ΜΙΑ ΘΥΜΗΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΑΣΙΝΟΦΙΔΟ

 

Τι μου θύμισε απόψε η εξαιρετική φωτογραφία του Mike Manonas με το όμορφο φίδι Coronella austriaca ( Στεφανοφόρος ή ασινόφιδο) στην ομάδα «Ερπετά & Αμφίβια Ελλάδας & Κύπρου».

 Ήμουν ενάμιση χρόνων, το καλοκαίρι του 1959 και βρισκόμασταν ένα απόγευμα με τη μάνα και τη γιαγιά Κατερίνη (μάνα του πατέρα μου) στο χωράφι στη βοσκή του μικρού κοπαδιού στις Καρυές και κάποια στιγμή τους ξέφυγα και πήγα προς την αμπουριά που έβγαινε προς τη μεγάλη στράτα, προς του Βασιλάρα. Εννοείται πως για φίδια ήξερα ακόμη ελάχιστα και έτσι δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία στην ύπαρξή τους αλλά και γενικώς δεν είχα αρχίσει ακόμη να συνειδητοποιώ τους κινδύνους που παραμόνευαν στο χωράφι.

 Βλέποντάς με η μάνα μου να απομακρύνομαι ήρθε να με μαζέψει και τότε είδε ένα ασινόφιδο να κινείται ανάμεσα στα χορτάρια με προορισμό τη στράτα. Έβαλε αμέσως τις φωνές και με άρπαξε να μην με «φάει» το φίδι. Η μάνα ήταν απόλυτα εξοικειωμένη με τα φίδια και όλα τα πλάσματα του χωραφιού και του τόπου αλλά στα ερπετά έτρεφε μια απέχθεια. Δεν τις γλύτωνε κανένα αν τα συναντούσε, από μια κακή αντίληψη παρά από κίνδυνο.  Έτσι με άρπαξε και με πήρε μακριά από το φίδι το οποίο συνέχισε απτόητο το δρόμο του και εξαιτίας μου γλίτωσε από το ραβδί που πάντα κουβαλούσε μαζί της.

 Η γιαγιά που περίμενε με κάθε τρόπο να πει τα δικά της,  ορμήνευσε αυστηρά την μάνα μου να με προσέχει περισσότερο και απευθυνόμενη σε μένα συμπλήρωσε: «Να δεις που θα έρθει ο πατέρας σου να το σκοτώσει». Ως εκ θαύματος, εκείνη τη στιγμή φάνηκε στη στροφή στις Αγκορτσιές να έρχεται ο πατέρας μου, με άδεια από το στρατό. Ο πατέρας μου παντρεύτηκε την μάνα μου πριν πάει στρατιώτης, το 1957 και εκείνο το διάστημα υπηρετούσε σε μια μονάδα Μηχανικού στη Λαμία και πήρε το μεσημεριάτικο λεωφορείο για το Καρπενήσι, κατέβηκε στο Χάνι του Ποντικού και το έκοψε με τα πόδια ως το χωριό.

Οι μάνα και η γιαγιά φαίνεται πως ήξεραν πως θα έρχονταν και γι’ αυτό τον περίμεναν στο χωράφι και χάρηκαν σαν διάβηκε την αμπουριά. Η δική μου χαρά όμως ήταν διπλή καθώς του ζήτησα να ψάξει να βρει και να σκοτώσει το φίδι που με τρόμαξε. Τι να κάνει; Περπάτησε λίγο μέσα στα χορτάρια με ένα ραβδί στο χέρι αλλά που φίδι; Είχε γίνει άφαντο κι εγώ έμεινα στο παράπονο που ο πατέρας μου δεν το σκότωσε και από τότε και πολλά χρόνια μετά έπαψα να πηγαίνω σε αυτό το σημείο του χωραφιού μήπως και φανεί πάλι. 

 Φυσικά και δεν ήξερα ότι ήταν ασινόφιδο και άκακο, αλλά κάτι βαθύτερο, το οποίο έκανα πολλά χρόνια να καταλάβω ήταν ότι εκείνο το φίδι που γλίτωσε ήταν και το πρώτο ρήγμα στη σχέση με τον πατέρα μου γιατί σαν δικός μου ήρωας δεν σκότωσε τον δράκο που με απειλούσε και κατά πως, δεν εκτέλεσε την εντολή της μάνας τους και της γυναίκας του να με προστατεύσει. Κι όλα αυτά ξεκίνησαν από ένα άκακο ασινόφιδο, είδος που δεν ξανάδα ποτέ στο χωράφι ούτε αλλού…

 Ευχαριστώ τον Mike Manolas για την ευκαιρία που μου έδωσε να θυμηθώ το πρώτο αγιόφιδο που είδα στη ζωή μου.

 ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΣΙΝΟΦΙΔΟ

 Η στεφανοφόρος, Coronella austriaca (Laurenti, 1768), κοινώς γνωστή ως ασινόφιδο, είναι φίδι της οικογένειας Colubridae. Πρόκειται για μη δηλητηριώδες και ακίνδυνο για τον άνθρωπο φίδι. Φέρει χαρακτηριστική ράβδωση που ξεκινά από τα ρουθούνια, "αγγίζει" το μάτι και συνεχίζει έως την αρχή του κεφαλιού. Σε αυτό το χαρακτηριστικό βασίζεται και η κοινή ονομασία της (στεφάνη + φέρω). Ολικό μήκος έως 70cm, πολύ σπάνια περισσότερο. Ημερόβιο, ντροπαλό φίδι που αποφεύγει τις υψηλές θερμοκρασίες. Απαντάται σε όλη σχεδόν την Ευρώπη και ανατολικά φτάνει μέχρι και το βόρειο Ιράν. Στην Ελλάδα εντοπίζεται στην ηπειρωτική Ελλάδα, την Πελοπόννησο, την Εύβοια, καθώς και στη Θάσο και Σαμοθράκη. (ΠΗΓΗ: Διαδίκτυο).

ΛΑΜΙΑ, 17082024

Ο ΛΑΦΙΑΤΗΣ ΤΟΥ ΑΪ - ΓΙΩΡΓΗ

Είναι από εκείνες τις αναρτήσεις στο Facebook που δεν τις προσπερνάς, όχι γιατί αφορούν κάτι που αθροίζει likes όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις ή προορίζεται να προκαλέσει το ενδιαφέρον για ένα σκοπό ή ένα γεγονός όπως πάλι έχει επικρατήσει να λειτουργούν πολλοί σε αυτούς τους χώρους για να διαφημίσουν τον εαυτό τους ή την πραμάτεια τους…

Η ανακοίνωση στο χρονολόγιο του χρήστη Palaioxorion Dorieon που συνόδευε μια φωτογραφία από το ιερό μιας παλιάς εκκλησίας ήταν: «Στον παλιό Αη Γιώργη υπάρχει ενα φίδι (λαφιάτης) με τα μικρά του. Είναι ακίνδυνα και δεν χρειάζεται να τα σκοτώνουμε. Απλά να κάνετε λίγο θόρυβο, αν πρόκειται να μπείτε για να ανάψετε το καντήλι μέχρι να φύγουν από εκεί» και την υπέγραφε ο Δημήτρης Κέρτης τον οποίο αναζήτησα και μίλησα μαζί του για το θέμα και έμαθα ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Άνθρωπος που αγαπά τον τόπο του ο Δημήτρης αγωνίζεται να περισώσει και να διατηρήσει ότι μπορεί από τον τοπικό πολιτισμό και συχνά αναφέρεται σε ορισμένους από τους τρόπους και τις συνήθειες της παλιάς ζωής των αγροτών και των κτηνοτρόφων, τρόπους που αφορούν τις σχέσεις τους με την γη και τα πλάσματα που την μοιράζονται, ήμερα και άγρια. Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν απομακρυνθεί από τον πραγματικό κόσμο και στο πέρασμα του χρόνου διαμόρφωσαν τέτοιες συνθήκες ώστε να χωράνε όλοι και ο καθένας να δίνει το μερτικό στη συνέχεια όλων των ειδών της πανίδας και της χλωρίδας.

Ξεχωριστή θέση σε εκείνο τον κόσμο είχαν τα φίδια, όλα τα φίδια αλλά πιο πολύ τα σπιτόφιδα, ο οικουρός όφις όπως αναφέρεται και σε πολλά κείμενα της ελληνικής γραμματείας που δεν ήταν κανένα θηρίο αλλά ένας άκακος λαφιάτης που μπορεί όμως καμιά φορά να τρόμαζε κανέναν ανύποπτο από το μέγεθός του ή να τον μπερδεύει και να τον θεωρεί δεντρογαλιά. Αυτά τα φίδια ξεπερνάνε πολλές φορές το ενάμισι μέτρο και δεν επιτίθενται εκτός αν βρεθούν σε κίνδυνο και φυσικά δεν έχουν δηλητήριο. Κινούνται κυρίως στο έδαφος αλλά καμιά φορά αναρριχούνται και σε δέντρα να κυνηγήσουν. Τρέφονται κυρίως με μικρά θηλαστικά, τρωκτικά, πτηνά, σαύρες, αμφίβια και αυγά.

Ο λαφιάτης ή λαφίτης ανήκει στην οικογένεια των Καινοφιίδων που περιλαμβάνει τα τυπικά φίδια με το μακρύ και λεπτό σώμα. Εξαπλώνεται στην νότια-νοτιοανατολική Ευρώπη και σε όλη σχεδόν την ηπειρωτική Ελλάδα και ορισμένα νησιά και απαντάται στις παρυφές δασών και ανοικτά δάση, παραποτάμια οικοσυστήματα, οικότοπους με βραχώδες υπόστρωμα αλλά και περιοχές με ανθρώπινη δραστηριότητα. Οφείλει δε το όνομά του στους ιδιαίτερους σχηματισμούς που έχει στο κεφάλι του, και μοιάζουν με κέρατα ελαφιού.

Η αδυναμία του στα τρωκτικά είναι που τον κάνει να πλησιάζει στα σπίτια και τις εγκαταστάσεις των ανθρώπων όπου παίζει το ρόλο της γάτας κυριολεκτικά καθώς τα καθαρίζει από ποντίκια αλλά αδειάζει και τις φωλιές στα κοτέτσια από τα αυγά. Κινείται αργά, πάνω στις στέγες (τις παλιές κεραμοσκεπείς στέγες κι όχι αυτές με τους τσίγκους) και μπαινοβγαίνει από τις τρύπες που βρίσκει στους τοίχους του κτιρίου. Πολλές φορές μάλιστα φωλιάζει μέσα στα καλύβια κι εκεί το θηλυκό γεννάει από 3 έως 18 αυγά και τα εκκολαπτόμενα φίδια έχουν μήκος ως 40 εκατοστά.

Οι χωρικοί γνωρίζουν τις συνήθειές του και δεν τον ενοχλούν, πολλοί μάλιστα απομακρύνουν τις γάτες από τα καλύβια για να τους προστατεύσουν και τους θεωρούν ως στοιχεία που φέρνουν τύχη. Υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι, ειδικά αυτοί που έχουν ξεκόψει από τη φύση ή τη θεωρούν ως οικόπεδό τους που δεν διστάζουν να σκοτώσουν τους λαφιάτες. Ειδικά οι παραθεριστές που πηγαίνουν να ανοίξουν τα κλειστά σπίτια όλο και κάποιο λαφιάτη που έχει ξεχειμωνιάσει γύρω απ’ αυτά βρίσκουν και τον κυνηγούν ανελέητα έχοντας την εντύπωση πως πρόκειται για φίδι με δηλητήριο.

Τελικά οι Παλαιοχωρίτες δεν ενόχλησαν καθόλου για μερικές ημέρες τον λαφίτη ο οποίος φαίνεται πως έφυγε και για ένα άλλο λόγο ακόμη από τον παλιό Αιγιώργη. Το κρύο των τελευταίων ημερών τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τα κεραμίδια της εκκλησίας και να βρει κάποια τρύπα να χωθεί αλλά άφησε πίσω του ένα σημάδι της εκεί παραμονής του. Ένα φιδόπκαμσο (πουκάμισο φιδιού) να τον θυμούνται και να τον περιμένουν πάλι την ερχόμενη άνοιξη να τους επισκεφθεί.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο παλιός Αι – Γιώργης που αναφέρει ο Δημήτρης Κέρτης είναι ότι έχει απομείνει από μια παλιά εκκλησία στο νεκροταφείο του χωριού Παλαιοχώρι χτισμένη με αρχαίες πέτρες στα τέλη του 19^ου αιώνα και από την οποία διατηρείται σήμερα μόνο το ιερό και ως ένα μνημείο του τόπου τους, τιμάται ιδιαίτερα από τους Παλαιοχωρίτες. Εκεί μέσα φώλιασε ο λαφιάτης και μάλιστα ανέβαινε στο τέμπλο τεντώνονταν και έπινε λάδι από το καντήλι, κάτι που συνηθίζουν να κάνουν σε όλα τα εξωκλήσια καθώς το ίδιο κυνηγάνε και πολλά ποντίκια που συχνάζουν σε αυτά…

ΑΘΗΝΑ, 11072018, "Κυνήγι - Δημοκρατία", σελ. 38-39.

ΤΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Τα φίδια κάθε χρόνο αλλάζουν δέρμα. Τι τα ωθεί σε αυτή την πράξη μου είναι άγνωστο και υποθέτω πως κανείς δεν γνωρίζει γιατί η επικοινωνία μας με αυτά τα πλάσματα είναι αδύνατη έως περιορισμένη. Δεν πιστεύω όμως πως μπορεί να το κάνουν γιατί αλλάζει η μόδα της εξωτερικής περιβολής στον κόσμο τους, αλλά νομίζω πως γίνεται επειδή θέλουν να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον που δημιουργεί το καλοκαίρι – ήτοι πιο στεγνά χρώματα, γήινα ως επί το πλείστον, κίτρινα, καφετιά κι έτσι να περνούν απαρατήρητα από τους θηρευτές τους και φυσικά τον άνθρωπο. Έτσι αυτές τις ημέρες βλέπουμε κάποια από τα δέρματα των φιδιών (φιδοπουκάμισα τα λένε στο χωριό μου) σε διάφορα σημεία παρατημένα όπως – όπως γιατί μάλλον δεν τα ενδιαφέρει τι θα απογίνουν. Πολλοί θεωρούν πως τα φιδοπουκάμισα έχουν κάποια μυστική δύναμη, τα μαζεύουν και τα κρατάνε ως φυλακτά – ιδιαίτερα οι γυναίκες. Κάποια μάλιστα κάποτε μου είπε πως κρατούσε ένα κομμάτι από το φιδοπουκάμισο στον κόρφο της για να τη φυλάει από το μάτι αλλά αργότερα που έμαθα περισσότερα πράγματα, πιστεύω πως το έκανε για άλλους λόγους οι οποίοι σχετίζονται με το φύλλο της ενώ αύξανε την θηλυκότητά της.

ΥΓ. Η φωτογραφία με το φιδοπουκάμισο που άφησε ένα φίδι (δεντρογαλιά νομίζω) πριν χωθεί μέσα στην τρύπα που παλιού τοίχου, χθεσινή, από το δρόμο που οδηγεί από τον Πλατανιά στο χωριό μου.

ΑΘΗΝΑ, 15072017

ΠΕΡΙ ΦΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ…

Παρενέργειες του θερμού Νοέμβρη είναι και η «ανάσταση» ορισμένων φιδιών που έχουν πέσει ήδη σε νάρκη και μοιάζει σαν να βγαίνουν πάλι από το αυγό τους με τη διαφορά όμως ότι είναι λίγο μεγαλύτερα και το δάγκωμά τους πονάει περισσότερο. 

Λέγεται από πολλούς και το διαβάζουμε στα εγχειρίδια ζωολογίας πως τα φίδια τούτο τον καιρό πέφτουν σε χειμερία νάρκη, ήτοι φωλιάζουν σε βαθιές τρύπες και περιμένουν κοιμισμένα ή άγρυπνα δεν ξέρουμε, και βεβαίως νηστικά, τον ερχομό της άνοιξης να ξαναβγούν στην επιφάνεια της γης, να αναζητήσουν τροφή για να ζήσουν, να πολλαπλασιαστούν και το φθινόπωρο να ξαναχωθούνε πάλι στις υπόγειες φωλιές τους. Ορισμένα όμως τα οποία μάλλον έχουν χωθεί σε ρηχή φωλιά, παρασύρονται από την καλοκαιρία, όπως αυτή των ημερών μας, και βγαίνουν να ζεσταθούν στον ήλιο αλλά πολλές φορές τα προλαβαίνει το κρύο και μένουν δια παντός στο φως. Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα φίδια, όπως ορισμένα από τα μικρά των τυφλιτών για παράδειγμα, τα οποία μάλλον είχαν λάθος γραμμένο DNA ή μπορεί να βγήκαν από τα αυγά τους αργά και τα βλέπουμε να χαζολογούν ακόμη στα μέρη που χτυπάει ο ήλιος και να κρύβονται μόλις νιώσουν κανένα θόρυβο που τα υποψιάζει για την ακεραιότητά τους και τη ζωή τους. Συνήθως προλαβαίνουν και χώνονται μέσα στα χόρτα αλλά σίγουρα και δεν καταλαβαίνουν πόσο εύκολο είναι σε κάποιο αρπακτικό να τους στερήσει το ξύπνημα της άνοιξης στα ανθισμένα λιβάδια και δάση… (Η φωτογραφία (δύσκολη γιατί έτρεχε σαν αστραπή) του μικρού τυφλίτη, στον παλιό περιφερειακό δρόμο της λίμνης Πλαστήρα προχθές. 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 07112015

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΧΑΜΟΚΕΡΑΣΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

Παλεύω με το δάσος – ήτοι τα αγριόδεντρα και τα αγριοχόρταρα που έχουν πνίξει τις καστανιές του κτήματος και τα χωράφια που καλλιεργούσαν κάποτε οι πρόγονοι . Χθες είχα να κάνω με κάτι γιγάντιες φτέρες, δυο μέτρα σχεδόν ύψος και με εξάντλησε ο αγώνας και η προσοχή που έπρεπε να έχω γιατί είναι ο καιρός που όλα τα φίδια έχουν σκαρίσει και κυκλοφορούν οπουδήποτε. Μέσα σε αυτή μάχη είχα να προσέξω μη και πατήσω τα χαμοκέρασα όπως λέμε εδώ στο χωριό τις άγριες φράουλες που φυτρώνουν σε ένα κομμάτι του χωραφιού και τούτες τις ημέρες είναι στην ωρίμανσή τους. Κρυμμένα κάτω από τις φτέρες γιατί δεν αγαπούν ιδιαίτερα τον ήλιο αυτά τα μικρά φυτά κάνουν έναν εξαιρετικό μικρό καρπό που μοσχοβολάει αν τον βάλεις στο στόμα σου αλλά η λαχτάρα για να τα μαζέψεις μπορεί να κρύβει εκπλήξεις γιατί τα χαμοκέρασα αγαπούν πολύ και τα πουλιά και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά και τα φίδια κι εκεί κοντά στήνουν καρτέρι…

Και για όσους δεν πιστεύουν πως ο τόπος είναι γεμάτος φίδια, να μια μικρή οχιά περίπου 20 εκατοστά που βρέθηκε μπροστά στο χορτοκοπτικό και έτσι έχασε τη ζωή της. Να εξηγούμαι, πως όλα τα φίδια που συναντώ τα αφήνω να συνεχίσουν να ζούνε εκτός από αυτά που έχουν δηλητήριο, δηλαδή οχιές, αστρίτες και κάτι άλλα περίεργα. Ποτέ δεν πειράζω τις δεντρογαλιές, τους λαφίτες και τα τυφλίτες και με στεναχωρεί πολύ που βλέπω αρκετά από αυτά πατημένα στους δρόμους…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 21062015

ΤΑ ΑΥΓΑ ΤΩΝ ΑΛΗΘΙΝΩΝ ΦΙΔΙΩΝ

 

Φυσικά και μάζεψα κι εγώ κάστανα, τις λίγες ημέρες που ήμουν στη Μελίβοια και τριγυρνούσα στις εξοχές και στα περιβόλια με τις καστανιές και μάλιστα έφερα και μερικά μαζί μου για να πάρει λίγο χρώμα από φθινόπωρο το σπίτι και να θυμηθώ το χωριό μου.

 

Εκείνο όμως που δεν περίμενα να βρω μπροστά μου, ήταν μια φωλιά γεμάτη άδεια αυγά φιδιού, δεντρογαλιάς νομίζω, και μου άρεσε γιατί μέχρι σήμερα, παρόλο που έχω ζήσει πολλά χρόνια στο χωριό, δεν είχα τύχει να ξαναδώ και μόνο σε φωτογραφίες τα έβλεπα. Τα είδα σε μια άκρη του χωραφιού του Σταύρου Γκαμπράνη και μου κίνησαν το ενδιαφέρον να σας τα δείξω, μιας και τον τελευταίο καιρό μιλάμε συχνά για άλλα «αυγά φιδιού» και να καταλάβετε πως όταν είναι άδεια δεν έχουν κανένα πλέον φόβο. Ούτε και όταν έχουν ακόμη μέσα τους τα φιδάκια υπάρχει κανένας κίνδυνος (ακόμη και τα μικρά της οχιάς που δεν βγαίνουν από αυγά αλλά γεννιούνται κανονικά φιδάκια είναι επικίνδυνα) και όπως διάβασα, μόλις αυτά βγούν από το αυγό αναζητούν τροφή. Το τι τρώει τώρα ένα νεογέννητο φιδάκι, είναι κάτι που δεν ξέρω όπως επίσης δεν ξέρω σε τι ποσοστό επιζούν γιατί το δάσος δεν είναι και ο πιο κατάλληλος τόπος να ξεκινήσει τη ζωή του ακόμη και ένα νεογέννητο τέρας καθώς παντού υπάρχουν άλλα είδη που θέλουν να το φάνε…

 

Σημειώνουμε πως τα αυγά τω ν φιδιών δεν έχουν σκληρό κέλυφος όπως των πτηνών ή των χελωνών και το περίβλημά τους είναι μια λεπτή μεμβράνη που σκίζεται εύκολα σαν τελειώσει η επώαση την οποία οι φιδομάνες αναθέτουν στη θερμοκρασία της γης και τα αφήνουν στην τύχη που ενδεχομένως θα έχουν από άλλους θηρευτές.

(Τη φωτογραφία με την αφεντιά μου να κρατάω τα αυγά του φιδιού στα χέρια τράβηξε ο Χρήστος Ρήγας που μαζί περπατήσαμε τα χωράφια και το δάσος της Μελίβοιας. Τον ευχαριστώ...)

ΑΘΗΝΑ,16102013

ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΦΟΒΟΙ ΣΕ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

 

Οπωσδήποτε, τα χρόνια που δεν είχαν επικρατήσει το τσιμέντο και οι μονώσεις, ή καλύτερα πριν τα σπίτια και τα χωριά γίνουν μαυσωλεία της παράδοσης, ο «οικουρός όφις» πάντα εύρισκε μια τρύπα στους τοίχους και μπαινόβγαινε στα σπίτια εκτελώντας το ρόλο του: την εξολόθρευση δηλαδή των τρωκτικών. Για τούτη την υπηρεσία του, ανεξάρτητα το είδος και το αν ήταν ιοβόλος ή όχι, οχιά δηλαδή η αμπελούσα, τύχαινε μιας ιδιότυπης ασυλίας και κανείς από την οικογένεια δεν τολμούσε να τον πειράξει γιατί έλεγαν θα πάθαιναν κακό.

Ορισμένα σπίτια όμως, εκτός από τον όφι και παρότι ήταν αντίπαλες με αυτόν, είχαν και γάτες οι οποίες επιπλέον έπιαναν και κατσαρίδες, σαυράκια, άλλα ζούμπερα και είχαν και μερίδιο από τα αποφάγια. Πολλές φορές μάλιστα αναφέρεται πως κάποιες απ’ αυτές τις γάτες (οι πιο θαρραλέες και εύσωμες βεβαίως) επιτίθενταν στον όφι και τον σκότωναν ενώ πολύ σπάνια συνέβαινε το αντίθετο. Τούτο εθεωρείτο κακό σημάδι και από τα λίγα στοιχεία της παράδοσης που έχουμε γι’ αυτό το θέμα, η γάτα ποτέ δεν είχε καλό τέλος.

Αυτά γίνονταν, όπως προαναφέρθηκε, σε εποχές που δεν είχουν καθιερωθεί παντού η απολύμανση και η μόνωση. Σήμερα που τα φίδια, οικουρά ή αλάνικα σπανίζουν πλέον ακόμη και στην «οφιούσα» κατά την παράδοση Τήνο, την περίπτωση επιχειρεί να θυμήσει και με ικανοποιητικό τρόπο μάλιστα, μια λεπτή σύνθεση μπροστά σε ένα σπίτι στο ωραίο χωριό Φαλατάδο της Τήνου. Μια ρίζα, από το δέντρο φίδα (είδος αγριοκυπάρισσου με σκληρό ξύλο που ευδοκιμεί σε όλα τα νησιά των Κυκλάδων) επεξεργασμένο και χρωματισμένο με ωραίο τρόπο, ανεβαίνει σαν φίδι πάνω στο φυτό της γλάστρας και παίζει το ρόλο του «οικουρού όφεως» ενώ το σκηνικό συμπληρώνει μια γάτα που δεν μοιάζει να ανησυχεί καθόλου γιατί ξέρει πως ο αντίπαλός της υψώνεται δίπλα της άψυχος και φοβίζει μόνο τους ανίδεους ή αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τίποτα από την πραγματικότητα…

ΑΘΗΝΑ, 19092013



Για περισσότερες πληροφορίες:http://www.tinos360.gr, http://www.tinos.biz, http://www.vincenzo.gr