ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΦΟΒΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ

Λόγω των ειδικών καταστάσεων τούτες τις ημέρες που είμαι στο χωριό περιμένοντας το αναπότρεπτο για τον πατέρα μου, δεν μπορώ και να απομακρυνθώ από το σπίτι και ως εκ τούτου, περπατάω μόνο στα κοντινά χωράφια, χωράφια που γνωρίζω εκατοστό το εκατοστό και το γεγονός με προκαλεί να βάλω από τώρα μπροστά την ανάστασή τους…
Λόγω του κλίματος λοιπόν αλλά και από το γεγονός ότι δεν υπάρχει πια και κανένας καρπός πάνω στα κλαδιά των δέντρων, κοιτάω χαμηλά στο έδαφος, όπου σε πάρα πολλά σημεία του αυτό τον καιρό ανθεί και καρπίζει ένας άλλος κόσμος, αυτός των μανιταριών σε κάθε είδος και ποικιλία. Δεν τα ξέρω πως τα λένε, δεν τα τρώω, δεν τα πειράζω γιατί αποτελούν ομορφιά στο δάσος και όταν μπορώ τα φωτογραφίζω να τα δείτε κι εσείς. 

Όπως αυτά που φύτρωσαν ομαδικά μέσα σε μια κουφάλα και αποδομούν κάθε χρόνο και από λίγο με τις ρίζες τους και τα υγρά τους αυτό που ήταν κάποτε το κούτσουρο μιας τεράστιας ήμερης καστανιάς η οποία ξεράθηκε πριν από είκοσι χρόνια από μια αρρώστια. Με εντυπωσίασαν για την ντελικάτη, διάφανή εμφάνισή τους και περισσότερο για το θάρρος που είχαν να ψηλώσουν τα κορμάκια τους δίπλα στα σκληρά αγκάθια μιας πεσμένης στην ίδια κουφάλα ξερής κάψας που μεγαλώνουν τα κάστανα. Τέτοιο θάρρος από τέτοια ευαίσθητα πλάσματα δεν έχω ξαναδεί και θα ήθελα ομολογώ, να είχα τον τρόπο και την υπομονή να δω σε πόσα χρόνια θα καταφέρουν τελικά να λιώσουν εντελώς το σκληρό ξύλο της καστανιάς…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 06112014

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΜΑ

Είναι η εποχή τους. Τα μανιτάρια, λογής – λογής φυτρώνουν εκεί που σαπίζει το καλοκαίρι και αποσυντίθεται η εποχή της καρποφορίας. Ο ρόλος τους στη φύση είναι να διαλύουν με τις ρίζες και τους χυμούς τους την οργανική ύλη και να την μετατρέπουν σε απλά στοιχεία ώστε τα νέα φυτά που βλαστήσουν την άνοιξη στο ίδιο χώμα να τα αντλήσουν, να δυναμώσουν και να προχωρήσουν σε ένα νέο κύκλο ζωής και καρποφορίας. Όταν κλείσει κι αυτός, οι σπόροι του μανιταριού θα λειτουργήσουν πάλι όπως πρέπει και τότε θα είναι ξανά ένα συννεφιασμένο φθινόπωρο.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 21102018

μεγ

ΜΕΓΑ

ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΟΜΟΥΝ ΤΑ ΝΕΚΡΑ ΞΥΛΑ

Μου αρέσει που βλέπω πολλές φίλες και φίλους να ασχολούνται με τα μανιτάρια και γνωρίζουν τα πάντα γύρω από αυτά και ξέρουν μάλιστα να τα μαγειρεύουν με πολύ ωραίο τρόπο και ελπίζω κάποια στιγμή να δοκιμάσω κι εγώ τις σπεσιαλιτέ τους. Ως τότε αρκούμαι να βλέπω από μακριά (γιατί δεν τα γνωρίζω) τα μανιτάρια της μικρής πατρίδας και να χαίρομαι την ομορφιά τους αλλά και το ρόλο τους – όπως αυτή η πυκνή αποικία που βάζει τις ισχνές δυνάμεις της να αποδομήσει ένα ξερό κούτσουρο καστανιάς και χρόνο με το χρόνο προχωράει ικανοποιητικά το έργο της.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 19102015

ΕΝΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗ ΓΗ…

Είναι ανεξάντλητο το θέμα των μανιταριών που ανθίζουν τούτες τις ημέρες στα δάση και τα χωράφια της μικρής μου πατρίδας και για κάθε ένα μπορεί να γραφτεί κι ένα διαφορετικό κείμενο ακόμη και αν είναι του ίδιου είδους. Έτσι, για τούτο το άγνωστο (ξαναλέω για όσους δεν έχουν διαβάσει προηγούμενα κείμενα ότι δεν τα ξέρω πως τα λένε) είδος του αξίζουν λίγες λέξεις για τη δύναμη που έχει με το εύθραυστο και ντελικάτο κορμάκι του να σηκώσει, καθώς μεγαλώνει, ότι χώμα βρει από πάνω του για να δει κι αυτό λίγο τον κόσμο γύρω του μέχρι να λυγίσει μέσα σε λίγες ημέρες και ο κορμός του και να θαφτεί μαζί με τους σπόρους που στο μεταξύ πρόλαβε να κάνει κάτω από το ίδιο χώμα. Σε ένα αέναο παιχνίδι που θα μπορούσαμε να πούμε ανάστασης και ταφής και πάλι ανάστασης και ταφής αυτών των πλασμάτων στους αιώνες επί των αιώνων…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 11112016

ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΠΟΥ ΠΑΤΑΜΕ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ…

Δεν ξέρω πως το λένε και τούτη τη στιγμή δεν έχει σημασία η αναζήτηση του ονόματός του, δεν γνωρίζω αν είναι βρώσιμο ή όχι, υποψιάζομαι πως μπορεί να έχει δηλητήριο για να εμποδίζει όποιο πλάσμα τολμήσει να το βάλει στο στόμα του ή απλά τούτο να είναι μια ιδέα που να απωθεί όποιον και ότι το επιβουλεύεται. Όπως και να έχει, τούτο το μοναχικό, δειλό μανιτάρι που είδα σήμερα κάτω από μια πυκνή συστάδα βάτων (και άλλα πολλά που θα έρθει η σειρά τους να τα δείτε) δεν ήταν για μένα παρά μια υπενθύμιση, της ζωής που φυτρώνει σε απίθανα μέρη και ομορφαίνει το δάσος και τον κόσμο για λίγες ώρες ή μέρες, όσες το είδος του είναι ταγμένο να ανθίσει. Ας προσέχουμε λοιπόν που πατάμε για να υπάρχει και αυτών των ταπεινών πλασμάτων η ομορφιά στον κόσμο…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 07112017

ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΥΛΙΑΝΗ ΓΙΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ

Τα βουνά της Ρούμελης με την βαθιά ιστορία και τη μοναδική ομορφιά τους κάθε εποχή του χρόνου κρύβουν ένα σωρό εκπλήξεις και τις οποίες μπορείτε να ζήσετε αν πάρετε το δρόμο για τα ωραία χωριά που είναι σκαρφαλωμένα στις πλαγιές τους…

Ένα απ’ αυτά είναι και η Παύλιανη που τέτοιες μέρες ζει τη δόξα του πολύχρωμου φθινοπώρου και στα δάση που τη ζώνουν έχουν φυτρώσει πάμπολλα μανιτάρια και αυτά είναι που μας καλεί να γνωρίσουμε το Σαββατοκύριακο που έρχεται η φίλη Ελένη Αναστασίου μέσα από περπατήματα και αναζητήσεις στη φύση και στο τραπέζι.  

Οι συμμετέχοντες στην εξόρμηση θα έχουν την ευκαιρία:
- Να ζήσουν τη μοναδική εμπειρία διαμονής σε δεντρόσπιτο, σε υπόσκαφο hobbit ή στον ονειρεμένο χώρο του Καταφυγίου
- Να κάνουν πεζοπορία στο πυκνό ελατοδάσος και στα ξέφωτα λιβάδια της πανέμορφης Οίτης περιδιαβαίνοντας στο "μαγικό" κόσμο των μανιταριών του δάσους
- Να μάθουν τα μυστικά της αναγνώρισης,της συλλογής και της γευσιγνωσίας των μανιταριών.

Για όσους ενδιαφέρονται μπορούν να ζητήσουν πληροφορίες στα τηλέφωνα 6973040818 και 6974552443. 

ΑΘΗΝΑ, 20102017

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΣΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ...

Αλποπορδές ή λυκοπορδές, λένε τούτα τα στρογγυλά μανιτάρια που φυτρώνουν αυτό τον καιρό σε απίθανα μέρη οι άνθρωποι στα χωριά και τούτο γιατί όταν ωριμάζουν το εσωτερικό τους μετατρέπεται σε μια καφετιά σκόνη και άμα τα σπάσουν γεμίζουν τον αέρα -έτσι φαντάζονται τις πορδές των αγριμιών- και υποκλίνομαι στη φαντασία τους. Αν αυτά σας θυμίζουν κάτι άλλο, τα λόγια των πολιτικών ας πούμε, τα προγράμματα των κομμάτων ή διάφορες ρηχές θεωρίες και επιπόλαιες απόψεις γυρολόγων της εξουσίας, εγώ δηλώνω οπαδός της λαϊκής σοφίας των χωριατών όλης της Ελλάδας.

Από την άλλη τώρα, η επιστημονική ονομασία αυτών των μανιταριών είναι Lycoperdon. Τα λυκόπερδα συναντώνται σε λιβάδια, καλλιεργημένους αγρούς και δάση, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και του φθινοπώρου. Τα περισσότερα είδη του γένους αυτού τρώγονται πριν ωριμάσουν, όσο η σάρκα του μανιταριού είναι ακόμα λευκή και στερεή. Δεν παραγνωρίζω την επιλογή αυτή, αλλά την αφήνω στις γαστριμαργικές διαθέσεις σας. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 16092017 

ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΑΠΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΤΣΑ

Ο Δημήτρης Τσιτσιάς διδάσκει μανιταροφιλία. 

Μεγάλωσα σε ένα ορεινό χωριό με πολλά δάση γύρω του και στα οποία φύτρωναν και φυτρώνουν ακόμη όλων των ειδών τα μανιτάρια αλλά από τους χωριανούς, ελάχιστοι ήταν αυτοί που τα γνώριζαν και τα έτρωγαν. Πέρασα δε και τα πενήντα χρόνια και κάτι παραπάνω και πάλι δεν αξιώθηκα να μάθω τίποτα για τα μανιτάρια και τη στιγμή μάλιστα που ένα σωρό φίλοι και φίλες ασχολούνται συστηματικά με αυτά και οργώνουν τα δάση όλης της Ελλάδας για να τα ανακαλύψουν και να τα γευτούν.

Μαθαίνοντας για μανιτάρια στη Λίμνη Πλαστήρα

Στο περσινό όμως ταξίδι μου στην Καρδίτσα και στη λίμνη Πλαστήρα είχα τη χαρά να φιλοξενηθώ από τον Δημήτρη Τσιτσιά στο Μοσχάτο στο ωραίο και ιστορικό σπίτι του μιας και μαζί κάναμε τις συνεντεύξεις για ένα έργο που ετοιμάζουμε με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καρδίτσας. Τις ώρες που ήμασταν μαζί με τον Δημήτρη έμαθα απ’ αυτόν λίγα πράγματα οινογευσιγνωσίας (θα ακολουθήσει ειδικό σημείωμα) αλλά μου έκανε και το πρώτο μάθημα αναγνώρισης και μαζέματος μανιταριών σε ένα όμορφο δάσος δίπλα από τον παλιό δρόμο στη λίμνη Πλαστήρα και νομίζω πως έκανα μια καλή αρχή αλλά κρίμα που τελειώνει η περίοδός τους και θα πρέπει να περιμένω την άνοιξη να προχωρήσουμε. Με όσα έμαθα λοιπόν από τον Δημήτρη στο πρώτο μάθημα άρχισα να κοιτάζω με άλλο μάτι τα μανιτάρια που φυτρώνουν στα χωράφια μου στο χωριό αλλά δεν προχώρησα και στο μαγείρεμά τους γιατί θέλω να αποκτήσω εμπειρία δίπλα σε κάποιον που τα γνωρίζει.

Ο Δημήτρης Τσιτσιάς δίνει οδηγίες στη Λίτσα για το μαγείρεμα των μανιταριών

ΥΓ. Από τα μανιτάρια που μάζεψε ο Δημήτρης στο δάσος λίγα δώσαμε και μας τα τηγάνισε η Λίτσα στο ωραίο μαγαζί που διατηρεί λίγο μετά την Καστανιά στο δρόμο προς Άγραφα και Καροπλέσι και τα έκανε εξαιρετικά. Την επόμενη φορά σίγουρα θα της πάω και από αυτά που έχω κι εγώ μαζέψει…

ΑΘΗΝΑ, 14112016

ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΠΟΥ ΠΑΤΑΜΕ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ…

Δεν ξέρω πως το λένε και τούτη τη στιγμή δεν έχει σημασία η αναζήτηση του ονόματός του, δεν γνωρίζω αν είναι βρώσιμο ή όχι, υποψιάζομαι πως μπορεί να έχει δηλητήριο για να εμποδίζει όποιο πλάσμα τολμήσει να το βάλει στο στόμα του ή απλά τούτο να είναι μια ιδέα που να απωθεί όποιον και ότι το επιβουλεύεται. Όπως και να έχει, τούτο το μοναχικό, δειλό μανιτάρι που είδα σήμερα κάτω από μια πυκνή συστάδα βάτων (και άλλα πολλά που θα έρθει η σειρά τους να τα δείτε) δεν ήταν για μένα παρά μια υπενθύμιση, της ζωής που φυτρώνει σε απίθανα μέρη και ομορφαίνει το δάσος και τον κόσμο για λίγες ώρες ή μέρες, όσες το είδος του είναι ταγμένο να ανθίσει. Ας προσέχουμε λοιπόν που πατάμε για να υπάρχει και αυτών των ταπεινών πλασμάτων η ομορφιά στον κόσμο…

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 08112016

ΤΡΙΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΥΜΦΡΗΣΤΟ

Μανιτάρια αναρριχητές στον σάπιο κορμό ενός δέντρου

Σαν άσπρα σκουλήκια βγαίνουν παρέα από το λιβάδι…

Στα χρώματα της θάλασσας μάλλον προειδοποιούν...

Αν πρόκειται να έχουμε κάθε φορά που ενσκήπτει «κακοκαιρία» -όπως μας παλάβωσαν προχθές οι ειδήσεις- μια μέρα σαν τη σημερινή στην ορεινή μικρή πατρίδα, τούτο να γίνεται πιο συχνά. Και εξηγούμαι, σήμερα ξημέρωσε μια μοναδική, λαμπερή ημέρα, αρκετά ζεστή για τον Νοέμβρη και κανένας νομίζω δεν θα αισθάνονταν καλά να μείνει στο σπίτι, οποιοδήποτε λόγο κι αν είχε και ο καλύτερος περίπατος είναι φυσικά το δάσος όπου τούτο τον καιρό ανθίζουν τα κοκκινοκίτρινα χρώματα και φυσικά τα μανιτάρια των οποίων τα είδη διαφέρουν σε κάθε σημείο. Έτσι από τη σημερινή εξόρμηση, σας παρουσιάζω τρία είδη μανιταριών τα οποία δεν γνωρίζω πως τα λένε, ούτε αν τρώγονται και τα φωτογράφισα να τα δείτε κι εσείς, με αρκετή δυσκολία ομολογώ λόγω της ταλαιπωρημένης μέσης μου, για την ωραία εμφάνισή τους και τα σπάνια χρώματά τους.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 10112015

ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Όχι, δεν πρόκειται για ξαφνική έφοδο της φύσης στην πόλη που μετατρέπει τα άγονα χώματα γύρω από τις ρίζες των ταλαιπωρημένων δέντρων σε κηπάρια που θα φυτρώνουν ωραία φυτά και λουλούδια. Τέτοια είναι πολυτέλειες και δεν αρμόζουν στον πολιτισμό της βεβήλωσης των πάντων που ζούμε κάθε μέρα. Κάθε μέρα όμως δεν φυτρώνουν μανιτάρια στα πεζοδρόμια, και ειδικά στην Αγίου Μελετίου απ’ όπου και η φωτογραφία και τούτο δυστυχώς δεν είναι από τα γεγονότα που χαιρετίζομαι γιατί όπως θα πουν και οι ειδικοί, από το σάπισμα της ρίζας φυτρώνουν αυτά τα πλάσματα και ο ρόλος τους είναι να αποδομήσουν τη νεκρή ύλη για να φυτρώσει ένας καινούργιος κόσμος. Αν βεβαίως προλάβουν… 

ΑΘΗΝΑ, 28032016

ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΟΜΟΥΝ ΤΑ ΞΥΛΑ

Καλησπέρα σας από τη μικρή πατρίδα όπου μεταξύ των άλλων θαυμάτων του φθινοπώρου μπορούμε να παρατηρήσουμε στο δάσος και ωραία, μικρά και χρήσιμα μανιτάρια…

Μου αρέσει που βλέπω πολλές φίλες και φίλους να ασχολούνται με τα μανιτάρια και γνωρίζουν τα πάντα γύρω από αυτά και ξέρουν μάλιστα να τα μαγειρεύουν με πολύ ωραίο τρόπο και ελπίζω κάποια στιγμή να δοκιμάσω κι εγώ τις σπεσιαλιτέ τους. Ως τότε αρκούμαι να βλέπω από μακριά (γιατί δεν τα γνωρίζω) τα μανιτάρια της μικρής πατρίδας και να χαίρομαι την ομορφιά τους αλλά και το ρόλο τους – όπως αυτή η πυκνή αποικία που βάζει τις ισχνές δυνάμεις της να αποδομήσει ένα ξερό κούτσουρο καστανιάς και το καταφέρνει. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 18102015

ΟΙ ΜΥΚΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΟΜΟΥΝ ΤΟ ΞΥΛΟ

Η έξαρση της ανθοφορίας των κερασιών πέρασε και ο καιρός στην μικρή πατρίδα ήταν παραπάνω από ευνοϊκός για την επικονίαση τόσο με τον αέρα όσο και με τα έντομα, κυρίως τις μέλισσες. Έτσι έρχεται τώρα η σειρά να ανθίσουν οι μηλιές και οι κυδωνιές, ανάλογα δε με το υψόμετρο που βρίσκονται αυτά τα δέντρα στο βουνό ενώ κάτω απ' αυτά, άλλες λειτουργίες, όπως η σήψη της ύλης της προηγούμενης χρονιάς δηλώνουν πως αυτός ο κόσμος, είναι ακόμη ζωντανός.

Όπως καταλαβαίνετε η ενασχόληση με την ανθοφορία των δέντρων έχει και αυτή τα όριά της ειδικά μάλιστα όταν μέσα σε αυτό το ανοιξιάτικο κλίμα, δίπλα ή κάτω απ’ αυτά πρέπει να γίνουν κάποιες δουλειές, όπως οργώματα, φυτέματα, καθάρισμα των άλλων δέντρων όπως οι καστανιές και οι καρυδιές οι οποίες μόλις τώρα αρχίζουν να σκάνε φυλλαράκια.

Έτσι λοιπόν, καθώς χθες το απόγευμα είχα μπει σε μια πυκνή συστάδα από αγριόχορτα και βάτους που είχαν καταλάβει το ωφέλιμο χώρο μιας καστανιάς εδώ και χρόνια και κανείς δεν είχε παρέμβει να τα απομακρύνει, σκαλίζοντας το χώμα που ήταν γεμάτο σπασμένα ξύλα, ρίζες, φύλλα και όλα μαζί δημιουργούσαν μια μάζα που μύριζε σήψη, είδα πάνω σε ένα κομμάτι ξύλο καστανιάς μια πανέμορφη αποικία μυκήτων που μαζί με άλλους, ορατούς και αόρατους αποδομούν το ξύλο. Δεν ξέρω πολλά πράγματα από αυτό τον κόσμο, εντυπωσιάστηκα όμως από την εμφάνιση τους με τις μακριές ρίζες τους και τον καρπό τους που έμοιαζε σαν γαλακτόχρωμη λάμπα φωτισμού ή σαν μικρή άσπρη μελιντζάνα. Δεν ξέρω πως το λένε αυτό το είδος, το φωτογράφησα να το δείτε κι εσείς και σας πληροφορώ, λυπήθηκα που τάραξα το έργο τους ανασύροντας το ξύλο από το σωρό με την ύλη που σάπιζε και φοβάμαι, πως και αυτή η κίνηση με τη έκθεση στο φως του ήλιου μπορεί να έβλαψε (και να σκότωσε ίσως) αυτή την αποικία των μυκήτων με το σημαντικό έργο και το όμορφο αποτέλεσμα…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 25042015

ΕΝΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗ ΓΗ ΕΠΑΝΩ ΤΟΥ..

 

Είναι ανεξάντλητο το θέμα των μανιταριών που ανθίζουν τούτες τις ημέρες στα δάση και τα χωράφια της μικρής μου πατρίδας και για κάθε ένα μπορεί να γραφτεί κι ένα διαφορετικό κείμενο ακόμη και αν είναι του ίδιου είδους. Έτσι, για τούτο το άγνωστο (ξαναλέω για όσους δεν έχουν διαβάσει προηγούμενα κείμενα ότι δεν τα ξέρω πως τα λένε) είδος του αξίζουν λίγες λέξεις για τη δύναμη που έχει με το εύθραυστο και ντελικάτο κορμάκι του να σηκώσει, καθώς μεγαλώνει, ότι χώμα βρει από πάνω του για να δει κι αυτό λίγο τον κόσμο γύρω του μέχρι να λυγίσει μέσα σε λίγες ημέρες και ο κορμός του και να θαφτεί μαζί με τους σπόρους που στο μεταξύ πρόλαβε να κάνει κάτω από το ίδιο χώμα. Σε ένα αέναο παιχνίδι που θα μπορούσαμε να πούμε ανάστασης και ταφής και πάλι ανάστασης και ταφής αυτών των πλασμάτων στους αιώνες επί των αιώνων…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 10112014

ΕΝΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙ ΜΕ ΚΡΕΜΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ…

 

Είπαμε δεν ξέρω τα μανιτάρια αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να ψάχνω στο δάσος και τα χωράφια και να τα βλέπω και όσα θεωρώ πως αξίζει τον κόπο να τα δείτε κι εσείς, σκύβω (εδώ φαίνεται πως περνάνε και τα χρόνια) και τα φωτογραφίζω. Έτσι λοιπόν στην σημερινή μου βόλτα στις Μητσιάρες, κάτι παλιά ωραία χωράφια στην πλευρά του χωριού προς τη Μερκάδα όπου τα περισσότερα δέντρα είναι καστανιές, είδα πολλά και ενδιαφέροντα μανιτάρια και τώρα σας στέλνω τη φωτογραφία ενός που μοιάζει σαν το καπέλο του να έχει περιχυθεί με μια παχιά κρούστα σοκολάτας, τόσο που με έκανε να μου τρέξουν τα σάλια. Δεν το άγγιξα καθόλου, παραμέρισα μόνο κάτι χόρτα που μου μπέρδευαν το φακό και το άφησα εκεί παρέα με κάτι άλλα του είδους του να προκαλούν με την ομορφιά τους…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 08112014

ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ

Λόγω των ειδικών καταστάσεων τούτες τις ημέρες που είμαι στο χωριό περιμένοντας το αναπότρεπτο για τον πατέρα μου, δεν μπορώ και να απομακρυνθώ από το σπίτι και ως εκ τούτου, περπατάω μόνο στα κοντινά χωράφια, χωράφια που γνωρίζω εκατοστό το εκατοστό και το γεγονός με προκαλεί να βάλω από τώρα μπροστά την ανάστασή τους…

 

Λόγω του κλίματος λοιπόν αλλά και από το γεγονός ότι δεν υπάρχει πια και κανένας καρπός πάνω στα κλαδιά των δέντρων, κοιτάω χαμηλά στο έδαφος, όπου σε πάρα πολλά σημεία του αυτό τον καιρό ανθεί και καρπίζει ένας άλλος κόσμος, αυτός των μανιταριών σε κάθε είδος και ποικιλία. Δεν τα ξέρω πως τα λένε, δεν τα τρώω, δεν τα πειράζω γιατί αποτελούν ομορφιά στο δάσος και όταν μπορώ τα φωτογραφίζω να τα δείτε κι εσείς. Όπως αυτά που φύτρωσαν ομαδικά μέσα σε μια κουφάλα και αποδομούν κάθε χρόνο και από λίγο με τις ρίζες τους και τα υγρά τους αυτό  που ήταν κάποτε το κούτσουρο μιας τεράστιας ήμερης καστανιάς η οποία ξεράθηκε πριν από είκοσι χρόνια από μια αρρώστια. Με εντυπωσίασαν για την ντελικάτη, διάφανή εμφάνισή τους και περισσότερο για το θάρρος που είχαν να ψηλώσουν τα κορμάκια τους δίπλα στα σκληρά αγκάθια μιας πεσμένης στην ίδια κουφάλα ξερής κάψας που μεγαλώνουν τα κάστανα. Τέτοιο θάρρος από τέτοια ευαίσθητα πλάσματα δεν έχω ξαναδεί και θα ήθελα ομολογώ, να είχα τον τρόπο και την υπομονή να δω σε πόσα χρόνια θα καταφέρουν τελικά να λιώσουν εντελώς το σκληρό ξύλο της καστανιάς…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 06112014

ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΠΟΥ ΠΑΤΑΜΕ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ…

 

Δεν ξέρω πως το λένε και τούτη τη στιγμή δεν έχει σημασία η αναζήτηση του ονόματός του, δεν γνωρίζω αν είναι βρώσιμο ή όχι, υποψιάζομαι πως μπορεί να έχει δηλητήριο για να εμποδίζει όποιο πλάσμα τολμήσει να το βάλει στο στόμα του ή απλά τούτο να είναι μια ιδέα που να απωθεί όποιον και ότι το επιβουλεύεται. Όπως και να έχει, τούτο το μοναχικό, δειλό μανιτάρι που είδα σήμερα κάτω από μια πυκνή συστάδα βάτων (και άλλα πολλά που θα έρθει η σειρά τους να τα δείτε) δεν ήταν για μένα παρά μια υπενθύμιση, της ζωής που φυτρώνει σε απίθανα μέρη και ομορφαίνει το δάσος και τον κόσμο για λίγες ώρες ή μέρες, όσες το είδος του είναι ταγμένο να ανθίσει. Ας προσέχουμε λοιπόν που πατάμε για να υπάρχει και αυτών των ταπεινών πλασμάτων η ομορφιά στον κόσμο…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04112014

 

ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΕΣ

Σαν κόσμημα στο λιβάδι φαίνεται τούτο το κόκκινο μανιτάρι.

Μοιάζει για κάποιον που δεν γνωρίζει το καστανοχώραφο, έτσι που είναι καθαρό από αγριόχορτα και άγρια κλαριά, σαν να έχει περάσει από πάνω του μια βροχή από φάρμακα που καταστρέφουν ότι δεν είναι ωφέλιμο και ελευθερώνουν το έδαφος από λογής λογής ζιζάνια που κλέβουν τη δύναμη της γης από τις καστανιές και δυσκολεύουν τη συγκομιδή.

Δειλό και σαν φοβισμένο μεγαλώνει ένα μανιτάρι κάτω από το χορτάρια

Συμβαίνει και αυτό, παλιότερα ήταν συστηματικός αυτού του είδους ο ψεκασμός αλλά καθώς αποδείχθηκε ολέθριος εγκαταλείφθηκε και η καταπολέμηση των αγριόχορτων και ο καθαρισμός του εδάφους γίνεται πλέον με ειδικά μηχανήματα, «καταστροφείς» τους λένε που μετατρέπουν ότι περάσει κάτω από τα λεπίδια τους σε μικρά κομμάτια τα οποία στη συνέχεια και με τον καιρό γίνονται λίπασμα για το χωράφι. Έτσι δεν είναι καθόλου παράξενο, σε ορισμένα καστανοχώραφα να εμφανίζονται διάφορα είδη, όπως μανιτάρια που βρίσκουμε μόνο στα απείραχτα δάση και με τον τρόπο τους θυμίζουν πως εκεί που βρίσκονται σήμερα στοιχιμένες οι καστανιές και οι μηλιές κρεμασμένες πάνω σε σύρματα πως κάποια άλλα είδη υπήρχαν και βεβαίως πως αυτά επιζητούν ένα χώρο να ζήσουν και σε αυτό, το νέο βιομηχανικό περιβάλλον που καλλιεργούνται τα νέα προσοδοφόρα είδη. 

ΑΘΗΝΑ, 21102014

ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΕΛΑΤΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΓΑ;

Γεννάνε αυγά τα έλατα; Σίγουρα όχι, αυτό δεν συμβαίνει σε κανένα δέντρο, σπόρους κάνουν και με αυτούς γίνεται η αναπαραγωγή και η διαιώνιση του είδους τους. Μήπως κλώθουν αυγά τα έλατα; Όχι πάλι, είναι τόσο βαριά που μπορεί να τα λυώσουν.

Ούτε και η περίπτωση να έχει αφήσει κάποιο πουλί τα αυγά του στι ρίζα ενός μεγάλου ελάτου στη διαδρομή Κουστέσα - Πετρίλια μπορεί να σταθεί καθώς όλα τα πουλιά, ακόμα και τα πιο χαζά διαθέτουναν αναπτυγμένο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και της προστασίας του είδους του. Ποτέ δεν θα άφηναν τα αυγά τους έτσι εκτειθειμένα σε κάθε κίνδυνο και θηρευτή που θα μπορούσε να περάσει από εκεί. Και η περίπτωση ακόμη να είναι αυγά χελώνας, αυτά τα δυο μεγάλα στρογγυλά πράγματα στη ρίζα του ελάτου αποκλείεται καθώς αυτές, όπως και τα φίδια εξάλλου τα θάβουν τα αυγά τους. Ούτε και η περίπτωση να έχει βγάλει όρχεις ένας έλατος μπορεί να σταθεί καθώς στα δέντρα γενικώς δεν χρειάζονται τέτοια εργαλεία, ούτε για την αναπαραγωγή ούτε βεβαίως και για να δείξουν πως κάτι διαθέτουν. Τους αρκεί η ομορφιά τους και το ανάστημά τους, όποιο και αν είναι αυτό.

Τι είναι λοιπόν αυτά τα ωραία πράγματα; Μανιτάρια τα οποία δεν έχω ξαναδεί και με εντυπωσίασαν τόσο που αναγκάστηκα να κάνω αυτό το κείμενο με τις υποθέσεις ώστε κάποιος που ξέρει από αυτά τα δει και μας πει και πως τα λένε και αν είναι δηλητηριώδη.
Τον ευχαριστούμε εκ των προτέρων...

ΥΓ. Στο διάλογο που ακολούθησε τότε την ανάρτηση στον οποίο είχαν εμπλακεί και ειδικοί περί τα μανιτάρια καταλήξαμε πως λέγονται αλποπορδές ή λυκοπορδές και βεβαίως δεν τρώγονται. 

ΑΘΗΝΑ, 23082014

ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΟΥΣ

 

Τα μανιτάρια είναι ένα κομμάτι του κόσμου μας που πολλαλασιάζονται με μικρούς, σχεδόν αόρατους σπόρους που πέφτουν από το ώριμο φυτό και παρεμένουν στο έδαφος μέχρι να δημιουργηθούν εκείνες οι ειδικές συνθήκες που θα το βοηθήσουν να βλαστήσουν πάλι. Πολλούς δε από αυτούς τους σπόρους τους που μόνο ένας ειδικός και μετά από πολύ προσεκτική παρατήρηση θα διέκρινε, παρασύρει το νερό, ο αέρας ακόμη ή είναι δυνατόν να μεταφερθούν και στα πέλματα των άγριων ή των ήμερων ζώων ή τα φτερά των πουλιών σε άλλο σημείο και σαν βρουν κατάλληλο έδαφος, να βλαστήσουν.

Θεωρητικά, τα μανιτάρια, μιας και είναι άπειρα, θα μπορούσαν να κατακλύσουν τον κόσμο αλλά έχει προνοήσει φαίνεται ο θεός και η εξάπλωσή τους περιορίζεται και έτσι αποφεύγεται η ραγδαία αποσύνθεση όλων των άλλων ειδών γιατί αυτός είναι ο ρόλος τους: Φυτρώνουν και αναπτύσσονται εκεί που έχει σταματήσει η ζωή και αναπτύσουν τέτοιες χημικές και μηχανικές διεργασίες που αποδομούν τις οργανικές ύλες σε απλά στοιχεία και για τούτο ο ρόλος τους στο οικοσύστημα είναι τεράστιος και απαραίτητος.

Πολλές φορές δε, ορισμένα είδη μανιταριών αναπτύσσονται όταν υπάρξουν κατάλληλες συνθήκες πάνω σε ζωντανά φυτά και ανάλογα το είδος τους, τα υποστηρίζουν ή αργά - αργά τα σκοτώνουν. Είναι και αυτός ένας άλλος ρόλος, σπουδαίος επίσης γιατί έτσι αραιώνουν το δάσος και οι παρενέργειες αυτής της συμβίωσης δίνουν την ευκαιρία σε άλλα είδη να φωλιάσουν πάνω στο τραυματισμένο δέντρο και να επιβιώσουν τρώγοντας κυριολεκτικά τις σάρκες του μέχρι αυτό να μετατραπεί σε σκόνη και λίπασμα.

Αυτά τα όλιγα για τα μανιτάρια που αυτές τις ημέρες έχουν πλημμυρίσει την ελληνική ύπαιθρο και στην αναζητήσή τους έχουν αποδωθεί πολλές παρέες φίλων ο οποίοι τα γνωρίζουν καλά και προσέχουν γιατί δεν είναι και όλα τόσο αθώα και μπορεί να κρύβουν εκπλήξεις σε όποιον τα καταναλώσει. Οι ίδιοι πάλι προσέχουν όταν τα συλλέγουν ώστε ο αόρατος σπόρος τους να πέσει στο έδαφος για να συννεχίσει το είδος τους να υπάρχει και μαζί με την ευχαρίστηση που μας δίνουν όταν τα ανακαλύπτουμε στο δάσος να κάνουμε και ωραίους παραλληλισμούς με τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας…

ΑΘΗΝΑ, 02112013