ΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ ΓΛΙΤΩΣΑΝ ΤΑ ΚΑΡΥΔΙΑ

Φέτος στο μάζεμα των καρυδιών στο χωριό, στο χωράφι που λέγεται και Καριές επειδή ένας πρόγονος ονόματι Γιάννης Μοσχούτης πριν από 180 χρόνια φύτεψε και περιποιήθηκε πολλές καρυδιές και χάρη σε αυτές είχαν ένα καλό εισόδημα, δεν ήμασταν η μάνα μου κι εγώ μόνοι αλλά ήταν κοντά μας και ένα κοπαδάκι σκυλιά που πρόσεχε τις κινήσεις μας.

Τι έκαναν αυτά τα σκυλιά εκεί; Σκυλεύονταν μια σκύλα του Γιάννη Τσιρώνη, η Μούρκα,  που έχει μαντρί στα 200 μέτρα και είχαν μαζευτεί όλοι οι αρσενικοί του χωριού να διαγωνιστούν δεν ξέρω σε τι και ο τυχερός να γίνει πατέρας των κουταβιών. Ήταν στιγμές που ήταν πέντε αρσενικοί εκεί και δημιουργούσαν αρκετή ένταση αλλά εκείνος που μάλλον κέρδισε, ήταν ένας ασπρόμαυρος τσοπανόσκυλος που τον λένε Νταγιάν, όπως έναν μονόφθαλμο στρατηγό του Ισραήλ που πρωταγωνίστησε στον πόλεμο των 6 ημερών πριν από πολλά χρόνια. Το πώς επιζεί ένα τέτοιο όνομα σε σκύλο σήμερα, οφείλεται εκείνα τα χρόνια κάποιος άλλος άσπρος σκύλος με ένα μαύρο τρίχωμα γύρω από το μάτι βαφτίστηκε με το όνομα αυτό αντί για τα συνηθισμένα και από τότε και στο εξής, όποιον έβλεπαν έτσι στο κεφάλι τον ονόμαζαν Νταγιά χωρίς και να ξέρουν ποιος ήταν αυτός και τι έκανε.

Ο Νταγιάν λοιπόν φαίνεται πως κέρδισε την εύνοια της Μούρκας και επειδή και αυτή έχει τα ίδια χρώματα, περισσότερο στο μαύρο τα κουτάβια τους θα βγουν ασπρόμαυρα και έτσι θα συνεχιστεί η γενιά του Νταγιάν. Οι δυο τους κάθονταν όλη την ημέρα και μέσα στη βορχή στο χωράφι και μας χάζευαν από απόσταση όταν πηγαίναμε να μαζέψουμε καρύδια. Δεν έδειχναν απειλητικοί, ο Νταγιά σηκώνονταν και μας κοίταζε διερευνητικά όταν πλησιάζαμε και σαν έβλεπε πως έπρεπε να πάμε κάτω από την καρυδιά που κάθονταν, έκανε νόημα στη Μούρκα και έφευγαν κοιτάζοντας πάντα πίσω τους αν τους πετροβολήσουμε γιατί φαίνεται πως έχουν άσχημες εμπειρίες από άλλους. Την τελευταία ημέρα που πήγαμε στο χωράφι, μόλις μας είδαν έφυγαν και χώθηκαν μέσα σε ένα μέρος με φτέρες γιατί κατάλαβαν πως θα περνούσαμε απ’ όλες τις καρυδιές και δεν ήθελαν ενόχληση.

Δεν έδωσα σημασία, κι άλλες φορές είχε συμβεί αυτό με τα σκυλιά του χωριού και το είδα μάλιστα χαριτωμένο. Κάποια στιγμή όμως είδα τη μάνα μου να κόβει λίγο ψωμί και να το βάζει στην τσέπη της. Τη ρώτησα που το πάει και μου απάντησε πως το προόριζε για τα σκυλιά. Φυλάνε το χωράφι μου λέει, τα γλυκαίνω και κάθονται εκεί. Δεν έδωσα συνέχεια στην κουβέντα, πήγαμε στο χωράφι και πρόσεξα πως άφησε σε ένα κάπως στεγνό μέρος το ψωμί και σαν απομακρύνθηκε πήγαν τα σκυλιά και το έκαναν μια χαψιά. Τόσο πεινασμένα ήταν γιατί οι έρωτες δεν τα αφήνουν να πάνε ούτε στο μαντρί όπου τα ταίζει ο Γιάννης.

Η φετινή χρονιά ήταν πολύ καλή για τα καρύδια και άξιζε ο κόπος που κάναμε αφού καταφέραμε μετά από πολλά χρόνια να μαζέψουμε αρκετά. Από το έδαφος εννοείται γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να ανέβει κάποιος στις καρυδιές να τις ραβδίσει. Άλλες χρονιές επίσης δεν προλαβαίναμε να μαζέψουμε τίποτα γιατί έρχονταν τη νύχτα τα αγριογούρουνα και τα καταβρόχθιζαν. Φέτος δεν είδαμε ούτε ένα φαγωμένο από αγριογούρουνα ενώ αντιθέτως, όποια είχαν λεπτό τσόφλι τα είχαν ρημάξει τα ποντίκια και οι σκίουροι.

Δεν το άφησα ασχολίαστο, το είπα μια στιγμή στη μάνα μου και η απάντησή της ήταν ότι αυτό οφείλεται στα σκυλιά και συγκεκριμένα στη σκύλα που μάζεψε όλα τα αρσενικά του χωριού κοντά της και έμειναν πολλές ημέρες και νύχτες στο χωράφι. Αυτά μύριζαν τα αγριογούρουνα και δεν έκαναν ούτε βήμα κάτω από τις καρυδιές. Το είχε καταλάβει η μάνα μου και γι’ αυτό έπαιρνε ψωμί και τα γλύκαινε για να μείνουν στο χωράφι. Έτσι κέρδισε την εμπιστοσύνη των σκύλων και αυτοί την αντάμειψαν με το φύλαγμα του χωραφιού και με μερικά τσουβαλάκια καρύδια παραπάνω. Είμαι βέβαιος πως ευχήθηκε του χρόνου τέτοιο καιρό να έρθει η ώρα να ζευγαρώσουν όλες οι σκύλες του χωριού και να έρθουν στο χωράφι και αυτή θα πηγαίνει δυο φορές την ημέρα να τις ταϊζει και να μαζεύει καρύδια όπως κάνει κάθε χρόνο εδώ και πολλές δεκαετίες.

ΥΓ. Οι σκύλοι του Γιάννη μπαινοβγαίνουν όλο το χρόνο στο χωράφι αλλά δεν έδειχναν και τόσο ενδιαφέρον να διώξουν τα αγριογούρουνα και έφευγαν εδώ κι εκεί. Ο έρωτας πρωτίστως αλλά και το ψωμί τους καθήλωσε στο χωράφι κι έτσι γλίτωσαν τα καρύδια. Η μάνα μου θα ήθελε να γίνονταν το ίδιο και με τα ποντίκια και τους σκίουρους, αλλά αυτά τα ζωντανά προτιμούν άλλες εποχές να ασχοληθούν με την διαιώνιση τους είδους τους.      

ΑΘΗΝΑ, 13112019. Περιοδικό "Κυνήγι - Δημοκρατία", σελ. 58-59. 

ΥΓ. Η φωτογραφία από τηλέφωνο και γι' αυτό απέχει πολύ από το πιάσιμο της πραγματικής εικόνας που δίνουν οι φωτογραφικές μηχανές. 

ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΣΕ ΠΑΚΕΤΟ ΚΡΥΒΟΥΝ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ

Ήταν από τα παλιότερα κτίρια της Αθήνας, στην γωνία Αιόλου και πλατεία Αγίας Ειρήνης το οποίο χτίστηκε περί το 1830, λειτούργησε ως ξενοδοχείο με το όνομα «Ανατολή» και στο οποίο εικάζεται ότι φιλοξενήθηκε ο βασιλιάς Όθων στην πρώτη επίσκεψη στην Ελλάδα το 1833. Ως ξενοδοχείο με το όνομα  «Βύρων» λειτούργησε ως το 1930 και στο ισόγειο του τις τελευταίες δεκαετίες ήταν εγκατεστημένα διάφορα καταστήματα με πιο γνωστό ένα που εμπορεύονταν είδη κηποτεχνίας, φυτοφάρμακα και άλλα σχετικά και όλα έκλεισαν όταν η περιοχή άρχισε να αλλάζει πρόσωπο και από καρδιά του λιανικού εμπορίου, εξελίχθηκε σε λίκνο της καφενειακής διασκέδασης και του σπαταλημένου χρόνου.

Αυτό το ιστορικό κτίριο ένα βράδυ της περασμένης εβδομάδας άρχισε να καταρρέει και ευτυχώς έγινε αργά τη νύχτα χωρίς να υπήρξαν θύματα ούτε καταστροφές αυτοκινήτων. Του απρόοπτου γεγονότος περιλήφθησαν αμέσως οι σχετικές υπηρεσίες του Δήμου και της Αστυνομίας και για την ασφάλεια των περαστικών απέκλεισαν την περιοχή ενώ η υπόθεση δημιούργησε και μπελά στο Υπουργείο Πολιτισμού το οποίο το είχε κηρύξει πριν από τρείς δεκαετίες διατηρητέο και υποτίθεται ότι κάποια μέρα θα επισκευάζονταν και θα αποκτούσε πάλι κάποια ζωή. Το κτίριο φυσικά δεν τους περίμενε άλλο και σωριάστηκε.

Σαν αυτό το κτίριο υπάρχουν ένα σωρό άλλα στην Αθήνα και σε πολύ κεντρικά σημεία μάλιστα που περιμένουν την αποκατάσταση που δεν έρχεται και δεν αποκλείεται να έχουν κάποια στιγμή τη μοίρα του προαναφερόμενου που ανήκει στο Ίδρυμα Χατζηκώστα. Ορισμένα απ’ αυτά όπως το κτίριο στην αρχή της οδού Σταδίου και κάτι άλλα εδώ κι εκεί, τα έχουν τυλίξει με μεγάλα πανό που έχουν πάνω τους ειδυλλιακές εικόνες φύσης ή αναφορές σε καλλιτεχνικά δρώμενα, όπως ήταν στο κτίριο που αναφερόμαστε. Τούτο έγινε στα πλαίσια του πρόγραμματος Πιλοτικής  Αναβάθμισης Εμπορικού Τριγώνου γνωστότερο ως Athens Trigono που ξεκίνησε πριν από κάποια χρόνια και ακόμη να τελειώσει.

Το περιτύλιγμα των κτιρίων είναι μια μέθοδος έξωραϊσμού της πόλης η οποία δεν έχει και πολλά χρόνια που την είδαμε να γίνεται στην Αθήνα και ευτυχώς αντικατέστησε τις σκαλωσιές με τις άθλιες λινάτσες να κρέμονται και να τις παίρνει ο αέρας. Το μεγαλύτερο απ’ αυτά είναι ασφαλώς εκείνο που τυλίγει το ερείπιο του πυρπολημένου ΜΙΝΙΟΝ και το υπογράφει γνωστός εικαστικός.  Άλλα μικρότερα είναι στην Σταδίου τα οποία καλύπτουν άλλα ιστορικά ερείπια των Αθηνών που για να μην χαλάνε την εικόνα της πόλης, γίνονται πακέτα που ημερεύουν την όραση στους ημεδαπούς αλλά και στους επισκέπτες της πόλης από τους οποίους πολύ θα ήθελα να ήξερα τι φαντάζονται ότι κρύβεται πίσω απ’ αυτά τα περίτεχνα φτιασίδια.

Σίγουρα θα νομίζουν πως κάτι ωραίο γίνεται και στην επόμενη φορά που θα επισκεφτούν την Αθήνα δεν θα πιστεύουν στα μάτια τους αυτό που θα βλέπουν. Έτσι ξέρουν πως γίνεται στις χώρες τους, σε Δύση και Ανατολή αλλά αυτό που σίγουρα πάλι δεν υπολογίζουν, είναι πόσα χρόνια είναι εκεί απλωμένα τα μεγάλα πανό. Οι ντόπιοι έχουν χάσει το μέτρημα, δεν τους ενδιαφέρει καν και τα προσπερνάνε και χαμογελούν όταν βλέπουν ακόμα πάνω τους να προβάλλουν καλλιτεχνικά δρώμενα περασμένων, όπως αυτό στο κτίριο που κατέρρευσε. Οι υποψιασμένοι μάλιστα τα αποφεύγουν γιατί ξέρουν πως πίσω από την ωραία εικόνα δεν γίνεται απολύτως τίποτα, εκεί μόνο ο χρόνος συνεπικουρούμενος από τον καιρό λειτουργεί και ετοιμάζει εκπλήξεις στους περαστικούς, εκπλήξεις που πολλές φορές λυτρώνουν και τους αρμόδιους του Πολιτισμού που υποτίθεται πως έχουν στο νου τους και μεριμνούν για τα μνημεία της πόλης.

ΑΘΗΝΑ, 12112019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37.

ΕΝΑΣ ΙΣΤΟΣ ΑΡΑΧΝΗΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Η Αθήνα είναι  η πόλη που στην ουρανό της, όχι του γαλάζιου και του τραγουδισμένου,  αλλά σε εκείνον που είναι λίγα μέτρα πιο πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων και των οχημάτων, έχει παντού σύρματα και θα είχε πολύ περισσότερα αν δεν εξελίσσονταν ιλιγγιωδώς η τηλεφωνία τα τελευταία χρόνια. Παρ’ αυτά παραμένει η πόλη με τα περισσότερα δίκτυα στον αέρα της. Στην συντριπτική πλειοψηφία τους είναι σύρματα από του ηλεκτρικού· είτε πρόκειται για το εναέριο δίκτυο της ΔΕΗ που είναι απλωμένο σε όλους τους δρόμους, είτε για το δημοτικό φωτισμό που αλλού είναι ικανοποιητικός κι αλλού η απουσία του δημιουργεί πιο βαθιές μαύρες τρύπες στη νύχτα κάποιων δρόμων σε πολλές γειτονιές.

Έτσι βλέπουμε ακόμη σύρματα του ηλεκτρικού να ακουμπάνε σχεδόν στα μπαλκόνια, πράγμα που φανερώνει πόσο πρόχειρα σηκώθηκε κάποτε ένα κτίριο γιατί πρώτα γίνεται αυτό και μετά έρχεται το ρεύμα. Αυτό πληρώθηκε στο παρελθόν με πολλές ζωές που χάθηκαν από ηλεκτροπληξία κυρίως στα πρώτα χρόνια της ανοικοδόμησης και της εξάπλωσης του ηλεκτρικού σε όλα τα σπίτια και τις εγκαταστάσεις. Σε πολλά σημεία της πόλης, ιδίως στους κεντρικούς δρόμους το δίκτυο του ηλεκτρικού έγινε υπόγειο κι έτσι μπορεί κανείς να θαυμάσει ορισμένα κτίρια χωρίς σύρματα μπροστά τους και να γλιτώσουν κάποια μεγάλα δέντρα το αυστηρό κλάδεμα. Άλλα απ’ αυτά προϋπήρχαν των δικτύων αλλά τα περισσότερα φυτεύτηκαν εκεί χωρίς να λογαριάσει κανείς ότι κάποια μέρα θα ψηλώσουν και θα ακουμπήσουν τα σύρματα και έτσι έχουν συνεχή δουλειά τα συνεργεία που κλαδεύουν τα δέντρα και να γκρινιάζουν οι πολίτες που βλέπουν το κουτσούρεμά τους. 

    

Σε ορισμένους κεντρικούς δρόμους και σε άλλους που κινούνται τα τρόλεϊ και σε μήκος αρκετών χιλιομέτρων παραμένουν τα σύρματα μέσω των οποίων τροφοδοτούνται με ηλεκτρικό ρεύμα τα μεγάλα κίτρινα οχήματα που εξυπηρετούν την μετακίνηση των Αθηναίων. Πρόκειται για ατέλειωτες σειρές συρμάτων στα οποία ακουμπάνε οι κεραίες των τρόλεϊ όταν κινούνται και συχνά βλέπουμε τους οδηγούς τους να φοράνε γάντια και να τα φέρνουν στην θέση τους όταν αυτά ξεκολάνε εξαιτίας κάποιου αποτόμου φρεναρίσματος ή σε κάποια στροφή. Είναι μια εικόνα που όποιος την βλέπει αυτομάτως υπολογίζει πόσα λεπτά θα καθυστερήσει το ένα ή το άλλο δρομολόγιο. Αυτός ο χαμένος χρόνος προστιθέμενος στις υπόλοιπες καθυστερήσεις αυξάνει την ώρα που διαρκεί ένα δρομολόγιο. Κανονικά το δίκτυο των συρμάτων που χρησιμοποιούν τα τρόλεϊ είναι γι’ αυτά ότι οι ράγες για τους σιδηροδρόμους και χάρη αυτού υποτίθεται πως κινείται απρόσκοπτα, πράγμα που σπάνια συμβαίνει γιατί τη λωρίδα που κινούνται καταλαμβάνουν ένα σωρό άλλα οχήματα, είτε για να στρίψουν αλλά και για να κάνουν τροφοδοσία σε όλες τις ώρες της ημέρας αλλά και να εξασφαλίζουν ασφαλές παρκάρισμα γιατί η κίνηση αυτών των δρόμων τα προφυλάσσει από σπασίματα και ληστείες που είναι πολύ συχνές πλέον.

Οι Αθηναίοι έχουν συνηθίσει τα σύρματα των τρόλεϊ πάνω από το κεφάλι τους και θα ήταν αόρατα γι’ αυτούς αν δεν τα προτιμούσαν να κάθονται πάνω σε αυτά τα περιστέρια, πράγμα που σε πολλούς δεν αρέσει καθώς αυτά αδιαφορούν πότε και που κάνουν την ανάγκη τους. Από την άλλη όμως και κάποιες φορές, σε ορισμένα σημεία, όπως στην πλατεία που γυρίζουν τα τρόλει στο Ψυχικό και ανάλογα από τη γωνία που βλέπει κάποιος τα πράγματα της πόλης μπορεί να δει στον ουρανό της έναν μεταλλικό ιστό σαν της αράχνης, να είναι απλωμένος και μέσα σε αυτόν να προχωρά ανύποπτο το φεγγάρι, είτε σε πανσέληνο είτε όταν λιγοστεύει. 

ΑΘΗΝΑ, 07112019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 38.

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΟΜΟΡΦΗ ΣΑΛΑΜΑΝΤΡΑ

Τελευταίες ημέρες ενός φωτεινού φθινόπωρου στη μικρή πατρίδα και μόλις που μας χαρίστηκε ο Νοόμβριος με δυο δυνατές βροχές τις προηγούμενες ημέρες ενώ ο Οκτώβριος, μας έδωσε μόνο μία. Ήταν αρκετές όμως να βλαστήσει η νέα χλόη στα καθαρισμένα χωράφια και να μουσκέψουν λίγο τα καρύδια που είχαν στεγνώσει πάνω στα δέντρα. Μετά τη χθεσινή βροχή ήρθε η ώρα που οι καρυδιές ελευθερώθηκαν από τον καρπό τους που φέτος ήταν πολύς, αλλά μικρός λόγω της παρατεταμένης ανομβρίας του καλοκαιριού, τον μαζέψαμε τις αφήσαμε ήσυχες να ετοιμαστούν να μπουν στον ύπνο του χειμώνα.  

Τελευταία ημέρα σήμερα στο χωράφι όπου μαζέψαμε και τα τελευταία καρύδια καθώς και τα ελάχιστα κάστανα που ήταν μέσα στα καβούκια με τη μυρωδιά των φύλλων που ήδη άρχιζαν να σαπίζουν βγήκαν να αποχαιρετήσουν το τέλος της εποχής της καρποφορίας και οι όμορφες σαλαμάντρες (βροχαλίθρες τις λένε οι ντόπιοι) και τα χρώματά τους συναγωνίζονταν αυτά των κίτρινων φύλλων της καρυδιάς. Αύριο – μεθαύριο που θα πλακώσουν τα κρύα κι αυτές θα πέσουν σε χειμερία νάρκη και στο χωράφι θα αρχίσει το μέγα θαύμα της αποσύνθεσης που θα θεμελιώσει τον επόμενο κύκλο της καρποφορίας.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 1012019 

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΤΟΠΟΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Με τον Σέφη Γούλα από τον Αμάραντο στο παλιό γεφύρι 

στον Γλαβά στα βάθρα των τόξων του γεφυριού 

Είναι συγκινητικό εκ μέρους σας αγαπημένες φίλες και φίλοι η προσοχή που δίνεται στα σημειώματά μου της «μέσα πατρίδας», ένας δικό μου ορισμό που αφορά σε που αγαπάμε με την ψυχή μας και τα κλείνουμε για πάντα στην καρδιά μας…

«… Ταξιδεύω αρκετά συχνά σε διάφορα μέρη της Ελλάδας όχι για αναψυχή όπως πολλοί νομίζουν, αλλά για δουλειά που περνάει πολλές φορές σε διάφορα έντυπα όπως αρκετοί γνωρίζουν. Στην «Ελευθεροτυπία» απ’ όπου επαγγελματικά προέρχομαι και τα τελευταία χρόνια με συνεργασίες στα περιοδικά του «Έθνους». Συχνά ανεβάζω και κάποια από αυτά στο FB πάντα μετά την κυκλοφορία τους γιατί όπως καταλαβαίνετε, αν κάτι τέτοιο συνέβαινε πριν από το περίπτερο ή τον πάγκο, θα είχε μεγάλη γκρίνια.

Απ’ όλη τη δουλειά όμως περισσεύουν πράγματα που είτε δεν υπάρχει ο ανάλογος χώρος στα έντυπα να φιλοξενηθούν ή γιατί από τη φύση τους δεν έχουν θέση σε αυτά. Όπως για παράδειγμα το σημερινό κείμενο «Τα τζάκια των γερόντων» «Ελευθεροτυπία» 07112009 που έτυχε συγκινητικής  ανταπόκρισης και το οποίο έχει τις περισσότερες αναγνώσεις στο μπλογκ του Ακτήμονα. Εξαιτίας λοιπόν αυτού του γεγονότος πήρα την απόφαση να μαζέψω καμιά πενηνταριά από τέτοια αφιερώματα σε ανθρώπους και τόπους της «μέσα Πατρίδας» που θα αφορούν τους πραγματικούς ανθρώπους μιας Ελλάδας που κοντεύουμε πλέον να ξεχάσουμε πως ήταν και να φτιάξω ένα βιβλίο που θα κυκλοφορήσει μέσα στη νέα χρονιά»*.

Αυτά λέγαμε τότε και εν μέρει οι στόχοι επετεύχθησαν, καθώς βγήκε ένα βιβλίο «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων» (2014) και με υλικά εκείνης της εποχής αλλά και νεότερα, ετοιμάζονται κάποια άλλα, ένα από τα οποία θα χαρούμε μέσα στον Δεκέμβριο. Εδώ πρέπει να σημειώσω πως μεγάλη ήταν η βοήθεια από το Facebook και το μπλογκ του Ακτήμονα που δίνει την δυνατότητα να διαβάζονται από πολύ κόσμο οι σημειώσεις  και να ανοίγω διάλογο με τους αναγνώστες μου, πράγμα που προσθέτει περισσότερες πληροφορίες και με διαφυλάσσει από λάθη, ειδικά στα ονόματα τόπων και ανθρώπων.

Το μουλάρι λέγεται Κούλα και πριν από λίγες ημέρες κάναμε αναπαράσταση 

μαζί με τη Γρηγορία Γρηγοράκου για να κάνουμε φωτογραφίες στο κείμενο που αφορά 

τα "γουμαρόξυλα" που έζησαν τον κόσμο του Αμάραντου και ζέσταναν τους Καρδιτσιώτες

Λουλούδια, πουλιά και άλλα ωραία πράγματα για φωτογράφηση ήταν πολλά, 

αλλά σαν τα λάχανα που είχε στον κήπο της η κυρά Αντιγόνη Παπαδάκου, 

δεν νομίζω πως είχα δει πουθενά και μάλιστα μεγάλωσαν χωρίς λίπασμα

Χωρίς υπερβολή, χρειάστηκε μια εβδομάδα και πολλές συνεντεύξεις 

με γυναίκες στα χωριά του κάμπου να καταλάβω και να γράψω

 τι ακριβώς σημαίνει κάθε στοιχείο και σημάδι στα ρούχα της Καραγκούνας.

(*) Είναι από τα πρώτα κείμενα που άρχισα να φαίνομαι πριν από 10 χρόνια στο Facebook μετά τις εφημερίδες, που ήδη είχαν πάρει τον κατήφορο. Το ξεκίνημα ήταν από την Καρδίτσα, την πόλη, τα βουνά, τον κάμπο όπου έχω καλούς φίλους και χάρη σε αυτούς και την υποστήριξη που είχα κατάφερα να κάνω κάποια κείμενα που τολμώ να πω ότι έμειναν κλασικά. Μου το θύμισε σήμερα το Facebook και το γεγονός με βάζει σε πολλές υποχρεώσεις που πρέπει να διεκπεραιωθούν μέσα στην επόμενη χρόνια, ήτοι κάποια έκδοση για τον Αμάραντο, τα Άγραφα και κάτι ακόμα που το κρατάω σαν έκπληξη! 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 09112019.

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΕΙΚΟΝΙΣΜΑ ΣΤΗ ΧΩΡΣΗ

Βρέχει από χθες στη μικρή πατρίδα, μια βροχή ευλογία που ρουφάει αμέσως η διψασμένη επί μήνες γη και μουσκεύει τα ξερά φύλλα που είναι σωρός κάτω από τις καρυδιές και τις καστανιές. Ανάμεσά τους και λίγοι καρποί ακόμα που με προκαλούν να τους μαζέψω αλλά σκέφτομαι πως αυτούς τους έχουν ανάγκη ένα σωρό πλάσματα που μοιράζονται τον τόπο με τους ελάχιστους συγχωριανούς που μένουν και ξεχειμωνιάζουν στη Μεγάλη Κάψη.

Έτσι τα παράτησα και σε ένα διάλειμμα της βροχούλας έκανα μια μικρή βόλτα προς τη Χώρση*, το μεγάλο αλώνι του χωριού από τον παλιό δρόμο που κανένας δεν πατάει πλέον να δω το χωριό από ένα σημείο που μου αρέσει πολύ - από το παλιό εικόνισμα με τα μωσαϊκά που μου θυμίζει τα χρόνια προς τα τέλη της δεκαετίας του ’50 που άνοιξαν καινούργιο δρόμο που να περνάει από τη μέση του χωριού. Πάντα πηγαίνω εκεί όταν βρίσκομαι στο χωριό και πάντα εκεί μου έρχονταν ιδέες για κάτι που ετοιμάζω, αλλά σπάνια έβλεπα κανέναν συγχωριανό να περνάει με τα πόδια από εκεί γιατί στις εξοχές κάτω από το χωριό δεν πάει πλέον κανένας, αφού δεν καλλιεργείται απολύτως τίποτα και σε κάνα δυο μαντριά οι νοικοκυραίοι πηγαινοέρχονται με αυτοκίνητο. Σήμερα όμως είδα να βαδίζουν στο παλιό δρόμο όπως τα περασμένα χρόνια, γυρνώντας από ένα καινούργιο μαντρί όπως έμαθα, τρεις χωριανοί που δεν αντιλήφθηκαν την παρουσία μου και μου φάνηκε πως ξανάζησα μια στιγμή από τα πρώτα – πρώτα παιδικά μου χρόνια στο χωριό, όταν στο μπροστά από το εικόνισμα περνούσαν καθημερινά πάνω από 200 άνθρωποι να πάνε στα χωράφια τους  και στα κοπάδια τους και όλοι είχαν το νου τους και φρόντιζαν να μην μείνει το καντηλάκι του σβηστό ούτε μια νύχτα, χειμώνα και καλοκαίρι.  

Σήμερα που μαζί με όλα τα επουράνια σώματα των αγγέλων γιορτάζει η μάνα Αγγελική (Κούλα) και η κόρη Άρτεμη (και Αγγελική) είπα όσο είμαι στο χωριό να το φροντίζω για να βλέπουν οι ίσκιοι των όλων όσων πέρασαν κάποτε από τη Χώρση, φεύγοντας ή ερχόμενοι στο χωριό για χαρές, λύπες και όλα τα ανθρώπινα που κουβαλάμε στις πλάτες μας…  

(*) Χώρση, από χώριση γιατί εκεί χωρίζουν οι δρόμοι.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 08112019. 

ΕΝΑ ΤΣΑΛΑΚΩΜΕΝΟ ΜΕΤΡΟ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!

Στα σκουπίδια και γενικώς σε ότι πράγματα θεωρούνται για πέταμα μπορεί κάποιοι, και όχι κατ’ ανάγκη οι συλλέκτες που βγάζουν απ’ ότι ανασύρουν από τους κάδους μεροκάματο, να βρουν κάτι που θα ήθελαν, κάτι που έψαχναν και να το αποκτήσουν χωρίς να ξοδευτούν. Αρκεί να είναι τυχεροί και να προλάβουν, πριν αρχίσει ο αέναος κύκλος του ψαξίματος ο οποίος γίνεται από πολλούς και σταματάει μόνο για λίγο, όταν περάσει το απορριμματοφόρο και αδειάσει στα σωθικά του ότι έχει απομείνει στον κάδο. 

Είναι πολλοί επίσης εκείνοι που έχουν βρει ενδιαφέροντα και σπάνια πράγματα, ειδικά τις παλιότερες εποχές που δεν έβαζαν τα σκουπίδια σε κάδους και ήταν σε κοινή θέα στα πεζοδρόμια. Τότε ο περαστικός έβλεπε, όπως στα παζάρια, ότι είχαν βγάλει οι νοικοκυραίοι για πέταμα και ότι του γυάλιζε έσκυβε, το έπαιρνε και ήταν πλέον δικό του. Προσωπικά έχω βρει κι εγώ, εκείνη την εποχή, πολλά βιβλία και περιοδικά και είχα συνηθίσει να κοιτάζω τα βουνά των σκουπιδιών προσεκτικά αλλά μετά από μια πλημμύρα σε ένα υπόγειο που τα είχα, ευτυχώς το σταμάτησα.

Εκτός από την ανάγκη που οδηγεί ορισμένους να αναζητήσουν στα σκουπίδια διάφορα πράγματα, είναι και η περιέργεια που κάνει κάποιους άλλους να χώσουν εκεί τη μύτη τους προκειμένου να μάθουν λεπτομέρειες για τους γείτονές τους ή άλλους που για κάποιο λόγο έχουν στο μάτι.  Σε γενικές γραμμές, τα σκουπίδια και τα απορρίμματα όπου κι αν βρίσκονται πάντα προκαλούσαν το ενδιαφέρον και μάλιστα, γίνονται συστηματικές παρατηρήσεις από ειδικά γραφεία και σχολές και εξάγονται αποτελέσματα που αφορούν τις καταναλωτικές συνήθειες, την οικολογική ευαισθησία και άλλα πολλά.

Φυσικά εκτός από τα συνηθισμένα πράγματα στα σκουπίδια πολλές φορές εμφανίζονται και πράγματα που δεν θα περίμενε κανένας και αυτά προκαλούν πάλι ελάχιστους, κάποιους τύπους που αλωνίζουν την πόλη και ψάχνουν να βρουν κάτι, ούτε απαραίτητα χρήσιμο, ούτε από ανάγκη. Ψάχνουν αδιάκοπα και τους βρίσκεις παντού, από τις πλούσιες συνοικίες μέχρι τις υποβαθμισμένες και κυρίως στα παζάρια, τα οργανωμένα στην Αθήνα και στον Πειραιά και βεβαίως σε αυτά που γίνονται καθημερινά κοντά στις λαϊκές αγορές. 

Έτσι μόνο ένας απ’ αυτούς θα έδινε σημασία σε ένα τσαλακωμένο μεταλλικό μέτρο απ’ αυτά που συνήθως χρησιμοποιούν στις οικοδομές και οι επιπλοποιοί που πέταξε κάποιος σε ένα καλάθι σκουπιδιών και σίγουρα θα το έπαιρνε να το ελέγξει και φυσικά, γιατί εκεί βρίσκεται και η ρίζα της συνήθειας που έχουν, θα αναρωτιόνταν και μπορεί να έφτιαχνε στο μυαλό του μια ιστορία ή μια σειρά από ιστορίες γύρω από αυτό το μέτρο που βρήκε.

Είναι όντως προκλητικό ένα πεταμένο μέτρο στα σκουπίδια και η πρώτη σκέψη που μπορεί να κάνει όποιος το δει, είναι τι μετρούσε αυτός που το είχε και ποιος ήταν αυτός. Ήταν μάστορας; Ήταν υδραυλικός ή ελαιοχρωματιστής; Μπορεί να ήταν επιπλοποιός, μπορεί και να τοποθετούσε πλακάκια ή ταπετσαρίες. Μπορεί να μην ήταν κανένας απ’ αυτούς και να το είχε κάποιος να μετρήσει κάτι στο σπίτι του ή να επιβεβαιώσει τις διαστάσεις του διαμερίσματος που αγόρασε και αφού έκανε τη δουλειά του, το θεώρησε άχρηστο και το πέταξε. Δεν αποκλείεται όμως αυτό να ήταν ελαττωματικό από την μάνα του και να οδήγησε σε προβλήματα αυτόν που το χρησιμοποίησε και αγανακτισμένος όταν το ανακάλυψε, το έστειλε στα σκουπίδια.

Όπως και να έχει πάντως, οποιοσδήποτε έβλεπε το πεταμένο μέτρο στα σκουπίδια θα σκέφτονταν την ματαιότητα που πολλές φορές περικλείουν τα όποια μέτρα εξαγγέλλονται, είτε αυτά αφορούν γενικώς ή ειδικώς την κοινωνία, είτε τον καθένα άνθρωπο ξεχωριστά.

ΑΘΗΝΑ 06112019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 01112019