ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Νύχτα του Ιούλη στην Αθήνα που φέτος την φρεσκάρει το βοριαδάκι και θυμίζει παλιές εποχές, τότε που η σεμνή πόλη ζούσε και απολάμβανε το καλοκαίρι χωρίς οι κάτοικοί τους να κυριεύονται από τη μανία των διακοπών. Στο προκήπιο των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου μυρίζει το γκαζόν που κούρεψαν το πρωί και το πότισαν μάλιστα, πράγμα που οφείλεται στον πιο συστηματικό κηπουρό του Δήμου και πολλοί φαντάζομαι τον έχετε δει να κουβαλάει με το καροτσάκι τα λάστιχα του ποτίσματος από την αποθήκη στο μέρος που ποτίζει γιατί αν τα αφήσει εκεί την άλλη μέρα κιόλας θα τα βρει στο παζάρι.

Είναι μεσάνυχτα και τα μαρμάρινα αγάλματα, οι στήλες και οι προτομές αποβάλλουν αργά – αργά από πάνω τους τη ζέστη της ημέρας για να αντέξουν το ανελέητο πύρωμα που θα επαναληφθεί αύριο. Ο Κοραής στέκει εκεί, εξ αριστερών όπως βλέπουμε τα Προπύλαια από την οδό Πανεπιστημίου και διδάσκει ενώ στην άλλη άκρη του κεφαλόσκαλου, ο Καποδίστριας στέκεται σκεπτικός. Κολλημένοι στον τοίχο του Πανεπιστημίου, δεξιά ο Γρηγόριος ο Ε’ και αριστερά ο Ρήγας Φερραίος οι δυνατοί πυλώνες του έθνους βλέπουν από ψηλά την αραιή κίνηση στην Πανεπιστημίου. Ο επιβλητικός Γλάδστων μόνος στο γκαζόν, χαιρετάει με σηκωμένο το χέρι τους περαστικούς κι ας μην τον γνωρίζουν. Όλοι τους ήσυχοι και χωρίς τον φόβο του βανδαλισμού που υφίσταντο διαρκώς τα τελευταία χρόνια από της χαϊδεμένες από την εγχώρια διανόηση ομάδες των μπαχαλάκηδων. 

Το σιντριβάνι πεισματικά παραμένει σιωπηλό, δεν το βάζουν να λειτουργήσει μη και γλιστρήσει κανένας τουρίστας που θα περπατήσει εκεί. Καταδικασμένο, όπως και πολλά άλλα σιντριβάνια της πόλης παραμένει ανενεργό γιατί μπορεί να μην υπάρχει κάποιος υπάλληλος του Πανεπιστημίου που να γνωρίζει πως μπαίνει σε λειτουργία ή απλά να μην κλήθηκε ο συντηρητής να το διορθώσει ή ακόμη να περιμένουν πότε θα αρχίσει το νέο ακαδημαϊκό έτος να το δούμε να σηκώνει ψηλά το νερό και να βρίσκουν και τα περιστέρια που κορακιάζουν από την λειψυδρία της πόλης μια σταγόνα νερό να ξεδιψάσουν.

Δοκιμάζω μια μηχανή να δω τι μπορεί να κάνει με ιδιότροπους φωτισμούς και το μάτι μου στέκεται στην κομψή φιγούρα μιας νέας γυναίκας που κοιτάζει την οθόνη του κινητού της αναζητώντας πιθανόν πληροφορίες για αυτό που την ενδιαφέρει. Μπορεί αυτό να είναι στοιχεία για το κτίριο ή τον ζωγραφικό διάκοσμο που κοσμεί την οροφή των Προπυλαίων ή τα αγάλματα επίσης που είναι μπροστά της. Μπορεί επίσης η ωραία κυρία που έκλεψα τη στιγμή της περισυλλογής της να είναι ιστορικός ή φιλόλογος έστω και να προσπαθεί να μάθει κάποια πράγματα περισσότερα για το χώρο που βρίσκεται. Πιθανολογώ πως κάτι τέτοιο συμβαίνει γιατί δεν διάλεξε να κάτσει σε ένα σημείο που να φαίνεται, αν στην περίπτωση περιμένει να συναντήσει κάποιον. Μπορεί όμως να είναι και έτσι, να διάλεξε να κάτσει στο βάθρο του Ρήγα Φερραίου δίνοντας έτσι ένα άλλο νόημα στη συνάντηση.

Όπως και να έχει όμως το πράγμα, η εικόνα της ωραίας νέας γυναίκας που προχθές λίγο πριν από τα μεσάνυχτα κάθονταν κάτω από το άγαλμα του Ρήγα Φεραίου στα Προπύλαια ήταν από τις πιο όμορφες στην Αθήνα και αν επρόκειτο για τουρίστρια, έκανε σαφώς τη διαφορά. Επιλέγοντας ένα χώρο που λίγοι τιμούν με την παρουσία τους την ημέρα, πόσο δε περισσότερο τη νύχτα στο κέντρο της πόλης και όχι στα πολύβουα σημεία που συχνάζουν οι τουρίστες στην Πλάκα και στο Μοναστηράκι. Φαντάζομαι δεν πως αυτοί είναι πολλοί αλλά στην κίνηση της ημέρας δεν διακρίνονται όσο σε μια ζεστή νύχτα στην Αθήνα… 

ΑΘΗΝΑ 24072019, Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 24072019, σελ. 32.

ΕΝΑΣ ΟΙΩΝΟΣ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

- Κάπου θα  καίγονταν ένα μέρος της πλάσης και καθρεφτίζεται στον ουρανό» σκεφτήκαμε και οι δυο καθώς δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε αλλιώς το εκπληκτικό φαινόμενο που συνέβη το απόγευμα του Φωτισμού του 2005, στον ουρανό των Αγράφων!

- Το σούρουπο κάλυπτε γρήγορα τα βήματά μας κοντά στη σμίξη του χωματόδρομου που κατεβαίνει από το Τροβάτο με τον λεγόμενο κεντρικό, επίσης χωματόδρομο, της περιοχής και το μαύρο σκοτάδι ανέβαινε από τον Αγραφιώτη ποταμό προς τις δασωμένες πλαγιές καταπίνοντας τα δέντρα και τους θάμνους· ακόμα και αυτό το περιποιημένο γεφύρι χάνονταν στην αγκαλιά μιας κρύας γεναριάτικης νύχτας. Ήταν ζήτημα λίγων λεπτών να φθάσει στις κορυφές και μετά να απλωθεί στον ουρανό, όταν, σαν από θαύμα η αραιή νέφωση στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας πλημμύρισε από ένα σπάνιο μενεξεδένιο φως το οποίο δεν διήρκησε ούτε δυο λεπτά. Μέσα σε αυτόν τον λίγο χρόνο άλλαξε όλους τους τόνους του μοβ και σαν μαύρο βελούδο στο τέλος απλώθηκε στον αγραφιώτικο ουρανό. Όσοι το είδαν το φαινόμενο είπαν πως δεν είναι καλός οιωνός, αλλά δεν ήξεραν για τι πράγμα ακριβώς ο οιωνός προειδοποιούσε… [05/01/05].

ΥΓ. Με κάτι τέτοια κείμενα ξεκίνησε πριν από αρκετά χρόνια η έκδοση "Τα Άγραφα των Χρωμάτων" και μάλλον η περίοδος της έχει φτάσει προς το τέλος της.

ΑΘΗΝΑ, 06012018

ΟΤΑΝ ΧΙΟΝΙΖΕΙ ΜΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ

Είναι μαγικό φαινόμενο η χιονόπτωση μέσα στη νύχτα· οι χιονονιφάδες όπως  κατεβαίνουν από το στερέωμα φωτίζουν με την αμυδρή, γαλακτώδη λάμψη τους αδιακρίτως και σε κάθε σημείο του το σιωπηλό τοπίο δίδοντας μάλιστα την εντύπωση πως αυτές πέφτουν από ένα ταβάνι στον ουρανό που στηρίζεται στα ψηλότερα δέντρα του δάσους. Φωτίζουν δε τόσο ώστε  να μην χρειάζεται να κανένας φακός να βοηθήσει τα μάτια να τις δούμε να χορεύουν στον κήπο μπροστά από τα δέντρα και στιβάζονια τρυφερά η μια πάνω στην άλλη και δίπλα – δίπλα χωρίς να σπρώχνονται στρώνουν στο έδαφος το παχύ κάτασπρο χαλί του χειμώνα για να κοιμηθούν από κάτω βαθιά και να μην ακούνε τον αέρα και τις κακίες του κόσμου οι ρίζες και οι σπόροι ως την άνοιξη. Τούτος δε είναι και ο λόγος που δεν πρέπει να πατάμε το χιόνι μέχρι να δημιουργηθεί η πρώτη στρώση του και να αρχίζει να στραγγίζει στο χώμα το γλυκασμό του γιατί αλλιώς θα γίνει λάσπη και ως γνωστόν, αυτή δεν ευνοεί καμιά ελπίδα και υπονομεύει την κυοφορία της νέας εποχής.

ΥΓ. Η φωτογραφία με μια Cannon G11 που δεν θα ξεχάσω ποτέ, μια αληθινά μαγική νύχτα στη λίμνη Πλαστήρα τέτοιες νύχτες πριν από έξι χρόνια. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 22122017

ΟΜΟΡΦΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Μια καλή φίλη διάλεξε χθες για να γιορτάσει τα γενέθλιά της στο Ποντίκι και εκτός από τη χαρά που είχαμε να της ευχηθούμε χρόνια πολλά, δυνατά και δημιουργικά, στην παρέα αλλά και σε ολόκληρη την αίθουσα νιώσαμε πως ξανανιώσαμε καθώς ορισμένοι πιστοί θαμώνες διάβηκαν την πόρτα του ιστορικού μαγαζιού πριν από ολόκληρα 33 χρόνια!

Ναι, 33 χρόνια μετράει φέτος το Ποντίκι(Επτανήσου 9 και Άνδρου. Τηλ 210 8232971) στην Κυψέλη, στη ωραία νυχτερινή διασκέδαση της  Αθήνας και του ευχόμαστε να τα εκατοστήσει διατηρώντας πάντα την ποιότητα στα μουσικά ακούσματα και την άψογη εξυπηρέτηση.  Ειδικά στη μουσική πρέπει να σημειώσουμε πως στο Ποντίκι καταφέρνουν να περικλείουν στο πρόγραμμά χαρακτηριστικά τραγούδια απ’ όλη την πορεία του ελληνικού τραγουδιού (λαϊκά, ρεμπέτικα και νησιώτικα ακούσματα). Τραγούδια που μας ταξιδεύουν νοσταλγικά σε άλλες εποχές αλλά παράλληλα δημιουργούν εκείνη την ωραία και φιλική ατμόσφαιρα που δυναμώνει τη διάθεσή μας για τη διασκέδαση σε ένα μαγαζί που έχει γράψει και συνεχίζει να γράφει ιστορία κάθε Παρασκευή και Σάββατο  στη νυχτερινή Αθήνα ενώ για την περίοδο των εορτών θα ανοίγει σχεδόν κάθε μέρα.

Στο πάλκο χθες ήταν και μας διασκέδασαν με εξαιρετικές εκτελέσεις οι: Θόδωρος Καζάκος και Πένυ Μπαλτατζή, τραγούδι. Νίκος Πλιος, κιθάρα, Κώστας Μήτσιος, μπουζούκι, Άρης Κονιδάρης, πλήκρα, Χρήστος Δαλιάνης, βιολί.

ΥΓ. Περισσότερο ρεπορτάζ και φωτογραφίες την επόμενη Παρασκευή, 15/12!

ΑΘΗΝΑ, 09122017

ΠΩΣ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ

Καλησπέρα από τη μικρή πατρίδα όπου σήμερα ο Νοέμβριος μας υποχρέωσε να φορέσουμε κοντομάνικα και απόψε βλέπουμε πως δεν είναι απαραίτητο να ανάψουμε και τζάκι…

Το χωριό μας είναι χτισμένο στην ανατολικά πλευρά του Τυμφρηστού· έχει στην πλάτη του το υπέροχο βουνό και δεν το βλέπουμε καθόλου αλλά αισθανόμαστε τον όγκο του στον αιθέρα του τόπου. Από το χωριό βλέπουμε υπέροχες ανατολές αλλά δεν βλέπουμε τη δύση αλλά καθώς ο ήλιος περνάει από τις κορυφές του βουνού να γείρει προς την Δυτική Ελλάδα και είναι καθαρή η ημέρα, όπως η σημερινή, καταλαβαίνουμε πως έρχεται η νύχτα από τη σκιά των κορυφών του Τυμφρηστού η οποία αργά – αργά ανεβαίνει από την κοίτη του Σπερχειού, από τα Διπόταμα στο απέναντι δασωμένο βουνό πάνω από τον Άγιο Γεώργιο και όταν φτάσει στην κορυφή του, στο οροπέδιο το οποίο καλείται Ασπρόκαμπος, σημαίνει πως ήρθε η ώρα να αφήσουμε τις δουλειές στα χωράφια και να μαζευτούμε σπίτι…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 11112015

ΜΙΑ ΝΗΣΙΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΟΝΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ

 

Μου άρεσε που είδαμε τη νύχτα με τα μάτια των φωτογραφικών μας μηχανών και μπορώ να πω πως θα μου λείψει η βόλτα στην πόλη τις μικρές ώρες που δεν έχει κίνηση και λίγα φώτα για φωτογραφίες. Τώρα που κλείνουμε αυτή την εβδομάδα ανεβάζω δυο φωτογραφίες (δεν γίνεται σε τίποτα να χωρέσουν και τα δυο κτίρια σε ένα καρέ) από τα πιο καλοφωτισμένα και καθαρά των Αθηνών, αυτά του «Μουσείου της πόλεως των Αθηνών - Ίδρυμα Βούρου Ευταξία» στην πλατεία Κλαυθμώνος. Φαίνονται και την ημέρα όμορφα αλλά τη νύχτα, ο φωτισμός τους που το ξαναλέω είναι ο πιο υποδειγματικός στην πόλη,τα απομονώνει από τις διπλανές ασχήμιες και ιδιαίτερα το κενό που δημιουργεί το πάργκινκ.

Ένα άλλο στοιχείο το οποίο τα καθιστά μοναδικά είναι και το ότι δεν τα έχω δει ποτέ να έχουν στους τοίχους τους γκράφιτι και συνθήματα,ούτε και λογιών - λογιών αφίσες. Τούτο θα ήθελα να πιστεύω πως οφείλεται στο σεβασμό (τρομάρα μας) αυτών των ιστορικών κτιρίων της Αθήνας από διάφορους που κάνουν επανάσταση με σπρέι και αφισάκια αλλά δυστυχώς πρέπει να οφείλεται στην αστυνόμευση και στη διαρκή σάρωση της περιοχής από τις κάμερες ασφαλείας. Το δεύτερο όπως καταλαβαίνεται δεν με ενθουσιάζει και δείχνει και πόσο κάποια πράγματα της πόλης και του δημοσίου χώρου είναι στο έλεος ορισμένων που στερούνται και στοιχειώδους παιδείας και βασικής αγωγής.

ΑΘΗΝΑ,21032014

Η ΚΑΠΝΙΚΑΡΕΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ

 

Είναι από τα πιο παλιά χριστιανικά μνημεία της πόλης, η Καπνικαρέα και το πιο ταλαιπωρημένο κτίριο από τα καυσαέρια μέχρι που κάποια μέρα, πρυτάνευσε η λογική που θέλει την πόλη με λιγότερα αυτοκίνητα και πεζοδρόμησαν την Ερμού. Από τότε ησύχασε το κτίριο και ο κόσμος άρχισε να το σέβεται περισσότερο και καθώς είναι στο δρόμο όσων βγαίνουν ακόμη βόλτα στην αγορά, έχει και την κινησούλα του στο άναμα κεριών καθώς και για μια ανάσα στον ιδιαίτερο φροντισμένο τοίχο που ορίζει την αυλή της. Αν έχετε μάλιστα παρατηρήσει, σε όλο το μήκος της Ερμού δεν υπάρχει πουθενά εκτός από αυτόν τον τοίχο κάτι να καθήσει όποιος κουραστεί και θέλει να πάρει μια ανάσα...

Κι εγώ τη βλέπω πάντα σαν περνάω απ’ έξω και μέχρι πριν από λίγο είχα την εντύπωση πως επρόκειτο για ένα μικρό κτίριο - τούτο βοηθάει και το γεγονός ότι είναι ένα μέτρο σχεδόν κάτω από την επιφάνεια του δρόμου. Απόψε όμως, την είδα από ψηλά, από τη βεράντα του «Λέξη - λόγος» (Πλατεία Καπνικαρέας 3) που πήγα για τα εγκαίνια της έκθεσης της Ελεάννας Μαρτίνου «Facescapes» και με την ευκαιρία έκανα μια φωτογραφία και τη μοιράζομαι μαζί σας να δείτε πως φωτίζεται στα πλάγια αυτό το σεβαστό μνημείο από τις βιτρίνες των καταστημάτων και την ωραία κεραμοσκεπή με την σκούρα δάφνη δίπλα του.

AΘΗΝΑ, 20032014

 

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΩΝ ΝΕΡΩΝ ΤΗ ΝΥΧΤΑ...

 

Στις παιδικές μας ζωγραφιές, τις θάλασσες ακόμα και αν δεν τις είχαμε δει ποτέ, τα ποτάμια και τις πηγές επίσης, τις χρωματίζαμε με μπλέ χρώμα, αλλού βαθύ κι αλλού γαλάζιο και φυσικά πιστεύαμε πως αυτό που μεταφέρουμε είναι πάντα κάτω από το φως. Τούτο δεν μας το είχε διαδάξει κανένας νομίζω, ούτε οι δάσκαλοι σκέφτονταν το γιατί χρωματίζαμε τα νερά γαλάζια και όλοι ακολουθούσαμε την τυπολογία που είχαν οι χάρτες που κρέμονταν στους τοίχους. Όπως και να έχει το πράγμα ποτέ δεν σκεφτήκαμε να ζωγραφίσουμε το νερό στα σκοτάδια γιατί μπορεί να θεωρούσαμε αυτονόητο πως είναι μαύρα και ύπουλα.

Οι σκέψεις αυτές πέρασαν από το μυαλό μου χθες το βράδυ, όταν περνώντας από το Σύνταγμα όπου διάφορα συνεργεία σβήνουν τα ίχνη των «αγανακτισμένων» και κανέναν δεν είδα να διαμαρτύρεται γιατί σίγουρα και οι πρωταγωνιστές τους τα έχουν ξεχάσει και οι ίδιοι, είδα τα νερά του ωραίου στρογγυλού συντριβανιού να είναι βαθιά μπλέ ελεκτρίκ φωτιζόμενα από κάποιους μυστικούς και αδιάβροχους προβολείς. Τούτο το απλό γεγονός, το απόλυτα κατανοητό από τους νεώτερους και τα παιδιά,το χρώμα του νερού τη νύχτα δηλαδή, ήταν κάτι αδιανόητο για τα παιδικά χρόνια των ομηλίκων μου που πολλοί δεν είχαν γνωρίσει το ηλεκτρικό φως στα σπίτια το διάβασμα και το γράψιμο γινόνταν με λάμπα πετρελαίου και οι ζωγραφιές μας έπαιρναν χρώμα μόνο σαν ξημέρωνε ο ήλιος...

ΑΘΗΝΑ, 19032014

Η ΑΘΗΝΑ, ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΑΙ Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ...

 

Είχα καιρό ομολογώ να βγω τη νύχτα στην Αθήνα και σήμερα που βρέθηκα στο δρόμο,γυρνώντας από τη μακρινή για μένα Φιλοθέη όπου πήγα στα εγκαίνια της έκθεσης της φίλης Όλγας Χανδέλη (αύριο το ρεπορτάζ) και είχα μαζί μου τη μηχανή, προκλήθηκα να κάνω κάποιες φωτογραφίες της πόλης τη νύχτα. Έτσι έστρεψα το φακό μου στην Αθηνά, την πολιούχο και πρόμαχο της πόλης που στέκεται με το δόρυ της πάνω από την Ακαδημία Αθηνών κι εκείνη τη στιγμή δίπλα της έπιασα και το φεγγάρι γεμάτο από την προχθεσινή πανσέληνο ακόμη και από κάτω, στο αμυδρό φως έναν από τους τελευταίους εναπομείναντες φοίνικες που στόλιζαν μέχρι να τους σκοτώσει το εισαγόμενο σκαθάρι. Σας αφιερώνω τη φωτογραφία και με την ευκαιρία σας πληροφορώ πως από απόψε άρχισαν να μοσχομυρίζουν οι νερατζιές στα παρκάκια πίσω από την Ακαδημία και την Εθνική Βιβλιοθήκη οπότε να ένας λόγος να αρχίσουμε να βγαίνουμε τη νύχτα στην πόλη και να την ζωντανεύουμε...

ΑΘΗΝΑ, 18032014

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Με το τόσο σκοτάδι που ζούμε τον τελευταίο καιρό γύρω μας, που να καταλάβουμε πως απόψε περνάμε τη μεγαλύτερη νύχτα του έτους. Σιμά – κοντά τις 14 ώρες θα κρατήσει η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και όπως είθισται, από τη δημιουργία του σύμπαντος μέχρι απόψε, ο ήλιος αύριο το πρωί θα αρχίσει σιγά – σιγά να πορεύεται προς το καλοκαίρι.

Έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα απόψε και αύριο στο γαλαξία μας αλλά δεν είναι βέβαιο πως κάτι θα αλλάξει και στη ζωή μας της οποίας, η νύχτα όπως φαίνεται θα συνεχίσει να μεγαλώνει διαρκώς και να γίνεται πυκνότερη και κανένας νόμος της φύσης δεν θα την επηρεάσει, ώστε να ξημερώσει κάποτε μια μέρα που να μας βρει όλους ευχαριστημένους…

ΑΘΗΝΑ, 21122016

ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Στο αέτωμα της Ακαδημίας

Είναι σπάνιο τέτοιο καιρό, στην ορμή του χειμώνα που έρχεται με τον Δεκέμβριο, να έχουμε τόσο καθαρό ουρανό όπως αυτές τις ημέρες και τούτο οφείλεται στον βοριά που πιο ισχυρός φέτος από τους νοτιάδες διώχνει τα σύννεφα που κουβαλάνε. Το γεγονός βέβαια ότι έχει να βρέξει από αμνημόνευτων ημερών στην Αθήνα δεν μοιάζει να απασχολεί κανέναν γιατί απλά κανένας πια από την απογοήτευση δεν νοιάζεται να καλλιεργήσει τίποτα σε αυτόν τον τόπο που κατέληξε να τρώει ακόμα και εισαγόμενα πορτοκάλια.

Πίσω από τα κλαδιά ενός πλατάνου

Αποτέλεσμα των βοριάδων είναι όπως προαναφέρθηκε η διαφάνεια στον ουρανό και τούτο είναι διακριτό τόσο την ημέρα που μπορούμε από το Λυκαβηττό για παράδειγμα να μετρήσουμε τα πλοία στον Σαρωνικό όσο και τη νύχτα πάλι, όπως χθες, που ένα λαμπερό φεγγάρι έκανε βόλτα πάνω από τις στέγες της Αθήνας, τόσο λαμπερό μάλιστα που έμοιαζε σαν το θρυλούμενο του Ιανουαρίου που το φως του είναι τόσο δυνατό σαν μέρα.

Πίσω από το φύλλωμα μιας ελιάς

Και του χθεσινού πάνω κάτω έτσι ήταν το φως αλλά ήταν ωραιότερο να το βλέπεις να κυλάει μέσα σε ένα άδειο, γυμνό ουρανό αλλά μέσα από τα ξερά φύλλα στα κλαδιά των πλατάνων στην Πανεπιστημίου (μεγάλωσαν αρκετά αλλά ποιος τα προσέχει;) που του έδιναν μια διάσταση δάσους αλλά και μέσα από το φύλλωμα μιας ελιάς στον πεζόδρομο της Ακαδημίας που το έκαναν, οπωσδήποτε πιο μυστηριώδες, αττικό στην κυριολεξία.

Χωρίς βέβαια και φανεί ως κοινοτυπία θα το ξαναπώ, ότι αυτές τις νύχτες με το φεγγάρι γεμάτο στον ουρανό της Αθήνας, τα μνημεία της, η Ακρόπολη και τα άλλα της κλασσικής εποχής καθώς και τα νεότερα, τα νεοκλασικά όπως τα αετώματα της Ακαδημίας φωτίζονται με ένα τρόπο που τα κάνει μοναδικά, όπως μόνο στην Αττική μπορεί να είναι…

ΑΘΗΝΑ, 09122011