ΠΩΣ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΣΤΑ ΔΥΟ;

Το μήνυμα της μεγάλης τοιχογραφίας στη γωνία των οδών Λεωνίδου και Δεληγιώργη, στο Μεταξουργείο, φαίνεται απλό. Η στάση όμως των σωμάτων των δυο ανθρώπων που στέκονται εντελώς τυχαία κάτω από το έργο, δηλώνει μια άλλη πραγματικότητα  - τα άδεια χέρια- και βεβαίως οδηγεί τη σκέψη σε διάφορες ενδιαφέρουσες υποθέσεις. Για παράδειγμα: βλέπουμε ένα νόμισμα, σαν το ευρώ ας πούμε και για να είναι και οι δυο διεκδικητές του ευχαριστημένοι, το κόβουν στη μέση καταστρέφοντάς και μηδενίζοντας έτσι εντελώς την αξία του. Ας δεχτούμε ότι ο καλλιτέχνης δεν θέλει να πει κάτι τέτοιο αλλά με τον τρόπο του υπονοεί την αλληλεγγύη, το ανιδιοτελές μοίρασμα και όχι την αρπαγή αλλά τούτο μάλλον θέλει και τη μετάφρασή του σε πολλές γλώσσες για να το καταλάβουν ντόπιοι, παρεπιδημούντες αλλοδαποί και περαστικοί ξένοι από την πόλη. Για να έχει όμως νόημα κάθε σκέψη, είναι απαραίτητο να υπάρχει έστω κι ένα κέρμα σε κάποιο χέρι και αυτό να κυκλοφορεί ακέραιο γιατί αλλιώς δεν έχει καμιά, μα καμιά αξία… 

ΑΘΗΝΑ, 09012015

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΩΑΝΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Από τις πιο όμορφες, για του Αϊ – Γιαννιού την ημέρα γιορτές, έγινε χθες το απόγευμα στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς) όπου δεκάδες αγαπημένοι φίλοι και συνεργάτες ευχήθηκαν χρόνια πολλά για την ονομαστική γιορτή και τα 80κοστά γενέθλιά της, στην Ιωάννα (Νανά) Παπαντωνίου, ιδρύτρια και ψυχή του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος. Χρόνια πολλά και δημιουργικά στη γυναίκα που αφιέρωσε όλη της ζωή στον πολιτισμό, τη λαογραφία και την παράδοση. 

ΑΘΗΝΑ, 08012015

Η ΓΑΤΑ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΙΚΟΥ

Μ’ αρέσει το νεαρό φως του Γενάρη· μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο και το μεγάλωμα της ημέρας μοιάζει πιο διάφανο και τα απογεύματα φωτίζει τα πράγματα  χωρίς να τα βαραίνει με πυκνές σκιές ενώ δίνει ακόμη και στα πιο φορεμένα χρώματα μια φυσικότητα που εντυπωσιάζει με την απλότητα της ζωής η οποία, με ένδυμα παραλλαγής επιβιώνει στα αθηναϊκά ερείπια...  (Η φωτογραφία χθεσινή σε ένα δρομάκι του Κεραμεικού). 

ΑΘΗΝΑ, 08012015

ΤΟ ΓΕΦΥΡΑΚΙ ΠΟΥ ΠΗΡΕ Ο ΠΟΤΑΜΟΣ

Των υδάτων σήμερα ο αγιασμός σε όλη τη χώρα. Σε θάλασσες, λίμνες, δεξαμενές, στέρνες, γούρνες, λιμάνια, γέφυρες παλιές ή καινούργιες. Όταν δε αναφερόμαστε στις γέφυρες, ο νους μου πάντα γυρίζει σε ένα παλιό ξύλινο, πρόχειρο γεφυράκι στον άγριο παραπόταμο του Αχελώου Κόκκινο που μαζεύει νερά από τις ψηλές, απόκοσμες κορυφές πάνω από το χωριό Παχτούρι και το οποίο διάβηκα με ιδιαίτερη προσοχή ομολογώ, τον Ιανουάριο του 2003. Το θυμάμαι, ως μια ακόμη προσπάθεια των τελευταίων ντόπιων να γεφυρώσουν για τις ανάγκες τους τις δυο όχθες του ποταμού και η ύπαρξή του ήταν από μόνη της ευλογία…

ΑΘΗΝΑ, 06012016 

ΗΛΙΟΣ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟ

Ο ήλιο του αττικού Γενάρη αγαπά τα όμορφα σπίτια και βρίσκει τρόπους να ξεπερνά τα εμπόδια από τα ψηλά άχαρα κτίρια και να τα φωτίζει, όσο χαμηλά κι αν είναι αυτά. (Στη γωνία Πηλέως και Μέντονος χθες το απόγευμα). 

ΑΘΗΝΑ, 04012016

ΕΝΑΣ ΤΟΙΧΟΣ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ανεπαισθήτως αλλά με τον τρόπο του ο χρόνος ήδη έχει κάνει εδώ και ένα δεκαήμερο, από το χειμερινό ηλιοστάσιο της παραμονής των Χριστουγέννων, τη στροφή του προς την άνοιξη και τούτο μπορεί να μη γίνεται ακόμη αντιληπτό από τα βασικά στοιχεία της πόλης αλλά να που κάποια άλλα, ταπεινότερα και εντελώς παρεξηγημένα με θάρρος ήδη το δηλώνουν. Όπως οι τσουκνίδες για παράδειγμα στα παρατημένα οικόπεδα και στα ερείπια που σήκωσαν κιόλας μπόι και όταν μάλιστα η παρουσία τους συνδυάζεται με ωραία τοιχογραφήματα που έχουν θέμα κάτι από το καλοκαίρι, τότε είναι γεγονός και επιβεβαίωση ότι κι εφέτος πάμε ολοταχώς προς την άνοιξη. (Το γράφιτι με τις εξωτικές γυναίκες μισοφαίνεται σε μικρό, περιφραγμένο οικόπεδο στην Κεραμεικό και όποιος προλάβει να το δει γιατί σε λίγες ημέρες θα το κρύψουν εντελώς οι τσουκνίδες). 

ΑΘΗΝΑ, 03012016 

ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Είπα φέτος να πρωτοτυπήσω και αντί για τις κλασικές κάρτες με χιονισμένα τοπία, στολισμένα δέντρα και εορταστικά θέματα, να αφήσω να σας μιλήσουν ευθέως οι φωτογραφίες που τραβάω αυτές τις ημέρες στην πόλη. Ξεκινάμε λοιπόν με το καλύτερο θέμα (γωνία Θεμιστοκλέους και Γραβιάς) και αν μη τι άλλο, δηλώνει το μέγα ποθούμενο, την ελευθερία που χωρίς αυτή ότι και να κάνουμε θα είναι λειψό και με μουδιασμένα τα φτερά, ως των πουλιών σε κλουβί. Καλή ξελευτεριά λοιπόν από κάθε τι μας δένει, μας πιέζει, μας στενεύει για να πάμε μπροστά και ψηλά.

ΑΘΗΝΑ, 02012016