ΕΝΑΣ ΓΑΤΟΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ

Ο Γενάρης και ο Φλεβάρης είναι η εποχή που ερωτεύονται οι γάτες και όπως παρατηρώ στο χωριό μου όπου αφθονούν, θριαμβεύουν και ας μην έχει και πολύ κρύο και γεμίζουν τις νύχτες με ερωτικά νιανουρίσματα και κραυγές από τρομερούς καυγάδες. Μέσα στο σκοτάδι δεν τους βλέπει κανείς αλλά καταλαβαίνει που παραμονεύουν καθώς τους προδίδουν τα φωτεινά μάτια τους ενώ την ημέρα χάνονται στους αχυρώνες να ξεκουραστούν και να «δέσουν» τα τραύματά τους – στη ψυχή και κυρίως στο σώμα από τις νυχιές των αντιπάλων. Κάποιοι βρίσκουν άλλα σημεία να μαζέψουν ήλιο κι εκεί δημιουργούν θέμα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο από κανέναν φακό, ενόψει μάλιστα και της πανσελήνου που έρχεται αύριο στον ουρανό και τους τρελαίνει…

ΥΓ. Στη φωτογραφία, γάτος από την Σπερχειάδα ζεσταίνεται πάνω στο καπάκι φωτιστικού κήπου μια κρύα νύχτα πριν από λίγα χρόνια.

ΑΘΗΝΑ, 18022019

ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Ανεβήκαμε χθες το πρωί στις πλαγιές πάνω από το Παλιοκάτουνο και έγραψα το λόγο αλλά ο χώρος δεν μου επέτρεψε να είναι πλήρης η περιγραφή της ωραίας αυτής ανάβασης η οποία έγινε σε μια απόλυτη ημέρα του φθινοπώρου - όσον αφορά τη θερμοκρασία, τον ελαφρό βοριά και κυρίως τη διαύγεια της ατμόσφαιρας. Ήταν δε τέτοια η καθαρότητα της ατμόσφαιρας που νομίζαμε πως το φεγγάρι που μικραίνει αυτές τις ημέρες, είχε ξεμείνει στα ανατολικά του ουρανού να δει κι αυτό πόσο καθαρά φαίνονται τα πράγματα χωρίς να φοβάται να το μειώσουν οι ακτίνες του ήλιου που θριάμβευε στο εκπληκτικό πρωινό.

ΚΕΔΡΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ, 11102017

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΚΑΡΥΔΙΑΣ

Από το μπαλκόνι μας στο χωριό απόψε αργήσαμε να δούμε το φεγγάρι που γεμίζει να ανεβαίνει στον ουρανό γιατί αυτό, αφού ανέτειλε από τις κορφές της Οίτης, έπρεπε να σκαρφαλώσει και στην κορυφή της μεγάλης καρυδιάς που δεν έχει πάψει εδώ και 49 χρόνια που τη φυτέψαμε να ρίχνει μπόι και όταν έχει φύλλα μας κρύβει τα βουνά της Ρούμελης. Τούτες τις ημέρες που έρχεται η πανσέληνος στον ουρανό της μικρής πατρίδας, όλοι οι γρύλλοι απ’ όλα τα χωράφια και τους κήπους γύρω από το σπίτι είχαν αρχίσει τη όμορφη συναυλία τους και απ’ ότι φαίνεται η γλυκύτητα της αποψινής νύχτας θα τους ξημερώσει ψέλνοντας το υπέροχο φεγγάρι πάνω από την καρδιά της Ρούμελης.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04092017

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΤΥΜΠΑΝΟ

Το είδαμε από τη στροφή απέναντι από τον αυχένα του Τύμπανου· το σύνορο που τρομάζει την Αργιθέα το χειμώνα και μπορεί να την αποκλείσει από τον έξω κόσμο για πολλές μέρες, το φεγγάρι που γεμίζει για την πρώτη πανσέληνο του χρόνου να ανατέλλει δίπλα από τις κεραίες της τηλεφωνίας και είπα στο Λάμπρο Τσιβόλα, το δήμαρχο Αργιθέας που μαζί κατεβαίναμε στην Καρδίτσα να σταματήσει να το φωτογραφήσω. Έτσι βγήκα από το αυτοκίνητο, αλλά ομολογώ ένιωσα ένα τέτοιο τσούξιμο από το φοβερό κρύο σε όλο το σώμα και μετά από δυο κλικ, δεν περίμενα στους -15 βαθμούς που είχε εκείνη τη στιγμή ο αέρας να σκαρφαλώσει το φεγγάρι στους πυλώνες για να δέσει η εικόνα και γύρισα στη θέση μου τουρτουρίζοντας από την παγωνιά αφήνοντας το θέμα για τολμηρότερους… 

ΑΘΗΝΑ, 10012017

ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Στο αέτωμα της Ακαδημίας

Είναι σπάνιο τέτοιο καιρό, στην ορμή του χειμώνα που έρχεται με τον Δεκέμβριο, να έχουμε τόσο καθαρό ουρανό όπως αυτές τις ημέρες και τούτο οφείλεται στον βοριά που πιο ισχυρός φέτος από τους νοτιάδες διώχνει τα σύννεφα που κουβαλάνε. Το γεγονός βέβαια ότι έχει να βρέξει από αμνημόνευτων ημερών στην Αθήνα δεν μοιάζει να απασχολεί κανέναν γιατί απλά κανένας πια από την απογοήτευση δεν νοιάζεται να καλλιεργήσει τίποτα σε αυτόν τον τόπο που κατέληξε να τρώει ακόμα και εισαγόμενα πορτοκάλια.

Πίσω από τα κλαδιά ενός πλατάνου

Αποτέλεσμα των βοριάδων είναι όπως προαναφέρθηκε η διαφάνεια στον ουρανό και τούτο είναι διακριτό τόσο την ημέρα που μπορούμε από το Λυκαβηττό για παράδειγμα να μετρήσουμε τα πλοία στον Σαρωνικό όσο και τη νύχτα πάλι, όπως χθες, που ένα λαμπερό φεγγάρι έκανε βόλτα πάνω από τις στέγες της Αθήνας, τόσο λαμπερό μάλιστα που έμοιαζε σαν το θρυλούμενο του Ιανουαρίου που το φως του είναι τόσο δυνατό σαν μέρα.

Πίσω από το φύλλωμα μιας ελιάς

Και του χθεσινού πάνω κάτω έτσι ήταν το φως αλλά ήταν ωραιότερο να το βλέπεις να κυλάει μέσα σε ένα άδειο, γυμνό ουρανό αλλά μέσα από τα ξερά φύλλα στα κλαδιά των πλατάνων στην Πανεπιστημίου (μεγάλωσαν αρκετά αλλά ποιος τα προσέχει;) που του έδιναν μια διάσταση δάσους αλλά και μέσα από το φύλλωμα μιας ελιάς στον πεζόδρομο της Ακαδημίας που το έκαναν, οπωσδήποτε πιο μυστηριώδες, αττικό στην κυριολεξία.

Χωρίς βέβαια και φανεί ως κοινοτυπία θα το ξαναπώ, ότι αυτές τις νύχτες με το φεγγάρι γεμάτο στον ουρανό της Αθήνας, τα μνημεία της, η Ακρόπολη και τα άλλα της κλασσικής εποχής καθώς και τα νεότερα, τα νεοκλασικά όπως τα αετώματα της Ακαδημίας φωτίζονται με ένα τρόπο που τα κάνει μοναδικά, όπως μόνο στην Αττική μπορεί να είναι…

ΑΘΗΝΑ, 09122011

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΚΛΙΚ... ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ!

Στην προσπάθειά μου σήμερα το απόγευμα να βάλω μέσα σε μια φωτογραφία και τα λουλούδια μιας απερίσκεπτης κορομηλιάς και το μισοφέγγαρο στον απογευματινό καταγάλανο ουρανό, (κάτι που βεβαίως δεν το κατόρθωσα) μου ήρθε στο μυαλό το γνωστό απόφθεγμα της αριστεροσύνης για εκείνον, που ενώ του έδειχναν το φεγγάρι αυτός κοιτούσε το δάχτυλο ή και το ανάποδο αν θέλετε που πάνω κάτω έχει το ίδιο νόημα.

Στο χρόνο που μεσολάβησε ανάμεσα στα δυο κλικ, σαν αστραπή πέρασαν από το μυαλό μου τόσα χρόνια αναμονής σε ένα σταθμό που δεν σταμάταγε ποτέ κανένα τρένο…

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 21022010