ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΗ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ

 

Πέρασαν κι αυτά τα γενέθλια. Όπως κάθε χρόνο εδώ και δεκαετίες αλλά αυτή τη φορά ήταν ένας σταθμός πολύ διαφορετικός, καθώς ο αριθμός 67 αποτελεί και το εισιτήριο για το πέρασμα σε μια άλλη ζώνη του βίου, της βαθιάς νεότητας που μεταφράζεται και ως η αρχή της σύνταξης. Ναι, από χθες είμαι και τυπικά συνταξιούχος αλλά θα απολαύσω τους καρπούς της 44χρονης (χωρίς τον χρόνο της θητείας στο στρατό) εργασιακής ζωής όταν αποφασίσουν οι δαίμονες που λέγονται ΕΦΚΑ, ΔΥΠΑ, ΚΕΦΟΔΕ και ποιος ξέρει τι άλλο μου επιφυλάσσει η μοίρα, να αντιμετωπίσω σε αυτή την μεγάλη περιπέτεια που έχω μπλέξει…

Τέλος πάντων μου αξίζει να τραβήξω αυτά τα πάθη και νομίζω πως το ίδιο αισθάνονται και πολλοί της ίδιας ηλικίας που αφήσαμε αυτό το κράτος να μας δέσει με αυτό τον τρόπο. Καθώς δε κάνω μαζί με τον απολογισμό και μια αποτίμηση γενικότερη, σκέφτομαι στο εξής συχνά να σας απασχολώ με τις σημειώσεις μου γι’ αυτό που χτίσαμε όλοι μαζί από το 1980 και μετά και σήμερα ντρεπόμαστε για το ότι στις περισσότερες εκφράσεις της ζωής μας  βιώνουμε. Προς το παρών αισθάνομαι ντροπή για το κράτος που ζούμε, σιγά -σιγά περνάω στην αγανάκτηση και ελπίζω να βρεθώ και με πολλούς άλλους στον ίδιο δρόμο…

Φωτογραφία: Μάρω Κουρή, ξημέρωμα στη Λαχαναγορά…        

16012025

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΗΣ

 

Η Άρτεμη από σήμερα μετράει ένα χρόνο παραπάνω στη ζωή της και το γιορτάζουμε, με κεράκια και αναμνήσεις από τα γενέθλια των προηγούμενων χρόνων ευχόμενοι πως αυτά που θα ακολουθήσουν, θα είναι καλύτερα για την ίδια και όλους μας. (Φωτογραφία, 1989).

Χρόνια Πολλά και όμορφα Άρτεμη.

ΑΘΗΝΑ, 01022022

ΕΝΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ

Τα τελευταία χρόνια έχω συνηθίσει να υποδέχομαι τη νέα χρονιά που μου φορτώνει η ζωή στη μικρή πατρίδα. Εκεί νιώθω ότι ξαναγεννιέμαι, στο παγωμένο ξημέρωμα της ενώ το πρώτο φως του ήλιου που αντικρίζω είναι το ίδιο από την αρχή του κόσμου. Ο ήλιος που βλέπουμε τούτες τις ημέρες από στις ανατολικές πλαγιές του Τυμφρηστού ξεπροβάλλει από τα βουνά της κεντρικής Ρούμελης, την Οίτη και τον Παρνασσό, τον ομφαλό της γης όπως τον λογίζουν όσοι καταλαβαίνουν σε ποιον τόπο βρίσκονται και που πατάνε. 

Έτσι λοιπόν το καθιέρωσα και πράγματι, αυτό το λαμπερό ξημέρωμα  με ανακουφίζει από την μελαγχολική σκέψη του επερχόμενου δειλινού που θα μου ρίξει αιώνιο σκοτάδι στα μάτια ενώ παράλληλα, αποτελεί και ένα μεγάλο βήμα κάθε έτος στην εξέλιξη της αυτογνωσίας - σε προσωπικό βέβαια βαθμό αλλά και σε μια πιο πλατιά θεώρηση των πραγμάτων που είθισται οι ομήλικοι να κάνουν, καταμετρώντας τα συν και τα πλην της γενιάς τους. Ποιας γενιάς; Καμιάς από αυτές που κυκλοφορούν με ταμπέλες, αλλά της βιολογικής τους γενιάς που χωρίς τις υποχρεώσεις της εργασίας για τους περισσότερους ή κοντά στο τέλος για ορισμένους ακόμη, κλείνει τον κύκλο της και βαδίζει πιο γοργά πλέον προς το αναπόφευκτο όριο και καθώς το πλησιάζει, μπορεί να γίνεται πιο ειλικρινής και εξομολογητική απέναντι στους ανθρώπους και τα πράγματα που αφήνει πίσω της. 

Έτσι νιώθω κάθε φορά που έχω γενέθλια και είμαι στο χωριό. Παίρνω δύναμη από τη γη της πατρίδας, φωτίζω με το φως του ήλιου της την ψυχή μου αλλά εκείνο που με στεναχωρεί είναι της καρδιάς τα λίγα σκιρτήματα καθώς η σιωπή που την πλακώνει είναι πολύ βαριά. Δεν είναι η μικρή – μεγάλη πατρίδα που άρχισα να γνωρίζω πριν από 60 χρόνια, δεν υπάρχει πια κοινότητα ανθρώπων να συνδιαλεχθείς με οποιοδήποτε τρόπο, δεν ακούγεται ούτε βέλασμα στα μαντριά, ούτε αλύχτισμα στις αυλές, ούτε κελάϊδισμα τα πρωινά στους φράχτες. Δεν συμβαίνει τίποτα που να δίνει νόημα στη μέρα, ούτε καπνός από τζάκι δεν φαίνεται πουθενά, ούτε προορισμός υπάρχει πια για τον ταχυδρόμο. 

Εδώ ακριβώς, σε αυτό το σημείο επικεντρώνω την ευθύνη μου, στην απουσία μου από τη συνέχεια της μικρής πατρίδας και κατά συνέπεια την απουσία όχι μόνο της γενιάς μου αλλά και τις προηγούμενης (δυο γενιές μετά από τέλος της φοβερής δεκαετίας του 1940 – 1950) που άφησαν όλη την Ελλάδα να ερημώσει και το χειρότερο, έβαλαν το χεράκι τους άλλος λίγο κι άλλος πολύ, να δημιουργήσουν μια θλιβερή, βάρβαρη, ακαλαίσθητη πατρίδα που αφού δεν έχει άλλη Ελλάδα να φάει, τρώει πλέον τις σάρκες της... 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 17012018

ΜΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ

Ένας ακόμη χρόνος ήρθε στη ζωή μου· αθόρυβος, ανάλαφρος και αόρατος έπεσε σαν το χιόνι, τύλιξε την πλάτη και το κεφάλι μου με περισσότερα λευκά ενώ σφράγισε την ημέρα και με το κρύο που τέτοιο καιρό συνήθως τον συνοδεύει και ο ερχομός του, θα συζητιέται μέχρι να φυσήξουν οι νοτιάδες του κόσμου ή βγει ο ήλιος της ζωής και το λιώσουν. 

Όπως και να’χει, μετά το πέρασμά του θα έρθουν και οι ψύχραιμες εκτιμήσεις για όσα φαίνονται στην επιφάνεια αλλά και σε εκείνα τα κρύβονται βαθιά στη μνήμη και ψυχή – οι φλέβες πάντως των νερών και των δέντρων οι ρίζες των δέντρων φέτος δεν έχουν παράπονο, φούσκωσαν  με το παραπάνω από τη γενναιοδωρία του χειμώνα!

ΑΘΗΝΑ, 16012017

ΕΝΑΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ…

Από τις πρώτες φωτογραφίες της ζωής μου, στη βάφτιση. Τότε συνήθιζαν ακόμη και στα χωριά να φοράνε φουστανάκια και στα αγοράκια πιθανόν για να ξέρουν απ' αυτά όταν γίνουν τσολιάδες. 

Έξι μηνών με τη μάνα μου στο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα. 

Η φωτογραφία τραβηγμένη από πλανόδιο φωτογράφο. 

Έφθασα σήμερα στην κορυφή της ηλικίας και επόμενο είναι από εδώ και πέρα να αρχίσει το κατέβασμα αλλά τις άλλες κορυφές, των βουνών, θα συνεχίσω να τις ανεβαίνω όπως και τις περιπλανήσεις στα νησιά και τους κάμπους δεν πρόκειται να σταματήσω μέχρι να έρθει η μεγάλη ώρα του μαζέματος στο σπίτι να κάνω τους απολογισμούς της ζωής…

Λέω κορυφή, γιατί σήμερα μετράω τα 58 – αριθμός που θυμίζει και την ημερομηνία γέννησής μου, το σωτήριον και πολλά υποσχόμενο για την μεταπολεμική γενιά έτος 1958. Μια απλή χρονολογία είναι αλλά για μένα αλλά και πολλούς της ίδιας γενιάς έχει μια άλλη σημασία καθώς φέτος που συμπληρώνουμε αυτό το έτος ηλικίας και εφόσον είχαμε αρχίσει να δουλεύουμε πριν από το 1982 (εγώ από το 1978 έβαλα τα πρώτα ένσημα) μπορούσαμε να πάρουμε σύνταξη. Τούτο ήταν βέβαιο μέχρι πριν από λίγα χρόνια αλλά όπως το έφεραν τα πράγματα, η συνταξιοδότηση μεταφέρεται στις ελληνικές πολιτικές καλένδες, κατάσταση που στεναχωρεί πολύ τους περισσότερους αλλά το πρέπει να το εμπεδώσουμε πως τα λογής στραβοπατήματα μιας εποχής εδώ όλα πληρώνονται.

Δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από την στεναχώρια της κατάστασης αλλά βρίσκω εξαιρετικά προκλητική την περίπτωση να αρχίσω μια καινούργια ζωή, αν όχι ως έφηβος και πρωτάρης στην κοινωνία, να βάλω στόχο τώρα να πάρω άλλη σύνταξη μετά από 35 χρόνια, στα 93 ας πούμε και έτσι να κατακτήσω ένα ρεκόρ καθώς η ασάφεια για το μέλλον δεν μου δίνει άλλες επιλογές. Μέχρι τότε, το σωτήριο  έτος 2051 σας παρακαλώ δεν ξαναμιλάμε για σύνταξη και θα συνεχίσουμε να σβήνουμε όσα κεράκια ακριβώς μαρτυρούν τα χρόνια μας…   

ΑΘΗΝΑ, 15012016

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΝΕΡΑΙΔΑ



 

Με έχετε συνηθίσει να μιλάω και να γράφω συνέχεια για ηλικιωμένους ανθρώπους που γνωρίζω στα χωριά με τους οποίους συνομιλώ και με τις αφηγήσεις τους φτάχνω διάφορα κείμενα που έχουν να κάνουν με το πέρασμά τους στη ζωή και την ιστορία των τόπων τους.

 

Έτσι είναι, σε όλα σχεδόν τα μέρη της Ελλάδας  που πηγαίνω, ιδιαίτερα στα Άγραφα και στη Νεράιδα Δολόπων που μόλις τέλειωσα  ένα βιβλίο, όχι μόνο δεν υπάρχουν παιδιά αλλά και ο νεώτερος δεν είναι μικρότερος από 40 χρονών τουλάχιστον. Αυτή είναι δυστυχώς η κατάσταση στα περισσότερα ορεινά χωριά και ασφαλώς επηρρεάζει αρνητικά τους γέροντες που περιμένουν πως και πώς να ακούσουν μια παιδική φωνή για να πάρουν μια ανάσα και ένα μικρό παιδί να τους ανοίξει σαν φως την παγωμένη πόρτα τους.  

Έτσι αποτελεί μέγα γεγονός η εμφάνιση παιδιών στα χωριά και μάλιστα χειμώνα. Αυτό έγινε προχθές και στη Νεράιδα,όπου κάθε σαββατοκύριακο και αν το επιτρέπει βέβαια ο καιρός,ανεβαίνει η Ευανθία με τον άντρα της Κώστα Μονάντερο και τα τρία παιδιά τους, Δήμητρα, Αλέξανδρο και Κατερίνα καθώς και ο παπα Σωτήρης Μπαλτής με τα δικά του, τον Φίλιππο και τον Στέφανο. Την περασμένη μάλιστα Κυριακή,των Απόκρεω είχε ανέβει στο χωριό και ο Κώστας Κουσάνας με τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά, τον Ηλία που παίξαμε μαζί ένα τάβλι στο καφενείο του Νίκου Χαλάτση και την μικρή Φωτεινούλα.

Το ιδιαίτερο όμως της περασμένης Κυριακής, ήταν ότι είχε τα γενέθλιά της η μικρή Κατερίνα η οποία μάλιστα ντύθηκε για την περίσταση αποκριάτικα και όλα τα παιδιά συγκεντρώθηκαν σε μια γωνιά του ιστορικού για το χωριό καταστήματος  του Δημήτρη Μονάντερου που ήταν ξακουστό για τα κοκορέτσια και τα σπληνάντερά του και το οποίο ανοίγει κάθε Σαββατοκύριακο η μητέρα της Ευανθία και γιόρτασαν τα γενέθλιά της με καλεσμένους βέβαια και κάποιους μεγαλύτερους συχωριανούς και παρουσία του παππού Ηλία Κουσάνα και της γιαγιάς Τασίας Μονάντερου που είναι οι δικοί μου «ήρωες» στο βιβλίο.

Τούτο βεβαίως δεν αποτελεί έκπληξη για το χωριό, αφού η Ευανθία πάντα φροντίζει να γιορτάζει τα γενέθλια των παιδιών της στη Νεράιδα, αλλά κάθε φορά που γίνεται αποτελεί και μια ξεχωριστή ημέρα για όλους που γνωρίζουν πόσο δύσκολα και αργά κυλάει ο χρόνος σε ένα χωριό γερόντων που καθένας για τους δικούς του λόγους, δεν θέλει να φύγει από τα πατρογονικά σπίτια τους και ζουν εκεί συντροφιά με τη μοναξιά τους όλο το χρόνο.

Να ζήσει η Κατερίνα και όλα τα παιδιά και να μεγαλώσουν χωρίς να ξεχνάνε το χωριό τους και τους παππόυδες τους που τα περιμένουν πως και πως κάθε Σαββατοκύριακο...

ΑΘΗΝΑ, 12032014

Η ΑΡΤΕΜΗ ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ…

 

Μισή ώρα μετά την έξοδο του Ιανουρίου ήταν που γεννήθηκε η Άρτεμη,την πρώτη του Φλεβάρη του 1987 και για να μετρήσουμε  ένα χρόνο ακόμη στη ζωή της σβήσαμε 28 κεράκια στην ωραία τούρτα που της έφερε η Πελαγία και της είπαμε «Happy Birthday Άρτεμη…».  Αύριο θα κάνουμε επανάληψη με 28 κεράκια πάλι σε τούρτα με φράουλες, έτσι για να νοιώσουμε πως πλησιάζει και η άνοιξη…

ΑΘΗΝΑ, 01022014

Ο "ΑΚΤΗΜΩΝ" ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΙΣ 250.000 ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

 

Είναι μεγάλη μέρα η σημερινή για τον «Ακτήμονα» καθώς τούτες τις στιγμές υπολογίζω, στο actimon.blogspot.com  που ξεκίνησε πριν από δυο χρόνια σαν χώρος όπου έγραφα διάφορα πράγματα που έβλεπα, άκουγα και φυσικά όσα προλάβαινα, σε μια εποχή που τα πάντα άλλαζαν, οι επισκέπτες (αναγνώστες πιο σωστά) ξεπέρασαν τις 250.000!!!

Ο αριθμός είναι εντυπωσιακός, με τιμά και με βάζει σε πιο βαριές υποχρεώσεις ενώ με υποχρεώνει σε μια νέα συνέπεια. Καθώς είδατε πως τελευταία ο «Ακτήμων» πέρασε από την προσωπική κειμενογραφία και παρατηρήσεις και σε μια μορφή ειδησειογραφικής προβολής. Τούτο κρίθηκε αναγκαίο γιατί μέσα στην κρίση που ταλανίζει τα ΜΜΕ, παραδοσιακά και νέα, πολλές ειδικές ειδήσεις και κάποια γεγονότα, ούτε καν αναφέρονται.

Τέτοιες ειδήσεις και γεγονότα ήταν κυρίως αυτά που κάποτε στην παλιά «Ελευθεροτυπία» στεγάζονταν κάτω από τον τίτλο των «Μικρών Πατρίδων» και αφορούσαν τον κόσμο της άλλης Ελλάδας και την κίνησή τους. Δυστυχώς οι «Μικρές Πατρίδες» δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν την πορεία τους στην εφημερίδα και καθώς γι’ αυτές μονόδρομος ήταν η παρουσία τους στο δικτυακό χώρο πέρασαν μια μακρά περίοδο προσαρμογής και σιγά - σιγά άρχισαν να δηλώνουν το παρόν τους σε αυτό το νέο σύμπαν με την υπογραφή του «Ακτήμωνα» και φυσικά έτσι θα συνεχίσουν γιατί σε αυτόν χρωστάνε την ύπαρξή τους.

Ένα καινούργιο που επίσης θα παρατηρήσατε στον «Ακτήμονα» ήταν η προσοχή που έδωσε και σε πράγματα που αφορούν την Αθήνα, συγκεκριμένα την κίνηση στο ιστορικό κέντρο και τους ανθρώπους του και είναι αποτέλεσμα μιας διαφορετικής ματιάς πάνω σε ένα κόσμο που επίσης αλλάζει με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς και περιέχει εκπλήξεις. Και σε αυτό τον τομέα ο «Ακτήμων» θα προσπαθήσει να δηλώνει όσο μπορεί το παρόν του.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε σήμερα να σβήνουμε όλοι μαζί 250.000 δικτυακά κεράκια, στα ασημένια γενέθλια και να εγκαινιάζουμε μια νέα περίοδο που πολύ σύντομα θα μας βγάλει σύντομα σε μια πιο οργανωμένη παρουσίαση των «Μικρών Πατρίδων» και του «Ακτήμονα» που δεν έχει λόγια να σας ευχαριστήσει για την προσοχή που δίνατε στις αναρτήσεις του στο blog αλλά και στο Facebook που λόγω της φύσης του επιστρατεύτηκε να τον υποστηρίξει.

Καλή πορεία να έχουμε όλοι στο δικτυακό σύμπαν που ανοίγεται όλο και πιο δυναμικά μπροστά μας και απαιτεί τον παρόν όλων μας…

ΑΘΗΝΑ, 23102013