«ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ» ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΒΡΕΤΤΟ

 

Η Βαρυμπόπη όπως την ξέραμε έπαψε να υπάρχει μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές πέρσι το καλοκαίρι. Οι εικόνες της φωτιάς  και των καμένων εκτάσεων θα στοιχειώνουν για μεγάλο διάστημα στη μνήμη μας ενώ το πλήγμα τόσο στο ανθρωπογενές τοπίο αλλά πολύ περισσότερο στο δάσος ήταν καταστροφικό και είναι άγνωστο πότε και αν θα ανασυνταχθεί. Οι επισκέψεις σε αυτό το όμορφο κομμάτι της Αττικής σταμάτησαν γιατί σε κανέναν δεν κάνει καρδιά να δει την περιοχή σαν ένα δάσος από καμένα κούτσουρα.

Ένας άνθρωπος όμως, ο διακεκριμένος φωτογράφος Τάσος Βρεττός άρχισε να το επισκέπτεται. Πρώτη φορά πήγε μια νύχτα με καταρρακτώδη βροχή και ανακάλυψε έναν άλλο κόσμο τον οποίο φωτογράφισε σε πολλές επισκέψεις και αυτές οι φωτογραφίες σε συνύπαρξη με εικόνες του ζωντανού δάσους και σε άλλα μέρη της Ελλάδας εκτίθενται από τις 4 Νοεμβρίου μέχρι τις 11 Δεκεμβρίου στο κτίριο «Νόμπελ» στο Χαλάνδρι.  

Οι φωτογραφίες του Τάσου Βρεττού δεν φιλοδοξούν να αποτελέσουν μαρτυρίες ολέθρου, ωστόσο επισκέπτονται φυσικά σώματα που δεν υπάρχουν όπως υπήρξαν, καθώς η πυρκαγιά αρχικά και η υλοτόμηση κατόπιν άλλαξαν δραστικά τα φυσικά δεδομένα των περιοχών τους. Σώματα που συγκρατούν την αύρα και τα σημάδια του βαθέος χρόνου και της ιστορίας απ’ όπου προέρχονται, όσο κι εκείνα της συγκυρίας και της βίας που τα διαμόρφωσε. Ο Βρεττός επισκέπτεται δάση, καταστραμμένα ή θάλλοντα αλλά πάντως αναπόσπαστα δεμένα με τις ατμόσφαιρες που τα συνέχουν, μεταφέροντας τελικά με το έργο του το πρόβλημα της (ανα)παράστασής τους και το αίνιγμα της σύστασής τους. Χρησιμοποιώντας την φωτογραφία δημιουργεί ένα σύμπαν εικόνων σε κίνηση, για να υπαινιχθεί τον διαφεύγοντα συμβολικό ορισμό του δάσους και της συναρπαστικής ζωής που το συνεμψυχώνει και εξαρτάται από αυτό. Για να συναντήσει τα δάση στην περιπέτειά τους, ως συναλλογενή δίκτυα ανταλλαγών και επικοινωνίας, αλλά και ως φαντάσματα, οργανισμούς διαταραγμένους, βίαια απομειωμένους και αποκομμένους από τον χρόνο, εξαιτίας ανθρώπινων εξτρακτιβιστικών πρακτικών, ατομικής αδιαφορίας και συλλογικής άγνοιας.

Το αίνιγμα του δάσους παρουσιάζεται στον άγνωστο και αδιαμορφοποίητο ακόμη χώρο του κτιρίου «Νόμπελ» στο Χαλάνδρι, όπου σύντομα θα δημιουργηθεί νέος δημοτικός χώρος πολιτισμού. Η έκθεση αναπτύσσεται σε συστάδες, ξέφωτα και μονοπάτια εντός της ατελούς και λαβυρινθώδους κατασκευής από μπετόν, σε μια παράδοξη επίσκεψη και αντιστροφή της περίφημης καλύβας του Χ. Ντ. Θορώ «Γουόλντεν», καθώς εδώ ο χώρος γίνεται ορμητήριο για μια εσωτερική ανακάλυψη του δάσους, από το οποίο άλλωστε εμπνέεται και στοιχειώνεται ιστορικά η ανθρώπινη στέγη. Χρησιμοποιώντας διαφορετικά οπτικοακουστικά μέσα και υλικά η έκθεση προεκτείνει το περιεχόμενό της σε προβληματισμούς σχετικούς με τη σύγχρονη εμπειρία του δάσους (ψηφιακή και φυσική), με τη διαμεσολαβημένη και εξιστορημένη εκδοχή του, με την επισφαλή πραγματικότητα και συμβιωτική οικονομία των οικοσυστημάτων που το συμπλέκουν, με την τέχνη της προσοχής και την πολιτική της δικαιοσύνης που του οφείλεται. Με άλλα λόγια, και με αφετηρία το καμένο δάσος, η έκθεση/δράση επιδιώκει να ανοίξει μια άλλη προοπτική, μια νέα διακριτή λογική για το πώς οι σκέψεις του δάσους μπορεί να προχωρούν μέσα από εμάς.

 

Αναπόσπαστο τμήμα της έκθεσης «Το Αίνιγμα του Δάσους» αποτελούν διαθεματικές συμμετοχές οι οποίες, με αφορμή επιστημονικές ανακαλύψεις, ανθρωπολογικές προσεγγίσεις, καλλιτεχνικές & ακτιβιστικές δράσεις, ακόμα και νομοθετικές πρωτοβουλίες, προχωρούν πέρα από τη συνήθη ειδυλλιακή θεώρηση και το αποικιοκρατικό φαντασιακό που έχει κατασκευάσει ιστορικά το δάσος ως ένα «άλλο», αντικείμενο εκμετάλλευσης ή αγαθοεργίας. Ρίχνουν νέο φως στη νοημοσύνη των δέντρων, στο δάσος ως πηγή γνώσης και τροφής, στην αυτενέργεια, τα τελετουργικά και τα δικαιώματα της δασικής φύσης εκτός ή εντός του αστικού ιστού. Εστιάζουν με παραδείγματα και ιστορίες στην εμπλοκή ανθρώπινων και μη στοιχείων σε ένα «εμείς» ανοιχτό, απρόβλεπτο και ελπιδοφόρο με την ισότιμη παρουσία του δάσους.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Κτίριο «Νόμπελ» –– χώρος πολιτισμού Δήμου Χαλανδρίου / Ήβης 30 & Τυμφρηστού,  15234 Χαλάνδρι. Mετρό – γραμμή 3 , στάση Χαλάνδρι | ΟΑΣΑ, γραμμή 447, στάση Αρδηττού

-          «Το αίνιγμα του δάσους» οργανώνεται από τον Δήμο Χαλανδρίου και  την ερευνητική—καλλιτεχνική κολεκτίβα ΣΑΠΡΟΦΥΤΑ  με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, της The Newtons Laboratory, με τη χορηγία της Δημοτικής επιχείρησης του Δήμου Χαλανδρίου, ΦΛΥΑ Α.Ε και με τη χορηγία της Karavias  Underwriting Agency S.A για την ασφάλιση των έργων.

 Περισσότερα στο https://www.chalandri.gr/.../2022/10/GREEK-PRESS-VRETTOS.pdf

ΑΘΗΝΑ, 11112022

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΑΣΟΣ

Επειδή τελευταία και με αφορμή την επαπειλούμενη δήωση των Αγράφων από εταιρείες της «πράσινης οικονομίας» ως παραπλανητικά λέγονται και πολλοί το πιστεύουν καθώς οι ιεροκήρυκες της ανάπτυξης κάνουν καλά τη δουλειά τους, αρχίζουμε να αμφιβάλουμε και για το τι είναι δάσος, και μάλιστα ελατόδασος. Το λέμε αυτό γιατί οι μελετητές των έργων χαρακτήρισαν το μεγάλο ελατόδασος πάνω από το Καροπλέσι ως δάσος με πουρνάρια γιατί έτσι θα είναι πιο εύκολο να εγκριθούν τα έργα για τα τερατώδη δίκτυα μεταφοράς της ενέργειας. Τούτο μάλιστα υποστηρίζουν και άνθρωποι που στα νιάτα τους, τα περπάτησαν με τα γιδοπρόβατα, μάζεψαν ξύλα και τα πήγαν με τον γάιδαρο στο σπίτι, κάποιοι έβγαλαν και τα πρώτα μεροκάματα στις υλοτομίες των δασικών συνεταιρισμών, άλλοι δούλεψαν στο Εργοστάσιο Ξυλείας του Φουρνά. Κάποιοι απ’ αυτούς λοιπόν  έρχονται σήμερα και για να δικαιολογήσουν κυρίως την επιπολαιότητά τους και την απαξίωση του λόγου των τοπικών κοινωνιών προχωρούν στον «αποχαρακτηρισμό» των δασών και από ελατοδάση γίνονται πουρναρότοποι (όχι ότι  δεν έχουν αξία τα πουρνάρια αλλά τούτο είναι ένα άλλο σύνδρομο της καλλιεργούμενης άγνοιας για  τα οικοσυστήματα) και των ορεινών λιβαδιών σε άγονες ζώνες που δεν φυτρώνει τίποτα. Έτσι ενισχύουν τις απόψεις των εργολάβων και μειώνουν τον Λόγο των τοπικών κοινωνιών που έτσι κι αλλιώς θα τον βρουν μπροστά τους.

Η φωτογραφία συμβολική, από τον Ιούνιο του 2012 όταν έζησα κάποιες μέρες στο δάσος παρέα με τους υλοτόμους του Δασικού Συνεταιρισμού Νεράιδας στην ξύλευση ενός τμήματος της Μάρτσας. Τη δημοσιεύω προκαλώντας κάποιον απ’ αυτούς που ευαγγελίζονται την πράσινη ανάπτυξη να κάτσει να κάνει μια πλήρη μελέτη για τον πλούτο που μπορούν να χαρίσουν αυτά τα δάση στις τοπικές κοινωνίες, να τα συζητήσει μαζί τους και μετά να γίνει, αν του βαστάει βέβαια, μπροστάρης των εργολάβων με τα αιολικά. Και για την ιστορία, ας ρωτήσει κανέναν από τους παππούδες να του περιγράψει πως ήταν σε όλα τα χωριά του Μέγδοβα τότε που δούλευε το ξυλουργικό εργοστάσιο στο Φουρνά.

ΑΘΗΝΑ, 09062018

ΕΝΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗ ΓΗ…

Είναι ανεξάντλητο το θέμα των μανιταριών που ανθίζουν τούτες τις ημέρες στα δάση και τα χωράφια της μικρής μου πατρίδας και για κάθε ένα μπορεί να γραφτεί κι ένα διαφορετικό κείμενο ακόμη και αν είναι του ίδιου είδους. Έτσι, για τούτο το άγνωστο (ξαναλέω για όσους δεν έχουν διαβάσει προηγούμενα κείμενα ότι δεν τα ξέρω πως τα λένε) είδος του αξίζουν λίγες λέξεις για τη δύναμη που έχει με το εύθραυστο και ντελικάτο κορμάκι του να σηκώσει, καθώς μεγαλώνει, ότι χώμα βρει από πάνω του για να δει κι αυτό λίγο τον κόσμο γύρω του μέχρι να λυγίσει μέσα σε λίγες ημέρες και ο κορμός του και να θαφτεί μαζί με τους σπόρους που στο μεταξύ πρόλαβε να κάνει κάτω από το ίδιο χώμα. Σε ένα αέναο παιχνίδι που θα μπορούσαμε να πούμε ανάστασης και ταφής και πάλι ανάστασης και ταφής αυτών των πλασμάτων στους αιώνες επί των αιώνων…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 11112016

ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΟ ΩΡΑΙΟ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙ

Η "Ομάδα Περιπάτου" μπροστά στην εκκλησία της Παναγίας

Βρέθηκα τις ημέρες που πέρασαν στο Δήμο Αγιάς και μεταξύ των άλλων ωραίων στιγμών που έζησα στον υπέροχο αυτό τόπο τον γεμάτο ομορφιές της φύσης, τόσο στο βουνό όσο και στη θάλασσα είχα τη χαρά να περπατήσω λίγη ώρα σήμερα το πρωί με την Ομάδα Περιπάτου του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου «Μιλτιάδης Δάλλας» στο πρώην βασιλικό κτήμα Πολυδενδρίου.

Αγιογραφίες από την παλιά εκκλησία της Παναγίας

Η χαρά, ομολογώ, δεν ήταν ολόκληρη αλλά μισή γιατί έπρεπε να αναχωρήσω νωρίς για την Αθήνα αλλά πρόλαβα κι έκανα μαζί τους μια μικρή διαδρομή, από την αφετηρία μέχρι την εξωκλήσι της Παναγίας  (Κοίμηση) μέσα σε ένα υπέροχο δάσος, γεμάτο δροσιές του πρωινού, εκπληκτικές μυρωδιές από τα ανθισμένα δέντρα και κελαιδίσματα πουλιών. Έτσι άφησα τους φίλους περιπατητές από το Δήμο Αγιάς και με μισή καρδιά και με μετρημένες φωτογραφίες αποχώρησα με την υπόσχεση με την πρώτη ευκαιρία να κάνω αυτή την ωραία διαδρομή μια άλλη στιγμή και να απολαύσω αυτό το εκπληκτικό δάσος, πράγμα που σας συνιστώ ανεπιφύλακτα για οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου επιλέξετε. 

Σπίτια από τον παρατημένο οικισμό στο δάσος

ΑΘΗΝΑ, 07052017

ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

Το χιόνι είναι ένα φαινόμενο που σαφώς δεν κάνει διακρίσεις και ανάλογα με την έντασή του και το υψόμετρο του τόπου, όταν πέφτει πάνω σε κάθε πράγμα της γης του αυξάνει το ύψος από λίγα εκατοστά μέχρι πολλές φορές το ένα μέτρο. Το χιόνι δεν μπορεί να πέσει περισσότερο στο ένα χωράφι ή λιγότερο στο άλλο ή να καλύψει μια στέγη και να αφήσει άδεια τη διπλανή της. Ένας παράγοντας πάλι που κάποιες φορές επηρεάζει το ύψος του χιονιού είναι ο δυνατός αέρας, τα νερά που τρέχουν στην επιφάνεια της γης, το είδος και η μορφή των δέντρων και βεβαίως το υλικό που είναι φτιαγμένη η όποια στέγη. 

Στην πρώτη περίπτωση ο αέρας όταν είναι δυνατός, αρπάζει κυριολεκτικά τις νιφάδες προτού ακόμα πέσουν στη γη και τις στοιβάζει στα σημεία που κόβεται η έντασή του και συχνά δημιουργεί στρώματα ύψους πολλών μέτρων. Αυτό συμβαίνει στις ανοιχτές πλαγιές των βουνών που ο αέρας κυριολεκτικά ξυρίζει τις εκτεθειμένες σε αυτόν γυμνές επιφάνειες και οδηγεί το χιόνι στις βαθιές χαράδρες όπου το ύψος του πολλές φορές είναι απύθμενο. Όταν πάλι πέφτει πάνω σε τρεχούμενα νερά ή σημεία που ποτίζονται από πηγές, ένας όγκος από τη μάζα του λιώνει και κυλά αόρατο κάτω από το στρώμα που διαρκώς χάνει ύψος εκτός από την περίπτωση που παγώσει οπότε και κερδίζει λίγους πόντους σε ύψος.

Το ύψος του χιονιού πάνω στα δέντρα ποτέ δεν είναι ίδιο. Αλλιώς στοιβάζεται πάνω στα έλατα και στα αειθαλή, αλλιώς πάνω στις λεύκες κι αλλιώς πάνω στους θάμνους. Στα ελατοδάση για παράδειγμα επικάθεται βαριά πάνω στα κλαδιά των ελάτων και ανάλογα με την αντοχή τους παραμένει εκεί αρκετές ημέρες ενώ στις λεύκες, λόγω του ύψους τους και τον αέρα πολύ σπάνια και μόνο σαν είναι χαμηλές οι θερμοκρασίες μπορεί να δημιουργήσει ένα λεπτό στρώμα. Το ίδιο γίνεται και με τα υπόλοιπα φυλλοβόλα αλλά ανάλογα σε κάθε είδος είναι και οι συνέπειες στα κλαδιά του από το βάρος του χιονιού. 

Στις καρυδιές για παράδειγμα, όπως και στις μηλιές ή τις καστανιές όταν στα κλαδιά τους μαζευτεί μεγάλος όγκος χιονιού τότε σπάζουν ενώ το φαινόμενο είναι πιο σπάνιο στις κερασιές ή στις φουντουκιές που τα κλαδιά τους έχουν άλλη διάταξη πάνω στον κορμό. Οι θάμνοι: κέδρα, πουρνάρια, φιλίκια ακόμα και οι πυράκανθοι δεν έχουν πρόβλημα από τον όγκο του χιονιού λόγω της απόστασης των κλαδιών τους από το έδαφος ενώ πολλές φορές βρίσκονται στη δεινή θέση να φορτωθούν στις πλάτες τους και το χιόνι που πέφτε από τα κλαδιά των υπερκείμενων από αυτούς δέντρων και τότε επιστρατεύουν την υπομονή τους. 

Σε γενικές γραμμές πάντως το χιόνι λειτουργεί ως ο αόρατος μέγας ξυλοκόπος γιατί με το βάρος του επιτελεί το μέγα έργο της αφαίρεσης από τα δέντρα των νεκρών και ασθενικών κλάδων οι οποίοι καθώς πέφτουν παρασύρουν στο έδαφος από το ίδιο αλλά και τα παρακείμενα δέντρα πολλά υγιή κλαδιά. Έτσι δημιουργούν κάτω από το δέντρο ένα στρώμα από καυσόξυλα με τα οποία πορεύονταν παλαιότερα οι κάτοικοι των παραδασόβιων χωριών ενώ τώρα ουδείς ασχολείται με αυτά και στις ημέρες μας αποτελούν τον υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο για την ανάφλεξη των δασών. 

Είναι φορές όμως και ιδιαίτερα όταν ενσκήπτει έντονος νοτιάς ο οποίος φέρνει και πολύ βαρύ χιόνι ορισμένα δέντρα να λυγίσουν από το βάρος και να πέσουν στη γη παρασύροντας πότε λίγα αλλά και κάποιες φορές ολόκληρες συστάδες στο θάνατο. Έτσι παρατηρούμε πολλές φορές μεγάλες γυμνές λωρίδες μέσα στο δάσος και τούτο οφείλεται ακριβώς στην αδυναμία των δέντρων να σηκώσουν το βάρος του χιονιού. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα δέντρα καλούνται «κατακείμενα» και τα οποία είναι τα μόνα τα οποία μπορούν να απομακρύνουν από το δάσος για να καλύψουν τις ανάγκες τους αλλά αν δεν είναι δίπλα στο δρόμο αφήνονται να σαπίσουν και να γίνουν λίπασμα για τις επερχόμενες γενιές των δέντρων και του κόσμου του δάσους.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 25122009

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΜΑΓΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Αν θα ήταν ανάποδα ο κόσμος, τότε τα δέντρα θα είχαν τις ρίζες τους στα σύννεφα και αυτή η βελανιδιά, που είναι δίπλα στο μονοπάτι που οδηγεί από τον Αμάραντο στις κορυφές του Ιτάμου και ο κορμός της σχηματίζει μια διχάλα, θα ήταν ένα ξωτικό και το κεφάλι του θα κρύβονταν μέσα στις φυλλωσιές· όπως κάνουν τα δεντροκόριτσα που ντρέπονται να τα δει ο διαβάτης και φοβούνται πως αν τα «πιάσει» η ματιά του θα χαθεί η μαγεία του κόσμου… 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 2311212

ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΜΕ ΟΜΙΧΛΗ

Με άφησε χθες το απόγευμα ο καλός φίλος και διευθυντής του Δασαρχείου Φουρνά Σταύρος Κοσμάς ο οποίος με πήρε με το αυτοκίνητό του στη διαδρομή από Φουρνά προς Καρπενήσι στους Αγίους Αποστόλους, τον αυχένα στα σύνορα Φθιώτιδας με την Ευρυτανία, στις πλαγιές του Τυμφρηστού για να κατέβω στο χωριό από τον χωματόδρομο.

Η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων με αραιά ομίχλη

Ήθελα να κατέβω εκεί για να περπατήσω μέσα στο δάσος και να ακούσω τις φωνές του το φθινόπωρο και να απολαύσω τη διαδρομή κι ας ήταν μέσα στην στεγνή ομίχλη. Στην αρχή που πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να έχω και τίποτα απρόοπτες συναντήσεις με αγρίμια αλλά παραμέρισα την ανόητη σκέψη και πήρα τον κατήφορο με πολύ θάρρος.

Η αραιή ομίχλη που είχε σκεπάσει την πλαγιά με συνόδεψε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής και ανάλογα με το αεράκι που φυσούσε μου έκρυβε και μου αποκάλυπτε συστάδες από σοβαρά έλατα και γυμνές καστανιές και άπλωνε στο δάσος μια σιωπή που έσπαγε μόνο από τις φωνές από κάποιες κίσσες και τσίχλες. Τίποτα άλλο δεν άκουσα δυο ώρες μέσα στο δάσος που ήταν όμως όλο σκαμμένο, σαν κήπος την άνοιξη από τα αγριογούρουνα τα οποία βρίθουν εκεί γιατί είναι και απαγορευμένη για το κυνήγι περιοχή.

Αυτό το σκάψιμο των αγριογούρουνων ήταν που έδινε και μια έντονη οσμή αόρατων ζώων στο δάσος συνδυασμένη με την βαριά μυρωδιά των φύλλων που σαπίζουν. Δεν είδα κανένα αλλά ένιωθα πως ήταν κάπου εκεί κοντά και αν δεν με παρακολουθούσαν, σίγουρα είχαν καταλάβει το πέρασμά μου με τη μύτη της. Για να τους το δηλώσω μάλιστα ότι περνούσα, κάθε λίγο έβαζα μια δυνατή φωνή, χουγιατό το λένε στα χωριά και πιστεύουν ότι έτσι μπορεί να φοβηθούν τα επικίνδυνα αγρίμια. Το ότι όμως αυτά δεν ανταποκρίθηκαν ούτε με ένα ψίθυρο, με έκανε να πιστέψω πως εγώ ήμουν ο κυρίαρχος του δάσους.

Περπάτησα πάνω από μια ώρα μέχρι να βγω στη Λελούδα με την ομίχλη συντροφιά και με άφησε σαν πέρασα από το Λιβαδάκι και μέχρι να φτάσω στο χωριό είχε πια νυχτώσει και με υποδέχτηκαν μόνο οι σιωπηλές λάμπες που φωτίζουν τους άδειους δρόμους και τα παράθυρα με αναμμένα φώτα στα σπίτια του χωριού που μέτρησα δεν ξεπερνούσαν τα πέντε. Ως τα Χριστούγεννα θα γίνουν λιγότερα και τότε η σιωπή που άκουσα στο δάσος θα είναι η ίδια που θα γεμίσει το περισσότερο χωριό... 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 24112016

ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΠΟΥ ΠΑΤΑΜΕ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ…

Δεν ξέρω πως το λένε και τούτη τη στιγμή δεν έχει σημασία η αναζήτηση του ονόματός του, δεν γνωρίζω αν είναι βρώσιμο ή όχι, υποψιάζομαι πως μπορεί να έχει δηλητήριο για να εμποδίζει όποιο πλάσμα τολμήσει να το βάλει στο στόμα του ή απλά τούτο να είναι μια ιδέα που να απωθεί όποιον και ότι το επιβουλεύεται. Όπως και να έχει, τούτο το μοναχικό, δειλό μανιτάρι που είδα σήμερα κάτω από μια πυκνή συστάδα βάτων (και άλλα πολλά που θα έρθει η σειρά τους να τα δείτε) δεν ήταν για μένα παρά μια υπενθύμιση, της ζωής που φυτρώνει σε απίθανα μέρη και ομορφαίνει το δάσος και τον κόσμο για λίγες ώρες ή μέρες, όσες το είδος του είναι ταγμένο να ανθίσει. Ας προσέχουμε λοιπόν που πατάμε για να υπάρχει και αυτών των ταπεινών πλασμάτων η ομορφιά στον κόσμο…

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 08112016

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ Α’

Ακούμε από τις ειδήσεις ότι έρχεται βαριά κακοκαιρία, και, καθώς έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εποχή που η επαφή μας με τη φύση περιείχε ουσία, η εικόνα που σχηματίζουμε στο μυαλό μας για τα καιρικά φαινόμενα όχι μόνο είναι λανθασμένη αλλά πολλές φορές ούτε καν ανταποκρίνεται με την πραγματικότητα αφού έχει γίνει ένα ακόμα στερεότυπο στη ρηχότητα των ΜΜΕ και την πρακτική της διαφήμισης.

Όποιο και να είναι όμως αυτό, ποτέ δεν θα μπορέσει να αγγίξει το συναίσθημα που κάνει την καρδιά να χτυπάει αλλόκοτα σαν κλείνουν ξαφνικά οι ορίζοντες από τα σκοτεινά σύννεφα και μέσα σε μια απόλυτη σιγαλιά -σαν να κρατάει την ανάσα της η γη μοιάζει- αρχίζει να χιονίζει ασταμάτητα για πολλές ώρες. Τίποτα δεν μπορείς να δεις τότε στον ουρανό που αδειάζει συνέχεια τις νιφάδες και την ένταση την καταλαβαίνεις από το ύψος που σωρεύεται στο έδαφος και καμιά φορά μπορεί να ξεκινήσει από λίγους πόντους το απόγευμα και να ξημερώσει παραπάνω από μέτρο το πρωί. Μπροστά σε αυτό το δέος μπορείς να νοιώσεις πως ένα μικρό λάθος στη μηχανή του καιρού μπορεί να θάψει μετά από μια ασταμάτητη χιονόπτωση τον κόσμο κάτω από στοιβάδες δεκάδων μέτρων χιονιού.

Όπως πάλι καμιά εικόνα δεν μπορεί να αποτυπώσει και καμιά γραφή να μεταφέρει τη σιωπή του δάσους σαν αρχίζει να χιονίζει και ιδίως τη στιγμή που τα δέντρα αφήνουν το χιόνι να στρωθεί πάνω στα κλαδιά τους. Σαν να περιμένουν το σύνθημα τότε οι νιφάδες του χιονιού δημιουργούν μέσα σε ελάχιστο χρόνο ένα βαρύ στρώμα που λυγάει τα κλαδιά ως το έδαφος, χώνεται μέσα στα φυλλώματα, φτάνει κάτω από τη φλούδα και προχωρεί μέσα στα σωθικά τους και τα ποτίζει βαθιά μέχρι τις ρίζες που το περιμένουν σαν νάμα που θα ξυπνήσει την άνοιξη σε λίγες ημέρες. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 27012010