ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΚΟΜΜΕΝΟΙ…

Του Αγίου Προκοπίου σήμερα· του μεγαλομάρτυρα που γιορτάζουν οι Προκόπηδες και φυσικά, καιρός που είναι χαίρονται και οι κάθε λογής προκομμένοι ενώ για τους ανεπρόκοπους, ίδια με τη χθεσινή θα περάσει η μέρα και ίδια θα είναι και η επομένη. Λέω «καιρός που είναι», γιατί, καθώς γοργά ανεβαίνει ο Ιούλιος και κορυφώνεται το καλοκαίρι, όλα τα κηπευτικά έχουν ήδη δώσει τον πρώτο καρπό και φυσικά μπορούν οι καλλιεργητές να εκτιμήσουν τι σοδειά θα δώσει φέτος ο κήπος και το χωράφι. Η σοδειά τώρα η οποία, αν δεν την ρημάξει καμιά ξαφνική καλοκαιρινή κακοκαιρία, είναι αποτέλεσμα μιας σειράς απλών εργασιών οι οποίες αν γίνουν με καλό τρόπο, τους δοθεί η ανάλογη προσοχή και εκτιμηθούν σωστά και τα στοιχεία από τα οποία εξαρτάται ο κύκλος της παραγωγής, τότε μπροστά από τον εργατικό νοικοκύρη, μπαίνει και το επίθετο προκομμένος που σήμερα κατά κάποιο τρόπο γιορτάζει και έτσι χαίρεται την αναγνώριση του έργου του...

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 08072016 

ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΛΥΚΟΠΑΤΑΤΕΣ

Γλυκοπατάτες δεν φυτεύαμε ποτέ στο χωριό, ήταν ένα είδος άγνωστο και φυσικά ούτε και στο τραπέζι μας τις γνωρίζαμε. Έμαθα όμως γι’ αυτές και για την αξία τους, τόσο τη διατροφική αλλά και την παραγωγική και φέτος αποφάσισα να δοκιμάσω να καλλιεργήσω λίγες για  να αποκτήσω εμπειρία και ανάλογα το αποτέλεσμα του χρόνου να φυτέψω ένα μεγάλο μέρος του χωραφιού με τέτοιες.

Έτσι λοιπόν πήρα μερικές και με τη βοήθεια (τηλεφωνική ενός παλιού καλλιεργητή από την Πάρο) τις άφησα να βάλουν φύτρα όπως μου είπε και κατόπιν τα έβγαλα από το βολβό και τα έβαλα στο χώμα. Δεν μου έφτανε όμως αυτό, θέλησα να δοκιμάσω και ένα άλλο τρόπο και γι’ αυτό έκοψα ορισμένες φέτες αφήνοντας το φύτρο να είναι ριζωμένο σε ένα κομμάτι σάρκας και το φύτεψα, όπως ακριβώς κάνουμε με τις κανονικές πατάτες. Δεν ξέρω ποια από τις δυο περιπτώσεις θα έχει καλύτερο αποτέλεσμα και αυτό θα το μάθουμε σε τρεις μήνες που θέλουν να ωριμάσει αυτό το είδος και τότε θα αποφασίσω πως θα προχωρήσω του χρόνου. Το γεγονός κρατήσαμε με φωτογραφίες για να έχουμε να θυμόμαστε το μεγάλο αυτό βήμα για τις αλλαγές στις καλλιέργειες του χωριού και την αναζήτηση νέων, πιο αποδοτικών ειδών.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 07072016

ΚΑΡΑΜΕΛΛΙΤΣΕΣ ΜΕ ΧΟΛΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η φωτογραφία συμβολική, από τοίχο δημοσίου κτιρίου στην οδό Ακαδημίας 

Συμπλήρωσα την 1^η Ιουλίου 2016, 35 χρόνια στην  δημοσιογραφία και χαίρομαι που μέσα απ’ αυτή δουλειά γνώρισα κατά κάποιο τρόπο και όσο επέτρεπαν οι αρχές μου, το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων που πέρασαν στις ειδήσεις παίζοντας ο καθένας, τον μικρό ή τον μεγάλο ρόλο του στην πολιτική, την κοινωνία, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό ακόμη. Κλείνω ικανοποιημένος, με χαρά και όρθιος, αυτόν τον κύκλο και στο εξής δεν αποκλείεται να ασχοληθώ και με την αποδελτίωση μιας σειράς αναμνήσεων αυτής της 35ετίας συμβάλλοντας έτσι κι εγώ  στην καταγραφή της πρόσφατης ιστορία των ΜΜΕ. Πολιτικά, για να εξηγούμαι, πάντα βρισκόμουν στο χώρο της ανένταχτης Αριστεράς, κάποιο καιρό ερωτοτρόπησα ολίγον με τον «Ρήγα Φεραίο» αλλά λόγω της δουλειάς κρατήθηκα μακριά απ’ όλα τα κόμματα και ανακατεύτηκα μόνο με τους Οικολόγους – Πράσινους. 

Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν δεν βρέθηκε κανένας να μου πει ότι είμαι κακός δημοσιογράφος (ως συντάκτης ύλης σε όλες σχεδόν τις μεγάλες εφημερίδες) και τούτο οφείλονταν σε ένα απλό γεγονός: δεν δήλωσα ποτέ ότι ανήκα σε κάποιο κόμμα και κάτι πολύ σημαντικό επίσης, γιατί δεν δούλεψα ούτε μια ημέρα σε ένα από τα δημόσια ΜΜΕ (ΕΡΤ, ΑΠΕ, Γραφεία Τύπου κλπ) τα οποία χωρίς πολλές υποχρεώσεις εξασφάλιζαν σίγουρη δουλειά, εύκολο βίο και σπάνια την κριτική του «εργοδότη».  Για την ιστορία πρέπει να πω ότι δούλεψα στις εξής εφημερίδες: Εξόρμηση, Κέρδος, Αυγή, Βραδυνή της Κυριακής, Ελευθεροτυπία, Νέα της Μόσχας, Καλάμι, Βήμα και τελευταία στα περιοδικά του Έθνους ενώ πλήθος ήταν ο αριθμός των περιοδικών με τα οποία κατά καιρούς συνεργάστηκα.

***

Ήθελα από μέρες να γράψω αυτό το σημείωμα, ως απολογισμό για μια δημιουργική ζωή στα ΜΜΕ και το ανέβαλα, αλλά πριν από λίγες ημέρες προκλήθηκα από μια «δικτυακή φίλη» (Kara Melitsa το ψευδώνυμό της) και κατά κάποιο τρόπο τον συνδύασα με μια μελαγχολική διαπίστωση για το πώς σκέφτονται κάποιοι άνθρωποι και πως σε κάνουν να αλλάξεις γνώμη όχι μόνο γι’ αυτούς αλλά και για άλλους πολλούς με τις ίδιες ιδέες.  

Η Kara Melitsa λοιπόν,  μετά από μια αυστηρή παρατήρηση γιατί είδε ότι έκανα Like σε μια ανάρτηση του Georgios Sarakinos που αναφέρονταν στην παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου μου τράβηξε και μια διαγραφή. «Ηλία,ήσουν απο τις πρώτες επιλογές στο φβ, πολιτικά έχουμε διαφορές, όχι ικανές να διακόψουν την επικοινωνία μας εδώ μέσα, όμως να κάνεις LIKE σε κείμενα που υμνούν το Κούλη, με ξεπερνά! Ξέρω πως η αποχώρησή μου από τον κύκλο των φίλων σου δεν θα σου φανεί καθόλου-είναι τόσοι πολλοί- απλώς... ήθελα να ξέρεις!» αναφέρει ακριβώς για να δικαιολογήσει την διαγραφή!!!

Θα μου πείτε γιατί δίνω σημασία σε μια διαγραφή και σπαταλώ και χρόνο για μια λιγότερη «φιλία» στο Facebook; Το κάνω, ομολογώ γιατί με τρόμαξε η παρατήρηση της Kara Melitsa· ένοιωσα σαν ένα τυχαίο άτομο με περιορισμένο εύρος αντίληψης που επέπεσα σε ένα τραγικό πολιτικό λάθος και γι’ αυτό έπρεπε να τα ακούσω πρώτα από την αυτόκλητη θεματοφύλακα- κομισάριο της αριστεροσύνης στα social media, να διαπομπευθώ από την ίδια στο συνεπές κοινό της του μορφώματος που λέγεται σήμερα Αριστερά στην Ελλάδα και μετά να τιμωρηθώ με δημόσια ανακοίνωση, σε έξοδο από το μαντρί των «φίλων». Με τρόμαξε, το ξαναλέω, γιατί η Kara Melitsa μου αποκάλυψε ότι το ανοιχτό μυαλό της «Αριστεράς» που παρόλα αυτά που ζούμε και υφιστάμεθα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και λοιπών γκρίζων «συνοδοιπόρων»,  πίστευα πως κάπου υπάρχει ακόμη, δεν είναι παρά ένας μύθος για να μας γλυκαίνει ως καραμέλα τους φαιοκόκκινο αυταρχισμό στον οποίο υποκρύπτονται ένα σωρό μεγάλα λόγια και παρακμιακές ιδέες.

Με τρόμαξε γιατί χωρίς να της δώσει κανένας το δικαίωμα και χωρίς καν να μας συνδέει η περιώνυμη «συντροφικότητα» των αριστερών, επεμβαίνει και απαγορεύει κάθε τι το οποίο δεν προέρχεται και προσαρμόζεται με τη δική της ιδεολογία και δεν περιχαρακώνεται από τις επί παντός του επιστητού δογματικές αντιλήψεις της «Αριστεράς». Με τρόμαξε γιατί πέρα των άλλων, πρόκειται και για καραμπινάτη ρουφιανιά (με κουκούλα μάλιστα γιατί το Kara Melitsa είναι ψευδώνυμο), πράξη που αποσκοπεί στην στοχοποίησή μου σε ορισμένους κύκλους που κινούμαι και η οποία, όλο και κάποιες συνέπειες θα έχει, καθώς δεν φταίει μόνο η ζέστη και το κλίμα των ημερών για να δικαιολογούμε τις αντιδράσεις των θερμοκέφαλων γύρω μας και οι οποίοι δυστυχώς είναι πολλοί και ακολουθούν ως κοπάδι.

***

Θα μπορούσα να γράψω δεκάδες πράγματα αναφορικά με το «αριστερόμετρο» της Kara Melitsa αλλά αφού ποτέ δεν απολογήθηκα για τις ιδέες μου και τις απόψεις μου σε κανένα κομισάριο, γιατί να δώσω αυτή την ικανοποίηση μια εμονική δικτυακή φίλη; Ενδεχομένως, όταν χρειαστεί θα επανέλθω, αλλά τώρα θέλω να κλείσω με μια παρατήρηση αναφορικά με τη δημοσιογραφία, όπως ξεκίνησα και το Like σε κείμενο που υπήρξε η αφορμή της «διαγραφής» μου. Μου αρέσει να διαβάζω ωραία κείμενα (εννοώ κείμενα συγκροτημένα, με αρχή τέλος και υπογραφή και ιδιαίτερα αυτών που έχουμε διαφορετικές αντιλήψεις)  και θεωρώ ότι το Like σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ο ελάχιστος χαιρετισμός, σε έναν ομότεχνο επί του προκειμένου, για τον κόπο που έκανε και τον χρόνο που διέθεσε να κοινωνήσει μια ιδέα του στους υπολοίπους γύρω μας μέσα από τα social media. Αν κι αυτό λοιπόν έχει γίνει επιλήψιμο, τότε η Kara Melitsa μας στέλνει μια προειδοποίηση…  

ΑΘΗΝΑ, 07072016

ΟΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΕΣ ΤΣΟΥΚΝΙΔΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Είπα χθες πως άρχισα να δείχνω ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα φυσικά αρωματικά φυτά που φυτρώνουν ελεύθερα στα χωράφια μας στο χωριό και έκανα μια εισαγωγή, για το μελισσόχορτο που βγαίνει άφθονο, σε μεγάλη έκταση και σε καλή ποιότητα.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Πολλά τμήματα του χωραφιού, ιδιαίτερα το μικρό ρέμα που το διασχίζει και άλλα σημεία με πολλές πέτρες, είναι πλημμυρισμένα από τις παρεξηγημένες τσουκνίδες οι οποίες πάντα αντιμετωπίζονταν ως μπελάς και αποφεύγαμε να περάσουμε από την επικράτειά τους. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα με αυτές γιατί οι τσουκνίδες είναι ένα πολύτιμο φαρμακευτικό φυτό αλλά και καλό απολυμαντικό του εδάφους και λίπασμα χώρια που όταν είναι φρέσκη μπορεί να μπει σε πίτες και να γίνει και σαλάτα.

Εκτιμώντας λοιπόν αυτό το φυσικό πλούτο του χωραφιού άρχισα προχθές να μαζεύω δοκιμαστικά τσουκνίδες (με γάντια εννοείται γιατί τσιμπάνε άγρια) και τα έβαλα να ξηραθούν στη μεγάλη, άδεια αχυρώνα που έχει και καλό αερισμό. Με την ξήρανση δεν έχω πρόβλημα αλλά εκείνο που με προβληματίζει και πρέπει ως του χρόνου που θα συστηματοποιήσω τη συλλογή τους, είναι η συσκευασία καθώς δεν θέλω να μπουν σε ένα συνηθισμένο κουτί ή σε πλαστικά σακουλάκια που δημιουργούν ασφυξία. Ως τότε έχουμε καιρό και φυσικά, περιμένω και τίποτα ιδέες απ’ όσους ξέρουν περισσότερα.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 06072016

ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΔΕΝ ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ

Καλημέρα βουνίσια, από τα χωράφια όπου φυτρώνει άγριο, εξαιρετικής ποιότητας μελισσόχορτο καθώς και άλλα ωραία αρωματικά φυτά… 

Με λίγη καθυστέρηση ομολογώ, άρχισα κι εφέτος να παλεύω με τη ζούγκλα που δημιουργεί η βλάστηση στα χωράφια στο χωριό. Άργησα γιατί οι βροχές που πέφτουν τακτικά από το Πάσχα κι εδώθε, δίνουν την αίσθηση κάπως του τροπικού κλίματος καθώς ότι κόβεις σαν περιττό στο χωράφι σε λίγες μέρες φυτρώνει πάλι και μάλιστα πιο δυνατό και ψηλό. Καλού – κακού πάντως θα το πάω συντηρητικά φέτος για να μην αναγκαστώ το φθινόπωρο που πρέπει να είναι καθαρός ο τόπος για να μαζευτούν καρύδια και κάστανα να ξαναπιάσω το χορτοκοπτικό και τα κλαδευτήρια. Έπειτα δεν έχω και τον χρόνο που διέθεσα πέρσι αλλά είναι αρκετός για να μπορώ να μαζεύω τούτες τις ημέρες μελισσόχορτο, τσουκνίδες, μέντα και βάλσαμο με τα οποία στοχεύω να σας παρουσιάσω και μια ωραία έκπληξη πολύ σύντομα. Αργότερα που θα πέσουν κάπως και τα αγριόχορτα θα μαζέψω και ρίγανη…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 05072016

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟΥ ΚΑΝΑΡΗ ΤΣΙΓΚΑΝΟΥ

Την ωραία στιγμή με τον θησαυρό των μελισσιών αποθανάτισε η Σοφία Παπαχρήστου

Χαίρομαι πολύ όταν ακούω τις προσπάθειες που κάνουν πολλοί άνθρωποι για το ξαναζωντάνεμα των χωριών μας και της υπαίθρου χώρας και προσπαθώ να τους επισκεφτώ να γνωρίσω και από κοντά το έργο τους. Χαίρομαι όμως διπλά όταν με κάποιους απ’ αυτούς τους ανθρώπους έχουμε στο παρελθόν συμπορευτεί ή συνεργαστεί στο χώρο των ΜΜΕ και σήμερα συναντιόμαστε πάλι στη μεγάλη στροφή που κάνουμε στη ζωή μας.

Ένα απ’ αυτούς είναι ο Κανάρης Τσίγκανος, πολύ καλός φωτογράφος και ιδιαίτερα αισθαντικός άνθρωπος ο οποίος μας έχει προσφέρει πολύ ωραία έργα στα χρόνια που συνεργάζονταν με την Καθημερινή και άλλα έντυπα. Εδώ και κάνα δυο χρόνια ο Κανάρης έχει κάνει τη δική του μεγάλη στροφή στη ζωή και έχει εγκατασταθεί στην Παλαιοβράχα, ένα ωραίο χωριό στη Δυτική Φθιώτιδα δίπλα από τον Σπερχειό και απέναντι από τον Τυμφρηστό (Βελούχι) και ασχολείται συστηματικά με την βιολογική καλλιέργεια αρωματικών φυτών και τη μελισσοκομία, πράγματα που τον συναρπάζουν και θέλει να δει τα «Ορεινά Κτήματα Παλαιοβράχας» όπως βάφτισε το έργο του, να προκόβουν.  

Χθες το μεσημέρι συναντηθήκαμε για λίγη ώρα με τον Κανάρη στην Παλαιοβράχα, χαρήκαμε πολύ τα λίγα που κουβεντιάσαμε και δώσαμε σύντομα νέο ραντεβού στα χωράφια  που έχει απλωμένες τα μελίσσια του να συνεχίσουμε την κουβέντα μας και να ανταλλάξουμε εμπειρίες (από τις καλλιέργειες προς το παρόν). Φεύγοντας για το χωριό μας ο Κανάρης μας πρόσφερε ένα βαζάκι μέλι, το πρώτο της φετινής σοδειάς και ομολογώ, δεν κρατήθηκα να περιμένω να φτάσουμε στη Μεγάλη Κάψη κι έβαλα μέσα το δάχτυλό μου να δοκιμάσω την μοναδική γλύκα του.

- Για όσους ενδιαφέρεστε να γνωρίσετε το μέλι του Κανάρη Τσίγκανου, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο ktsingan@gmail.com

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04072016

Ο ΘΩΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ

Τελευταία συναυλία του Σωματείου των Φίλων του Μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών οργάνων «Φοίβος Ανωγειανάκης» απόψε στο Polis Art Café και οι εντυπώσεις εξαιρετικές τόσο για τους μαθητές, όσο και τους δασκάλους. Πριν όμως προχωρήσουμε σε ρεπορτάζ για την ωραία βραδιά που περάσαμε εκεί και θα ακολουθήσει σύντομα, θα σταθούμε σε μια εξαιρετική παρουσία, του μικρού Θωμά Αντωνίου, καρδιτσιώτη ο οποίος όπως μας είπε ο πατέρας του είναι «κολλημένος» με την παραδοσιακή μουσική μετά από ενδελεχή παρατήρηση των οργάνων της ορχήστρας και το μικρόφωνο πήρε να τραγουδήσει και κρουστά έπαιξε αλλά και μπήκε και στο χορό, εναλλάξ στην αγκαλιά του πατέρα του και της Αλίκης Γκανά και το γεγονός μας έδωσε ελπίδες ότι κάποιοι είναι έτοιμοι να πάρουν τη σκυτάλη για την διατήρηση και την καλλιέργεια της μεγάλης μας μουσικής παράδοσης.   

ΑΘΗΝΑ, 29062016