ΑΜΠΕΛΟΦΥΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟ

 

Ο μύθος της λαϊκής αγοράς όπως πολλοί θέλουν να τον πιστεύουν, είναι ότι τα προϊόντα που φέρνει ο παραγωγός κάθε μέρα προέρχονται από το περιβόλι του και μάλιστα τα έχει κόψει πρωί - πρωί και τα έχει φροντίσει για να είναι φρέσκα και δροσερά, μιας και μπήκαμε στο καλοκαίρι...

Με το πρώτο βήμα όμως σε μια λαϊκή, τούτο βέβαια αποδεικνύεται σωστός μύθος καθώς οι μπανάνες για παράδειγμα έχουν κοπεί πρίν από ένα μήνα από την Κόστα Ρίκα ή τα μήλα τον περασμένο Σεπτέμβριο από την Αγιά ή το Πήλιο. Με λίγα λόγια, τα περισσότερα από τα προσφερόμενα είδη έχουν περάσει μέσα από το κύκλωμα της αγοράς και έχουν αλλάξει πολλά χέρια εμπορευόμενων μέχρι να φτάσουν στον πάγκο της λαϊκής. Το γεγονός όμως έχει και τα καλά του καθώς ο καταναλωτής βρίσκει μια τεράστια ποικιλία προϊόντων.

Πέρα όμως αυτών, ο καταναλωτής και μάλιστα ο υποψιασμένος και ασφαλώς εκείνος που πηγαίνει στην ίδια λαϊκή αγορά πολλά χρόνια και γνωρίζει πωλητές και παραγωγούς μπορεί να βρεί και πράγματα εποχικά πολύ ενδιαφέροντα. Όπως για παράδειγμα αμπελόφυλλα για ντολμάδες από καλό αμπέλι και μάλιστα αράντιστα, όπως αυτά που είδα σήμερα το πρωί στη λαϊκή αγορά της οδού Αλκαμένους από τις πιο μεγάλες της Αθήνας.

Εκεί λοιπόν γνώρισα την Δημήτρη Λέκκα, παραγωγό από την Αρχαία Κόρινθο ο οποίος είχε αμπελόφυλλα στον πάγκο του, πιάσαμε κουβέντα και μου είπε ορισμένα πράγματα, χρήσιμα για όποια νοικοκυρά σκέφτεται να φτιάξει νοστιμιές με αυτά. Ο Δημήτρης μου είπε πως τα καλύτερα είναι από τη σταφίδα και αυτός αφήνει καμμιά διακοσαριά κούτσουρα (έτσι λένε οι αμπελουργοί τα κλήματα) από το αμπέλι του με κορινθιακή σταφίδα αράντιστα για να μην τρώνε οι καταναλωτές χημικά και εντομοκτόνα και από τα οποία κληματα βεβαίως δεν περιμένει να τρυγήσει και σταφύλια γιατί χωρίς φύλλα δεν θα ωριμάσουν σχεδόν καθόλου. Τα αμπελόφυλλά τα μαζεύει μαζί με τη γυναίκα του Εύα πολύ νωρίς το πρωί για να διατηρήσουν τη φρεσκάδα τους μέχρι τον πάγκο και η περίοδος συλλογής για να είναι τρυφερά δεν πάει παραπέρα από τα τέλη του Ιουνίου γιατί μετά γεμίζουν ξυλώδεις ίνες. Αυτά είναι πάνω κάτω τα μυστικά των αμπελόφυλλων με τα οποία η νοικοκυρά που ξέρει πώς να τα βράσει χωρίς να λυώσουν και να τυλίξει με αυτά διάφορα παρασκευάσματα θα φτιάξει υπέροχα φαγητά αντιπροσωπευτικά της ελληνικής κουζίνας.

Αράντιστα λοιπόν και τρυφερά τα αμπελόφυλλά του Δημήτρη Λέκκα και μοναδικά γιατί στην αγορά (επιστώ την προσοχή σας απλά) κυκλοφορούν πολλών ειδών αμπελόφυλλά και σε διάφορες συσκευασίες συντήρησης που εκτός του ότι δεν δείχνουν την προέλευσή τους δεν γνωρίζουμε πότε συλλέχθηκαν και αν όντως γι’ αυτό ήταν η κατάλληλη περίοδος...

ΑΘΗΝΑ, 31052014

ΕΝΑΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΚΟΤΣΥΦΑΣ

Θα έχετε παρατηρήσει πως από τα πετούμενα της πόλης εκείνα που παρακολουθώ περισσότερο από τα άλλα είναι τα κοτσύφια και τούτο έχει προφανώς να κάνει με την καταγωγή μου και τα βιώματα της παιδικής ηλικίας σε ένα χωριό του Τυμφρηστού...

Εκεί βέβαια τα κοτσύφια έπρεπε να αγωνιστούμε να δούμε που ήταν κρυμμένα και να περιμένουμε ώρες να τα ακούσουμε γιατί και περισσότερα ήταν τα φυλλώματα αλλά και γιατί αυτά τα ωραία πουλιά ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτικά μαζί μας. Με τα κοτσύφια της πόλης όμως δεν υπάρχουν τέτοια προβλήματα γιατί φωλιάζουν σε συγκεκριμένα σημεία των πάρκων, των λόφων και των αλσυλίων ενώ ο μόνος εχθρός που θα είχαν, οι γάτες δηλαδή κοντεύει ως είδος να εξαφανιστεί από την Αθήνα. Έτσι δεν είναι καθόλου απίθανο να βλέπουμε κοτσύφια σε οποιοδήποτε μέρος της Αθήνας που μπορούν να βρουν τροφή.

Τροφή επι του προκειμένου τα κοτσύφια τα οποία δεν είναι σαν τα χελιδόνια που τρέφονται με μύγες, βρίσκουν στο έδαφος και μάλιστα εκεί που είναι κάπως υγρό, ήτοι ποτισμένο. Δεν αρκεί όμως να είναι ποτισμένο το έδαφος, πρέπει να είναι και σε κατάσταση να μπορεί να έχει σκουλήκια, να μην είναι ρυπασμένο δηλαδή με διάφορα τοξικά και επικινδυνα υλικά και να μην είναι γεμάτο σκουπίδια και βρωμιές.

Στην περίπτωση λοιπόν, τα νεράτζια είναι ένας καρπός εν αφθονία στην πόλη αλλά κανένας δεν τους δίνει σημασία είτε αυτά κρέμονται στα κλαδιά είτε είναι πεσμένα στο έδαφος όπως αυτό τον καιρό για παράδειγμα που οι νερατζιές έχουν δέσει τον καινούργιο καρπό. Πέφτουν λοιπόν και κανένας δεν τα μαζεύει, ειδικά όταν πρόκειται για παρατημένα πάρκα και αφήνονται εκεί να σαπίσουν δημιουργώντας έτσι με τα υλικά της αποσύνθεσής τους ένα περιβάλλον όπου μπορούν εύκολα να αναπτυχθούν συγκεντρώσεις υγιών σκουληκιών.

Στα πεσμένα λοιπόν νεράτζια πηγαίνουν τα κοτσύφια και βρίσκουν τροφή  γιατί από ένστικτο φαίνεται πως γνωρίζουν αυτή τη διαδικασία της αποσύνθεσης και δεν δίνουν καθόλου σημασία, όπως ο θηλυκός κότσυφας της φωτογραφίας που είδα χθες στον κάπως περιποιημένο πλέον πιο παλιό και ωραίο πεζόδρομο της Τοσίτσα (ανάμεσα Πολυτεχνείο και Μουσείο) να παίρνει το μεσημεριάτικο γεύμα του, σε κανέναν δίπλα του...

ΑΘΗΝΑ, 30052014

ΜΠΟΝΖΑΪ Α ΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΨΑΛΙΔΙ...

 

Τα μπονσάι απ’ όσο γνωρίζω είναι φυτά που η απίστευτη υπομονή ορισμένων κατοίκων της μακρινής Ιαπωνίας με τα χάδια που τους κάνουν, τα μετατρέπει σε ζωντανά γλυπτά. Τούτο είναι μάλλον αδιανόητο για τους Έλληνες και των μοναχών ακόμη που ουδόλως τους ενδιαφέρει αυτή η έκφραση της δεντροκομίας και σχολούνται μόνο με κομποσχοίνια...

Έτσι αν δούμε ένα φυτό να μοιάζει κάπως με μπονσάι, αυτό θα είναι αποτέλεσμα είτε της ιδιοτροπίας του ίδιου του φυτού ή συνέπεια κάποιου κλαδέματος. Όπως για παράδειγμα ο μικρός φύκος που φιλοξενείται (μέχρι πότε άραγε;) σε μια γλάστρα της εκκλησίας της Ζωοδόχου Πηγής και τον οποίον όπως βλέπεται το ψαλίδι του κηπουρού του έδωσε μια φόρμα απελπισίας που σαν τέτοια απέχει πολύ από την σιωπηλή έκφραση των χαϊδεμένων μπονσάι και των άλλων φυτών που λυώνουν στα χάδια. Μια έκφραση που έχουν δυστυχώς οι περισσότεροι πλέον άνθρωποι στο δρόμο αλλά επιμελώς την κρύβουν...

ΑΘΗΝΑ, 28052014

ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΞΕΧΕΙΛΩΝΕΙ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

 

Σίγουρα όταν το φύτεψαν, αυτό το δέντρο στην οδο Τζώρτζ κοντά στη Στουρνάρη που ποτέ δεν μπορώ να είμαι βέβαιος για το όνομά του και το αποκαλώ γενικώς βρωμόδεντρο και το οποίο δεν θέλει καμιά σχεδόν φροντίδα να μεγαλώσει, είχαν αφήσει λίγα εκατοστά ελεύθερα γύρω από τη ρίζα του. Μπορεί ενδεχομένως να φύτρωσε και από μόνο του καθώς αυτό ευδοκιμεί παντού και φτάνει ένας σπόρος του να βλαστήσει νέο δεντράκι ακόμη και σε μια σχισμάδα του πεζοδρομίου και αφού δεν το κούρεψε κανένας την πρώτη χρονιά που ήταν χαμηλό, να ξέφυγε ψηλά και το άφησαν ήσυχο να μεγαλώνει.

Δεν πήρε όμως μόνο ύψος το βρωμόδεντρο, πήρε και πάχος, ειδικά στο σημείο που ο κορμός του εφάπτεται στο έδαφος και τούτο μάλλον συμβαίνει επειδή κάπου βρήκε καμιά σπασμένη αποχέτευση ή κανένα παμπάλαιο δίκτυο ύδρευσης και ρουφάει αχόρταγα νερό και έτσι φάρδαινε δυσανάλογα με τον πλάτος του. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι να ξεχειλίζει πάνω στο πεζοδρόμιο όπως συμβαίνει και με ορισμένους ανθρώπους που λόγω υπερτροφίας βγαίνουν κυριολεκτικά έξω από τα ρούχα τους. Το παράδοξο επίσης στην περίπτωση είναι το πόσο γερές είναι οι παλιές τσιμεντόπλακες του πεζοδρομίου οι οποίες κανονικά θα έπρεπε να σπάσουν από τη διαβρωτική δύναμη των ριζών πράγμα που δεν θα συνέβαινε με τα ψεύτικα πολύχρωμα πλακάκια και τα μάρμαρα που φόρτωσαν την Αθήνα τις προηγούμενες δεκαετίες τα οποία σπάνε στην παραμικρή πίεση πάνω τους.

ΑΘΗΝΑ, 27052014

ΟΙ ΤΖΑΚΑΡΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ

Η οδός Σμύρνης κοντά στην πλατεία Βικτωρίας είναι ένας δρόμος που φυσικά δεν διαθέτει τη φήμη της εμπορικής οδού Αθηνάς ή της αριστοκρατικής Ρηγγίλης όπου οι τζακαράντες αποτελούν ολόκληρες δεντροστοιχίες και οι οποίες με την ανθοφορία τους τούτες τις ημέρες και σε συνδυασμό με τα κτίρια τονίζουν αναλόγως το δρόμο το ύφος του δρόμου και δημιουργούν ποικίλες εντυπώσεις.

Στην οδό Σμύρνης την οποία μόνο οι γείτονες νομίζω γνωρίζουν και όσοι πηγαίνουν στο θέατρο καθώς εκεί υπάρχει το "Θέατρο της οδού Σμύρνης" υπάρχει μια μόνο τζακαράντα στην άκρη ενός υπαιθρίου πάρκινγκ στη γωνία με την οδό Aριστοτέλους η οποία φέτος έχει εξαιρετική ανθοφορία γιατί όπως μου είπε μια κυρία που εργάζεται στο πάρκινγκ ποτίζεται τακτικά. Έτσι τούτες τις ημέρες που είναι κατάφορτη με λουλούδια η κώμη της σκιάζει όμορφα την πρόσοψη ενός ιδιαίτερα περιποιημένου νεοκλασικού κτιρίου και καθώς ταιριάζει πολύ καλά με το χρώμα του τοίχου, δίνει ένα αέρα αρχοντιάς στο δρόμο.

Επί πλέον, η οδός Σμύρνης  η οποία είναι πεζόδρομος - τρόπος του λέγειν πεζόδρομος και έχει την ίδια εικόνα με τους υπόλοιπους της Αθήνας- αποτελεί και το χώρο όπου περνάνε τα παιδιά που πηγαίνουν στο παρακείμενο νηπιαγωγείο. Με πρωτοβουλία αυτών φαίνεται πως τοποθετήθηκε στον κορμό της τζακαράντας μια ξύλινη φωλιά για τα πουλιά στην οποία από κάτω έχουν κρεμάσει μια πινακίδα με την παράκληση να κρατούν το δρόμο καθαρό.

Περνώντας χθες από εκεί, φυσικά και δεν είδα πουλιά, τίποτα σπουργίτια δηλαδή  να μπαινοβγαίνουν στη φωλιά αλλά ούτε και το δρόμο να είναι καθαρός και ως αρμόζει σε ένα πεζόδρομο. Τα πουλιά μπορεί και να είχαν ήδη μεγαλώσει και να είχαν πετάξει προς τις στέγες και σε άλλα σημεία της πόλης και να ξαναγυρίσουν όταν ζευγαρώσουν αλλά οι άνθρωποι που περνάνε από εκεί φαίνεται ή πως δεν ξέρουν να διαβάζουν ή το χειρότερο να μην ξέρουν να εκτιμούν το προνόμιο που τους δίνει ο πεζόδρομος με την ωραί τζακαράντα η οποία χθες όντως έριχνε ένα μενεξεδί χιόνι στο βρώμικο δρόμο...

ΑΘΗΝΑ, 27052014

ΤΟ ΟΡΦΑΝΟ ΑΚΡΟΚΕΡΑΜΟ ΤΗΣ ΕΫΝΑΡΔΟΥ

 

Η οδός Εϋνάρδου είναι ένας πολύ μικρός δρόμος κοντά στην πλατεία Αττικής και τον οποίο έτυχε να γνωρίζω γιατί κάποτε εκεί έμειναν κάποιοι συγγενείς μου και τους επισκεπτόμουν όταν είχα έρθει στην Αθήνα πριν πολλά, πολλά χρόνια. Τότε δεν καταλάβαινα  πολλά για την πόλη και ομολογώ πως μου άρεσαν οι πολυκατοικίες  και γενικά η κάθε τι που δήλωνε τη διαφορά από τον αγροτικό χώρο της επαρχίας που μέχρι τότε είχα ζήσει.

Δεν είχα δώσει καμιά σημασία τότε σε αυτό το δρόμο, ούτε είχα προσέξει τα κτίριά του. Προχθές όμως που περιπλανιόμουν στη λαϊκή αγορά της Αλκαμένους (μια από τις μεαλύτερες λαϊκές αγορές της Αθήνας)  πέρασα και από την Ευνάρδου η οποία όπως φαίνεται στο μεγαλύτερο ποσοστό της κατοικείται από αλλοδαπούς και τούτο κατά τη γνώμη μου δεν είναι καθόλου άσχημο για την αναζωογόνηση της περιοχής.

Κοίταξα όμως μη και υπάρχει κάτι που να μου θυμίζει το δρόμο πριν από τρείς δεκαετίες και το μόνο που με ταξίδεψε σε εκείνη την εποχή ήταν ένα ερείπιο από το οποίο τότε καλόβλεπα τα ακροκέραμα που στόλιζαν την στέγη του και ήθελα να πάρω ένα γιατί μου άρεσαν. Δεν προχώρησα όμως ποτέ στην αρπαγή του ακροκέραμου γιατί αφενός μεν χρειαζόμουν σκάλα να το φτάσω κι έπειτα τι θα έλεγα αν με έπιαναν στα πράσα;

Έτσι εγκατέλειψα την προσπάθεια και δεν κρύβω, βολεύτηκα τότε με ένα άλλο που πήρα από μια άλλη στέγη στα Εξάρχεια αλλά χθες, βλέποντας ότι από εκείνη τη στέγη είχε απομείνει μόνο ένα ακροκέραμο και σε μάλιστα οικτρή κατάσταση, μετάνοιωσα αναδρομικά που δεν το αφαίρεσα τότε αλλά πλέον δεν είχε σημασία. Με πρόλαβαν όπως φαίνεται κάποιοι άλλοι και τα πήραν και ότι είχε απομείνει από το παλιό, φρόντισε ο χρόνος και ο καιρός να το αποτελειώσει. Είναι δε ζήτημα χρόνου αν μείνουν όρθιοι και οι τοίχοι και σαν πέσουν στο σωρό από τα μπάζα θα φυτρώσουν αγριόχορτα όπως συμβαίνει και στα παρατημένα μνήματα ανθρώπων που δεν έχουν κανένα να τους θυμάται...

ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ

 

Να σας προλάβω, πριν αρχίσουν τα κανάλια να δείχνουν λουόμενους στις παραλίες και οφθαλμολάγνους δημοσιογράφους να τους κάνουν τη χαζή (πολύ χαζή) ερώτηση αν πήγαν πρώτα να ψηφίσουν και μετά πήγαν για μπάνιο ή αν θα πάνε με μαγιό στο εκλογικό τμήμα και αν πρόκειται να αλλάξουν ρούχα πίσω από το παραβάν. Είναι πολύ βαρετά πράγματα αυτά αλλά είναι εύκολα και γεμίζουν το δελτίο χωρίς κόπο και προσφέρουν και θέαμα.

Αναφέρομαι σε ένα ρεπορτάζ, από τα πιο ωραία της πόλης που σήμερα κανένας δεν θα ασχοληθεί και δεν είναι τα παιχνίδια που κάνουν τις ημέρες που κάνει ζέστη τα παιδιά των μεταναστών στο ιδιότυπο συντριβάνι στο Πεδίον του Άρεως. Εκεί λοιπόν πηγαίνουν τα μεσημέρια και απολαμβάνουν το νερό και τη δροσιά εκτός από τα ζωηρά παιδιά και μαμάδες και καρότσια με μωρά καθώς και πολλοί άλλοι, αργόσχολοι ή υποψιασμένοι. Όλους αυτούς λοιπόν σήμερα κανένας δημοσιογράφος δεν πήγε να ρωτήσει, καμιά κάμερα δεν πλησίασε εκεί (θα έβλεπε επίσης πως η πιάτσα των τοξικομανών μεταφέρθηκε στην είσοδο του Πάρκου) γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν ψηφίζουν ούτε εδώ, ούτε πουθενά και δεν αποκλείεται να είναι και πιο ήσυχοι στον ύπνο τους από τους λογής - λογής ψηφοφόρους που εναποθέτουν τις ελπίδες τους στους πολιτικούς και τους πολιτικάντηδες...

 

ΑΘΗΝΑ, 25052014