ΤΑ ΓΙΔΙΑ ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ…

Όσοι έχουν βοσκήσει γίδια γνωρίζουν πως αυτό το διαβολεμένο (αλλά όμορφο ζώο) είναι ένας μπελάς, ιδίως όταν πρόκειται αυτά να περάσουν μέσα σε καλλιέργειες και κάτω από δέντρα καθώς δεν υπάρχει περίπτωση να μη να κλαδέψουν με τα δόντια τους ότι φτάνουν εκεί που σηκώνουν το κεφάλι. Αυτό είχε πάντα σαν αποτέλεσμα ατέλειωτους καυγάδες με τους νοικοκυραίους και φυσικά με τους αγροφύλακες άμα μας έπαιρναν είδηση...

Η χειρότερη στιγμή απ’ όσες θυμάμαι στο βόσκημα των γιδιών ήταν όταν αυτά ανέβαιναν σε σκεπές από καλύβες οι οποίες αφθονούσαν κάποτε σε όλες τις εξοχές και οι οποίες για λόγους ευκολίας στην κατασκευή τους ή για να απλώνουν πάνω τους κλαρί και χορτάρια τις έφτιαχναν σε επικλινή σημεία και τα γίδια, επειδή τους αρέσει να βγαίνουν στα ξάγναντα και να αγναντεύουν τον  κόσμο, δεν έχαναν την ευκαιρία να τις πατήσουν και να κάνουν κομμάτια τα κεραμίδια ή τις πλάκες με τις οποίες ήταν σκεπασμένες. Ήταν μια στιγμή που κανένας δεν ήθελε να συμβεί αλλά τα  γίδια συχνά το κατάφερναν…

Αυτά σκεφτόμουν προχθές στον Πρόδρομο σαν είδα τα γίδια του Στέφανου Παπατζήμα να έχουν αράξει πάνω στους τσίγκους που σκεπάζει τα ξύλα να μη βρέχονται χωρίς να νοιάζονται αν τους τρυπάνε με τα πόδια τους και μας κοίταζαν με ιδιαίτερη αναίδεια. Το πιο εντυπωσιακό όμως στη σκηνή ήταν ένα χαριτωμένο τραγάκι που είχε καταφέρει να ανέβει μέχρι πάνω στη στέγη του υπερκείμενου μικρού κοτετσιού και έμοιαζε τόσο χαρούμενο με αυτό που είχε κάνει και παντελώς αδιάφορο για την παρουσία μας.

Ασφαλώς και έκανε ζημιά εκεί που είχε ανέβει το τραγάκι αλλά στην περίπτωση, την ευθύνη ακέραια τη φέρνει ο Στέφανος που έφτιαξε το κοτέτσι εκεί ψηλά για να παίρνουν αέρα μάλλον οι κότες και για ανεβοκατεβαίνουν ευκολότερα έκανε άνετη τη μικρή σκάλα. Αυτή η σκάλα προκάλεσε το τραγάκι και φυσικά δεν έχασε την ευκαιρία να την περπατήσει ως την κορυφή για να δει τον κόσμο ψηλότερα από τα άλλα γίδια...    

ΑΘΗΝΑ, 11072017 

ΤΑ ΓΙΔΙΑ (ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ) ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥΣ

Την είδα έτσι ξαφνικά, τη φωτογραφία μιας γίδας πριν από κάποια χρόνια με μια τσίγκινη λαιμαριά στο λαιμό της και την οποία είχε φωτογραφίσει ο Κώστας Καλαμίδας και δεν το πίστευα. Στην αρχή υπέθεσα πως η γίδα αυτή είχε κάποιο τραύμα που επουλώνονταν και τις έβαλαν τον πάφλα από το κονσερβοκούτι να της κρατάει το λαιμό ίσιο αλλά και πάλι, τέτοια πράγματα δεν γίνονται ούτε να κρατάς το ζωντανό κοιμισμένο δέκα μέρες.

Έτσι πήρα σβάρνα τους γνωρίζοντες τα γίδια, παλιούς γιδοτρόφους από διάφορα χωριά των Αγράφων, ρώτησα και τη μάνα μου, πήρα τηλέφωνο και τον Κώστα Πλατσιούρη που ο παππούς του ήταν ο καλύτερος στη Νεράιδα και τον Φλίσιο και έμαθα το εξής απίστευτο: Της έβαλαν αυτή την τσίγκινη  λαιμαριά γιατί πολλές φορές οι γίδες βυζαίνονται μόνες τους και με αυτόν τον τσίγκο η συγκεκριμένη δεν μπορούσε να φτάσει στο στήθος της να το βυζάξει.

Τώρα γιατί το κάνει αυτό μια γίδα, είναι μυστήριο. Θεωρείται κάπως φυσικό να το κάνει όταν στερείται τα κατσίκια της και δεν την αρμέγουν, οπότε βαραίνει το στήθος της και την πονάει και με αυτό τον τρόπο ανακουφίζεται. Έτσι γλυκαίνονται, μου είπε η μάνα μου, και συνεχίζουν να το κάνουν όποτε έχουν γάλα. Για να τους κόψουν αυτές τις συνήθειες λοιπόν εφαρμόζουν το σύστημα με τη λαιμαριά κι έτσι πονάει όταν τεντώνεται να φτάσει το στήθος της και το παρατάει κι έτσι το ενδιαφέρον της για τροφή στρέφεται στο δάσος.

Τα γράφω αυτά με κάποια επιφύλαξη και θα ήθελα αν κάποιος ξέρει περισσότερα για αυτό το θέμα να με ενημερώσει με κάποιο τρόπο για να συμπληρώσω τις πληροφορίες. 

ΑΘΗΝΑ, 13062017

ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ: ΓΙΔΙΑ Ή ΠΡΟΒΑΤΑ

Χωρίς να έχω τίποτα προηγούμενα με τα συμπαθή πλάσματα της μεγάλης συνομοταξίας των μυρηκαστικών και τα είδη πρόβατα και γίδια – αντιθέτως μάλιστα τα θεωρώ εντελώς απαραίτητα για την επιβίωση των ανθρώπων- επιστρατεύω δυο φωτογραφίες από μια σύντομη επίσκεψή μου στη Νότια Εύβοια και με την μορφή του κουίζ επαναφέρω στη συζήτηση ένα παλιό, τετριμμένο ερώτημα: Τι μας θεωρούν οι πολιτικοί (όλου το πολιτικού φάσματος εννοείται) και πως περιμένουν να συμπεριφερθούμε και σε όσα περίεργα πράγματα που μας σέρνουν και επιβάλλουν; Σαν γίδια ή σαν πρόβατα; 

YΓ. Πριν απαντήσετε δείτε σας παρακαλώ προσεκτικά τις δυο φωτογραφίες και προσέξτε τις λεπτομέρειες γιατί έχει σημασία...

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 02092016

ΟΤΑΝ ΤΑ ΓΙΔΙΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΕΙΔΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Ξεμάθαμε ακόμη και όσοι μεγαλώσαμε στα χωριά λίγες δεκαετίες πριν και κάποια πράγματα που είναι αυτονόητα για τον πραγματικό κόσμο δεν μπορούμε πια να τα καταλάβουμε. Για παράδειγμα, το πότε ζευγαρώνουν τα γίδια (τα κανονικά και όχι αυτά τα δίποδα που βρίζουμε κάθε μέρα για τα χάλια μας) και πότε έρχονται στη ζωή τα πρώτα κατσικάκια, πότε αρμέγουν γάλα από τα ζωντανά και πότε αυτά ησυχάζουν.

Σε αυτές τις σκέψεις οδηγήθηκα σαν σήμερα, μετά από την αποτυχία να ανέβω στη Δίρφυ έκατσα κοντά σε κάτι ποτίστρες και υποδέχθηκα κυριολεκτικά ένα κοπάδι ωραία και περιποιημένα γίδια που ήρθε τρέχοντας να ξεδιψάσει και σαν ήπιε νερό, το οποίο μεταφέρει ο νοικοκύρης τους με βυτίο γιατί οι πηγές του βουνού στέρεψαν και αυτό είναι ένα άλλο τεράστιο θέμα για το οποίο κανένας δεν μιλάει, απλώθηκαν στον ήλιο να μηρυκάσουν, κατσίκες και τραγιά, ήσυχα την τροφή τους.

Παραδόξως στον αέρα δεν πλανιόταν η γνωστή μυρωδιά του μαρκάλου, όπως λέγεται ο οίστρος αυτών των ζώων που δεν σε αφήνει να σταθείς κοντά τους και μόνο ένα σιούτο τράγο είδα να κάνει άσεμνες κινήσεις με τη γλώσσα του σε μια κατσίκα αλλ’ αυτό ήταν μόνο και δεν δόθηκε καμιά συνέχεια σε πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Ρώτησα τον νοικοκύρη αν τέλειωσε ο μαρκάλος και μου απάντησε πως τα γίδια του ήταν ήδη ένα μήνα γκαστρωμένα και ότι από τον Νοέμβρη κιόλας θα έχει γεννήσεις.

Τούτο δεν γίνονταν παλιότερα, άφηναν τον μαρκάλο να γίνει όποτε του έρχονταν του κοπαδιού και συνήθως τέλειωνε ως τα μέσα του Σεπτέμβρη και τα κατσικάκια γεννιόνταν μετά από τον Ιανουάριο και διοχετεύονταν στην αγορά του Πάσχα. Τα τελευταία όμως χρόνια με τον εξευτελισμό των τιμών του κρέατος από τα ελληνικά ζώα ελεύθερης βοσκής όσοι από τους νοικοκυραίους διατηρούν ακόμη λίγα κοπάδια φροντίζουν να ξεμπερδεύουν γρήγορα με την αναπαραγωγή γιατί εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι το γάλα και το οποίο ευτυχώς γι’ αυτούς έχει κάποια ικανοποιητική τιμή και έτσι κρατάνε ακόμη λίγα κοπάδια. 

Έτσι δικαιολογείται πως ένα κοπάδι γίδια στις υπώρειες της Δίρφυς που σε άλλες εποχές το καλοκαίρι δεν μπορούσες να το πλησιάσεις από τη μυρωδιά του μαρκάλου μοσχοβολούσε ρίγανη και πουρνάρι…

ΑΘΗΝΑ, 31072016

ΕΝΑ ΚΟΠΑΔΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους πιστεύουν πως κάποια πράγματα μπορούν να αλλάξουν χωρίς πρώτα να αλλάξουν λιγάκι τον εαυτό τους. (Την προσοχή σας παρακαλώ στην αριστερή πλευρά του κοπαδιού με τα τραγιά να ορίζουν την πορεία των προβάτων).

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 20092015

Καλημέρα σας και καλή Κυριακή να έχουμε όλοι και φυσικά θα είναι καλύτερη αν πάμε νωρίς – νωρίς το πρωί και ψηφίσουμε (πρέπει όλοι να ψηφίσουμε ανεξάρτητα αν μας υποχρεώνει ο νόμος ή όχι για να έχουμε και ένα μέρος ευθύνης) και μετά να έχουμε όλη την ημέρα μπροστά μας να μετανιώσουμε για ότι κάναμε. Υπενθυμίζουμε, πως μετά την απομάκρυνση από την κάλπη, κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται και ούτε επαναλαμβάνεται η ψηφοφορία…  

ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ: ΓΙΔΙΑ Η ΠΡΟΒΑΤΑ

Καλησπέρα σας από τη μικρή πατρίδα, όπου ουδόλως είμαστε στεναχωρημένοι που έφυγαν και οι τελευταίοι παραθεριστές κι έτσι έχουμε την ησυχία μας να σκεφτόμαστε τι θα κάνουμε με τα χωράφια και τα δέντρα και όχι με τι ψήφο θα ρίξουμε σε λίγες ημέρες στην κάλπη.. 

Χωρίς να έχω τίποτα με τα συμπαθή πλάσματα της μεγάλης συνομοταξίας των μυρηκαστικών και τα είδη πρόβατα και γίδια – αντιθέτως μάλιστα τα θεωρώ εντελώς απαραίτητα για την επιβίωση των ανθρώπων- επιστρατεύω δυο φωτογραφίες από την πρόσφατη, σύντομη επίσκεψή μου στη Νότια Εύβοια και με την μορφή του κουίζ επαναφέρω στη συζήτηση ένα παλιό, τετριμμένο ερώτημα: Τι μας θεωρούν οι πολιτικοί (όλου το πολιτικού φάσματος εννοείται) και πως περιμένουν να συμπεριφερθούμε και σε τούτες τις περίεργες εκλογές που μας σέρνουν; Σαν γίδια ή σαν πρόβατα; 

(Πριν απαντήσετε δείτε σας παρακαλώ προσεκτικά τις δυο φωτογραφίες και προσέξτε τις λεπτομέρειες γιατί έχει σημασία). 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 02092015

ΕΝΑ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ IIΙ

Τα γίδια που δοκιμάζουν τα καινούργια φύλλα…

Χθες σταθήκαμε για λίγο στο κοπαδάκι που βοσκούσε μπροστά από το ερειπωμένο σπίτι με το αλώνι πάνω από τον Αγαλιανό. Σήμερα θα σταθούμε σε ένα άλλο κοπαδάκι, αυτό με τα γίδια του Καρατζούνη που είδαμε λίγο πιο πάνω από το χωριό Επισκοπή να βόσκει (να κουρεύει στην ουσία) τα βλαστάρια που μόλις είχαν πετάξει οι γκορτσιές στην άκρη του δρόμου και τα άλλα δεντράκια. Το γεγονός δεν θα είχε καμιά σημασία πριν από λίγα χρόνια και εμπίπτει στην προσοχή μας σήμερα γιατί σε μια διαδρομή εκατό και παραπάνω χιλιομέτρων στην κεντρική Ευρυτανία που κάποτε βογγούσε  ο τόπος από τα γιδοπρόβατα, ήταν τα μόνα κοπάδια που συναντήσαμε και για ευνόητους λόγους, δεν το χαρήκαμε… 

ΑΘΗΝΑ, 19042015

ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ Ο "ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ"...

Είναι βέβαιο ότι η κατσίκα που βλέπουμε πίσω από την εύγλωττη πινακίδα, σε μια στροφή πριν από το χωριό Προφήτης Ηλίας της Σαμοθράκης το οποίο φημίζεται για τις ψησταριές του δεν ξέρει να διαβάζει!

Γιατί αν ήξερε, το δαιμόνιο τετράποδο σίγουρα θα έβρισκε ένα τρόπο να την καταστρέψει ή να σβήσει τουλάχιστον από τη λίστα των εδεσμάτων τις αράδες που την αφορούν και την ξαποστέλνει για τη νοστιμιά της από τον παράδεισο των πουρναριών που είναι ολόκληρο το νησί, στον παράδεισο που ενδεχομένως πηγαίνουν μετά το ψήσιμο και αυτά τα ζωντανά για να βοσκήσουν όσες πρασινάδες επιθυμούν χωρίς να τα φοβίζει πλέον καμιά σούβλα και μαχαίρι χασάπη.

Κατά τα άλλα η Σαμοθράκη με την ιδιαίτερη ομορφιά της είναι ο πραγματικός επίγειος παράδεισος των κατσικιών τα οποία για τους ντόπιους αποτελούν τη βάση της οικονομίας και δεν παραξενεύονται όπου και να τα συναντήσουν. Για τον επισκέπτη όμως αποτελούν φαινόμενο γιατί παρουσιάζονται στα πιο απίθανα μέρη, από την κορυφή του ψηλού βουνού Σάος ή Φεγγάρι μέχρι τον αφρό της παραλίας.

Παντού και σε κάθε σημείο, από τα χωράφια μέχρι τα μεγάλα φαράγγια τα οποία αποτελούν και το αγαπημένο τους μέρος, οι κατσίκες εμφανίζονται και εξαφανίζονται σαν φαντάσματα. Τις μόνες στιγμές που καταλαβαίνεις την παρουσία τους είναι όταν περνούν από τα χείλη των φαραγγιών και παρασύρουν πέτρες και χαλίκια που πέφτουν με θόρυβο στο κενό και στα νερά. Τότε όντως η παρουσία τους περικλείει κινδύνους και όσοι δεν ξέρουν απ’ αυτά, μπορεί και να πάθουν κάποιο ατύχημα. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι επισκέπτες της Σαμοθράκης επιθυμούν να γνωρίσουν τις κατσίκες στον «Παράδεισο» με τις ψησταριές παρά σε κάποιο νοσοκομείο.

ΣΗΜ: Όσο παρατηρώ το εικονισματάκι δίπλα από την πινακίδα, τόσο περισσότερο σκανδαλίζομαι με την απρόσμενη σύνθεση της φωτογραφίας που τραβήχτηκε πριν από δυο χρόνια και βρέθηκε στα αδημοσίευτα κείμενα στο στομάχι του αρχείου.

ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ, O5072010