σύριξ  και Πάνας, Ελιά, Αθηνά & Ποσειδώνας και …άλλα αναμειγνύοντο εν μέσω του απείρου πλάτους της Χλωρίδος… που γράφει και ο Παπαδιαμάντης.

Εδώ όλα αυτά είναι νομίσματα. Εικασίες – εικαστικά, δηλαδή ζωγραφιστά – ζωγραφισμένα. Ζωντανά όμως. Για να παραφράσουμε τον Θεόφιλο, τα ζωγραφισμένα δεν μαραίνονται και δεν μαδούν. 

(Οι φωτογραφίες του Δημήτρη Μοράρου στην έκθεση είναι της Αλκυόνης Τσέγκου)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 22 Μαρτίου.

ΑΘΗΝΑ, 04032015

ΤΟ ΓΥΑΛΙΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ

Η μικρή Μαρία παίρνει μια ανάσα από το άκαρπο τρέξιμο στους δρόμους με το ακορντεόν της και μαθαίνει και λίγα για την ιστορία των Ελλήνων…

Δεν είναι και σπάνιο πράγμα η περιποίηση των αγαλμάτων και των μνημείων στην Αθήνα· ειδικά σε ορισμένα που βρίσκονται διαρκώς μέσα στο πεδίο των συγκρούσεων μεταξύ «αγανακτισμένων» διαδηλωτών και της αστυνομίας στους κεντρικούς δρόμους της. Την περιποίηση και πολλές φορές την αποκατάσταση των σπασμένων μελών τους αναλαμβάνουν ειδικά συνεργεία συντηρητών που επιτηρούνται από την αρχαιολογική υπηρεσία ή άλλες του υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων που είναι επιφορτισμένες με αυτό το έργο.

Έτσι δεν είναι παράξενο για όσους παρατηρούν τα πράγματα της πόλης, η συντήρηση που γίνεται αυτές τις ημέρες στο χάλκινο ανδριάντα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στην πλατεία Μητροπόλεως τον οποίο μοιάζει σαν να θέλουν να κρύψουν αφού μετά από δυο θέσεις που τον έβαλαν κάποτε, τον σήκωσαν και τον κόλλησαν στον τοίχο και πίσω από τα δέντρα. Δεν ξέρω για ποιο λόγο έχωσαν εκεί πίσω τον «μαρμαρωμένο βασιλιά» αλλά σίγουρα κάτι τρέχει εκεί στην πλατεία, κάτι που δεν υποψιαζόμαστε. Έκλεβε πιθανό από τη λάμψη του σκοτεινού, τερατώδους ανδριάντα του αντιβασιλέα αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού και τον ξεκόλλησαν από την προηγούμενη θέση του κοντά στο πολύ όμορφο παρεκκλήσι και τον πήγαν εκεί που είναι σήμερα αφήνοντας μάλιστα το βάθρο άδειο για να κάθεται ο κόσμος και να αγναντεύει τις σκαλωσιές μπροστά από τη Μητρόπολη. Τέλος πάντων, αυτά είναι μυστήρια που μόνο οι παροικούντες την πλατεία κληρικοί και μάλιστα υψηλόβαθμοι γνωρίζουν όπως και οι ίδιοι πάλι γνωρίζουν και δεν μας το λένε γιατί κρατάνε την μητρόπολη των Αθηνών σε αυτό το χάλι – σαν παράγκα στην κυριολεξία.

Η Μητρόπολη των Αθηνών, ένα μνημείο που δεκάξι χρόνια περιμένει να γίνουν τα έργα συντήρησής της και να βγουν τα τσουβάλια από την πρόσοψή της…

Γυάλιζαν λοιπόν χθες τον τελευταίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου και χάζευε ο λίγος κόσμος το έργο και δεν αμφιβάλλω ότι από τους θεατές θα υπήρξαν και κάποιοι που μπορεί να σκέφτηκαν πως τον αυτό το κάνουν να είναι έτοιμος, μόλις ξεμαρμαρώσει, να ανέβει στο άλογό του και κραδαίνοντας το σπαθί του θα ξεκινήσουμε για να πάρουμε πίσω την πόλη από τους Τούρκους και την Κόκκινη Μηλιά από τους απίστους. Άλλοι όμως, κάτι ξέμπαρκοι πού κοιμούνταν στα παγκάκια και η μικρή τσιγγάνα Μαρία που ξεποδαριάστηκε χθες το πρωί παίζοντας στο δρόμο με το ψεύτικο ακορντεόν της και έκατσε στο παγκάκι απέναντι από το ανδριάντα να πάρει ανάσα χωρίς να έχει κάνει ακόμη σεφτέ, δεν ήξεραν καν ποιος ήταν ο άνθρωπος που είχαν ντύσει στο χαλκό κι έτσι δεν θα μπορούσαν να κατηγορηθεί πως συντηρεί τέτοιες ξεπερασμένες εθνικιστικές ιδεολογίες…

ΑΘΗΝΑ, 03032015