ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΚΟΣΚΙΝΟ

Ο Νικόλας Θεολογίτης, ο Κυκλαδίτης κοσκινίζει φάβα τον Ιούνιο του 2007 στο αλώνι

 πάνω από τα Θολάρια και προσπαθώ να καταλάβω την τέχνη του.

Το κόσκινο, ένα ταπεινό αλλά ιδιαίτερα χρήσιμο αντικείμενο που ήταν πάντα κρεμασμένο στην κουζίνα κοντεύει σχεδόν να ξεχαστεί καθώς πια όλα τα προϊόντα κοσκινίζονται στην παρασκευή τους και μπαίνουν από τη συσκευασία κατευθείαν στην κατσαρόλα και στα φαγητά. Έτσι δεν είναι καθόλου παράξενο που πολλά παιδιά το αγνοούν παντελώς και δυσκολεύονται να καταλάβουν παροιμίες του τύπου «τον πέρασα από κόσκινο» κλπ…

Το κόσκινο λοιπόν ήταν ένα στρογγυλό κομμάτι πυκνού πλέγματος από σύρματα που στερεώνονταν σε μια φέτα εύκαμπτου λεπτού ξύλου, συνήθως από λεύκα, ύψους περίπου 15 εκατοστών και ανάλογα με το κενό ανάμεσα στις ίνες του πλέγματος ήταν και η χρήση του. Άλλο ήταν το κόσκινο για τους σπόρους, άλλο για το αλεύρι και τα αλεσμένα προϊόντα και άλλο για τον τραχανά. Εκεί όμως που ήταν πολύ απαραίτητο ήταν στο ζύμωμα και η σοβαρή νοικοκυρά που ήθελε να φτιάξει καλό ψωμί έπρεπε να κοσκινίσει με πολλή προσοχή και υπομονή το αλεύρι. Το πλέγμα δε στο κόσκινο για το σιτάρι ήταν πιο αραιό για να χωρίζονται οι σπόροι από τα άλλα υλικά, πέτρες, φλούδες και κυρίως την ίρα, ένα παράσιτο που αν αλεστεί μαζί με το σιτάρι πικραίνει πολύ το ψωμί.

Μοιάζει παρωχημένη μια αναφορά σήμερα στα κόσκινα και τις χρήσεις τους να όμως που έρχονται στο νου στο τέλος κάθε χρόνου καθώς τέτοιες ώρες ψιλοκοσκινίζουμε ή χοντροκοσκινίζουμε, τα πεπραγμένα της χρονιάς που πέρασε για να μείνουν πάνω από τη πλέγμα τα καλά και να πέσουν στο πάτωμα τα περιττά, τα άχρηστα, τα τελειωμένα…

ΑΘΗΝΑ, 31122017

ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΚΟΤΣΥΦΑ…

Ξεκίνησα να πάω να πω τα κάλαντα στα πέριξ, κάπως αργοπορημένος βέβαια αλλά είδα πως ο ανταγωνισμός ήταν σκληρός και μαζεύτηκα στα γνωστά μέρη. Αντ΄εμού λοιπόν, αφήνω τον κότσιφα που «έπιασα» πριν από λίγες ημέρες με το φακό μου πίσω από τα γυμνά κλαδιά μιας αχλαδιάς, να σας σφυρίξει ένα εορταστικό τραγούδι και να σας πει από μέρους του Ακτήμονα τα κάλαντα όπως μόνο αυτός ξέρει.

ΑΘΗΝΑ, 31122017

ΜΙΑ ΓΕΦΥΡΑ ΧΩΡΙΣ ΙΧΝΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ

Εντάξει, την περάσαμε τη νύχτα που γεφυρώνει την παλιά χρονιά με την καινούργια και ξημέρωσε μια παγωμένη από κάθε πλευρά ημέρα η οποία πάντα καταγράφεται ως η αφετηρία για το άγνωστο καινούργιο και συνοδεύεται με ένα σωρό ευχές μεταξύ μας για το καλύτερο, το υγιέστερο, το ψηλότερο, το ομορφότερο, το γονιμότερο…

Το χθες· ένα συμπύκνωμα εμπειριών είναι ήδη παρελθόν που πρέπει να μπει στο αρχείο και ορισμένες στιγμές του να ανασύρονται πότε ως καλό παράδειγμα και πότε ως στοιχείο προς αποφυγήν επαναλήψεως. Πολλοί δε είναι εκείνοι που θεωρούν πως μόνο το χθες είναι ο τόπος που κατοικούν οι «καλύτερες ημέρες» αλλά τούτο πιστεύω πως δεν είναι παρά μια άγονη αυταπάτη η οποία χωρίς τη στοιχειώδη διδακτική πρακτική αποτρέπει ακόμα και το όνειρο πως θα φανούν πάλι, κάποιο ξημέρωμα να ανατέλλουν στη ζωή μας. 

Όπως και να έχει, διανύουμε ήδη την πρώτη ημέρα του νέου έτους και μουδιασμένοι ακόμη από την εορταστική νύχτα της Πρωτοχρονιάς προσπαθούμε να προσανατολιστούμε σε ένα άγνωστο πεδίο χρόνου που ανοίγεται μπροστά μας. Λέω άγνωστο, γιατί το πώς θα βαδίσουμε πλέον δεν εξαρτάται όπως παλιά μόνο από τον καιρό η από τα εφόδια της περασμένης χρονιάς που σοδεύσαμε, αλλά από ένα σωρό πράγματα, που χάρη οικονομίας τα συνοψίζουμε ως τις συνέπειες του πετάγματος μιας πεταλούδας στο Πεκίνο, που βιώνει, όπως έλεγαν κάποτε κάποιοι φίλοι από την Αριστερά, για παράδειγμα, το Παρίσι! 

Έτσι, ο χαρακτήρας του απρόοπτου έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που κάθε προσπάθεια για ετοιμότητα ως προς τις συνέπειές που θα ακολουθήσουν καταντά χωρίς περιεχόμενο. Όπως για παράδειγμα, τα ίχνη που αφήνουμε σαν βαδίζουμε μέσα σε χιονοθύελλα, ουδόλως μας βοηθούν να βρούμε πάλι το μονοπάτι που μόλις χαράξαμε γιατί τα σκεπάζει αυτομάτως το πυκνό χιόνι που πέφτει. Το λιγότερο δε που απαιτείται εκείνη τη στιγμή δεν είναι παρά η ψυχραιμία και ο επαναπροσανατολισμός, με πλήρη ανάπτυξη όλων των αισθήσεων και τη συνδρομή βεβαίως των εμπειριών μέσα στο θολό και χωρίς σημεία αναφοράς τοπίο, γιατί αλλιώς, είναι βέβαιο πως η πορεία δεν θα έχει ευχάριστη κατάληξη...

ΥΓ. Στη συμβολική φωτογραφία για τη νύχτα που γεφύρωσε τα δύο έτη, η χωρίς ίχνη χιονισμένη πλάτη από το ξύλινο γεφυράκι στον ποταμό Σαρανταπορίσιο, που συγκεντρώνει τα νερά του από την ορεινή λεκάνη γύρω από το χωριό Σαραντάπορα Αγράφων και καταλήγει στον Μέγδοβα.

ΝΕΡΑΙΔΑ (ΣΠΙΝΑΣΑ) ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ, 02012015

ΑΙΣΙΟΝ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ 1917!!!

Οι ευχές του 1917 είχαν και αποστολέα και αποδέκτη.

Είχα κάποτε τη διάθεση (και την άνεση) να μαζεύω διάφορα πράγματα που είχαν σχέση με το τυπωμένο χαρτί και τη δουλειά· όπως βιβλία, περιοδικά, φωτογραφίες και καρτ ποστάλ. Είχα μάλιστα κατορθώσει να φτιάξω μια ωραία συλλογή απ’ όλα αυτά αλλά καθώς για ένα διάστημα που ήμουν μετέωρος από κατοικία την είχα παρκάρει σε ένα υπόγειο, στο καταφύγιο πολέμου για να είμαι πιο σαφής μιας παλιάς πολυκατοικίας στην οδό Κοδρικτώνος μια μέρα που πήγα να τα δω τα βρήκα όλα να πλέουν μέσα σε μια λίμνη από νερό. Από τότε και πέρα σταμάτησα να μαζεύω τέτοια πράγματα αλλά έμειναν κάποια να μου θυμίζουν μια περιουσία που έγινε πολτός το 1995 καθώς και μερικά μοναδικά κομμάτια που χάθηκαν για πάντα.

Τέλος πάντων· απ’ αυτά που σώθηκαν ανακάλυψα σήμερα που ξύνω τον πάτο του αρχείου μια σειρά ευχετήριων καρτών που είχαν σαν θέμα την πρώτη ημέρα του νέου (για τότε) έτους τις οποίες μάλιστα είχα πληρώσει πανάκριβα και ανάμεσά τους είδα μια του 1917 χωρίς δυστυχώς το φάκελλο που τη συνόδευε και ο οποίος θα μας αποκάλυπτε κάποια ιδιαίτερα στοιχεία! Έναν αιώνα ακριβώς πίσω, μια χρονιά που έγινε ένα από τα σπουδαιότερα γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας, η Οκτωβριανή Επανάσταση στην Ρωσία και ακολούθησε η επικράτηση του σοβιετικού καθεστώτος και από τότε ως τα σήμερα συνεχίζει να επηρεάζει τις εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο και κανείς δεν ξέρει πότε θα πάψουμε να αναφερόμαστε σε αυτή και τις συνέπειές της.

·

Με μια ευχετήρια κάρτα λοιπόν για το 1917 την οποία βλέπω περισσότερο σαν εισιτήριο για ένα ταξίδι αυτογνωσίας και μελέτης της ιστορίας στον αιώνα που μας πέρασε, τσιγκλάω το πολυαναμενόμενο 2017 να μας αποκαλύψει ή τουλάχιστον να μας στρώσει το δρόμο για μια καλύτερη εποχή την οποία όλοι έχουμε ανάγκη και όλοι μαζί μπορούμε να την υποστηρίξουμε…

ΑΘΗΝΑ, 31122916

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΣΧΕΔΙΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ

Το διαβήκαμε κι αυτή τη χρονιά το σύνορο! Μια σελίδα άλλαξε αθόρυβα προχθές  μεσάνυχτα σε όλα τα ημερολόγια και το πρωί ξυπνήσαμε φορτωμένοι με ένα χρόνο περισσότερο στην πλάτη. Τούτο μπορεί μην φαίνεται με την πρώτη ματιά στον καθρέφτη, αλλά σιγά – σιγά το παραδεχόμαστε οι ίδιοι και οπωσδήποτε, και στην πορεία του χρόνου το καταλαβαίνουν και οι άλλοι γύρω και κοντά μας και έτσι πια μας αντιμετωπίζουν.

Συνηθίζεται όμως σε τέτοιες στιγμές και γίνονται και διάφοροι απολογισμοί  και βεβαίως προγράμματα για το επόμενο διάστημα που απλώνεται μπροστά μας οπότε και τα πράγματα σοβαρεύουν για μερικές ημέρες αλλά πολύ σύντομα τα καταπίνει η σκληρή καθημερινότητα και σβήνουν μέσα στο αδυσώπητο κύκλο του χρόνου. Απ’ αυτή τη βάσανο πέρασα μια φορά ακόμη κι εγώ κι αφού εκτίμησα τα πράγματα και τα γεγονότα του περασμένου χρόνου έβαλα κάποιους στόχους για την επόμενη χρονιά και μπορεί και για τη δεκαετία γιατί η ζωή υποστηρίζω είναι μονόδρομος και έτσι πρέπει να την περπατάμε.  

- Η φωτογραφία συμβολική, από άλλο, περασμένο χειμώνα στο χωριό. Ένα τραπέζι στην πλατεία με τέσσερις καρέκλες γύρω του προκαλεί για μια συζήτηση που μπορεί να ξεκινήσει από το μηδέν όπως σε μια άγραφη λευκή σελίδα ή και να σβήσει και να μην τη θυμάται κανένας – όπως το χιόνι με τη σύντομη παρουσία του πάνω στα πράγματα. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 16012015

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ,ΓΕΜΑΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΗΜΕΡΕΣ

Κάθε μέρα που ξημερώνει, την ίδια ευχή κάνουμε... 

Να την περάσουμε καλύτερα από την προηγουμένη και κλείνοντας το απόγευμα να αφήσει την ελπίδα ότι η επομένη που θα έρθει θα είναι ακόμη καλύτερη. Έτσι γίνεται συνήθως αλλά κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς, όπως απόψε για παράδειγμα, η ελπίδα που υποχρεωτικά αθροίζεται για 360 τόσες μέρες φουντώνει περισσότερο την επιθυμία για κάθε καλύτερο για μας και όλο τον κόσμο…

Καλή χρονιά και Χρόνια Πολλά σε όλους, όμορφα, δημιουργικά,δυνατά… 

TΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΔΥΟ, ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΚΑΤΕΣΕΡΑ…

Κατηφορήσαμε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα με την Άρτεμη ως 

το Θησείο, όπου η κεντρική εκδήλωση του Δήμου για το νέο έτος και αφού ακούσαμε ευχές από τον Δήμαρχο, είδαμε πυροτεχνήματα προς τη μεριά της Ακρόπολης, ακούσαμε λίγο τον Νίκο Πορτοκάλογλου και μετά έψαχνα σκηνικό να την βγάλω μια εορταστική φωτογραφία. Νομίζω πως δεν θα μπορούσε να βρω καλύτερο σε ένα τοίχο «θέμα» που να ταιριάζει σε πολλές περιπτώσεις…  

- Καλή Χρονιά, όμορφη,δημιουργική,δυνατή.