"ΒΙΩΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ" ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΣΤΡΙΤΣΗ

Η μεγάλη έκθεση του Γιάννη Καστρίτση στο Βυζαντινό Μουσείο

 

Ασφαλώς και κάποιος περαστικός δεν μπορεί να φανταστεί ότι πίσω από τον τίτλο «Βίων ερμηνεία» που βλέπει γραμμένο σε ένα πανό έξω από το Βυζαντινό Μουσείο στην Αθήνα και προβάλλει μια έκθεση, κρύβεται ένας λησμονημένος κόσμος της ελληνικής υπαίθρου ο οποίος αν δεν έχει εξαφανιστεί, κοντεύει όμως να σβήσει και στοιχεία του παρουσιάζει και κατά συνέπεια όσο μπορεί διασώζει, ο Γιάννης Καστρίστης στην ομώνυμη έκθεση.

Ο Γιάννης Καστρίτσης (1960) από την Δάφνη Ευρυτανίας, παρουσιάζει σε αυτή την ενδιαφέρουσα από πολλές πλευρές έκθεση, έργα ζωγραφικής και μεγάλα γλυπτά με θέμα τους ανθρώπους και το ανθρωπογενές περιβάλλον της ιδιαίτερης πατρίδας του, μιας μικρής πατρίδα που δεν διαφέρει από καμιά άλλη στον ελλαδικό χώρο δίνοντας μεγάλη σημασία στις λεπτομέρειες και τα στοιχεία που την συνθέτουν και την χαρακτηρίζουν. Στοιχεία που προέρχονται είτε από την δραστηριότητα και τις ασχολίες των μονίμων κατοίκων στη Δάφνη Ευρυτανίας και την ευρύτερη περιοχή του Μέγδοβα ή αυτά δηλώνονται δια της απουσίας τους από τον τόπο. Με λίγα λόγια, ο Γιάννης Καστρίτης περιγράφει έναν κόσμο τον οποίο έχει ο ίδιος έχει ζήσει σε μεγάλο μέρος της ζωής του και διαρκώς παρατηρούσε,  να βιώνει ένα τέλος που έρχετα ραγδαία με την βιολογική έξοδο των ανθρώπων από τη ζωή και την αδυναμία των επόμενων γενεών να αντικαταστήσουν  τις παραδοσιακές του εκφράσεις, τόσο στον υλικό βίο όσο και στον πολιτισμό του.

 

«Δεν βλέπω μόνο τους ίδιους ανθρώπους που χάνονται» λέει. «Βλέπω τα έργα τους, βλέπω τη λαϊκή αρχιτεκτονική που απαξιώνεται, βλέπω τη λαϊκή τέχνη που σβήνει, βλέπω τη μουσική που έχει σιωπάσει, βλέπω το σύνολο αυτού του κόσμου να σβήνει και αυτό προσπαθώ να αναδείξω μέσα από τη δουλειά μου. Τα δευτερεύοντα δηλαδή στοιχεία σε κάποιες περιπτώσεις και όχι τόσο τα πρόσωπα τα οποία είναι αναγνωρίσιμα".

Πολλά από τα έργα που εκτίθενται είναι παλαιότερα αλλά αυτό που την χαρακτηρίζει είναι τα καινούργια. «Αφ’ ότου πληροφορήθηκα ότι θα είχα αυτή την έκθεση» λέει ο Γιάννης, «έφτιαξα τα έργα. Τα δυο μεγάλα ξυλόγλυπτα, η «Ανάστω» και ο «Φυσίκας», είναι καινούργια και περισσότερο προσαρμοσμένα στο χώρο, έχουν έντονο το στοιχείο της νοσταλγίας  και καταγράφουν καταστάσεις και βίους ανθρώπων από την περιοχή».

Ο Γιάννης Καστρίτσης με τα εμβληματικά γλυπτά του σε ξύλο κερασιάς από τα αγρφαιώτικα βουνά, «Ανάστω» και τον «Φυσίκα», στην έκθεση στο Βυζαντινό Μουσείο.

Τα δυο καινούργια ξυλόγλυπτα που αναφέρεται ο Γιάννης, είναι φτιαγμένα από ξύλο κερασιάς και εντυπωσιάζουν με το μέγεθός τους. Αυτούς τους ξηρούς κορμούς τους βρήκε ο Γιάννης στο δάσος και πάνω τους σμίλεψε τις μορφές της Ανάστως (Αναστασίας Κολημένου) και του περίφημου «Φυσίκα», (Κώστας Καστρίτσης) ενός ανθρώπου που με το βίο και τη μορφή του συμπύκνωνε όλες τις εκφράσεις του παραδοσιακού κόσμου στην περιοχή και ο οποίος πέθανε την άνοιξη του 2012. Μαζί τους παρουσιάζονται και δυο γλυπτά που γλυπτά με τη μορφή του πατέρα του Γιάννη (Σεραφείμ Κατρίτσης) ξαπλωμένο σε στάση ανάπαυσης, πάλι σκαλισμένα σε ξύλο κερασιάς από το δάσος της Δάφνης.


"Μνήμη Τοπίου"

Από τους πίνακες ζωγραφικής ξεχωρίζει η μεγάλη σύνθεση «Μνήμη Τοπίου» (μεικτή τεχνική σε χαρτί) το οποίο συμπυκνώνει την πρόσφατη ιστορία του τόπου, ιστορία η οποία αρχίζει να κινείται με πολύ γοργούς ρυθμούς από το ξεκίνημα της Εθνικής Αντίστασης κατά τη διάρκεια της ιταλογερμανικής κατοχής με την μορφή τον Άρη Βελουχιώτη η οποία βγαίνει σαν φάντασμα από το τοπίο, όχι τόσο σαν αναγνωρίσιμη φιγούρα αλλά σιγά - σιγά και σε δεύτερο επίπεδο ενώ στο πρώτο κυριαρχούν στοιχεία που χαρακτήριζαν εκείνη την εποχή καθώς και τα ιδιαίτερα σημάδια, δηλωτικά του τόπου, όπως το Βελούχι, ο Μέγδοβας, κομμάτια της ευρυτανικής φύσης και πρώτυπα ανθρώπων, όπως η γυναίκα που κουβαλάει στην πλάτη της εφόδια και τα οποία αναδείχθηκαν κορυφαία σε εκείνο τον μοναδικό αγώνα που έμελε να στοιχίσει και τη ζωή ακόμα των πρωταγωνιστών του, πράγμα που δηλώνεται με τις φωτογραφίες με το κομμένο κεφάλι του πρωτοκαπετάνιου στο φανοστάτη των Τρικάλων και των άλλων αγωνιστών που έπεσαν θύματα διώξεων.

Στο ερώτημα γιατί ο Γιάννης Καστρίτσης επέλεξε τον τίτλο «Βίων ερμηνεία» για την έκθεση, απαντά στην επιμελήτρια της έκθεσης, Ιωάννα Αλεξανδρή. «… Τα έργα, φτιαγμένα ειδικά για το Βυζαντινό Μουσείο, θέλησαν να δώσουν το λόγο σε βίους ανθρώπων και καταστάσεις εκτός πλαισίου. Να αναδειχτούν και να συνομιλήσουν με μια παράδοση, την παράδοσή τους και αν είναι δυνατόν, μέσω της τέχνης να ανασυσταθούν, να ιεροποιηθούν. Είναι ένα είδος φόρου τιμής σε ένα πολιτισμό που χάνεται ανεπιστρεπτί, στον άγνωστο χειρώνακτα, στην εξανθρωπισμένη φύση, στον φυσικοποιημένο άνθρωπο που δεν θέλησε στο πέρασμά του να αφήσει πίσω του τίποτα. Θεώρησα υποχρέωσή μου να παρουσιάσω αυτόν τον κόσμο χωρίς γραφικότητα και χωρίς ηρωωοποίηση. Είναι ένας κόσμος που φθίνει, είναι ένας κόσμος των εικόνων, των πραγμάτων πριν ακόμη τους δώσουμε όνομα και χαθούν μέσα στα άλλα πράγματα, όπως λέει ο Paul Valery. Είναι η συμπερίληψη της υποκειμενικότητας της φύσης».

Η συνάντηση με τον Διονύσιο εκ Φουρνά...

 

Ιδιαίτερη εντύπωση παρουσιάζει το έργο του Γιάννη με τίτλο «Η τυχαία συνάντηση με τον Διονύσιο εκ Φουρνά», (λάδι σε μουσαμά) για το οποίο στη συνέντευξή του στην επιμελήτρια της έκθεσης, Ιωάννα Αλεξανδρή λέει: «Η συνάντησή μου με τον Διονύσιο είναι τόσο πραγματική, όσο και φανταστική. Μοιράζομαι με τον συντοπίτη Διονύσιο έναν κοινό κόσμο, που, αν και άλλαξε στα διακόσια πενήντα χρόνια που μας χωρίζουν, δεν παύει να χαρακτηρίζεται από ένα είδος συνέχειας. Είναι ο απόηχος ενός αγροτικού, χειροτεχνικού πολιτισμού που χάνετε και έτυχε, εν μέρει, να γνωρίσω. Είναι η εποχή των συντεχνιών, των μαστόρων, της λαϊκής τέχνης. Από την ερμηνεία του Διονυσίου παίρνω τον τρόπο να φτιάχνω κάρβουνα για τη ζωγραφική μου, την αγάπη του για τα υλικά, τις πενήντα περιγραφές του για να σχεδιάσεις τα γένια ενός Αγίου. Τον συνάντησα τυχαία την εποχή των παιδικών μου χρόνων να μεταφέρει χρώματα καβάλα σ’ ένα γάιδαρο, και μου έδωσε την αφορμή να ασχοληθώ με τις τέχνες. Στον ομότιτλο έργο περιγράφω αυτή τη συνάντηση με τρόπο υπαινικτικό».

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η έκθεση του Γιάννη Καστρίτη «Βίων ερμηνεία» στο Βυζαντινο Μουσείο (Βασ. Σοφίας 22, Αθήνα. Τηλ. 213 213 9500 θα διαρκέσει ως τις 31 Μαρτίου. (Ώρες επίσκεψης  08.00 - 15.00 όλα τις ημέρες εκτός της Δευτέρας).

Το κείμενο και οι φωτογραφίες για την έκθεση του Γιάννη Καστρίτση δημοσιεύτηκαν στον "Ευρυτανικό Παλμό", ΄φύλλο 20/03/2013.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟΥ

Ο τίτλος ιδιαίτερα προκλητικός, τόσο για την κατανόηση της τρέχουσας κατάστασης στην πολιτική σκηνή της πατρίδας μας, όσο και για τη βαθύτερη ανάγνωση και με άλλα εργαλεία προσέγγισης βεβαίως, ορισμένων άλλων σελίδων για γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας μας τα οποία η μνήμη, ατομική ή συλλογική, για κάποιους λόγους βγάζει στην άκρη….

Η περίπτωση αφορά την εγκατάσταση του Ζήση Κοτιώνη «Υπονόμευση», που έγινε σε συνεργασία με την Αλίκη Σαμαρά και από χθες λειτουργεί στο Salon De Vortex (Cheap Art - Ανδρέα Μεταξά 25 Εξάρχεια) και η οποία στοιχειοθετεί ένα εφήμερο μνημείο για την ανεπιτέλεστη πράξη ανατίναξης του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρεταννία» τα Χριστούγεννα του 1944, απο τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, με την ευκαιρία της κρίσιμης επίσκεψης του Τσώρτσιλ στην Αθήνα. Η αναμνημόνευση και η αρχειοθέτηση του συμβάντος είναι κατάδυση στο αστικό υπέδαφος και τις σκοτεινές υποδομές του, αναδεικνύοντας τη σωματικότητά του, ως πεδίου εγκόλπωσης του αστικού ασυνειδήτου και της ανεσταλμένης συλλογικής επιθυμίας.

Για την εγκατάσταση,αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, δεν είμαι ο αρμόδιος να σας πω περισσότερα, σας προτείνω να την επισκεφθείτε, να μελετήσετε τα στοιχεία της και κατόπιν αφού βαδίσετε πραγματικά ή νοερά πάνω στις διαδρομές, επίγειες, υπόγειες, αόρατες που περιγραφει, να ξανατοποθετήσετε τον εαυτό σας στην πόλη και στην ιστορία της…

Περισσότερα και πληροφορίες, στη σχετική σελίδα http://www.facebook.com/#!/events/198469823627060/

ΤΙ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ;

Φαντάζομαι ότι θα ήθελε να εμποδίσει την καταστροφή κάποιων  στοιχείων της πόλης από τους νεοβάνδαλους (μπαχαλάκηδες και λοιπές σκοτεινές δυνάμεις). Κι αυτός και πολλοί άλλοι φαντάζομαι θα ήθελαν να μπουν μπροστά και να πιάσουν έναν από αυτούς που με τα σφυράκια λίανιζαν τα μάρμαρα της πόλης και να τον σπάσουν στο ξύλο αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα μπροστά στην τυφλή βία που ήθελε το γνωστό και ιδιαίτερα βλακώδες παιχνίδι «μπάτσοι - κουκουλοφόροι» οι συνέπειες του οποίου είναι πλέον καταφανείς και μη ανατρέψιμες. Δεν μπορούσε κανείς να κάνει κάτι εκείνη τη στιγμή.

Αυτός όμως, ο άγνωστος για μένα που πολύ θα επιθυμούσα να γνωρίσω, ο οποίος ως δείχνουν τα πράγματα ήξερε καταλεπτώς κάθε γωνιά της πόλης και το ζηλέυω γι’ αυτό, κάθησε τις τελευταίες ημέρες αι με μια πορτοκαλί μπογιά (Highlighiting   Marker) σημείωσε τι λείπει από κάθε κικλίδωμα, από κάθε σκαλοπάτι, από κάθε πεζούλι στο κέντρο της πόλης. Δεν γνωρίζω το λόγο που το έκανε αυτό, αλλά πιστεύω πς βλέποντας το έργο του κάποιοι συμπολίτες μας, αρμόδιοι ή όχι, να συνειδητοποιήσουν τι λείπει από την πόλη τα τελευταία χρόνια και να αναλογιστούν για ποιο τελικά λόγο έγιναν όλα αυτά και σε ποια χωματερή κατέληξαν…

 

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο ΕΠΑΙΤΗΣ ΣΤΗ ΣΤΑΔΙΟΥ;

Τον βλέπω κάθε μέρα στη Σταδίου (στην είσοδο του κλειστού καταστήματος «ΑΚΡΟΝ»,από τα πρώτα της Αθήνας που λύγισε η κρίση) να απλώνει πάνω σε ένα χαρτοκούτι το πλαστικό κυπελλάκι και να περιμένει να πέσει μέσα κανένα ψιλό από τους περαστικούς. Ανάλογα με την περίπτωση,ο επαίτης που έχει πάρει τη θέση η οποία πρέπει να είναι από τις πιο ακριβές στην πιάτσα της επαιτείας στην Αθήνα, έχει μπροστά του και ένα χαρτόνι που γράφει τα σχετικά με την κατάστασή του,σε κάποια μεικτή γλώσσα βαλκανικών με ελληνικά. Αυτό γίνεται κάθε μέρα αλλα χθες,τον είδα αντί να έχει το κυπελάκι πάνω στο χαρτοκούτι, να το έχει ακουμπήσει πάνω στον τόμο «Ο Μέγας Πέτρος» του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα ο οποίος ήταν στηριγμένος πάνω και άλλα σχετικά βίβλια. Πως έφτασαν εκεί τα βιβλία, δεν μπόρεσα να μάθω γιατί λόγω της πορείας είχε αφήσει το μαγαζί στον αυτόματο εισπράκοτορα αλλά πιστεύω πως κάποιος άλλος τα βρήκε στα σκουπίδια και τα ακούμπησε εκεί για να μην τα χάσει και ο επαίτης τα χρησιμοποίησε όπως τον βόλευε…

ΑΘΗΝΑ, 21022013

 

ΕΦΥΓΕ Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΟΝΙΑΣ,

Είναι μέσα στη ζωή των ανθρώπων, να πετάνε οι τρανώτεροι στον ουρανό κάποια μέρα κι έτσι να προχωράνε οι επόμενοι να γεμίσουν το κενό που τους αφήνουν μέχρι να έρθει κι αυτών η σειρά τους και τούτο θα γίνεται στον αιώνα τον άπαντα ή ως το τέλος της ζωής….

Είναι λοιπόν αναμενόμενο να φεύγουν οι τρανώτεροι και η απουσία τους να δημιουργεί αυτή την αίσθηση του λίγου έως ελάχιστου πένθους , όχι βέβαια από έλλειψη τιμής ή άλλα συναισθήματα, αλλά γιατί το πλήρωμα του χρόνου για τον εκλειπόντα, αποτιμάται ως κεφάλαιο ζωής και σελίδες ιστορίας όχι μόνο του ιδίου, αλλά ολόκληρης της κοινότητας που αυτός έζησε από την ημέρα που γεννήθηκε έως την ημέρα που έκλεισε τα μάτια του.

Ο λόγος για την Βαγγέλη Μπόνια,τον αειθαλή μπάρμπα Βαγγέλη όπως τον ξέραμε όλοι στην Ανατολική και τη Δυτική Φραγκίστα και γενικά σε όλη την κεντρική Ευρυτανία, ο οποίος ξεψύχησε προχθές από το χωριό του σε ηλικία 97 χρονών και μάλιστα μέχρι την τελευταία στιγμή από τότε που χήρεψε από την Αρετή μπορούσε να αυτοεξυπηρετείται και γι’ αυτό έμεινε (και από πείσμα βεβαίως) μόνος του στο χωριό και δεν ήθελε να ακούσει τίποτα από τα παιδιά του να πάει στο Καρπενήσι και στο γηροκομείο. 

Έτσι, εκεί δίπλα στο τζάκι του σπιτιού του τον βρήκε ο θάνατος και η απώλειά του έγινε η αφορμή να ξαναπεράσει από τη μνήμη και τις κουβέντες όλων η ιστορία ενός ανθρώπου από εκείνους που ποτέ δεν εγκατέλειψαν το χωριό τους, τον τίμησαν με τη δουλειά τους και τον υπερασπίστηκαν σαν αυτός βρέθηκε στον κυκλώνα των πολεμικών γεγονότων στην Αλβανία και κατόπιν στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης και στον Εμφύλιο.

Ένας από αυτούς ήταν ο Βαγγέλης Μπόνιας, που έφυγε προχθές. Αγωνιστής της ζωής και της προκοπής που μας άφησε ως παρακαταθήκη ένα σπουδαίο δίδαγμα. Ότι ξεχωριστό τον έκανε, η δύναμη που αντλούσε ακόμα και στα πικρά του εμφυλίου χρόνια, από τον τόπο του. Ας είναι ελαφρά η γη της Ευρυτανίας που από σήμερα τον σκεπάζει…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Περισσότερα για τον Βαγγέλη Μπόνια καθώς και τους περισσότερους ανθρώπους που γνώρισα στην Ευρυτανία τα τελευταία 20 χρόνια, θα διαβάσετε σε μια μεγάλη αφιερωματική έκδοση που θα έχετε στα χέρια σας ως το τέλος του χρόνου. Μετά από μια δική μου περιπέτεια με την καρδιά προσφάτως, το πήρα απόφαση να τα τελειώσω όλα αυτά τα πράγματα για να μη

Αθήνα,20022013

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΜΙΑΣ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ

 

Ακούω, βλέπω και διαβάζω για τη σύλληψη των τεσσάρων ενόπλων για τη ληστεία τραπεζών στο Βελβενδό, τα όσα ακολούθησαν και τις αντιδράσεις ένθεν κακείθεν και δεν ξέρω τι να πω και τι να μολογήσω που έλεγαν παλιά στα χωριά μας..

Θα ήταν μακρά κουβέντα να πω κι εγώ τα δικά μου αλλά περιορίζομαι στην αναφορά ενός μόνο περιστατικού που μου διηγήθηκαν πρόσφατα και είναι χαρακτηριστικό μιας εποχής που τα πράγματα δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου καλά για την Ελλάδα και αν δεν υπήρχε η δέουσα αντιμετώπιση και η συνέπεια απέναντι στους νόμους και τους κανόνες, θα πήγαιναν χαμένοι και οι αγώνες και οι θυσίες του κόσμου.

Η περίπτωση αφορά την πάταξη της ζωοκλοπής κατά τα χρόνια της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης γιατί η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο με τους ντόπιους κατσαπλιάδες που βρήκαν ευκαιρία να ρημάξουν τον πενόμενο κόσμο της υπαίθρου. Σημειώνεται δε πως οι αποφάσεις λαμβάνονταν από λαϊκά δικαστήρια που λειτουργούσαν στα χωριά και ο παραβάτης ενδέχετο να ήταν συγγενής των λαϊκών δικαστών αλλά δεν υπήρχαν εξαιρέσεις και η απόφαση ήταν σεβαστή από όλους.

Ο (Γ.Μ.)λοιπόν από ένα χωριό των Αγράφων που ήταν γνωστός ζωοκλέφτης και το παινεύονταν μάλιστα ειδοποίηθηκε πως έπρεπε να κόψει την επιβλαβή συνήθεια. Αυτός δεν έδωσε σημασία και συνέχισε. Ξαναειδοποιήθηκε πιο αυστηρά την επόμενη φορά που μαθεύτηκε πως έκλεψε μια γίδα αλλά αυτός τίποτα. Την τρίτη φορά όμως τα πράγματα δεν είχαν περιθώρια και συνελήφθη από άνδρες του ΕΛΑΣ.
 

Μετά την απόφαση του λαϊκού δικαστηρίου και επειδή δεν ήθελαν να τον χαλάσουν (ναι εκτέλεση ήταν η τιμωρία της ζωοοκλοπής αν συνέχιζε ο δράστης) μέσα στο χωριό του, τον υποχρέωσαν να μεταφέρει μια επιστολή σε κάποια άλλη μονάδα ανταρτών, κάπου μακρύτερα. Ο (Γ.Μ.) δεν ήξερε να διαβάζει, αλλά όμως ήξεραν αυτοί που ηταν αποδέκτες της επιστολής και μόλις είδαν το περιεχόμενό της προχώρησαν στην εντολή ή όποια δεν ήταν παρά δυο λόγια: «Να τον κοντήνεται…».
 

Από την εκτέλεση του (γ.μ.). και στο εξής και για πολλά χρόνια κατόπν δεν σημειώθηκε κανένα κρούσμα ζωοκλοπής σε αυτή την περιοχή λένε όσοι θυμούνται την ιστορία.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ιστορία είναι πραγματική και περισσότερα θα διαβάσετε στο βιβλίο μου «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων» που κυκλοφορεί μέσα στο μήνα και η φωτογραφία συμβολική, για να φανταστούμε πως μπορεί να είναι τα πράγματα όταν τα σκυλιά παίζουν σωστό ρόλο…)

ΠΩΣ ΒΡΗΚΑ 10 ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ

 

Είχα οργανώσει από τα μέσα του Δεκεμβρίου, να βγω, την παραμονή των Χριστουγέννων στα πέριξ και να πω, με προφανή σκοπό που δεν είναι της στιγμής να αναλυθεί, τα κάλαντα σε διάφορα στέκια και σε καταστήματα γνωστών. Για τούτο μάλιστα είχα κάνει και αρκετές ώρες ακρόαση διάφορων «κλέφτικων» τκαι άλλων τραγουδιών με σχετικό νόημα και προπονήθηκα αρκετά ώστε να καταφέρνω να ψέλνω τον «πλάγιο» και να πιάνουν αμέσως το νόημα οι νοικοκυραίοι!

Έτσι λοιπόν είχα προγραμματίσει, αλλά νωρίς το απόγευμα της προηγουμένης από την παραμονή ημέρας, με με κατέλαβε εντελώς το πνεύμα των Χριστουγέννων και έπιασα να κάνω διάφορα οικιακά και στόλισα μάλιστα το σπίτι με λίγα κλαδιά ου, (αρκουδοπούρναρο η λάρος στα ελληνικά). Όταν βέβαια λέμε οικιακά, μη πάει το μυαλό σας σε τίποτα λεπτοδουλειές και τα τοιαύτα. Έκανα αυτά που πρέπει να γίνονται συστηματικά στο σπίτι και περισσότερο ασχολήθηκα με την τακτοποίηση του γραφείου, τη φροντίδα των υπολογιστών και των άλλων σχετικών εργαλείων και όπως πάντα, το ανακάτεμα χωρίς νόημα κάποιων χαρτιών από τους φακέλλους.

Εκεί λοιπόν, σε ένα ξεχασμένο κουτί ανακάλυψα ένα κιτρινισμένο φάκελο με αποστολέα τον αείμνηστο Παναγιώτη Κωστοπαναγιώτη και ημερομηνία, 14 Δεκεμβρίου 1997, εποχή που ήμουν υπεύθυνος της επικοινωνίας της Ελευθεροτυπίας με τους αναγνώστες της και επιμελούμουν τη στήλη της αλληλογραφίας. Μια εποχή που τα πράγματα ήταν στο κορύφωμα της οικονομικής φούσκας τις οποίες τις συνέπειες πληρώνουμε ακριβά τώρα.

Ο Παναγιώτης Κωστοπαναγιώτης ήταν ένας ευπατρίδης Ευρυτάνας ο οποίος εκείνη την εποχή, ο πρόεδρος της Ένωσης Ευρυτάνων Αμερικής «Το Βελούχι» έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για την γενέτειρα Ευρυτανία και ο οποίος μου έστειλνε διάφορα υλικά από τις δραστηριότητες των αποδήμων Ευρυτάνων στις ΗΠΑ και ήταν για μένα μια καλή πηγή για την στήλη «Μικρές Πατρίδες» που είχα ήδη φτιάξει και δημοσίευα συχνά στην εφημερίδα.

Ξανάπιασα αυτό το φάκελο στα χέρια μου θέλοντας να διαβάσω πάλι το γράμμα του και να μεταφερθώ νοερά πίσω στο κλίμα εκείνης της εποχής, για μένα, την Ευρυτανία και φυσικά την εφημερίδα που ευημερούσε και μαζί της όλοι σχεδόν οι εργαζόμενοι. Βγάζοντας το γράμμα, είδα πως μέσα στο φακελο υπήρχε ένα χαρτονόμισμα των δέκα δολλαρίων, κάτι που τότε μου είχε διαφύγει! Συγκινήθηκα γιατί ήξερα πως ο Παναγιώτης ήθελε με αυτό τον τρόπο να κάνει ένα κέρασμα για τις γιορτές και στεναχωρέθηκα που δεν το κατάλαβα τότε να τον ευχαριστήσω ή να του το πω όταν τον συνάντησα το επόμενο καλοκαίρι στο Καρπενήσι. Ήταν μια χειρονομία που θα μπορούσε να θεωρηθεί κάπως παρεξηγημένη και από τις δυο πλευρές, αλλά όποιος τον ήξερε ποτέ δεν θα πίστευε ότι το έκανε για κάποιο λόγο που περιείχε το ελάχιστο έστω ίχνος υστεροβουλίας.

Τέλος πάντων, έφερα στη μνήμη μου την αρχοντιά του, θυμήθηκα τις κουβέντες που κάναμε μαζί και τις θέσεις που έπαιρνε στα ευρυτανικά ανταμώματα και συνέδρια και του έστειλα εκεί πάνω που βρίσκεται, στον ουρανό της Ευρυτανίας και μας παρακολουθεί, ένα ευχαριστώ, μετά από 15 χρόνια για το κέρασμα που μου έκανε για τα Χριστούγεννα του 1998.

Η απρόοπτη όμως ανακάλυψη του δεκδόλλαρου σε ένα ξεχασμένο φάκελο, με έκανε να μην σηκωθώ το πρωί να βγω για τα κάλαντα καθώς το ζητούμενο είχε εξυπηρετηθεί προκαταβολικά πριν από 15 χρόνια και μάλιστα με πολύ ωραίο τρόπο. Έβαλα το χαρτονόμισμα στην τσέπη μου να κάνει παρέα με ένα των δέκα ευρώ και βγήκα πανάλαφρος στους δρόμους να δω την πόλη και περνώντας από την γκαλερί «Καπλανών» όπου ήταν η ωραία γιορτή των φίλων της ομάδας «ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ», παρακάλεσα την φίλη Εύη Κοντού, να με αποθανατίσει με το φακό της κρατώντας τα δολλάρια γιατί τέτοια πράγματα, δυστυχώς δεν συμβαίνουν κάθε μέρα…

ΑΘΗΝΑ Ο5012013