ΠΟΙΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟ ΠΟΛΕΜΟ;

 

Μιας και μπήκαν έτσι ξαφνικά και δια της ψήφου στη ζωή μας οι «Σπαρτιάτες» ας θυμηθούμε μια άλλη πτυχή της ιστορίας που δεν λέει να μας ησυχάσει. Την λήξη του Πελοποννησιακού πολέμου την οποία 24 αιώνες ξέχασαν να υπογράψουν οι δυο πλευρές. Φρόντισε όμως γι’ αυτό αλλά δεν είδα να αναφέρεται πουθενά τις τελευταίες ώρες ο Δημήτρης Αβραμόπουλος όταν ήταν δήμαρχος Αθηναίων (ως καγγελάριος έμεινε αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).  Ο Αβραμόπουλος λοιπόν υπέγραψε την 10 Μαρτίου 1996 στην Σπάρτη με τον δήμαρχο Σπαρτιατών Δημοσθένη Ματάλα διακήρυξη της λήξης του Πελοποννησιακού Πολέμου, φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δυο ενδοξοτάτων ελληνικών πόλεων. Την διακήρυξη συνέταξε ο ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος.

Την παραθέτουμε:

Σπάρτη καὶ Ἀθῆναι μὲ τὴν ἱστορικὴ μεγαλουργία τους ἀποτελοῦν σύμβολο πολιτισμοῦ οἰκουμενικὴς ἐμβέλειας. Οἱ δυὸ αὐτὲς κορυφαῖες πόλεις τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος, συνασπισμένες σὲ κρίσιμη ὥρα τῆς ἱστορίας, ἔσωσαν τὴν ἐλευθερία τῶν Ἑλλήνων, ἐνῷ καὶ προσέφεραν στὴν ἀνθρωπότητα, μὲ τὴν ἄρθρωση καὶ τὴ λειτουργία τους, πρότυπα κοινωνικοῦ ρυθμοῦ καὶ δημιουργικοῦ βίου. Ἡ πόλις τοῦ Λυκούργου, τοῦ Χίλωνος καὶ τοῦ Λεωνίδα, θέσπισε τὴν αὐστηρὴ παιδεία, ἐδραίωσε τὴ νομοκρατία, πρόβαλε τὸ παράδειγμα τῆς ἡρωικῆς ἐμμονῆς στὸ καθῆκον. Ἡ πόλις τοῦ Σόλωνος, τοῦ Κλεισθένους καὶ τοῦ Περικλέους, τοῦ Αἰσχύλου καὶ τοῦ Φειδίου, τοῦ Σωκράτους καὶ τοῦ Πλάτωνος διέπλασε τὸν κλασσικὸ τύπο δημοκρατίας, ἀνήγαγε τὴν ποίηση καὶ τὴν καλλιτεχνία σὲ μορφὲς ἀνυπέρβλητες, ἀκεραίωσε τὴ γνήσια φιλοσοφία.

Οἱ τρισένδοξες αὐτὲς πόλεις ὅμως ἁμάρτησαν τραγικὰ μὲ τὸν ἀδυσώπητο μεταξύ τους πόλεμο ἀπὸ 431 ἔως 404 π.Χ. Ἐφέτος συμπληρώνονται εἴκοσι τέσσερις αἰῶνες ἀκριβῶς, ἀφ᾿ ὅτου ὁ ἀδελφοκτόνος ἐκεῖνος πόλεμος ἔληξε, μὲ στρατιωτικὴ νίκη τῆς Σπάρτης καὶ τῶν συμμάχων της.

Σήμερα, 10 Μαρτίου 1996, στὴν πρωτεύουσα τῆς Λακεδαίμονος, ὁ δήμαρχος Ἀθηναίων καὶ ὁ δήμαρχος Σπαρτιατῶν ἐκφράζουν τὴ βαθύτατη θλίψη τους γιὰ τὴν πολυαίμακτη σύρραξη τῶν δύο κορυφαίων πόλεων τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος καὶ διακηρύττουν τὴν λήξη μὲ ὅρους ἰσοτιμίας ἀναδρομικὰ τοῦ καταστροφικοῦ ἐκείνου πολέμου «Ἀθηναίων καὶ Πελοποννησίων» καὶ τὴν ἐμπέδωση ἀρρήκτων μεταξὺ τῶν δύο πόλεων δεσμῶν φιλίας καὶ συνεργασίας, μὲ ἠθικὸ ἔρεισμα καὶ τὴν ἀρχαία ἱστορικὴ μεγαλουργία τους.

 

Ὁ Δήμαρχος Σπαρτιατῶν 

Δημοσθένης Ματάλας

 Ὁ Δήμαρχος Ἀθηναίων

Δημήτρης Ἀβραμόπουλος

 

ΥΓ. Δούλευα στην Ελευθεροτυπία τότε, η σχετική είδηση πέρασε από τα χέρια μου για να γίνει σελίδα, το θυμόμουν αχνά και η ήρθε το αποτέλεσμα των χθεσινών εκλογών να με κινητοποιήσει και να ψάξω για την ιστορική ημέρα που (εντέχνως) λησμονούμε γιατί θυμίζει άλλες περιπτώσεις, όπως, για παράδειγμα το τρισάγιο στη Σαλαμίνα από τον Πάνο Καμμένο επί πρώτης φορά Αριστεράς (ΠΦΑ) και άλλα σχετικά πανηγύρια…   

ΑΘΗΝΑ, 27062023

ΕΝΑΣ ΓΡΥΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ

 

Με τις «ειδήσεις» ασχολούμαι (και ζω απ’ αυτές) περί τα σαράντα χρόνια και επειδή αυτές δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσουν να γίνονται, ελάχιστες πια κρατάω στο μυαλό μου και ακόμη πιο λίγες είναι εκείνες που με εντυπωσιάζουν…

 Τα λέω αυτά γιατί απόψε, σε μια κίνηση ρουτίνας άνοιξα το facebook και πρώτη – πρώτη ανάρτηση ήρθε μια που έκανε ο φίλος Λάκης Ζαρονικόλας από το διπλανό με το δικό μου χωριό Παλαιόκαστρο και αναφέρονταν στη φιλοξενία από τον Πολιτιστικός - Μορφωτικός Σύλλογος Παλαιοκάστρου για δέκατη μάλιστα χρονιά της ομάδας του καθηγητή της βιολογίας KLAUS REINHOLD και 13 φοιτητών του γερμανικού πανεπιστημίου BIELEFELD UNIVERSITAL για συνέχεια της έρευνας για το έντομο Poecilimon veluchianus  το οποίο ζει στην περιοχή από Λαμία μέχρι Καρπενήσι και στην περιοχή της Οίτης και είναι γνωστό σε όλη την Ευρώπη.

 Mε αφορμή αυτή την ανάρτηση έψαξα και βρήκα, όσο μπορούσα βέβαια γιατί οι γνώσεις μου για τα ορθόπτερα και τους γρύλλους των θάμνων είναι περιορισμένες τι είναι ο Poecilimon veluchianus, είδα φωτογραφίες του και είδα πώς αυτό το εκπληκτικό έντονο που κανείς δεν έδινε σημασία στον τόπο μας είναι αντικείμενο μελέτης από σπουδαία πανεπιστήμια του κόσμου και η βιβλιογραφία αρκετά αναπτυγμένη. Θυμήθηκα δε πως αυτό τον καιρό που κόβαμε χορτάρια ήταν τόσα πολλά αλλά δεν μας έκανε καμιά εντύπωση. Χώρια δε που νομίζαμε πως ήταν ακρίδες… Επί πλέον το veluchianus με παραπέμπει να κάνω κι ένα συσχετισμό, με του Άρη Βελουχιώτη αν μου επιτρέπεται και χωρίς να υπονοώ τίποτα, καθώς αυτός κι ένας γρύλος των θάμνων είναι βελουχιώτικοι!

 

Αυτή λοιπόν ήταν για μένα η πιο σπουδαία «είδηση» που είδα χθες στο Facebook και μέσω αυτής σας προτρέπω να αναζητήσετε περισσότερα για τον Poecilimon veluchianus σε σχετικές ιστοσελίδες όπου θα δείτε τι ενδιαφέροντα πράγματα μπορεί να συναντήσει κάποιος στην ελληνική φύση…

 

ΥΓ. Οι φωτογραφίες από διάφορες επιστημονικές σελίδες και ευχαριστώ τους δημιουργούς τους που έσκυψαν στα χώματα της μικρής πατρίδας και φωτογράφησαν τους γρύλλους μας…

ΑΘΗΝΑ, 27052023

 

 

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ…

Καθώς περνούν τα χρόνια, το πανηγύρι των εκλογών με κάνει όλο και περισσότερο επιφυλακτικό. Όχι γιατί η πολιτική και ο διάλογος έπαψαν να με ενδιαφέρουν αλλά γιατί δεν θέλω η απογοήτευσή μου να επαναλαμβάνεται και κυρίως γιατί δεν θέλω πια οι επιλογές μου να στρέφονται κατά της θέλησης των νεότερων να αλλάξουν όπως αυτοί θέλουν τον κόσμο, έστω και δια της ψήφου και παραμερίζω μπροστά στις δικές τους.   

Μια σειρά εμπειριών μπορώ να τους απαριθμήσω αλλά να επηρεάσω με την επιλογή μου την τροχιά που θέλουν να βάλουν τον κόσμο, το θεωρώ αρκετά ανέντιμο. Η γενιά μου έκανε τις επιλογές της ήδη από την δεκαετία του ’70 και τα αποτελέσματα, καλά και κακά τα είδαμε. Καιρός είναι πια οι σημερινοί νέοι και νέες που μεγάλωσαν μέσα στη μακριά κρίση της τελευταίας 15ετίας να αφήσουν πίσω τους αυτή την στενάχωρη εποχή και χωρίς εμάς που την δημιουργήσαμε στην πλάτη, να ανοιχτούν σε μια καινούργια, πιο σύνθετη ασφαλώς και όπως δείχνουν οι εξελίξεις σε πολλούς τομείς πιο απρόοπτη. Αυτοί είναι εξάλλου που θα απολαύσουν τις επιτυχίες τους και θα απογοητευτούν από τα λάθη τους.

Όχι, η στάση μου δεν είναι συντηρητική, ούτε έχει να κάνει με τα «παλιά, ωραία χρόνια» και τη νοσταλγία μιας άλλης εποχής. Ούτε πάλι, επειδή δεν μπορώ να ακολουθήσω τις εξελίξεις στο TikTok, όπως παιδαριωδώς κάνουν οι πολιτικοί αρχηγοί μας και οι λογής – λογής υποψήφιοι, γκρινιάζω. Αντιθέτως προτείνω να ακούσουμε και να ακολουθήσουμε το ρεύμα των νέων και να πορευτούμε μαζί με τις επιλογές τους. Το σημαντικότερο δε που έχουμε να κάνουμε, είναι να πάψουμε να πιστεύουμε πως ήμασταν καλά παραδείγματα…  

***

Κάτι ήθελα να γράψω κι εγώ για τις εκλογές. Το έφερνα από εδώ, το έφερνα από εκεί, δεν με ικανοποιούσε. Ούτε κάτι ιδιαίτερο που θα μου έδινε αφορμή να μιλήσω, εύρισκα. Χθες όμως είδα μια εικόνα (την έχω δει πολλές φορές αλλά χθες μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση σίγουρα λόγω των ημερών) και πήρα φόρα. Ήταν η εικόνα μιας γιορτής αποφοίτησης από το Πανεπιστήμιο όπου όλοι οι πτυχιούχοι πλέον νέοι και οι νέες ζούσαν μια μεγάλη χαρά της ζωής τους. Έλαμπαν, γελούσαν, αγκαλιαζόντουσαν, έβγαζαν αναμνηστικές φωτογραφίες μπροστά στα Προπύλαια αλλά λίγα μέτρα πιο πέρα, πίσω από τον ανδριάντα του Γρηγορίου του Ε’ και τον πεζόδρομο με τα μπάζα των έργων μια άλλη ομάδα ανθρώπων, έκαναν ότι μπορούσαν να συντομεύσουν την ήδη μικρή ζωή τους…

Δεν θα προχωρήσω σε περισσότερα σχόλια αυτή τη στιγμή. Την βάζω όμως αυτή τη φωτογραφία να δείξω την αποτυχία μιας γενιάς και μιας κοινωνίας και φυσικά των λογής – λογής πολιτικών που έλαμψαν στο προσκήνιο ή το παρασκήνιο αυτά τα χρόνια και αφήνω το θέμα να χειριστούν οι νεότεροι με τον τρόπο που αυτοί θα διαλέξουν…  

ΑΘΗΝΑ, 20052023            

ΟΙ ΠΕΛΑΡΓΟΙ ΣΤΟΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΟΥΡΑΝΟ

 

Το θέλει η μέρα σήμερα να τρέχουν άλλοι στις ανθισμένες εξοχές να πιάσουν τον Μάη και άλλοι στις εργατικές συγκεντρώσεις στις πόλεις να φωνάξουν να διαδηλώσουν τα δίκαια των εργαζομένων. Εμείς εδώ πάνω στη μικρή πατρίδα, μέσα στην εξοχή είμαστε ενώ για συγκέντρωση, ούτε για μια παρτίδα πρέφας δεν φτάνουμε αν μετρηθούμε. Γι’ αυτό και μπορούμε με τις ώρες να καθόμαστε να παρακολουθούμε την κίνηση των πελαργών ψηλά στις φωλιές τους που ήδη ετοιμάζονται να υποδεχτούν τους πρώτους νεοσσούς στις κοινότητές τους.

Καλό μήνα να έχουμε όλοι και το νου μας στις κάλπες. Ότι ρίξουμε μέσα να είναι σπόρος ελπίδας….

ΑΘΗΝΑ, 01052023

Ο ΦΩΤΗΣ ΕΜΕΙΝΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤ’ ΑΓΡΑΦΑ

 

Ο Φώτης Πεσλής πριν από 15 χρόνια στον Μάραθο, στα «Κατσαντώνεια» του 2007.

O Φώτης Πεσλής (1975 – 2023) σκοτώθηκε προχθές το πρωί πέφτοντας από τον μεγάλο βράχο στην τοποθεσία Τουρκόμνημα απέναντι από το χωριό Μάραθος της Ευρυτανίας, στην καρδιά των Αγράφων και το κορμί του βρέθηκε κομματιασμένο δίπλα από την ξερή κοίτη των Μαραθιώτη – έτσι λένε το δύστροπο ρέμα που κουβαλάει τα νερά από την κορυφή του Προσηλιάκου, στον Αγραφιώτη.

Ο Φώτης είχε πάει να «στομώσει» τα γίδια που ένα κοπαδάκι απ’ αυτά διατηρούν ακόμη οι γονείς του, Πάνος και Γιαννούλα στο ερημοχώρι που λέγεται Μάραθος και στην ιστορική εκκλησία του, τους Άγιους Ταξιάρχες βαφτίστηκε κάποτε ο περίφημος Κατσαντώνης. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ανέβαινε σε αυτά τα βράχια ο Φώτης αλλά χθες «ήρθε η ώρα του», όπως και πριν από λίγα χρόνια σε έναν άλλο συγχωριανό του τον Ταξιάρχη Αυγέρη που κι αυτός μαζεύοντας τσάι γλίστρησε και τσακίστηκε στις πλαγιές του Κοκοτού. Έτσι κι ο Φώτης γλίστρησε και έπεσε στο κενό. Κάποια γυναίκα τον άκουσε να πέφτει κι αυτή ειδοποίησε τους συγχωριανούς να πάνε να τον μαζέψουν. Πρώτη η μάνα του η Γιαννούλα έτρεξε στο τόπο της τραγωδίας και τον κράτησε τσακισμένο στην αγκαλιά της τέσσερις ώρες ζεσταίνοντάς τον με την ανάσα της μέχρι να έρθουν ο άνδρες του Ελληνικού Διασωστικού Σώματος Ευρυτανίας. Αυτοί τον ανέσυραν μιας και οι χωριανοί ούτε έφταναν, ούτε είχαν τα κουράγια να το κάνουν.

Ο Φώτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Μάραθο, πρόλαβε το χωριό του με λίγο κόσμο, άκουσε ιστορίες και παραμύθια από τους παππούδες του, έκατσε στα θρανία του σχολείου και σαν μεγάλωσε ακολούθησε κι αυτός τον δρόμο που είχαν ανοίξει άλλοι πρωτύτερα προς ανεύρεση καλύτερης τύχης στις πόλεις και τα εργοστάσια. Δούλεψε εδώ κι εκεί αλλά είχε πάντα στο νου του το χωριό και τους δικούς του και συχνά πήγαινε να βάλει λίγη πλάτη στις δουλειές τους. Σε μια τέτοια περίπτωση του έτυχε το πρώτο κακό με αυτοκίνητο, καθώς μαζί με ένα φίλο του έπεσαν σε ένα γκρεμό κοντά στο Καρπενήσι κι έμεινε εκεί εγκλωβισμένος και τραυματισμένος βαριά για αρκετές ώρες. Όταν τον ανέσυραν ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση και χρειάστηκε να μείνει πάνω από τρεις μήνες στην εντατική για να συνέλθει. Όταν βγήκε όμως ήταν άλλος άνθρωπος και τα τραύματα του άφησαν πολλά προβλήματα με πιο σοβαρό αυτό που προέκυψε από την κακή οξυγόνωση του εγκεφάλου του τις ώρες που ήταν μέσα στα συντρίμμια του αυτοκινήτου.

Εξαιτίας αυτής της κατάστασης ο Φώτης επέστρεψε στον Μάραθο για να έχει τις φροντίδες και να κρατάει άσβεστο τον καημό της μάνας του. Από την πλευρά του έκανε ότι μπορούσε και βοηθούσε στις δουλειές του σπιτιού, στο δάσος και στο κοπάδι. Του άρεσε να γυρνάει όλες τις κορυφές και τα ρέματα αλλά τον έπιαναν όμως και οι στεναχώριες και κλείνονταν στον εαυτό, κάθε χρόνο όλο και περισσότερο. Οι συγχωριανοί του (εννιά νοματαίοι όλοι κι όλοι) τον αγαπούσαν, τον πρόσεχαν, τον θεωρούσαν ισότιμο μέλος της μικρής τους κοινωνίας αλλ’ αυτό δεν έφτανε στον Φώτη. Ονειρεύονταν να κάνει πράγματα αλλά από την άλλη καταλάβαινε ότι η κατάστασή του δεν θα του επέτρεπε να τα χαρεί για πολύ.

Προχθές για τον Φώτη, τον Φωτάκη όπως τον λέγαμε όλοι, ήταν το τελευταίο του ανέβασμα στ’ Άγραφα. Το σώμα του αποτέθηκε σήμερα στο σιωπηλό νεκροταφείο για να πηγαίνει η μάνα του να του ανάβει το καντήλι και να του λέει τα νέα του πάνω κόσμου αλαφρωμένη γιατί πια δεν θα έχει την έγνοια του αφού πήρε πρώτα αυτός το δρόμο για τον κάτω κόσμο. Ήταν ο καημός της Γιαννούλας τι θα γίνει ο Φώτης όταν αυτή κλείσει τα μάτια της και τον πάγωσε προχθές η «κακιά στιγμή» στο Τουρκόμνημα. Από σήμερα και πέρα η Γιαννούλα και όσο ζει, δεν θα πάψει να αναζητά τα χνάρια του Φώτη στα μονοπάτια των Αγράφων και τη σκιά του στις κορφές και τα ρέματα…

Να είναι ελαφρό το χώμα που σε σκέπασε Φώτη…  

Με την ευκαιρία του δυσάρεστου αυτού γεγονότος, να πούμε και δυο λόγια για το Ελληνικό Διασωστικό Σώμα Ευρυτανίας που τρέχει σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις και προσφέρει βοήθεια και υπηρεσίες που δεν θα μπορούσαν να κάνουν πια οι κάτοικοι των απομονωμένων και ερημωμένων χωριών στην Ευρυτανία. Είτε για καλό, είτε για κακό είναι πάντα δίπλα στους συμπατριώτες τους… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04042023

ΤΟ «ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΑΙ» ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ 200 ΤΕΥΧΗ

 

Από το μακρινό 1989 που ο ηπειρώτης Βαγγέλης Σπύρου, ένας πείσμων άνθρωπος της προκοπής και με πρωτοποριακά οράματα για την πρόοδο της κοινωνίας έβγαλε το πρώτο τεύχος του «Ασφαλιστικού ΝΑΙ» πέρασαν 34 χρόνια. Μια γενιά όπως την λογαριάζουν οι ληξίαρχοι και στη ζωή μας άλλαξαν πολλά αλλά σε όλη αυτή την πορεία, για τον Βαγγέλη ένα ήταν πάντα το ζητούμενο: Η ασφάλεια σε κάθε έκφραση της ζωής μας και η σπουδαιότητα και η αναγκαιότητα της ασφάλισης για την ομαλή λειτουργία κάθε νοικοκυριού, επιχείρησης και σε πολλές περιπτώσεις και του κράτους. Μέσα στις 30.000 σελίδες του περιοδικού καταγράφεται η κίνηση του κλάδου των ασφαλειών και το πολύτιμο σώμα αποτελεί ένα μοναδικό αρχείο για την μελέτη της πορείας και της εξέλιξη αυτού του χώρου. Ο Βαγγέλης Σπύρου το άρχισε και τη σκυτάλη του «ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΝΑΙ» καθώς και άλλων έντυπων και ηλεκτρονικών σχετικών εκδόσεων πήρε ο γιός του Κωστής Σπύρου ο οποίος μαζί με μια ομάδα άξιων συνεργατών θα το οδηγήσει στο μέλλον.

ΑΘΗΝΑ, 14032023

https://www.nextdeal.gr/asfalistikes-eidiseis/idiotiki-asfalisi/132065/giortazontas-ta-200-teyhi-toy-asfalistikoy-periodikoy

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΟ ΤΣΩΝΟ

 

Αποχαιρετούμε σήμερα το μεσημέρι για το μεγάλο ταξίδι στους ουρανούς της μικρής μας πατρίδας τον Πάνο Τσώνο (1944 – 2023), έναν από τους τελευταίους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς που τίμησε με το παραπάνω τον Άγιο Γεώργιο με την προκοπή του και την διαρκή παρουσία του στα μικρά και τα μεγάλα που έζησε ο τόπος μας.

 Ο Πάνος εκπροσωπούσε την υπέροχη εκείνη γενιά που ναι μεν έζησε την παιδική της ηλικία στα ταραγμένα χρόνια της δεκαετίας του 1940 – 1950 αλλά δεν συμμετείχε ενεργά σε καμιά πράξη που να τον βαραίνει κατόπιν, ανεξάρτητα από πια πλευρά ήταν ο καθένας. Αυτή η γενιά ήταν νεολαία της δεκαετίας του ’50 για τον Άγιο Γεώργιο Τυμφρηστού που δημιούργησε το θαύμα που ζήσαμε όλοι τα χρόνια που ακολούθησαν. Τι να πω για όλους εκείνους τους συγχωριανούς, άντρες και γυναίκες που αγωνίστηκαν ο καθένας σε ότι δουλειά έκανε και έκαναν για εκείνα τα χρόνια το χωριό πρότυπο. Τι να πρωτοαναφέρω; Την εμπορική κίνηση στα μαγαζιά του που δεν σταματούσε ποτέ, τα εστιατόρια και τα καφενεία γεμάτα κόσμο, το Γυμνάσιο με τα εκατοντάδες παιδιά, την Αγροτολέσχη που κοσμούσε το χωριό, τον Κινηματογράφο, τον Αγροτικό Συνεταιρισμό, την ποδοσφαιρική ομάδα «Κεραυνός», τα σιδεράδικα, τον μύλο, το εύφορο Νεοχωράκι, την Ζιώψη…  

 Όλα αυτά και πολλά άλλα ήταν δημιουργήματα αυτής της γενιάς και ο Πάνος ένας άνθρωπος που όλη του την ζωή την αφιέρωσε στο χωριό και το πασίγνωστο κρεοπωλείο – ταβέρνα – ψησταριά «Τσώνος» που είχε ξεκινήσει ο παππούς του Παναγιώτης, συνέχισε ο πατέρας του Γιώργος και στις μέρες του γνώρισε μεγάλες δόξες. Υποδειγματικός επαγγελματίας ο Πάνος όχι μόνο διατήρησε το μαγαζί αλλά και το μεγάλωσε σε χώρο και σε δραστηριότητες. Έτσι έκανε γνωστά και τα λουκάνικα «Τσώνος» ενώ ποτέ δεν έριξε την ποιότητα των προσφερόμενων κρεάτων τα οποία πάντα φρόντιζε να προέρχονται από την περιοχή πράγμα που εκτιμούσαν πολύ οι ντόπιοι κτηνοτρόφοι. Ο Πάνος έκανε το μαγαζί στέκι για όλη την περιοχή και σταθμό για όσους πήγαιναν ή έρχονταν από την Ευρυτανία και έτσι το λειτουργεί τα τελευταία χρόνια που αποσύρθηκε, ο γιός του Γιώργος.

 Ο Πάνος παρέδωσε πριν από λίγα χρόνια την σκυτάλη στον γιό του Γιώργο και χθες μας άφησε να τον θυμόμαστε και να νοσταλγούμε τα χρόνια που αυτός και η γενιά του είχαν κάνει τον Άγιο Γεώργιο το πιο ονομαστό χωριό της Δυτικής Φθιώτιδας. Και ευχόμαστε στο μέλλον, μια άλλη γενιά να αναστήσει τον τόπο.

 Αντίο Πάνο. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ..

ΑΘΗΝΑ, 0402023