Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ

 

Με τον Θύμιο Κάκο στομονοπάτο που οδηγεί από τη Νεράιδα στον Μέγδοβα που πήγαμε και κάναμε λήψεις για το Μέγα Γεφύρι.

Ούτε βαλτοί να ήταν σήμερα το μεσημέρι στη «Δημόσια Τηλεόραση» που έβαλαν σε πολλοστή επανάληψη μια εκπομπή από τη σειρά «Μένουμε Ελλάδα» που πολλές φορές πήγαινα σε κάποιες αποστολές που έκανε ο καλός φίλος Θύμιος Κάκος και βοηθούσα ενώ περνούσαμε καλά κι έτσι έβγαινα κι εγώ καμιά φορά στο «γυαλί» και χαίρονταν η μάνα μου που με έβλεπε καθώς και αρκετοί που είχαν την απορία τι κάνω στις περιπλανήσεις μου.

Με τον Φώτη Γιαννουσιά και τον Ηλία Γάκη που αμιλλώνται στην τέχνη της φλογέρας δίπλα από τη βρύση του Κώστα Κόκκινου στη Νεράιδα.

Μια τέτοια εκομπή έβαλαν σήμερα στην «ΔΤ» και συγκεκριμένα μια εκπομπή αφιερωμένη στα χωριά του Καποδιστριακού Δήμου Ιτάμου, στα Άγραφα της Καρδίτσας και στο Μέγδοβα, ήτοι Καστανιά, Καροπλέσι και κυρίως τη Νεράιδα (Σπινάσα) που ασχοληθήκαμε και παρουσιάσαμε ένα σωρό θέματα που άπτονταν κυρίως τη ζωή των μονίμων κατοίκων τους περισσότερους από τους οποίους γνώριζα βεβαίως από παλαιότερα ταξίδια μου και έχω γράψει ένα σωρό πράγματα γι’ αυτούς και συνεχίζω να κρατώ επαφή μαζί τους.

Για αυτή την εκπομπή έμαθα από φίλους γιατί η δική μου αρχαία τηλεόραση πιάνει μόνο MEGA και χωρίς αποκωδικοποιητή μάλιστα και το χάρηκα γιατί φαίνεται πως εκτός του ότι δεν έχουν με τι να γεμίσουν το πρόγραμμα επιλέγουν να προβάλλουν κάποιες ιδιαίτερες,όπως αυτές για παράδειγμα που κάναμε με τον Θύμιο. Αυτό μου έδωσε την ιδέα, (έβαλε το χεράκι του και ο Τάκης Λάτας βέβαια) να ετοιμάσω μια πρόταση για μια καινούργια σειρά με εκπομπές για την Ελλάδα και τον κόσμο της. Είπαμε μάλιστα να βάλουμε μπροστά από αύριο, αυτός που διακρίνεται για την πρακτική αντιμετώπιση της ζωής θα αναλάβει τα γραφειοκρατικά και εγώ τις όποιες άλλες δραστηριότητες.

Με την ευκαιρία λοιπόν και για να ζεσταθούμε περισσότερο, ανέσυρα από το αρχείο ωρισμένες φωτογραφίες για να θυμηθούμε όλοι την ωραία αυτή εποχή και μαζί της και τους υπέροχους ανθρώπους που συναντήσαμε και μιλήσαμε στα χωριά του Ιτάμου.

ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

 

Δεν έχει χρώματα ακόμη ο Νοέμβρης στην Αθήνα, φταίει η στέγνα και ο ανάποδος καιρός φαίνεται και δεν πήραν ούτε μια πινελιά από κίτρινο οι λεύκες έστω. Δεν πειράζει,θα έρθει κι αυτή η ώρα αλλά φαντάζομαι πως θα είναι σύντομη κι αμέσως θα μπούμε στο χειμώνα.

 

Νοστάλγησα όμως σήμερα το πρωί ένα άλλο ξημέρωμα, σαν σήμερα ακριβώς πρίν από 14 χρόνια στα Μεγάλα Βραγγιανά της Ευρυτανίας που ξεκινήσαμε από το χωριό με τον φίλο Σωτήρη Τσιώλη και πήγαμε στο ωραίο ύψωμα του Αϊ-Λιά και θαυμάσαμε τις κατακίτρινες λεύκες μέσα στο σκούρο δάσος των ελάτων. Εκεί ήταν που μου γεννήθηκε η ιδέα για να φτιάξω ένα βιβλίο με τον τίτλο «Τα Άγραφα των Χρωμάτων» και από τότε άρχισα να μαζεύω φωτογραφίες και να κρατάω σημειώσεις και δεν λέω πως τα ξέχασα σε κανένα συρτάρι, αλλά ότι τα άφησα να ωριμάσουν και να που ήρθε η ώρα τους να μπουν σε μια τάξη και να αρχίσουν σιγά - σιγά να γίνονται σελίδες. Σαν πρώτη γεύση για το τι θα δείτε, σας μοιράζω σήμερα δυο - τρεις φωτογραφίες από τις κατακίτρινες λεύκες του Αϊ -Λιά που έδωσαν την έμπνευση για τα «Άγραφα των Χρωμάτων»,τίτλος που δεν είναι και τόσο αυθαίρετος αν νομίζετε, αλλά έχει και μια βάση στα ιστορικά πράγματα της περιοχής.

 

ΑΘΗΝΑ, 10112013

ΟΙ ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

 

Μια τέτοια μέρα σαν τη σημερινή που πέρασε δεν είναι σπάνια γι’αυτό τον καιρό στην Αθήνα αλλά άμα τυχαίνει να είναι Σάββατο είναι ανεπανάληπτη για όλους μας. Δεν λέω υπερβολές και νομίζω πως πολλοί που βρέθηκαν και περπάτησαν σήμερα στο κέντρο της Αθήνας θα συνηγορίσουν με αυτό το χαρακτηρισμό..

 

Ήταν τόσο ωραία σήμερα στην Αθήνα που ομολογώ πως δεν είχα καμιά διάθεση για φωτογραφίες, ήθελα απλά να απολαύσω την πόλη και τους ανθρώπους της που έδειχναν μια διάθεση ανεμελιάς που είχα πάρα πολύ καιρό να δω. Γι’ αυτό και έκατσα όμως κάνα δυο ώρες στο καρότσι του φίλου μου παλαιοπώλη Γιώργου στην πλατεία Μοναστηρακίου και διάλεξα παλιές ωραίες φωτογραφίες τις οποίες θα σας παρουσιάσω σύντομα και σαν βαρέθηκα πήρα τον ανήφορο της Ερμού κα γυρίσω προς τα Εξάρχεια πέρασα, όπως κάνω πάντα από την πλατεία Αγίας Ειρήνης και νάτο το θέμα μπροστά μου.

Ένας σχοινοβάτης είχε δέσει το ένα άκρο του σχοινίου σε μια μουριά της πλατείας και το άλλο σε κάποια σιδερένια κολώνα μπροστά από ένα μαγαζί και έκανε πάνω σε αυτό τις βόλτες του πέρα - δώσε φωνάζοντας συνθήματα και διάφορα άλλα, μπροστά σε ένα κοινό που ήταν βαθιά αραγμένο στις καρέκλες. Ο συνεργάτης του κάποια στιγμή ανέβηκε πάνω σε ένα ποδήλατο μιας ρόδας, έκανε κι αυτός κάποιες βόλτες στον ελέυθερο από τραπεζάκια χώρο και κάποια στιγμή έπιασαν κι οι δυο κάποια ψεύτικα γιαταγάνια και έκαναν δήθεν πως μονομάχησαν μπροστά στο κοινό που κοιτούσε και σκέφτονταν τη δική του ισορροπία ο καθένας πάνω στο τεντωμένο σχοινί της βαριάς καθημερινότητάς μας. Στο τέλος, ο Μανώλης (έτσι έλεγαν τον σχοινοβάτη ενώ τον μονοποδηλάτη έλεγαν Αρμάνδο) ζήτησε από κάποιον να τον βοηθήσει να κατέβει από το σχοινί,με τρόπο σαν αυτό που κατεβάζει τη σύζυγό του από μια σκάλα και όλα τέλειωσαν με την περιφορά του καπέλλου για το μεροκάματο των καλλιτεχνών του δρόμου που όπως δήλωσαν είναι.

ΑΘΗΝΑ, 09112013

ΤΟ ΒΙΕΤΝΑΜ ΤΗΣ ΕΝΗΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑ

Το να πάει κάποιος στο Βιετνάμ, δεν είναι δα και εύκολο πράγμα και σε όλους μας υποθέτω πως ακούγεται σαν μια μοναδική, εξωτική εμπειρία το ταξίδι σε αυτή τη μακρινή χώρα…

Δεν ήξερα πως στο Βιετνάμ είχε πάει η καλή μας φίλη, φωτογράφος,  Ένη Κούκουλα και έμεινε μάλιστα εκεί για 20 ολόκληρες μέρες και το χάρηκα πολύ σαν έμαθα πως ετοίμαζε μια έκθεση φωτογραφίας από όσα ωραία και ενδιαφέροντα είδε και όσα προκάλεσαν την όρασή της. Αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση με τίτλο «Βιετνάμ - Σημειώσεις σε μια διαδρομή» που εντάσσεται στο Athens Photo Festival (APhF:13) μας παρουσίασε χθες το απόγευμα στο Manifactura Gallery (Ζωοδόχου Πηγής 29, Εξάρχεια). Και ήταν πολλές οι φίλες και πολλοί οι φίλοι από την ομάδα «ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ» και όχι μόνο που έδωσαν το παρόν τους και θαύμασαν τις φωτογραφίες της Ένης για τις οποίες η ίδια γράφει ότι «δεν είναι ταξιδιωτικές, δεν ικανοποιούν την περιέργεια κάποιου που θέλει να μάθει τη χώρα. Συλλογή θραυσμάτων ιστορίας και προσωπικής ματιάς. Το φως, το παιχνίδι του στα φυλλώματα και τους ανθρώπους. Προσπάθεια να δεις το «δικό σου» συνδυασμένο με το «ξένο». Μια ματιά σε μια χώρα, έτσι κι αλλιώς στο μεταίχμιο του χρόνου».

 

Από πλευράς μου εγώ δεν μπορώ να πως τίποτα περισσότερο από ένα ευχαριστώ στην Ένη που μοιράστηκε με αυτό τον τρόπο την προσωπική ματιά της στο Βιετνάμ και φυσικά σας προτείνω να πάτε να δείτε την έκθεση η οποία θα λειτουργεί καθημερινά ως τις 28/11 και κάποιες ημέρες θα δείτε εκεί και την ίδια και θα έχετε την ευκαιρία να μιλήσετε μαζί της και να τη ρωτήσετε περισσότερα για την μακρινή αυτή χώρα της Ασίας.

TA ΚΡΙΝΑΚΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ

 

Τα κρινάκια ή αγριόκρινοι, (sternbergia lutea, οικογένεια Amaryllidaceae) είναι από εκείνα τα λουλούδια που ευδοκιμούν σε βραχώδη μέρη της ορεινής και ημιορεινής ζώνης και ανθίζουν το φθινόπωρο, λίγο πριν αυτά σκεπάσει το χιόνι και τα κάψει η παγωνιά του χειμώνα. Το χαρακτηριστικό τους είναι ότι τα άνθη τους βγαίνουν κατευθείαν από το βολβό μαζί με τα φύλλα και απαντώνται στη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο.

Όπως προαναφέρθηκε, τα κίτρινα κρινάκια φυτρώνουν σε βραχώδη σημεία αλλά τούτο δεν σημαίνει πως ριζώνουν κυριολεκτικά πάνω στην πέτρα, αλλά οι βολβοί τους βρίσκουν ανάμεσα στους βράχους ή στα βραχώδη εδάφη λίγο γόνιμο χώμα κι εκεί ριζώνουν. Αυτό φαίνεται να τους βοηθά αρκετά στη συνέχεια του είδους τους γιατί έτσι δεν καταστρέφονται από τα ζώα που κυλοφορούν στην περιοχή ή γίνονται τροφή τους σε κάποιες περιπτώσεις.

Έτσι, το πιο ασφαλές σημείο να ευδοκιμήσουν τα κρινάκια είναι οι σχισμές των βράχων που έχουν γίνει από τις κατολισθήσεις των ορεινών σχηματισμών που επηρρεάζουν και τις βραχώδεις περιοχής ή τους μεγάλους σεισμούς που συνέβησαν σε διάφορες γνωστές ή άγνωστες εποχές του πλανήτη και εξαιτίας τους μετακινήθηκαν τεράστιοι όγκοι από πέτρες. Με τον καιρό, στα κενά αυτά των βράχων συγκεντρώθηκε από την αποσάρθρωση των βουνών χώμα κι εκεί φυτρώνουν όχι μόνο κρινάκια αλλά και πολλά άλλα είδη.

Το τεράστιο, πλανητικό αυτό φαινόμενο, στις φυσικές επιστήμες καλείται εντροπία και με λίγα λόγια σημαίνει πως η αποσάρθρωση των βουνών εξαιτίας μιας σειράς φαινομένων θα οδηγήσει τον πλανήτη στην ισοπέδωση, το λεγόμενο «πανεπίπεδον» και τελικά στο θάνατο κάθε είδους ζωής. Τούτο βέβαια θα εξαρτηθεί και από το πάγωμα του εσωτερικού της γης και την παύση της ηφαιστειακής δραστηριότητας που ευθύνεται σε ένα μεγάλο βαθμό και για τη δημιουργία μεγάλων ορεινών όγκων, των ηπείρων και των νησιών.

Όλα αυτά θα γίνουν κάποτε στο απώτερο μέλλον, εκατομμύρια χρόνια από τις μέρες μας και πιθανόν να μην υπάρχει ωε τότε κανένας άνθρωπος να καταγράψει το γεγονός. Ούτε και τα κρινάκια φαντάζομαι πως θα υπάρχουν ως τότε γιατί με τη διάβρωση και τη διάλυση των βράχων και τη μετατροπή τους σε χαλίκια και εν τέλει σε σκόνη, δεν θα βρίσκουν πλέον σημεία να ριζώσουν και το είδος τους, όπως και πολλά άλλα εξάλλου θα χαθεί.

Και γι’ αυτό πάλι το γεγονός, πιστεύω πως δεν θα βρεθεί κανένας να το καταγράψει και γι’ τούτο, όποιος βρεθεί αυτές τις ημέρες στα βουνά που φυτρώνουν τα κρινάκια, ας μην παρασυρθεί από τις σκέψεις μου για το τέλος του κόσμου και ας τα απολαύσει μαζί με τις άλλες ομορφιές του φθινοπώρου γιατί ο καιρός ζορίζεται και σύντομα θα υποκύψει στο χειμώνα ο οποίος αργεί αλλά ποτέ δεν ξέχασε να μας επισκεφθεί. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Η φωτογραφία με τα κρινάκια είναι από μια πλαγιά δίπλα στον Γοργοπόταμο, κάτω ακριβώς από τα σίδερα της ιστορικής γέφυρας.

Η ΟΜΟΝΟΙΑ ΓΕΜΙΣΕ ATENISTAS

 

Μια διαφορετική, ωραία νύχτα έζησε χθες η Ομόνοια με την διοργάνωση από την ομάδα των Atenistas, μιας μεγάλης χορευτικής συνάντησης με μουσικές αναδρομές σε πολλές δεκαετίες στην οποία έλαβαν μέρος πολλές Αθηναίες και Αθηναίοι, κυρίως νέοι που ζωντάνεψαν για πολλές ώρες την πλατεία. Στα ωραία της βραδιάς ήταν και τα χτενίσματα καθώς και τα στολίσματα πολλών γυναικών από τη Νούα και άλλα μέλη της ομάδας  που έκαναν μέσα σε λίγα λεπτά αγνώριστα πολλά κεφάλια και έδωσαν έναν εορταστικό τόνο στα πρόσωπα πολλών γυναικών και καλύτερο σημείο για να δείξουν την ωραία αλλαγή δεν ήταν τίποτα άλλο, από ένα άδειο κάδρο με νοσταλγική διακόσμηση που έμοιαζε σαν την πύλη του χρόνου που μας μετέφερε σε άλλες εποχές, οπωσδήποτε πιο χαρούμενες. Μια παλιά βέσπα επίσης, έπαιξε το ρόλο του οχήματος που μετέφερε όσους κάθονταν στη σέλλα της και έπιαναν το τιμόνι της, σε περασμένες δεκαετίες.

 

Σημασία πάντως έχει πως με τη χθεσινή εκδήλωση στην Ομόνοια δόθηκε μια μουσική απάντηση σε όλους εκείνους που πιστεύουν πως η υπόθεση των δημοσίων χώρων και μάλιστα της πολύπαθης πλατείας είναι μια χαμένη υπόθεση και η υποβάθμισή τους είναι δεδομένη, πως με κάποιες δράσεις που δεν κοστίζουν μάλιστα σχεδόν τίποτα καθώς γίνονται με πρωτοβουλία των πολιτών, μπορούν να αλλάξουν έστω και για λίγες ώρες προς το καλύτερο και να απωθήσουν με τον τρόπο τους φόβους που έχουν φωλιάσει εκεί.

 

Είναι βέβαιο πως την επομένη ημέρα, το ξημέρωμα κιόλας της επομένης ημέρας «οι δυνάμεις του κακού» θα επιχειρήσουν να επανακαταλάβουν το χώρο από τον οποίο τους απώθησε η μουσική και ο χορός, αλλά όπως και να έχει, κάτι θα βρουν αλλαγμένο στο χώρο και θα καταλάβουν πως δεν είναι μόνο δικό τους αλλά όλης της πόλης και τελικά θα τον κερδίσει, όποιο κομμάτι της έχει τις καλύτερες ιδέες και προτάσεις πάνω σε αυτόν. Κι αν αυτό επαναληφθεί αρκετές φορές,είτε με μουσικές, είτε με άλλες δράσεις τότε είναι σίγουρο πως τη «μάχη της Ομονοίας» αλλά και άλλων χώρων πέριξ από αυτή θα την κερδίσουν τελικά οι Αθηναίοι που τόσο δεν λογαριάστηκαν τα τελευταία χρόνια από τις ποικίλες ομάδες και εξουσίας που οδήγησαν την πόλη στον μαρασμό και την υποβάθμιση.

 Ένα μεγάλο μπράβο στους atenistas που είχαν την ιδέα για τη διοργάνωση μιας τέτοιας βραδιάς ανοιχτής σε όλους και φυσικά στις Αθηναίες και τους Αθηναίους που έδωσαν το παρόν τους με τόσο ωραίο τρόπο. Το επόμενο ραντεβού, σύντομα και σε άλλη πλατεία.

 

Στη μεγάλη αυτή συνάντηση των atenistas, βρήκα την ευκαιρία να κάνω αρκετές φωτογραφίες, κάποιες από τις καλύτερες δημοσιεύω εδώ και ελπίζω πως συνέβαλα κι εγώ με αυτόν τον τρόπο στην επιτυχία της βραδιάς και στην καταχώρησή της ως μια σπουδαία εκδήλωση που πρέπει μάλιστα να επαναλαμβάνεται συχνά, όχι μόνο στην Ομόνοια αλλά και σε άλλους χώρους της πολύπαθης Αθήνας. Είναι βέβαιο πως δεν πρόλαβα να φωτογραφίσω τα πάντα και ίσως κάποια πρόσωπα μου διέφυγαν αλλά πιστεύω πως σύντομα θα μας δωθεί μια άλλη ευκαιρία και θα έχουμε όλοι καλύτερα αποτελέσματα.

Περισσότερες φωτογραφίες στο https://www.facebook.com/#!/ilias.provopoulos/media_set?set=a.10202308559092754&type=1

ΑΘΗΝΑ, 03112013

ΛΙΓΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΩΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΓΕΥΣΗ ΤΟΥΣ

 

O Νοέμβριος είναι ο μήνας των κατ’ εξοχήν μεσογειακών προϊόντων, των εσπεριδοειδών γενικώς και βεβαίως της ελιάς, αυτής της ευλογίας του τόπου μας που κατά γενική ομολογία δεν εκτιμούμε όπως πρέπει και χάνουμε σε όλους τους τομείς. Από τη συλλογή της που έχει απαξιωθεί εντελώς από πολλούς που διάθετουν ελαιοπερίβολα μέχρι τη διάθεσή της στη διεθνή αγορά που την ελέγχουν οι Ιταλοί και οι άλλοι βιομήχανοι, παντού μοιάζει να μας αφήνει αδιάφορους το προϊόν και το κέρδος που μπορεί αυτό να αποφέρει.

Ας είναι, για τις ελιές θα ανοίξουμε μια άλλη στιγμή κουβέντα. Απόψε όμως θα σταθούμε λίγο στους λωτούς, αυτό τον υπέροχο καρπό της ελληνικής γης που ωριμάζει τον Νοέμβριο και αποτελεί με την εμφάνιση και το χρώμα του, στολίδι στους κήπους και τα περιβόλια. Ξέρω ανθρώπους σε πολλά μέρη της Ελλάδας που φυτεύουν ένα δέντρο ή περισσότερα δέντα λωτού στον κήπο τους για πρασινάδα όλο το χρόνο και ομορφιά τον Νοέμβρη όταν θα έχουν πέσει οι καρποί και τα φύλλα απ’ όλα τα άλλα δέντρα.

Παρά δε την παράδοση που θέλει τους λωτούς ως καρπούς της λήθης, αυτοί χαίρουν εκτίμησης από πολλούς ανθρώπους και τα τελευταία χρόνια έχουν έντονη παρουσία στους πάγκους των λαϊκών αγορών και ορισμένοι πωλητές μάλιστα, φροντίζουν να έχουν και χάρτινα κουτάκια να τους βάζουν ώστε να μην γίνονται πολτός μέχρι να φτάσουν στο σπίτι. Όσους δε ξέρω να τους αρέσουν οι λωτοί και έχω το θάρρος να τους ρωτήσω, όλοι μου απαντούν πως όχι μόνο δεν ξεχνάνε, αλλά θυμούνται όλο και περισσότερα.

Επειδή οι λωτοί είναι ένας καρπός που μου αρέσει πολύ και παρακολουθώ τι γίνεται με αυτούς στην αγορά,σας συνιστώ να τους αγοράζετε ώριμους, γιατί αυτοί που είναι κομμένοι πρόωρα από το δέντρο, θα τους δείτε πόσο σκληροί είναι και με χρώμα κίτρινο προς κεχριμπαρί, δεν πρόκειται να ωριμάσουν έτσι που να τρώγονται με κουτάλι και όχι με μαχαίρι σαν μήλα ή ντομάτες. Η μεγαλύτερη απόλαυση με τους λωτούς είναι όταν αυτοί τρώγονται δίπλα από το δέντρο αλλά τέτοια πολυτέλεια, μόνο σε λίγα χωριά υπάρχει…

ΑΘΗΝΑ, 02022013