ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Μόλις πρόλαβα νωρίτερα να δω ένα μικρό κομμάτι από την προ - παράσταση του «Αρμαντέιλ» στο βιβλιοπωλείο «Παπασωτηρίου» και μπορεί να μην κέρδισα εισητήριο για την κανονική παράσταση στην κλήρωση που ακολούθησε, αλλά μου έτυχε το εξαιρετικό βιβλίο του Collins Wilkie που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Gutenberg» σε μετάφραση της Σάντυ Παπαϊωάννου και γλωσική επιμέλεια και διορθώσεις από τη Ζωή Μπέλλα και ένιωσα κάπως καλύτερα γιατί ομολογώ πως το σημερινό απόγευμα, δεν ήταν και από τα καλύτερα του μήνα γιατί απλά, κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν την πραγματικότητα.

 

Τι βιβλίο είναι όμως αυτό και για ποια παράσταση αναφερόμαστε: Στη μυστηριώδη ατμόσφαιρα της βικτωριανής Αγγλίας, δύο μακρινά ξαδέρφια συναντούνται και γίνονται φίλοι χωρίς να γνωρίζουν τη συγγένειά τους ή ότι έχουν το ίδιο όνομα: Άλαν Αρμαντέιλ. Επίσης, δεν ξέρουν ότι ο πατέρας του ενός έχει δολοφονήσει τον πατέρα του άλλου… Το μυθιστόρημα «Αρμαντέιλ» ολοκληρώθηκε το 1866 από τον πρωτοπόρο της σύγχρονης νουβέλας μυστηρίου, Collins Wilkie, έξι χρόνια μετά την περίφημη «Γυναίκα με τα Άσπρα» και κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τον εκδοτικό οίκο «Gutenberg» το 2012. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Ασπιώτης ανέλαβε ν' ανεβάσει το έργο στο Σύγχρονο Θέατρο τον Μάρτιο. Ο ίδιος πρωταγωνιστεί με παρτενέρ την ταλαντούχα Μαρία Κίτσου -βραβευμένη με Θεατρικό Βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» για τον ρόλο της στα «Ορφανά» του Ντένις Κέλι,το 2012.

Σήμερα λοιπόν το απόγευμα,όσοι βρέθηκαν στο βιβλιοπωλείο «Παπασωτηρίου» στην οδό Πανεπιστημίου,πήραν μια γεύση της παράστασης και φυσικά πέντε από αυτούς κέρδισαν εισιτήρια και τέσσερις άλλοι εκτός από μένα, από ένα βιβλίο το οποίο αριθμεί 1214 σελίδες αλλά δεν τρομάζω, διάβασα από την ίδια σειρά και με τόσες σελίδες το "Μέλμοθ ο περιπλανώμενος" του Charles R. Martin και μου άρεσε πολύ.

ΑΘΗΝΑ,24022014

ΤΟ «ΗΧΟΡΑΜΑ» ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΑΛΙΑΝΗ

Ο Σύλλογος Φίλων του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή στην Κηφισιά, οργάνωσε εκδήλωση για την ενίσχυση του Μουσείου, την Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου, στο αμφιθέατρο «Γαία», Φίλοι του Μουσείου και πολλοί Σαντορινιοί, υπερπλήρωσαν το αμφιθέατρο.

Τη Σαντορίνη «ζωντάνεψαν» οι φωτογραφίες του Δημήτρη Ταλιάνη, η συνοδευτική, με «θαλασσινή αύρα», μουσική του Ηλία Ανδριόπουλου, τα κείμενα του συγγραφέα Πάνου Θεοδωρίδη, που διάβασε ο ηθοποιός Γρηγόρης Βαλτινός, η απαγγελία των ποιημάτων «Σαντορίνη» του Γιώργου Σεφέρη και «Ωδή στη Σαντορίνη» του Οδυσσέα Ελύτη, που απαγγέλθηκαν από τον ποιητή Διονύση Καρατζά, η απόδοση των ηχογραφημένων τραγουδιών «Όνειρο» και «Σαντορίνη» του Ηλία Ανδριόπουλου σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη, από τον παρόντα στην εκδήλωση Μανώλη Μητσιά, που όλοι καταχειροκροτήθηκαν.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης παρουσίασε ο κ. Μανώλης Λιγνός. Εισαγωγικά μίλησε η Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Βασιλική Μερτζάνη, που ευχαρίστησε τους συντελεστές του προγράμματος, ενώ  επιλογικά μίλησαν η κ. Νίκη Γουλανδρή και ο δημιουργός κ. Δημήτριος Ταλιάνης. Από το Δήμο Θήρας παρευρέθηκαν οι Δημοτικοί Σύμβουλοι  η κ. Μαρία Αργυρού και ο κ. Χριστόφορος Ασιμής, που απηύθυνε χαιρετισμό εκ μέρους του Δημάρχου Θήρας κ. Νικολάου Ζώρζου και συνεχάρη τους συντελεστές. 

Μεταξύ των παρευρεθέντων ήταν και ο διάσημος Μαθηματικός Καθηγητής κ. Δημήτρης Χριστοδούλου, σύζυγος της Οιάτισσας κ. Τέτη Αλεξ. Σιγάλα. 

Η Ένωση Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων - Santo Wines πρόσφερε κρασιά και στους συντελεστές δώρα με θηραϊκά προϊόντα, που έδωσε ο παριστάμενος Διευθυντής κ. Ματθαίος Δημόπουλος. Μαζί με τα κρασιά Santo Wines προσφέρθηκαν σαντορινιά μεζεδάκια από τοπικά προϊόντα και με μελιτίνια, που παρασκεύασε η κ. Ελισσάβετ Δεϊμέζη – Αρβανίτη.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ, ΑΘΗΝΑ 12022014

ΤΑ ΑΓΑΜΑΤΑ ΔΕΝ ΜΑΣΚΑΡΕΥΟΝΤΑΙ...

 

Καλημέρα σας και καλύ αποκριάτικη Κυριακή να έχουμε όλοι... Όσοι περνάτε από το κέντρο της πόλης, εκεί στην Ακαδημίας μπροστά και πίσω από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, μην απορήσετε με το χάλι των αγαλμάτων. Δεν είναι που δεν πρόλαβαν (και πώς να κινηθούν άραγε;) ούτε ο ποιητής, ούτε η πολιούχος θεά να πάνε στο Jumbo να πάρουν τίποτα κουρέλια να μασκαρευτούν για το καλό των ημερών και βολεύτηκαν με μια απλή μάσκα, αλλά από τότε που κάποιοι νεοβάνδαλοι που με το «έτσι θέλω» τους, θέλουν την πόλη διαφορετική πέρασαν από μπροστά τους άφησαν τα ίχνη τους και ακόμα εκεί είναι...  

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η πολιούχος Αθηνά φοράει τη μάσκα απ’ το σπρέι από τον χειμώνα του 2012, περίοδο πάλι που έσπασαν τη μύτη του Παλαμά και η οποία αποκαταστάθηκε πρόχειρα ενώ τα μουστάκια του ποιητή, τα πέρασαν μαντέκα - σπρέι μόλις πριν από λίγο καιρό...

 

ΑΘΗΝΑ, 23020124

ΤΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΑΜΕ ΠΡΙΝ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ...

Από αριστερά:Παναγιώτης Τσάκωνας, Μαρία Γιαννακάκη, Τζίνα Μοσχολιού,
Θεοφάνης Κιρκινέζος, Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Ήταν μια ωραία και ενδιαφέρουσα η χθεσινή εκδήλωση στο “Polis Art Cafe” (Αίθριον της Στοάς του Βιβλίου) της παρουσίασης του βιβλίου του Τριαντάφυλλου Καρατράντου «Πριν το Μνημόνιο δεν έβλεπες....» (Εκδόσεις Επίκεντρο). Παραβρεθήκαμε πολλοί φίλοι και ακούσαμε τους Παναγιώτη Τσάκωνα, αναπληρωτή καθηγητή του τμήματος Μεσογειακών Σπουδών Πανεπιστημίου Αιγαίου, τη Μαρία Γιαννακάκη, βουλευτή ΔΗΜ.ΑΡ. και τον Θεοφάνη Κιρκινέζο, επιχειρηματία και παραγωγό σε μια συζήτηση που συντόνιζε η δημοσιογράφος Τζίνα Μοσχολιού να μιλούν για το βιβλίο αλλά και για τον συγγραφέα ο οποίος έκλεισε με αναφέροντας τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την έκδοση.

Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την εισαγωγή του στο ιδιαίτερα επίκαιρο βιβλίο.

… Έγραφα για το πελατειακό κράτος και με έλεγαν νεοφιλελεύθερο. Έγραφα για την απουσία μεταναστευτικής πολιτικής και με έλεγαν παιδί του Σόρος. Έγραφα για τους κομματικούς σωλήνες και το λαϊκισμό και με έλεγαν σνομπ και απολιτίκ. Έγραφα για την απουσία πλάνου εξωτερικής πολιτικής και με έλεγαν μειοδότη και ρουφιάνο. Έγραφα για τους εθνικούς μας μύθους και με έλεγαν τσιράκι των Αμερικανών. Έγραφα για τις σπατάλες και με έλεγαν λακέ του κεφαλαίου.

 Όχι, δεν τα έγραφα το 2011, όχι δεν τα έγραφα την εποχή των αγανακτισμένων, όχι δεν τα έγραφα μετά το μνημόνιο, τα έγραφα πριν… και όμως…τα προβλήματα ήταν ίδια, οι λύσεις ίδιες, οι εχθροί του λαού ίδιοι και οι πολεμιστές του «ανέσπερου εθνικού φωτός» οι ίδιοι.

 Όντως, το μνημόνιο δεν είναι η ρίζα κάθε δεινού που μας έχει τύχει τα τελευταία χρόνια, δεν είναι όμως και η λύση για τις συλλογικές και χρονίζουσες παθογένειες μας. Τι είναι όμως το μνημόνιο; Σίγουρα, δεν είναι ένα φαουστικό τεχνητό κατασκεύασμα των συνωμοτικών κέντρων που θέλουν να εξοντώσουν την Ελλάδα, δεν είναι όμως και το ευαγγέλιο ενός παράκλητου ετεροχρονισμένου εκσυγχρονισμού.

Το μνημόνιο είναι μία τομή, μία τομή που σε επίπεδο πολιτικής ιδεολογίας, όπως αυτή την αντιλαμβανόμαστε στην Ελλάδα με τελεολογικούς όρους καλού και κακού, γέννησε μία νέα διαχωριστική γραμμή, οι αριστεροί και οι δεξιοί, οι προοδευτικοί και οι συντηρητικοί βρήκαν τη διαδοχή τους στους μνημονιακούς και τους αντιμνημονιακούς. Πρόκειται για μία κλασσική Ελληνική υπεραπλούστευση με όσους υποστηρίζουν την δημοσιονομική σταθεροποίηση της χώρας μέσα από την παραμονή μας στην Ε.Ε. να έχουν συμφέροντα, ενώ όσοι βάλουν κατά των μνημονίων με τις αντιπροτάσεις τους να είναι μία θολότητα ανάμεσα σε κοιτάσματα πετρελαίου, δάνεια από τη Ρωσία και την Κίνα και καταγγελία του χρέους, οι καλοί της υποθέσεως, να έχουν αγνά ιδεολογικά κίνητρα.

Σκοπός αυτού του βιβλίου όμως δεν είναι να απαντήσει τι είναι το μνημόνιο, άλλωστε, το μνημόνιο είναι η αναγκαιότητα του καθενός μας, αυτό βγήκε μέσα από την κρίση. Αυτό το βιβλίο είναι μία συλλογή κειμένων που γράφτηκαν από το 2007 έως και το 2010, την ώρα που η Ελλάδα έμπαινε στο μνημόνιο και ο δημόσιος διάλογος, αλλά και η σκέψη στο ντιβάνι του Φρόυντ για ομαδική ψυχανάλυση.

Τα κείμενα αυτά δεν είναι προφητείες, αν και προηγήθηκαν χρονικά του μνημονίου και της κορύφωσης της κρίσης, δεν είναι όμως ούτε και λύσεις, είναι απλά σκέψεις, προβληματισμοί, πεταρίσματα ματιού και εγκεφάλου, φώτα κινδύνου που αν και έχουν γραφεί ακόμη και πέντε χρόνια πριν δεν έχουν χάσει την αξία τους.

Τι μπορεί να κερδίσει κάποιος αν τα διαβάσει;

Πολύ απλά, πως αν δεν παραδεχτούμε πως το μνημόνιο δεν είναι ούτε το πρόβλημα, αλλά ούτε και η λύση των προβλημάτων και η θεραπεία των παθογενειών μας θα εγκλωβιστούμε για χρόνια σε μία συζήτηση για το παρελθόν, θα πετροβολούμε τις ευθύνες με μανία ο ένας στον άλλον και θα ζητάμε μνημόνια για να τα υπερασπιστούμε ή να τα καταδικάσουμε.

 Ο αναγνώστης δεν θα κερδίσει κάτι πάνω από τη δική μου ανάγνωση της αυτογνωσίας. Δεν φιλοδοξώ κάτι παραπάνω, από το να του δώσω μία μικρή σπρωξιά για να πέσει πάνω στον εαυτό του στον καθρέφτη και να κινήσει τη δική του διαδικασία αυτογνωσίας. Από εκεί μπορεί να έρθει το συλλογικό μας μέλλον, από την ατομική μας αυτογνωσία, μία απλή εμπροσθοβαρής διαδικασία, με μνημόνια και χωρίς…»

 

 

 

ΑΘΗΝΑ, 23022014

ΤΑ ΚΙΤΡΑ ΜΟΣΧΟΒΟΛΙΣΑΝ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

 

Βγήκα, όπως κάθε Σάββατο εξάλλου, στη λαϊκή της Καλλιδρομίου για εφόδια, (πορτοκάλια, λεμόνια, χόρτα και διάφορα άλλα που καταπολεμούν τη γρίπη) και ομολογώ πως την είδα κάπως πεσμένη και αραιωμένη, πράγμα που δείχνει πως οι τσέπες πάει,άδειασαν. Και οι τιμές επίσης ήταν κάπως πεσμένες εκτός από τα άγρια ραδίκια και τα σταμναγκάθια που δεν λένε να ξεκολλήσουν από τα 3.50 - 4 ευρώ. Τέλος πάντων, εγώ πήρα από τα φτηνά κι ας λένε πως τα μαζεύουν γυφτάκια από τα νεκροταφεία και δίπλα από μαντριά.

Εκείνο όμως που μου κίνησε την εντύπωση ήταν ότι ένας πάγκος παραγωγού από το Ξυλόκαστρο, μπροστά σχεδόν από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ Εξαρχείων ήταν γεμάτος ξυνά και ανάμεσά τους αρκετά κίτρα. Μεγάλα, αφράτα, μυρωδάτα κίτρα που άμα τα ακουμπήσεις βγάζουν ένα θεϊκό άρωμα και παρά το κόστος τους, πήρα δυο μεγάλα να βάλω πάνω στο τραπεζάκι με να μορχοβολίσει το σαλόνι και να ξορκίσει το αέρα της γρίππης από το σπίτι. Είχα ξαναπάρει από τον ίδιο αλλά πρόλαβε η αδερφή μου και τα απαλλοτρίωσε με τη δικαιολογία ότι θα κάνει γλυκό αλλά ακόμη περιμένω...

Με τα κίτρα δεν φτιάχνουν μόνο γλυκό αλλά στη Νάξο που παραδοσιακά ευδοκιμούσαν φτιάχνουν και ένα υπέροχο ηδύποτο, κίτρο το λένε και είναι ακριβούτσικο. Απ’ ότι μαθαίνω στη Νάξο προσπαθούν να καλλιεργήσουν περισσότερα γιατί βλέπουν πως έχει κέρδος. Το ίδιο ξεκίνησαν να κάνουν και στο Ξυλόκαστρο, απ’ όπου τα κίτρα της φωτογραφίας στον πάγκο του Μπάμπη, τα οποία ομολογώ στα λίγα λεπτά που γράφω ήδη γέμισαν το σπίτι από το υπέροχο άρωμά τους.  Σας συνιστώ να πάρετε κι εσείς αν τα βρείτε στη λαϊκή σας...

ΑΘΗΝΑ, 22022014

 

ΚΑΛΟ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ

 

Παράξενος Φλεβάρης ο φετινός, με ζέστη περίεργη, ύπουλη που σπέρνει ιώσεις (άλλη μια μέρα θα ζήσω με αυτήν) αλλά και η οποία αναστατώνει τα πουλιά και ιδιαίτερα τα κοτσύφια που ήδη ξύπνησαν κι αυτά και φτεροκοπάνε στα δέντρα του ακαλύπτου λες και είναι Απρίλης. Δεν μου κάθονται όμως να ποζάρουν και γι’ αυτό ανέσυρα από το αρχείο τη φωτογραφία ενός ωραίου κότσυφα που γνώρισα πέρσι τέτοιες μέρες στα Πατήσια που ο καιρός ήταν στα ίσια του και είχε και το κρυάκι του και τη συννεφιά του εκείνη την ημέρα, όπως θα πρέπει πραγματικά να είναι ο Φλεβάρης και όχι μασκαρεμένος Απρίλης....

ΑΘΗΝΑ, 22022014

ΤΟ ΦΛΟΥΡΙ ΣΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ

 

Η «Πίτα του Ηπειρώτη» είναι το μεγαλύτερο πολιτιστικό γεγονός και η κορυφαία οργάνωση των αποδήμων Ηπειρωτών που γίνεται κάθε χρόνο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (ΣΕΦ) και για τη γιορτή αυτή συγκεντρώνονται εκεί εκατοντάδες και χιλιάδες Ηπειρώτες απ’ όλη την Αττική αλλά και από άλλα μέρη να ακούσουν τα τραγούδια του τόπου τους, να καμαρώσουν τα νειάτα αλλά και τους τρανότερους να χορεύουν και τέλος, ως μια συμβολική κίνηση που δηλώνει τη θέλησή τους να κρατήσουν άσβεστη τη μνήμη με τον γενέθλιο τόπο και να μη ξεχάσουν τις ρίζες τους,  να μπούνε και οι ίδιοι στο χορό. 

Η «Πίτα του Ηπειρωτη» είναι ένας καθιερωμένος θεσμός, αλλά σαφώς τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται κι αυτός σκληρά από την οικονομική κρίση και από τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι φορείς και η χορηγοί. Έτσι, προς παράπονο των διοργανωτών αλλά και των συμμετεχόντων, δεν γέμισαν από άκρη σε άκρη οι κερκίδες του ΣΕΦ όπως γινόνταν τα παλιότερα χρόνια. Τούτο όμως δεν στάθηκε ικανό να υπονομεύσει την εορταστικη διάθεση και τη χαρά του ανταμώματος για όσους Ηπειρώτες και φίλους της Ηπείρου έκαναν τον κόπο να φτάσουν προχθές εκεί, αψηφώντας τις προκλήσεις μιας ανοιξιάτικης ημέρας η οποία μάλιστα κυλούσε σε αποκριάτικους ρυθμούς στην πόλη και στις κοντινές εξοχές.

Η μεγάλη γιορτή, εκτός από την κοπή της πίτας την οποία ευλόγησε ο μητροπολίτης Ναυπάκτου κ.κ. Ιερόθεος ο οποίος έχει ηπειρωτικές ρίζες, περιελάμβανε επίκαρη ομιλία από τον πρόεδρο της «Πανηπειρωτικής» Γεώργιο Δ. Οικονόμου καθώς και βραβεύσεις Ηπειρωτών που διακρίθηκαν σε διάφορους τομείς. Φέτος βραβεύτηκαν το «Θερινό σχολείο Τζουμέρκων και Νοτιανατολικής Πίνδου», η Ένωση Βασιλικιωτών Πωγωνίου «Η Υπαπαντή» και η ΕΡΑ Ιωαννίνων.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε με την παρουσίαση παιδικών χορευτικών και στη συνέχεια ακολούθησαν περί τα 80 χορευτικά ηπειρωτικών Συλλόγων και Αδελφοτήτων καθώς και χορευτικών από τη Θράκη η οποία φέτος ήταν η «ηπειρώτικη γέφυρα» με την Ελλάδα και τον κόσμο και καταχειροκροτήθηκαν. 

Στην μεγάλη αυτή εκδήλωση έπαιξαν οι κομπανίες του Ηλία Πλαστήρα, του Θοδωρή Γεωργόπουλου, του Τάσου Μαγκλάρα, του Θωμά Λώλη, του Λευτέρη Γκιώκα, η κομπανία «Λαλητάδες» και για τους Θρακιώτες τραγούδησε ο Βαγγέλης Δημούδης και έπαιξαν ο Σωτήρης Ιντζούδης γκάϊντα, ο Δημήτρης Αρβανίτης έπαιξε λύρα και ο Μάκης Κούτρας νταούλι. Τραγούδησαν επίσης το Εργαστήρι Ηπειρωτικου Πολυφωνικού Τραγουδιού ΠΣΕ, το Πολυφωνικό Σύνολο «Χαονία», το Πολυφωνικό Σχήμα Ηπειρου (Β. Κώτσου) και το Πολυφωνικό Σχήμα «Τα’ Αϊτάρια». Σημειώνουμε πως την σκηνοθετική επιμέλεια είχε ο Αλέξανδρος Λαμπρίδης ο οποίος μαζί με την ηθοποιό Παρασκευή Κατσάνη παρουσίασαν το πρόγραμμα ενώ πολύτιμη ήταν και η συνεισφορά της ΕΡΑ Ιωαννίνων, των εργαζόμενων στην ΕΡΤ, των εθελοντών κινηματογραφιστών και βεβαίως του Κώστα Μπατσή ο οποίος έχει αφιερώσει μια ζωή στα ηπειρώτικη αποδημία και την ιδιαίτερη πατρίδα του. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Θα ήθελα πάρα πολύ να έβαζε λεζάντες στις φωτογραφίες που τράβηξα χθες στο ΣΕΦ αλλά όπως καταλαβαίνετε κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατον. Γι’ αυτό και παραθέτω όσες περισσότερες μπορώ στο ειδικό άλμπουμ «Η ΠΙΤΤΑ ΤΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΗ» ΤΟΥ 2014 και έτσι είναι στη διάθεση όπου θέλει να βάλει ονόματα και επισημάνσεις. Νομίζω πως κάτι τέτοιο θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμο και θα αποτελέσει ένα βήμα γνωριμίας μεταξύ μας.