ΤΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Τα φίδια κάθε χρόνο αλλάζουν δέρμα. Τι τα ωθεί σε αυτή την πράξη μου είναι άγνωστο και υποθέτω πως κανείς δεν γνωρίζει γιατί η επικοινωνία μας με αυτά τα πλάσματα είναι αδύνατη έως περιορισμένη. Δεν πιστεύω όμως πως μπορεί να το κάνουν γιατί αλλάζει η μόδα της εξωτερικής περιβολής στον κόσμο τους, αλλά νομίζω πως γίνεται επειδή θέλουν να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον που δημιουργεί το καλοκαίρι – ήτοι πιο στεγνά χρώματα, γήινα ως επί το πλείστον, κίτρινα, καφετιά κι έτσι να περνούν απαρατήρητα από τους θηρευτές τους και φυσικά τον άνθρωπο. Έτσι αυτές τις ημέρες βλέπουμε κάποια από τα δέρματα των φιδιών (φιδοπουκάμισα τα λένε στο χωριό μου) σε διάφορα σημεία παρατημένα όπως – όπως γιατί μάλλον δεν τα ενδιαφέρει τι θα απογίνουν. Πολλοί θεωρούν πως τα φιδοπουκάμισα έχουν κάποια μυστική δύναμη, τα μαζεύουν και τα κρατάνε ως φυλακτά – ιδιαίτερα οι γυναίκες. Κάποια μάλιστα κάποτε μου είπε πως κρατούσε ένα κομμάτι από το φιδοπουκάμισο στον κόρφο της για να τη φυλάει από το μάτι αλλά αργότερα που έμαθα περισσότερα πράγματα, πιστεύω πως το έκανε για άλλους λόγους οι οποίοι σχετίζονται με το φύλλο της ενώ αύξανε την θηλυκότητά της.

ΥΓ. Η φωτογραφία με το φιδοπουκάμισο που άφησε ένα φίδι (δεντρογαλιά νομίζω) πριν χωθεί μέσα στην τρύπα που παλιού τοίχου, χθεσινή, από το δρόμο που οδηγεί από τον Πλατανιά στο χωριό μου.

ΑΘΗΝΑ, 15072017

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΝΑ ΒΓΕΙ ΤΟ ΚΑΡΠΟΥΖΙ ΚΟΛΟΚΥΘΙ

Πιστός στην παράδοση που θέλει να μπω στη θάλασσα όταν φτηνήνουν τα καρπούζια, ήτοι η τιμή τους πέσει κάτω από τα 20 λεπτά στις αρχές του Αυγούστου, περιμένω και παρατηρώ το επίτευγμα μιας καλής νοικοκυράς που παρασυρμένη από τις προτάσεις των «ειδικών» περί την αντιμετώπιση της κρίσης με δικές μας καλλιέργειες στον κήπο ή τη βεράντα, θέλησε να γίνει παραγωγός. Από τα μέσα του Ιούνη, το μοναδικό καρπούζι που μεγάλωσε από το φυτό της γλάστρας, έχει φτάσει στο μέγεθος που βλέπεται αλλά δεν τολμά να το κόψει και να το μαχαιρώσει, γιατί φοβάται λέει, πως μπορεί να της βγει κολοκύθι και δεν μπορεί να αντέξει μεταξύ τόσων άλλων κι αυτή την απογοήτευση.

 Στην περίπτωση που βγει κολοκύθι το καρπούζι, την ευθύνη όλοι τη ρίχνουν στις μέλισσες γιατί λένε, πως αυτά τα άκακα έντομα, χωρίς να γνωρίζουν μεταφέρουν τη γύρη από τα κολοκύθια στις καρπουζιές κι αυτές ξεγελιούνται και δένουν λάθος καρπό. Τούτο δεν μπορεί να αποφευχθεί με κανένα τρόπο εκτός από την καλλιέργεια ενός είδους στο ίδιο μέρος οπότε ο καλλιεργητής καλείται να διαλέξει μεταξύ των καρπουζιών ή της κολοκυθιάς.

ΑΘΗΝΑ, 14072017

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΟΛΟΚΥΘΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΣΑΡΟΛΑ

Φωτογραφίες από τα βουνά και τα νησιά μπορώ να ανεβάσω ένα σωρό, όπως επίσης μπορώ να γράψω και πολλά κείμενα γι' αυτά που βλέπω και μου αρέσουν και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας. Αυτό όμως που δεν μπορώ με τίποτα να σας στείλω, ούτε με φωτογραφίες, ούτε με κείμενα είναι οι γεύσεις που δοκιμάζω κάποιες φορές στις περιπλανήσεις μου εδώ κι εκεί στην Ελλάδα. Όπως για παράδειγμα, τους ανθούς της κολοκυθιάς που μαγείρεψε η κυρά Γεωργούλα Κατσίνη σαν σήμερα πριν από εννιά χρόνια στη Χελιδόνα Ευρυτανίας.

Και δεν ήταν η γεύση, αλλά όλη η φροντίδα που είχε για τα ταπεινά αυτά λουλούδια, που νοστίμεψαν και έδωσαν χρώμα σε μια κατσαρόλα με λαχανικά από τον κήπο της. Κράτησα τη συνταγή (την αγνούν οι τηλεμάγειροι) και πιθανόν κάποια στιγμή τη βάλω σε κάποια σελίδα περιοδικού, όχι βέβαια για να την ξεσηκώσετε και να κάνετε κάτι το ίδιο γιατί αυτό είναι πρακτικά αδύνατον, αλλά έτσι για την ιστορία και θα την αφιερώσω σε αυτή τη σπουδαία γυναίκα που ξέρει ακόμα να μαγειρεύει λουλούδια από τον κήπο της.

ΑΘΗΝΑ, 13072017

Η ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΣ ΤΩΝ ΤΖΙΤΖΙΚΙΩΝ

Κουτσά – στραβά περπατάει και το φετινό καλοκαίρι. Έτσι βλέπουμε να ωριμάζουν τα κηπευτικά στα κηπάρια του χωριού και τα κορόμηλα, τα χελιδόνια στον ουρανό να εκπαιδεύουν τα μικρά τους, τα μυρμήγκια στα χωράφια να μαζεύουν τροφή για το χειμώνα και βεβαίως ακούμε τα τζιτζίκια, τους πιο επίμονους και ακούραστους τραγουδιστάδες της φύσης να ξελαρυγγιάζονται στα κλαριά.

Όπως θέλει η παράδοση της υπαίθρου, την κρύα περίοδο που θα ακολουθήσει το καλοκαίρι, αυτά τα ανέμελα πλάσματα θα δεινοπαθήσουν από την πείνα ενώ τα εργατικά μυρμήγκια θα την ξεπεράσουν γιατί αντί να τραγουδούν κι αυτά, όλη μέρα δούλευαν και μάζευαν τροφή στα αμπάρια τους για το χειμώνα. Η ιστορία του τζίτζικα και του μέρμηγκα, αν και την μαθαίνουμε από το νηπιαγωγείο κιόλας, εντούτοις, εκτός ελαχίστων, δεν αποτελούσε παράδειγμα για κανέναν κι έτσι οι κοινωνίες φτάνουν σε καταστάσεις όπως η τρέχουσα στην πατρίδα μας και τον λογαριασμό των παλαιότερων καλοκαιριών καλούνται τώρα να πληρώσουν όλοι, νουνεχείς νοικοκυραίοι και άφρονες καλοπερασάκηδες.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 12072017

ΤΑ ΓΙΔΙΑ ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ…

Όσοι έχουν βοσκήσει γίδια γνωρίζουν πως αυτό το διαβολεμένο (αλλά όμορφο ζώο) είναι ένας μπελάς, ιδίως όταν πρόκειται αυτά να περάσουν μέσα σε καλλιέργειες και κάτω από δέντρα καθώς δεν υπάρχει περίπτωση να μη να κλαδέψουν με τα δόντια τους ότι φτάνουν εκεί που σηκώνουν το κεφάλι. Αυτό είχε πάντα σαν αποτέλεσμα ατέλειωτους καυγάδες με τους νοικοκυραίους και φυσικά με τους αγροφύλακες άμα μας έπαιρναν είδηση...

Η χειρότερη στιγμή απ’ όσες θυμάμαι στο βόσκημα των γιδιών ήταν όταν αυτά ανέβαιναν σε σκεπές από καλύβες οι οποίες αφθονούσαν κάποτε σε όλες τις εξοχές και οι οποίες για λόγους ευκολίας στην κατασκευή τους ή για να απλώνουν πάνω τους κλαρί και χορτάρια τις έφτιαχναν σε επικλινή σημεία και τα γίδια, επειδή τους αρέσει να βγαίνουν στα ξάγναντα και να αγναντεύουν τον  κόσμο, δεν έχαναν την ευκαιρία να τις πατήσουν και να κάνουν κομμάτια τα κεραμίδια ή τις πλάκες με τις οποίες ήταν σκεπασμένες. Ήταν μια στιγμή που κανένας δεν ήθελε να συμβεί αλλά τα  γίδια συχνά το κατάφερναν…

Αυτά σκεφτόμουν προχθές στον Πρόδρομο σαν είδα τα γίδια του Στέφανου Παπατζήμα να έχουν αράξει πάνω στους τσίγκους που σκεπάζει τα ξύλα να μη βρέχονται χωρίς να νοιάζονται αν τους τρυπάνε με τα πόδια τους και μας κοίταζαν με ιδιαίτερη αναίδεια. Το πιο εντυπωσιακό όμως στη σκηνή ήταν ένα χαριτωμένο τραγάκι που είχε καταφέρει να ανέβει μέχρι πάνω στη στέγη του υπερκείμενου μικρού κοτετσιού και έμοιαζε τόσο χαρούμενο με αυτό που είχε κάνει και παντελώς αδιάφορο για την παρουσία μας.

Ασφαλώς και έκανε ζημιά εκεί που είχε ανέβει το τραγάκι αλλά στην περίπτωση, την ευθύνη ακέραια τη φέρνει ο Στέφανος που έφτιαξε το κοτέτσι εκεί ψηλά για να παίρνουν αέρα μάλλον οι κότες και για ανεβοκατεβαίνουν ευκολότερα έκανε άνετη τη μικρή σκάλα. Αυτή η σκάλα προκάλεσε το τραγάκι και φυσικά δεν έχασε την ευκαιρία να την περπατήσει ως την κορυφή για να δει τον κόσμο ψηλότερα από τα άλλα γίδια...    

ΑΘΗΝΑ, 11072017 

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

Ο κόκκινος κρίνος (Lilium Chalcedonikum, οικογένεια Liliaceae) ή τουρκοπούλα ή σκουλαρίκι της βασίλισσας που φυτρώνει αυτό τον καιρό στα δάση της Ελλάδας τα οποία βρίσκονται πάνω από 1000 μέτρα υψόμετρο και είναι και δύσκολο να τον εντοπίσει κανείς, γιατί παρά το ύψος του ξέρει να κρύβεται καλά ανάμεσα στις φτέρες και στα χαμόδεντρα. Και κρύβεται γιατί ξέρει πως κάποια ασεβή χέρια που παίρνουν εντολές από επιπόλαια μυαλά, τον κόβουν για να στολίσει μέσα σε ένα βάζο το σπίτι τους. Να ήταν μόνο αυτό; Κάποιοι άλλοι, εντελώς κακορίζικοι τον ξεριζώνουν και παίρνουν τους βολβούς του να τους φυτέψουν στον κήπο τους χωρίς να σκεφτούν την περίπτωση που δεν μπορεί να φυτρώσει σε άλλο περιβάλλον εκτός αυτό του δάσους που ανήκει. Δεν τους νοιάζει καθόλου, θέλουν με κάθε τρόπο, οι αδαείς και απαίδευτοι αυτοί άνθρωποι να κάνουν ζημιά και δυστυχώς την ώρα που την κάνουν τα στοιχειά του δάσους κοιμούνται… 

ΑΘΗΝΑ, 11072017

Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω την Πανσέληνο στα Άγραφα και ομολογώ πως ποτέ δεν είναι η ίδια, καθώς οι θέσεις από τις οποίες την βλέπουμε είναι άπειρες όπως και οι κορυφές από τις οποίες ανατέλλει και φωτίζει δίνοντας μια μαγευτική διάσταση στο χώρο και δημιουργώντας μια αφάνταστη ποικιλία φωτοσκιάσεων στους ορεινούς όγκους.  

Έτσι την είδα προχθές, από το ξάγναντο μπροστά από την εκκλησία του Άϊ – Γιάννη στον Πρόδρομο Πρασιάς να ανατέλλει από τις κορυφές πάνω από τα χωριά Μοναστηράκι και Επινιανά πριν ακόμη αποσυρθεί το φως της ημέρας και την «έπιασα», αλλά οι συνθήκες που εμφανίζεται το δίκτυο εκεί πάνω δεν μου επέτρεψαν να είναι μέσα στην επικαιρότητα. Δεν μπορούσα όμως να μην σας την δείξω και να σας κάνω να πάρετε κι εσείς κάποια φορά τα βουνά να την απολαύσετε γιατί όντως είναι εκπληκτική στιγμή…  

ΑΘΗΝΑ, 10072017