ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

Η "Κοιμωμένη των Αγράφων" κινδυνεύει να γίνει δάσος από ανεμογεννήτριες

Μια μεγάλη στιγμή για τα Άγραφα θα είναι το επόμενο Σαββατοκύριακο, 7-8-9 Ιουνίου 2019 καθώς το Δίκτυο Φορέων και Πολιτών για την προστασία των Αγράφων και Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας διοργανώνουν στο Ορειβατικό Καταφύγιο Αγράφων πανελλήνια συνάντηση Φίλων των Αγράφων με στόχο την γνωριμία αλλά και την ενημέρωση και τον διάλογο σχετικά με την απειλή από την εγκατάσταση βιομηχανικών αιολικών πάρκων (ΒΑΠΕ)*. 

Τα Άγραφα, ένα σπάνιας ομορφιάς ορεινό συγκρότημα της νότιας Πίνδου, τόπος μοναδικής, φυσικής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, απειλούνται από τα σχέδια για την εγκατάσταση εκατοντάδων ανεμογεννητριών. Τα Άγραφα έχουν χαρακτηριστεί ως περιοχή αιολικής προτεραιότητας και σχεδιάζεται να εγκατασταθούν σε αυτά, ως και 650 ανεμογεννήτριες (!!!) καταλαμβάνοντας το συντριπτικό 90% (!!!) των κορυφών και κορυφογραμμών τους. Οι περισσότερες μάλιστα προβλέπεται να εγκατασταθούν σε ύψος 1600- 1900 μέτρων -θα είναι οι "ψηλότερες" ανεμογεννήτριες της χώρας- σε μια ανόθευτη, προστατευόμενη περιοχή Natura, με την κωδική ονομασία «SPA GR2430002: ΟΡΗ ΑΓΡΑΦΑ» και «SCI GR1410002: ΑΓΡΑΦΑ», με ανυπολόγιστες συνέπειες για το ορεινό φυσικό περιβάλλον! Το ίδιο δυστυχώς πρόβλημα αντιμετωπίζουν όλες σχεδόν οι ορεινές περιοχές της χώρας αλλά και οι νησιωτικές.

Ο αγώνας για την σωτηρία των Αγράφων βρίσκεται σε σημαντική καμπή.

Απέναντι στα αρπαχτικά που βλέπουν στο φυσικό περιβάλλον μόνο άκοπο πλουτισμό, χωρίς καμιά ευαισθησία και αγνοώντας τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα των κατοίκων και των μελλοντικών γενεών, ορθώνουμε την φωνή και το ανάστημά μας!

Σας καλούμε στην Πανελλήνια Συνάντηση Φίλων των Αγράφων, σε ένα ορειβατικό - αγωνιστικό τριήμερο, στις 7-8-9 Ιουνίου, στο Ορειβατικό Καταφύγιο Αγράφων, πάνω από την λίμνη Πλαστήρα.

Θα περπατήσουμε σε μέρη μαγικά που κινδυνεύουν, θα γνωριστούμε, θα κουβεντιάσουμε για το μέλλον των βουνών και της άγριας φύσης της χώρας μας, και θα σχεδιάσουμε δράσεις για την προστασία τους. Θα πραγματοποιηθούν αρκετές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της συνάντησης, όπως παρουσιάσεις, συναυλίες, παιχνίδια και συνολικά δέκα διαφορετικές πεζοπορίες για όλες τις δυνατότητες με διαφορετικούς βαθμούς δυσκολίας, για να μπορούν να συμμετέχουν όλοι. Οι διανυκτερεύσεις θα γίνουν είτε εντός του καταφυγίου, είτε σε σκηνές γύρω από αυτό. Για όσους δε διαθέτουν αντίσκηνο, θα υπάρχει η δυνατότητα διανυκτέρευσης με υπόστρωμα-υπνόσακο σε στεγασμένο χώρο. Επίσης στην ευρύτερη περιοχή της λίμνης Πλαστήρα, έχει αρκετά καταλύματα για όλες τις επιθυμίες.

Οι διαχειριστές του καταφυγίου στηρίζουν ενεργά τον αγώνα για τη σωτηρία του βουνού και θα γίνει σημαντική έκπτωση σε όλους όσους κοιμηθούν στο καταφύγιο, ενώ για τους υπόλοιπους η διανυκτέρευση θα είναι δωρεάν. Το καταφύγιο θα προσφέρει όλα τα απαραίτητα (καφέδες, ποτά, φαγητά, ακόμα και χορτοφαγικό μενού), σε οικονομικές τιμές. Θα υπάρξει η δυνατότητα μετάβασης από την Αθήνα με λεωφορείο, που θα ξεκινήσει την Παρασκευή στις 5 το απόγευμα.

Στο παρακάτω link θα δείτε την εκδήλωση στο Face book. https://www.facebook.com/events/2381003328823573/

Ορειβατικοί και Φυσιολατρικοί Σύλλογοι, Ομάδες και Συλλογικότητες που έχουν δηλώσει συμμετοχή στην συνάντηση. (Η πρόσκληση είναι ανοιχτή και η λίστα διαρκώς θα ανανεώνεται):

Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας (ΕΟΣΚ) – διοργανωτής

Δίκτυο για την Προστασία των Αγράφων

Αθηναϊκός Ορειβατικός Σύλλογος (ΑΟΣ)

Σύνδεσμος Ελλήνων Ορειβατών (ΣΕΟ) Αθήνας

Ορειβατικός Σύλλογος Αγρινίου

Ορειβατική Λέσχη Ξάνθης

Ορειβατικός Φοιτητικός/Φυσιολατρικός Ιατρικός Σύλλογος - ΟΦΙΣ

Περιβαλλοντική - Πολιτιστική Ομάδα ''Οξυγόνο''

Πολιτιστικό Εργαστήρι Καρδίτσας ''Ελατήριο''

Πολιτιστικός Σύλλογος Νέων Νεοχωρίου

Πεζοπορικός Φυσιοδιφικός Σύλλογος Καρπενησίου

Περιβαλλοντικός Πολιτιστικός Όμιλος (ΠΕΡΙ.ΠΟΛ.Ο) Αττικής

Ορειβατικός Σύλλογος Αγράφων (ΟΣΑ)

Ανεξάρτητοι Ορειβάτες Βορείου Ελλάδος

Η Παρέα των Μονοπατιών (Θεσσαλονίκη)

Θεατρικό Εργαστήρι Καρδίτσας ''Τέχνης Παίδευσις''

Σύλλογος Μοτοσικλετιστών Καρδίτσας (ΣΜΟΚ)

Λέσχη Φωτογραφίας και Κινηματογράφου Καρδίτσας (ΛΕΦΚΚ)

Σύλλογος Μανιταρόφιλων Θεσσαλίας

Ομοσπονδία Φυσιολατρικών Ορειβατικών Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδας (ΟΦΟΕΣΕ)

Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Χαλκίδας

Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Ρεθύμνου

Για περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα 6973695595 (Παντελής Μανώλης) και 6976910466 (Πάνος Γιαννόπουλος)

Τα Άγραφα εκτός του ότι είναι μια από τις τελευταίες παρθένες περιοχές της χώρας, αποτελούν και κοιτίδα ιστορικής και πολιτιστικής μνήμης. Συγκαταλέγονται δε, σύμφωνα με την UNESCO, ανάμεσα στις πέντε καθαρότερες περιοχές του πλανήτη.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μετατραπούν σε βιομηχανικό τοπίο.

Μπορούμε ΟΛΟΙ να συμμετάσχουμε σ αυτόν τον ευγενικό αγώνα!

(*) Πηγή οι ανακοινώσεις του Δικτύου και του ΕΟΣΚ. Φωτογραφίες από την διάσχιση των Αγράφων τον Ιούλιο του 2012 από την ποδηλατική ομάδα του ΕΟΣΚ.

ΑΘΗΝΑ, 05062019

ΟΙ ΠΕΛΑΡΓΟΙ ΤΗΣ ΣΤΕΓΝΗΣ ΛΙΜΝΗΣ

Η πελαργοφωλιά στην εκκλησία του Αχιλλείου έχει καλύψει ως την κορυφή

 σταυρό του τρούλου αλλά ως φαίνεται τούτο δεν επηρεάζει την πίστη και την ευλάβεια των κατοίκων κι έτσι δεν χρειάστηκε να τη χαλάσουν – εκτός κι αν δεν φτάνει ως εκεί πάνω γερανός!

κι έτσι δεν χρειάστηκε να τη χαλάσουν – εκτός κι αν δεν φτάνει ως εκεί πάνω γερανός!

Ήταν ένας από τους παραδείσους των πελαργών στην Ελλάδα η λίμνη Κάρλα στη Θεσσαλία· την στράγγιξαν οι άφρονες που ευδοκιμούν δυστυχώς σε κάθε εποχή και πιστεύουν πως είναι και μικροί Θεοί – του πρόσκαιρου κέρδους βασικά- για να αυξήσουν την καλλιεργήσιμη γη και αφού κέρδισαν, κέρδισαν, κέρδισαν, ήρθε η ώρα να πάρουν και τα ρέστα από την ασύδοτη εκμετάλλευση του Τόπου. Η εξάντληση της δύναμης της γης να παράγει όπως αυτή ξέρει και η προσβολή του υδροφόρου ορίζοντα –μη ανατρέψιμη λένε τώρα- τους υποχρέωσε να σκεφτούν τώρα στα ύστερα, την αναδημιουργία της λίμνης.

Οι νέοι μικροί Θεοί –είδος που ποτέ δεν θα λείψει από την ανθρωπότητα γιατί όχι μόνο έχουν το θράσος να προχωρούν πέρα από ασφαλή όρια των παρεμβάσεων πάνω στα πράγματα αλλά και επειδή πολλοί είναι που με τον τρόπο τους τούς επιτρέπουν να τα κάνουν – επιχειρούν να ξαναφτιάξουν τη λίμνη Κάρλα με νερά από τον Πηνειό. Από τον Πηνειό στον οποίο στραγγίζουν κοντά μισό αιώνα τώρα τα πάσης φύσεως λιπάσματα, φυτοφάρμακα και που ένας άλλος Θεός ξέρει τι άλλα δηλητήρια, καλείται να τροφοδοτήσει τη νέα λίμνη και το κόστος και επί του προκειμένου δεν καταφρονητέο.

Με λίγα λόγια έχουν στρέψει τα νερά του δηλητηριασμένου ποταμού στο κούφιο χώρο που άλλοτε ήταν η τροφοδότης λίμνη και σιγά – σιγά υπολογίζουν πως θα ξαναγίνει όπως ήταν. Έτσι λένε και υπάρχει κόσμος που τους πιστεύει πως η λίμνη θα είναι καθαρή όπως κάποτε και στα νερά της θα ζουν όλα εκείνα τα είδη που την πλημμύριζαν κάποτε και τα οποία κρίθηκε πως δεν θα πείραζε να χαθούν κι εκεί που είχαν τη φωλιά τους, τα ψάρια για παράδειγμα, να φυτέψουν βαμβάκι γιατί μπορούσαν σε κάθε του κιλό, να φορτώσουν και κάποιες οκάδες επιδοτήσεων γιατί έπρεπε να ζήσουν κι άλλα μαγαζιά που φύτρωσαν γύρω και έκαναν χρυσές δουλειές, ιδιαίτερα τη νύχτα.

Τέλος πάντων, είναι μακριά κουβέντα και σίγουρα θα χαρακτηριστώ και ως εχθρός της «προόδου» με αυτά που λέω αλλά δεν μπορώ να μη σχολιάσω τη μοναξιά των πελαργών που είδα προχθές στο Αχίλλειο. Μόνο ένα ζευγάρι απ’ αυτά τα υπέροχα πουλιά που πέρα από την υποδειγματική συμπεριφορά τους σαν ζευγάρια και γονείς για τους ανθρώπους, αποτελούν και τον αλάνθαστο δείκτη για την καλή κατάσταση και την υγεία του φυσικού περιβάλλοντος όπου διαβιούν. Πράγμα που σημαίνει πως στα χωράφια και τα νερά όπου αναζητούν την τροφή τους είναι καθαρά από χημικά και άλλα δηλητήρια γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσαν να ζήσουν εκεί ούτε φίδια, ούτε βατράχια, ούτε ποντίκια και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα και την πολυπληθή παρουσία τους σε ένα μέρος.

ΑΘΗΝΑ, 04062019. Περιοδικό "Δημοκρατία - Κυνήγι", 

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΨΗΦΟΣ

Με την ψήφο τους οι πολίτες υποτίθεται πως εξουσιοδοτούν κάποιους άλλους συμπολίτες μας που οικειοθελώς διατίθενται να αναλάβουν, όταν εκλεγούν, την διαχείριση των ζητημάτων της πόλης (μιας και ζούμε στον αστερισμό των δημοτικών εκλογών) και να την παραδώσουν όταν λήξει η θητεία τους καλύτερη, καθαρότερη, με σπουδαία έργα.

Ασφαλώς και κάθε τοπικός άρχοντας έχει τις ιδέες του και ανάλογα με το ταμείο που διαθέτει, στοχεύει στη βελτίωση της καθημερινότητα των δημοτών, παρεμβαίνει στα επείγοντα ζητήματα και αφήνει ένα έργο που εκτός από τους δημότες θα το κρίνει και η ιστορία. Με το προσωπικό του ύφος πάλι που ο καθένας διαθέτει, δημιουργεί επίσης μια εικόνα που κάνει γνωστή την πόλη και της ενδυναμώνει ή μειώνει την ακτινοβολία.

Έτσι είναι, οι δημότες επιλέγουν ένα πρόσωπο και τον ψηφίζουν για δήμαρχο μαζί με κάποιους άλλους για δημοτικούς και κοινοτικούς συμβούλους, τους εύχονται την πρώτη ημέρα που αναλαμβάνουν καλή αρχή και δύναμη στο έργο τους και από την επομένη αρχίζουν την κριτική ενώ κάποιοι βγαίνουν στη ρούγα και φωνάζουν ότι έχουν αργήσει κιόλας.  Δεν εξετάζει κανένας πως ήταν το ένα ή το άλλο έργο που άφησαν οι προηγούμενοι, πως ήταν η μια γειτονιά και η άλλη μόλις λίγες ημέρες πριν, τι δυνατότητες έχει να αποδώσει έργο μέσα σε ένα βουνό από μικρά και ασήμαντα πολλές φορές προβλήματα που δεν μετακινείται με καμιά δύναμη!   

Έχουν δίκιο οι δημότες, λέει η συντριπτική πλειοψηφία απ’ αυτούς αλλά αν κάτσει κάποιος και τους παρακολουθήσει ένα εικοσιτετράωρο θα σημειώσει ένα πλήθος από ενέργειες που αν δεν εμποδίζουν, τουλάχιστον υπονομεύουν το έργο που έχουν αναθέσει στην Δήμαρχο και τις υπηρεσίες τις οποίες πληρώνουν οι ίδιοι μέσω της φορολογίας.

Θα ήταν ατέλειωτη η λίστα των εμποδίων που βάζουν οι δημότες στο έργο της δημαρχίας. Εδώ βάζουν πλάτη και η κεντρική εξουσία, κάποια υπουργεία δηλαδή καθώς και η περιφέρεια που έχει ένα σημαντικό κομμάτι του Δήμου, δρόμοι, πάρκα, πλατείες στη διαχείρισή τους και συνήθως αδιαφορούν για την κατάσταση που βρίσκονται.  

Ένα τρανό παράδειγμα στην περίπτωση είναι η εξωτερική κατάσταση των κτιρίων που κάποτε, όταν χτίζονταν η πόλη, συμμορφώνονταν με κάποιον οικοδομικό κανονισμό αλλά τούτο φαίνεται πως έχει ατονήσει και κανείς δεν δείχνει ενδιαφέρον για την εικόνα ενός δρόμου και μάλιστα κεντρικού, την Λεωφόρο Αμαλίας λίγα μέτρα από το Σύνταγμα και τη βουλή των Ελλήνων. Εκεί είναι ένα παρατημένο παλιό, ωραίο τρίπατο σπίτι το οποίο για την ασφάλεια των διερχομένων το είχαν τυλίξει κάποτε με μαύρες διαφανείς λινάτσες. Πέρασε όμως καιρός, δεν βρέθηκε κάποιος να το αναλάβει να στεγάσει κάτι εκεί, οι λινάτσες έλιωσαν και κρέμονται εδώ και χρόνια στις σκαλωσιές σαν πένθιμα κρόσσια. Οι διαχειριστές του ουδόλως ενδιαφέρονται, όχι να τα αλλάξουν, ούτε καν να τα ξεκρεμάσουν να μην ανεμίζουν πάνω από τη λεωφόρο τις ημέρες που φυσάει αέρας.

Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι ευθύνη του Δήμου, είναι ευθύνη αυτών που έχουν το κτίριο και σαν αυτό είναι δεκάδες οι περιπτώσεις που χαλάνε την εικόνα της πόλης και εδώ δυστυχώς ο Δήμος δεν έχει τις δυνατότητες να παρέμβει και να το κατεβάσει. Αν δεν το καταλάβουν μόνοι τους και αν κάνουν το ίδιο και μερικοί άλλοι ακόμη, τότε η εικόνα της πόλης δεν θα απέχει από του μαχαλά κάπου σε κάποια άγνωστη χώρα που δεν ξέρει τι θα πει Δήμαρχος!  

ΑΘΗΝΑ, 30052019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 36     

ΜΙΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΕΚΛΟΓΩΝ

Είναι η ημέρα των εκλογών από τις ελάχιστες που στην Αθήνα παρατηρείται το πλέον δυναμικό κύμα εξόδου των παλαιών επήλυδων (χρησιμοποιώ την αρχαιοπρεπή αυτή λέξη για να μην αρχίσουν τίποτα παρεξηγήσεις με τους νεήλυδες αλλοδαπούς που πλημμύρισαν πρόσφατα όλη την Ελλάδα) προς τις ιδιαίτερες πατρίδες τους προκειμένου να ψηφίσουν κάποιον από τους ελάχιστους που έχουν απομείνει εκεί για τις τοπικές δημοτικές αρχές. Η ψήφος στην περίπτωση είναι και το τελευταίο ίσως στοιχείο που συνδέει τις ώριμες γενιές με τον γενέθλιο τόπο εκτός βέβαια από το εξοχικό, το οποίο, όπως το έφεραν τα πράγματα τα τελευταία χρόνια, οι περισσότεροι έχουν μετανιώσει που το έχτισαν καθώς δεν προλαβαίνουν να πληρώσουν φόρους γι’ αυτά και τα παρατημένα προγονικά χωράφια. 

Έτσι λοιπόν για δυο ημέρες οι μη εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους του Δήμου Αθηναίων αλλά και σε πολλούς άλλους της Αττικής, άρα τυπικά και μη Αθηναίοι με κλειδώνουν τα σπίτια τους και με κάθε μέσο φεύγουν για την επαρχία όπου είναι εγγεγραμμένοι σε διάφορα δημοτολόγια και ας μην ξέρουν ποιος είναι δήμαρχος που εκλέγουν. Αν και θα έπρεπε οι περισσότεροι από τους «επαρχιώτες» να είναι κάποιας ηλικίας, εντούτοις κάποιες ανάγκες και ποικίλοι δεσμοί υποχρεώνουν ένα μεγάλο αριθμό ατόμων από τις νεότερες γενιές να διατηρούν τα εκλογικά τους δικαιώματα στην επαρχία. Έτσι λοιπόν οι εκλογές είναι η μέρα που στην Αθήνα έχουν μείνει οι αυτόχθονες, όσοι έκαναν μεταδημότευση και φυσικά οι χιλιάδες αλλοδαποί από τους οποίους ορισμένοι ψηφίζουν μάλιστα καθώς και οι τουρίστες που η παρουσία τους είναι ήδη φανερή παντού.

Κανονικά θα έπρεπε αυτή η ημέρα να είναι μια γιορτή για την Αθήνα πριν η άμπωτις αυτή των «επαρχιωτών» γίνει πλημμυρίδα και η ζωή συνεχίσει να κυλάει όπως πάντα, με τα ίδια προβλήματα τα οποία θα πρέπει να διαχειριστεί ο καινούργιος τοπικός άρχοντας.

Έτσι μου φάνηκε το Σάββατο το απόγευμα όταν μουσικές που ακούγονταν μέσα από το Πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος με τράβηξαν προς το σημείο όπου δεκάδες Αθηναίοι είχαν πιάσει το χορό και χαίρονταν με την καρδιά τους μια γιορτή που είχαν στήσει διάφορες εθελοντικές καλλιτεχνικές και κοινωνικές ομάδες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Η μουσικοχορετική εκδήλωση είναι μια από τις καθιερωμένες που γίνονται εκεί με πολλές αφορμές διάφορες στιγμές του χρόνου. Συμμετείχαν η χορευτική Ομάδα Ακαδημίας Πλάτωνος «Περπερούνα», η χορευτική ομάδα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, ο θίασος «Baumstrasse - Δρόμος με Δέντρα» και το Θέατρο «Εμπρός» ενώ φυσικά μπορούσε να χορέψει και όποιος άλλος από τους γείτονες και τους επισκέπτες του πάρκου ήθελε.

Και ήταν όντως μια γιορτή, σε έναν μοναδικό χώρο της Αθήνας που χάρη στη διάθεση των εθελοντών και τις ομάδες που τις συγκροτούν καθώς και στο «Συνεργατικό Καφενείο»  και την ομάδα «Πολιτεία». Η γιορτή απλά συνέπεσε με την παραμονή των εκλογών που σίγουρα τις είχαν στο μυαλό τους αλλά δεν έχασαν την ευκαιρία να απολαύσουν μια ωραία ημέρα με μουσικές και χορούς απ’ όλη την Ελλάδα τιμώντας έτσι εξ’ αποστάσεως και τις μικρές πατρίδες των προγόνων τους που άφησαν κάποτε για να κάνουν κάποτε την Αθήνα πρωτεύουσα και η οποία με την χθεσινή ψήφο τους ελπίζουν να γίνει καλύτερη για όλους. 

ΑΘΗΝΑ 30052019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37.

ΟΤΑΝ Η ΨΗΦΟΣ ΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Ήταν εντελώς διαφορετική η κίνηση χθες στην πλατεία Βικτωρίας, στη Βάθης, στη Λιοσίων, στο Μεταξουργείο και φαντάζομαι σε πολλές άλλες από παλιές γειτονιές της Αθήνας. Λόγω εκλογών τις επισκέφτηκαν για λίγες ώρες οι Αθηναίοι που ζουν σε διάφορα απομακρυσμένα προάστια και με την ευκαιρία περπάτησαν και έψαξαν να βρουν στοιχεία  που να τους θυμίζουν τα χρόνια που έζησαν στα πατρογονικά σπίτια τον περασμένο αιώνα!

Πολλοί ήταν επίσης εκείνοι που νοστάλγησαν για μια ακόμη φορά τα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια καθώς πήγαν να ψηφίσουν στα σχολεία που έκατσαν κάποτε στα θρανία τους. Ανάμεσά τους και ο Αλέξανδρος Σακκάς, δημοσιογράφος με ειδικότητα στην οινολογία ο οποίος πήγε να ψηφίσει στο ιστορικό 2ο Γυμνάσιο Αρένων Αθηνών, στη γωνία Αχαρνών και Χέϊδεν η το οποίο αφού έπαψε να λειτουργεί ως σχολείο ως το 1973 και το 1990 καταλήφθηκε από διάφορες ομάδες αντιεξουσιαστών. Η κατάληψη κράτησε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2013 όταν η Αστυνομία εκκένωσε το κτίριο και το οποίο αφού αποκαταστάθηκε υποδειγματικά μάλιστα άρχισε πάλι να λειτουργεί σαν σχολείο με το όνομα «Θεόδωρος Αγγελόπουλος» προς τιμήν του μεγάλου σκηνοθέτη ο οποίος ήταν μαθητής σε αυτό και φωτογραφίες από το έργο του κοσμούν πολλούς χώρους. 

Ο Αλέξανδρος, γεννημένος και μεγαλωμένος τα μεταπολεμικά χρόνια στην περιοχή  αφού πρώτα ψήφισε μετά πήγαμε και κάτσαμε σε ένα καφενείο της πλατείας Βικτωρίας στην οποία χθες οι περισσότεροι που κυκλοφορούσαν ήταν όντως οι ψηφοφόροι και λιγότεροι οι αλλοδαποί. Εκεί άρχισε να μου αφηγείται για τα μαθητικά του χρόνια στο 2ο Γυμνάσιο τα χρόνια που η πλατεία ξεπερνούσε σε φήμη το Κολωνάκι και ήταν γεμάτη από όμορφα κτίρια τα οποία έβλεπε ένα – ένα να δίνουν τη θέση τους σε πολυκατοικίες, να μου μεταφέρει το κλίμα μιας εποχής που επικρατούσε η αισιοδοξία για το μέλλον. Μου μίλησε για τα εμβληματικά στοιχεία της περιοχής: το θέατρο της Κυρίας Κατερίνας, το Λύκειον Αθηνά του Ζηρίδη που λειτουργούσε εκεί, το καφενείο του Γιαννάκη που ήταν φανατικός ΑΕΚτζής, το κουρείο του Πολυχρόνη, το Φροντιστήριο Παπανικολάου που προετοίμαζε μαθητές για το Βαρβάκειο και άλλα πολλά που δεν υπάρχουν σήμερα καθώς στην πλατεία χτίστηκαν το μοντέρνο κίνημα που άρχισε να επικρατεί στην Αθήνα ύψωσε τις πρώτες πολυκατοικίες. Για κάθε χώρο και κάθε γωνιά της πλατείας είχε κάτι να αφηγηθεί.

Περισσότερο στάθηκε όμως στο σχολείο και τους συμμαθητές του, πολλοί από τους οποίους έγιναν πολύ επιτυχημένοι επιστήμονες αλλά και καλλιτέχνες που έγιναν πολύ γνωστοί. Ως άνθρωπος που παρατηρεί τα πάντα και με εξαιρετική μνήμη ο Αλέξανδρος, περιέγραψε την περίοδο της ακμής του 2ου Γυμνασίου και την αρχή της παρακμής του, στα μέσα της δεκαετίας του ’60 η οποία είχε να κάνει με τις αλλαγές στην πλατεία αλλά και σε όλη την Αθήνα. Κάποια στιγμή μέτρησε τα χρόνια που είχε να περάσει την πόρτα του σχολείου και τρόμαξε! Από το 1964 που λόγω του μεγάλου αριθμού των μαθητών, ανά τρεις θυμάται πως κάθονταν στα θρανία, μετέφεραν τους μισούς σε ένα άλλο που λειτούργησε στην γωνία Αχαρνών και Ιθάκης, είχε να περάσει μέσα. Η λειτουργία του πάλι σαν σχολείο και για πρώτη φορά μάλλον στην ιστορία του σαν εκλογικό κέντρο, ήταν μια ευκαιρία γι’ αυτόν να θυμηθεί μια ολόκληρη εποχή και να μοιραστεί μαζί μου κάποιες στιγμές. Στις επαναληπτικές της επόμενης Κυριακής δώσαμε ραντεβού να μιλήσουμε για περισσότερα και για το σχολείο και την περιοχή της Βικτωρίας.

ΑΘΗΝΑ, 28052019. Εφημερίδα "Φιλελεύεθρος", σελ. 36.

ΚΟΙΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Βιώσιμη Ευρώπη χωρίς ίσες ευκαιρίες και ρόλους για όλους τους πολίτες της μοιάζει ως μια εταιρεία κρατών που θέλει να καρπώνονται οι λίγοι  τα κέρδη αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τα μέλη με τις αδύναμες οικονομίες. Μοίρα η οποία στην προκειμένη περίπτωση ταπεινώνει και την δημοκρατία η οποία σφόδρα αμφισβητείται και από πολλές πλευρές ενώ μια σειρά ακραίων εκφράσεων είναι ήδη διακριτές και την υπονομεύουν ανοιχτά.

                                                                 

Το ζήτημα ασφαλώς και πηγάζει από την πορεία ορισμένων λαών στο πρόσφατο παρελθόν, πράγμα που ανακινείται από επιτήδειους πολιτικούς οι οποίο βρίσκουν ένα πρόθυμο ακροατήριο στους απογοητευμένους πολίτες από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία της οποίας η μέριμνά της εξαντλείται στις αγορές. Στην περίπτωση, η ανάπτυξη μιας ανοιχτής και ελεύθερης ευρωπαϊκής παιδείας θα ήταν το κλειδί για τη δημιουργία νέων υπερεθνικών θεσμών  που να την προάγουν και να την καλλιεργούν σε όλα τα κράτη. 

Τούτο βέβαια είναι και το βήμα για να δοθεί μια άλλη προσοχή που έχει να κάνει με την οικολογία η οποία δεν μπορεί παρά να είναι κοινός στόχος όλων των πολιτών της Ευρώπης για την φροντίδα της φύσης και την προαγωγή όλων εκείνων των μέτρων που θα κάνουν καλύτερη τη ζωή σε ένα περιβάλλον που θα κληρονομήσουν πολλές γενιές μετά από εμάς.

ΑΘΗΝΑ, 24052019. Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, σελ. 56.   

ΠΟΙΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ AΕΡΑ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ;

Δεν μας μένουν παρά λίγες ώρες για να ανοίξουν οι κάλπες να υποδεχτούν την ψήφο μας για την μικρή πατρίδα καθενός μας, τους Δήμους δηλαδή, τις μεγάλες περιφέρειες που συνθέτουν τη χώρα μας και την μεγαλύτερη απ’ όλες, την Ευρώπη. Το αποτέλεσμα αυτών των τριπλών εκλογών θα κρίνει και πότε θα γίνουν στο επόμενο χρονικό διάστημα και οι εθνικές εκλογές που όλοι περιμένουν σαν μια οριακή στιγμή για τη χώρα.

Όντως πρόκειται για τις πιο κρίσιμες εκλογές των τελευταίων χρόνων και η χρονιά που διανύουμε θα αναφέρεται στο μέλλον σαν η χρονιά που πήγαμε μπροστά ή γυρίσαμε πίσω σε άλλες σκοτεινές εποχές και τούτο φυσικά και θα αποφασίσουν οι ψηφοφόροι, Έλληνες και Ευρωπαίοι. Αυτοί είναι πάλι που θα επιλέξουν και τους ανθρώπους που θα πάρουν τις κρίσιμες αποφάσεις, για όλες τις πατρίδες και το μέλλον εκατομμυρίων ανθρώπων.

Την ευθύνη για την εκλογή την φέρουν εξ ολοκλήρου οι ψηφοφόροι οι οποίοι πρέπει να επιλέξουν τον καταλληλότερο για όλες τις αρχές και οπωσδήποτε και οι υποψήφιοι τοπικοί άρχοντες, παλιοί και δοκιμασμένοι αλλά και καινούργιοι που είτε θέλουν να προσφέρουν ή απλά τους γοητεύει η εξουσία σε όποια κλίμακα αυτή τους γοητεύει. Οι ψηφοφόροι είναι αυτοί πάλι που θα κρίνουν τα όποια προγράμματα έχουν οι υποψήφιοι και αναλόγως θα ψηφίσουν αυτό που υποτίθεται θα είναι καλύτερο και θα ωφελήσει τον τόπο τους.

Ποιος θέλει την κορυφογραμμή πάνω από τα Καμάρια γεμάτη ανεμογεννήτριες;

Το ζητούμενο σε όλες τις εκλογές φυσικά και είναι το μέλλον κάθε τόπου! Το θεμελιακό στοιχείο της ύπαρξής μας που άλλοι το λένε Δήμο κι άλλοι πατρίδα σε μια εποχή μάλιστα που σφόδρα αμφισβητείται η έννοια και οι προσεγγίσεις ως προς τον βαθμό της υπονόμευσής της ποικίλλουν. Δεν θα αναφερθώ σε ορισμένες περιπτώσεις που η πατρίδα αμφισβητείται από ορισμένους τόσο που προκαλεί αμηχανία σε όσους πιστεύουν ακόμη ότι ο κόσμος θα συνεχίσει να προχωράει χωρίς να τον πληγώνει η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται διάφοροι τυχαίοι αλλά και κάποιοι δυστυχώς που έχουν πρόγραμμα.

Κάθε τόπος φυσικά και έχει τις ιδιαιτερότητές του· βουνά, νησιά, πεδιάδες, πόλεις, χωριά και τα προβλήματα αλλά και οι χάρες του είναι διαφορετικές και έτσι συνήθως αντιμετωπίζονται. Διαβάζοντας όμως τα προγράμματα των υποψηφίων και ακούγοντας τις υποσχέσεις τους καταλαβαίνουμε πως ελάχιστοι έχουν αφιερώσει εκτός από την προεκλογική περίοδο κάποιο χρόνο να τον περπατήσουν και να τον γνωρίσουν ενώ οι περισσότεροι έχουν αναθέσει σε κάποιο γραφείο να τους φτιάξει το πρόγραμμα κι αυτό το έχει αντιγράψει από κάποιο και πάει λέγοντας. Κάτω από την «ανάπτυξη» στοιβάζουν ένα σωρό σκέψεις οι περισσότερες από τις οποίες μοιάζουν με πυροτεχνήματα που θα σβήσουν μόλις κλείσει η κάλπη και νικητές και ηττημένοι κάτσουν ο καθένας στον πάγκο του.

Όπως και να έχει το πράγμα, αυτός που θα πληρώσει θα είναι ο τόπος και ο οποίος δεν έχει στόμα να μιλήσει και πόδια να φύγει μακριά. Πάνω του θα εφαρμοστούν ένα σωρό απίθανες ιδέες που ενώ υποτίθεται θέλουν το καλό του, θα τον ταπεινώσουν, θα τον προσβάλλουν, θα τον πληγώσουν, θα τον μαγαρίσουν και εν τέλει θα τον εξαντλήσουν. Τέτοια, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις ήταν η πολιτική που ασκήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και καμιά δημοτική αρχή (μην αναφερθώ και στις κοινοτικές που καταργήθηκαν) δεν κρίθηκε για τις ζημιές που προκλήθηκαν σε κάποιον τόπο είτε από τις λαθεμένες πρωτοβουλίες τους είτε από την αδιαφορία τους.

Ποιος θα υπογράψει να γεμίσουν όλες οι κορυφές πάνω από το Μέγδοβα ανεμογεννήτριες;

Οι ντόπιοι, οι ψηφοφόροι επί του προκειμένου που επέλεξαν αυτούς τους άρχοντες, μοιρασμένοι στους δικούς τους και τους αντιπάλους, δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να περιμένουν να έρθει η σειρά τους τους να συνεχίσουν, τις περισσότερες φορές, το έργο της ανάπτυξης. Με την πάροδο του χρόνου μιας και σε κανέναν δεν αποδίδεται ευθύνη, τα πράγματα ξεχνιούνται και ακολουθεί σχεδόν πάντα, η αναγνώριση του υπαίτιου ακόμα και ως ευεργέτη της περιοχής. Έτσι επέρχεται σιγά – σιγά ο ηθικός μαρασμός κάθε τοπικής κοινωνίας και η αλήθεια για τα πράγματα χώνεται βαθιά για να μην βλαστήσει ποτέ πια.

Η πρακτική αυτή ήταν που απαξίωσε όσο τίποτα τον Τόπο σαν ένα πράγμα που δεν ανήκε σε κανέναν και χωρίς τη στοιχειώδη σκέψη για το πώς αυτός θα παραδοθεί στην επόμενη γενιά. Πιο κραυγαλέο από την αδιαφορία για την καταστροφή των δασών της Ελλάδας από τις πυρκαγιές δεν υπάρχει. Ενώ όλοι ξέρουν πως η φωτιά περιμένει την κατάλληλη στιγμή κάθε καλοκαίρι να ξεσπάσει αμείλικτη, παραπέμπουν την ευθύνη της πρόληψης σε αόρατες και οκνηρές υπηρεσίες που έχουν πλήθος επιχειρησιακών σχεδίων στα χαρτιά αλλά συνήθως διαθέτουν ελάχιστο εξοπλισμό και μέσα να αντιμετωπίσουν ένα τέτοιο φαινόμενο. Κι αν επιχειρήσουν, θα βρουν μπροστά τους ένα βουνό εμπόδια που κι αυτά έχουν να κάνουν με την αδιαφορία και τον κακό συντονισμό των σχετικών υπηρεσιών.

Τα βουνά ήταν η Κιβωτός του κόσμου και δεν πρέπει να αφεθούν στην διάθεση κάθε εργολάβου.

Οι πυρκαγιές είναι μόνο ένα παράδειγμα από το πλήθος των ζητημάτων που αφορούν την αδιαφορία των πάντων για τον τόπο. Το ίδιο αντιμετωπίζεται το ζήτημα των νερών, με την εκπληκτική ρύπανσή τους από κάθε είδους δραστηριότητες τόσο των επιφανειακών, όσο και του υπεδάφους. Το ίδιο και η θάλασσα που γίνεται αποδέκτης όλων των λυμάτων. Το ίδιο πάλι υποφέρουν και οι πεδιάδες από την αλόγιστη εκμετάλλευση.

Τελευταία στη σειρά των στοιχείων του τόπου που ταπεινώνονται χάρη στην ανάπτυξη είναι η εγκατάσταση βιομηχανικών μονάδων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΒΑΠΕ) σε κάθε κορυφή των βουνών της Ελλάδας. Είναι ένας καινούργιος τρόπος εκμετάλλευσης της φύσης που στηρίζεται σε μια σειρά υπολογισμένων και επιδοτούμενων μάλιστα ενεργειών που αποδίδουν τεράστια κέρδη σε ορισμένες βιομηχανίες και λόμπυ οικονομικών συμφερόντων.

Αυτά, πίσω από τη μάσκα της προστασίας του περιβάλλοντος, αφού έχουν στρώσει το δρόμο με μεγάλης κλίμακας και ποικιλίας τρόπων επιβάλουν την ανάπτυξη ακόμη και σε περιοχές ειδικής προστασίας μεγάλων συγκροτημάτων από ανεμογεννήτριες και δικτύων τα οποία κυριολεκτικά ξεθεμελιώνουν τον τόπο, δημιουργούν ανεπανόρθωτες βλάβες στα οικοσυστήματα, αλλοιώνουν σε τραγικό βαθμό το τοπίο και επηρεάζουν αρνητικά τις δραστηριότητες των ανθρώπων και την ισορροπία ακόμη του κλίματος.

Ακόμη και στην "Κοιμωμένη των Αγράφων" θέλουν να φυτέψουν ανεμογεννήτριες.

Τα αποτελέσματα αυτής της πρακτικής είναι ήδη ορατά σε πολλές περιοχές της Ελλάδας αλλά οι τα συμφέροντα που προωθούν τις ΒΑΠΕ εκτός του ότι είναι πανίσχυρα σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, επιβάλλουν τη θέλησή τους σε πολλές τοπικές κοινωνίες μέσω των επιλογών που κάνουν οι τοπικοί άρχοντες και χωρίς προηγουμένως να γίνει ένας έστω ενημερωτικός διάλογος με τον κόσμο. Κι όταν αυτός γίνεται, είναι γεμάτος είναι γεμάτος από ψευδείς πληροφορίες και αμφίβολες επιστημονικές προσεγγίσεις που στοχεύουν στην ανάγκη των ανθρώπων και οι λύσεις που προσφέρουν δεν έχουν καμιά συνέχεια και συνέπεια.

Την ευθύνη για την εξέλιξη αυτής της κατάστασης την έχουν οι τοπικοί άρχοντες και είναι αυτοί που με την υπογραφή τους επιτρέπουν την άλωση και των ελληνικών βουνών από λογής – λογής επιχειρηματίες που στόχος τους δεν είναι να παράξουν πράσινη ενέργεια όπως λένε από ανανεώσιμες πηγές, τον αέρα δηλαδή αλλά να αυξήσουν με κάθε τρόπο τα κέρδη τους προκαλώντας και μια σύγχυση στις τοπικές κοινωνίες με τις ανυπόστατες υποσχέσεις για την ανάπτυξη.

Στην περίπτωση, η μόνη δύναμη που μπορεί να τους σταματήσει είναι η ενημέρωση και αυτή είναι υποχρεωμένοι να κάνουν όσοι ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη κάθε τόπου και θέλουν να αναλάβουν τις τύχες τους. Η δέσμευσή τους ότι θα εξαντλήσουν κάθε πτυχή του διαλόγου πάνω στις ΒΑΠΕ πριν βάλουν την υπογραφή τους είναι η πιο τίμια στάση και τους προφυλάσσει από την οργή του κόσμου στο μέλλον. Κι ακόμη, όσοι τοπικοί άρχοντες στο παρελθόν, είτε από ελλιπή ενημέρωση ίσως, είτε από επιπολαιότητα (για να είμαστε πιο ειλικρινείς) υποστήριξαν αυτού του είδους την ανάπτυξη, οι επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές είναι μια ευκαιρία να αλλάξουν θέση μέσω της ψήφου των δημοτών τους.

Ποιος μπορεί να φανταστεί όλες τις κορυφές των Αγράφων φυτεμένες με ανεμογεννήτριες;

Αρκεί βέβαια αυτή η θέση να είναι ειλικρινής και να στηρίζεται σε πραγματικά στοιχεία και όχι σε αυτά που προσφέρουν αφειδώς και με ύποπτο πολλές φορές τρόπο οι εργολάβοι οι οποίοι ούτως ή άλλως δεν είναι και ψηφοφόροι τους και φυσικά δεν θα υποστούν τις όποιες συνέπειες της καταστροφής. Μόλις κάνουν τη δουλειά τους, ούτε που θα γυρίσουν να κοιτάξουν πίσω τι άφησαν αλλά θα κάνουν και πως δεν γνωρίζουν τον Δήμαρχο, τον Κοινοτικό Σύμβουλο, τον Πρόεδρο και όποιον άλλο τοπικό παράγοντα έχει βάλει την υπογραφή του να γίνει κάθε κορυφή σε όλη την Ελλάδα κρανίου τόπος. Κι έτσι, με αυτό το αρνητικό πρόσημο, θα μείνουν στην Ιστορία κι θα αποτελούν κακό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές σε κάθε τόπο. 

ΑΘΗΝΑ, 24052019